Sommige sprookjes zijn wonderlijk, maar worden in ieder geval duidelijk verteld. Dat is hier bepaald niet het geval. Het is een diffuus verhaal geworden waarbij een modernistische sprookjesachtige sfeer gecreëerd wordt om het opgroeien van een begaafde muzikale tweeling te beschrijven. En dat in een pedagogisch klimaat van laisser faire en zelfeducatie. Dit tezamen met libertijnse onderlinge relaties van de volwassenen. Het boek als geheel overtuigt niet. Wel zijn er tussenvoegsels en details die amuseren.
Maar, voor mij, heeft dat het boek niet gered. En voor degenen die denken dat de titel een hint is voor een verhaal waarbij een kat enigszins een rol van betekenis speelt. Helaas, aan het eind van het boek komt deze zin pas voor. En dat is het dan. Ik heb betere boeken van deze schrijfster gelezen.

Het verhaal begint in 1920 wanneer het Hongaarse gezin Barabas Hongarije per trein verlaat om haar geluk in Parijs te gaan beproeven nu het economisch slechter gaat in hun thuisland. En in Parijs ontmoeten ze andere ontheemden die de economische malaise dan wel de politieke veranderingen in hun eigen land verlaten hebben. Frankrijk heeft in die periode een ruimhartig toelatingsbeleid voor buitenlanders uit Europa, maar voor oudere immigranten is het moeilijker te integreren dan voor jongere. In klare taal verhaalt de auteur over de belevenissen van de leden van het gezin Barabas bestaande uit vader, moeder en drie kinderen en het blijft boeiend de belevenissen van het te volgen op het gebied van financiën, werk en relaties. Het is te merken dat de auteur een vergelijkbare emigratieachtergrond heeft. Ze heeft een mooi en boeiend boek geschreven dat verdient gelezen te worden.

Een mooi compleet boek. Maar als je dat moet categoriseren is dat meteen het probleem. Het heeft thrillerelementen, maar beschrijft ook de naweeën van WOII. En het beschrijft de praktijken van de farmaceutische en cosmetische industrie. En dan is daar een vriend die ernstig ziek wordt. En aan het begin van het boek een monnik die jaren terug wonderen kon verrichten. En dan heb ik het nog niet over een voorafgaand boek met dezelfde hoofdpersoon die voor een opdrachtgever schilderijen moest zien terug te krijgen voor de rechtmatige eigenaar. En dat vind ik het enige manco aan het boek het is veel, er lopen wel veel verschillende verhaallijnen. Maar mogelijk worden zaken verder opgepakt in een vervolgboek? Dat zal ongetwijfeld ook de moeite waard zijn om te lezen.

Dat is het nadeel als je begint met het 2e deel van een trilogie. Maar in dit geval knap ik toch echt af op de hoeveelheid gruwelijk geweld in dit boek, het zoveelste waarin een seriemoordenaar zijn gang gaat. Positief is dat het spannend blijft tot het eind. Negatief is de grote hoeveelheid gruwelijk geweld en de onwaarschijnlijkheid van het verhaal. Ik ga dan ook niet verder met deze schrijver.

Het eerste boek dat ik van deze schrijfster lees. Niet onaardig en met veel humormomenten. Maar een zeldzaam onhandige vrouwelijke hoofdpersoon, Stephanie. Het boek leest makkelijk weg. Maar ik vrees dat het voor mij bij 1 boek van deze schrijfster blijft. Hoewel, je vraagt je wel af, of Stephanie aan het eind van de serie een relatie aangaat met een man en zo ja met wie dan. Maar om daar nou weer een heel boek met deze hoofdpersoon voor te gaan lezen... Overigens zijn de nummers vijf en zes van deze serie niet in het Nederlands vertaald uitgebracht, maar de nummers zeven, acht, negen en tien wel.
En tenslotte, ik weet niet waar de Nederlandse titel van het boek op slaat. Maar misschien weet iemand anders dat wel...

Wat een gruwelijk goed en ook gruwelijk boek. En een zeer origineel plot. De synopsis lift een tipje van de sluier op. Op de flap van het boek staat dat de auteur de 4 meest prestigieuze literaire prijzen uit Scandinavië won met dit boek. En dat zegt veel gezien het kwalitatief hoge gehalte van de schrijvers daar.
Wat mij betreft een zeer aanbevolen boek.
En het lijkt moeilijk te verfilmen, maar dat is toch inmiddels gebeurd.

Misschien dat dit boekje nog interessant is als je een vrouw bent. Maar ja, dat ben ik niet. En dan blijft over dat de auteur vertelt over haar scheiding en hoe ze die verwerkt heeft en moedig verder is gegaan met haar leven. Ik denk dat het boekje in het kader van verwerking zeker een rol gespeeld kan hebben. Maar voor mij persoonlijk werd het daarmee niet voldoende aardig c.q. interessant. Oh, en in de gedichtjes zitten wel veel herhalingen.

Beste AmazingPP, even een correctie op je bericht: Dit is de 1e medische thriller van Tess Gerritsen, niet haar debuut als schrijfster.
Maar het is (inderdaad) een gedegen thriller die goed is elkaar steekt en die je in een adem uitleest. Wel is dit een gruwelijke zaak met veel medische details. ook van operaties, daar moet je wel tegen kunnen. En het einde, hm, daar had de auteur wat meer zorg aan mogen besteden. Dat lijkt wat afgeraffeld en onwaarschijnlijk. Maar zeker ****.

De schrijvers hebben er een uitgebreid verhaal van gemaakt, maar alleszins lezenswaardig. Een paar moorden, maar niet heel bloederig beschreven en ook geen serial killer. Een prettiger boek dan andere boeken van hen. Daarom een iets hogere waardering deze keer.

De thematiek is belangwekkend: wat gebeurde er allemaal in Duitse families tijdens WOII en hoe werden deze verschrikkingen vervolgens ontkend, dan wel verwerkt. Het boek is wat traag. En het verhaal over het leven van de de ik-persoon = hoofdpersoon en het einde zijn niet erg overtuigend.

Wat een vervelend boek om te lezen. De vrouwelijk hoofdpersoon voelt zich erg sterk aangetrokken tot een kennis/vriend van haar vader en laat zich dan volledig meeslepen in een afhankelijke emotionele en seksuele relatie met die voor zijn leeftijd goed uitziende man. Daarmee gooit ze haar toekomst volledig te grabbel. En qua intelligentie zou ze toch beter moeten weten. Als Aio verbonden aan de Universiteit en in overleg met haar professor over haar proefschrift. Haar man is een goeierd. En ze zoekt kennelijk een spel van dominantie en afhankelijkheid. In de vertaling duurt het verhaal 276 pgs. En dat is lang.
Maar goed. In Israel kreeg het boek de Golden Book Prize. Dus meningen kunnen verschillen.

Ik ben deze keer zonder de synopsis van te voren te lezen aan dit boek begonnen. Daarbij was ik ervan gecharmeerd dat het over een hond ging, Helena. En jawel dat was ook het geval, in ieder geval aanvankelijk. En het leven met een huisdier en daarvoor allergisch zijn is mij ook niet onbekend. En dan wil je geen afstand doen van je dier, want de band is te sterk geworden, maar je krijgt er wel allergische lichamelijke problemen van, zoals astma. Moeilijk, moeilijk, en wat is dan de oplossing? Maar dit is maar een facet van het boek dat vervolgens in volle hevigheid op je af komt en je dan niet meer los laat. Met als hoogtepunt het traumatische verhaal van het verlies van een kind door ziekte en de gebeurtenissen daarom heen. Deze worden fraai beschreven, maar komen zeer uitvoerig (en ook gruwelijk) aan bod. Eerlijk gezegd had ik op dat moment liever voor een meer ontspannend boek gekozen. Maar eenmaal eraan begonnen was het boek wel zeer de moeite waard. Blijft de vraag waarom de schrijver gekozen heeft voor deze titel, de naam van de hond. De vergelijking met Tonio van A.F.Th. van der Heijden dringt zich op, maar hij koos als titel voor zijn boek wel voor de naam van zijn zoon.

Goede roman. Prettige zeer leesbare stijl. Het plot blijft het hele boek door boeien. Het einde is vrij voorspelbaar, maar daar is niet veel mis mee. Krijgt de lezer eindelijk eens het gevoel dat hij de afloop toch een keer goed gezien heeft.

Een 'ouderwets' verteld verhaal in de goede zin van het woord. En niet zozeer wie is de dader, maar hoe krijgt deze zijn verdiende loon.

Je moet niet teveel verhalen van deze auteur achter elkaar lezen, want dan wordt het wel wat veel 'high brow' gepraat/discussie over zaken waarvoor een grotere mate van achtergrondkennis zou helpen. Wel apart trouwens dat deze auteur regelmatig delen uit de Franse literatuur noemt of citeert. In het eerste verhaal worden erg veel zijwegen ingeslagen. In het 2e verhaal is dat beduidend minder, overigens het enige liefdesverhaal dat deze auteur geschreven heeft. In het 5e verhaal 'Neven en Nichten' wordt ik-persoon Ijah door zijn familie verzocht zijn invloed bij rechter Eiler aan te wenden om voor het criminele familielid Tankie Metzger strafvermindering te krijgen. Maar ook dit verhaal wordt rommelig wanneer er erg veel andere familieleden in het verhaal gestopt worden. Kortom sommige verhalen OK en andere niet erg interessant.

De vraag dringt zich op waarom ik dit boek van Holman meer apprecieer dan het boek "Ik Kom Terug" van Adriaan van Dis. Want er zijn (wel erg) veel overeenkomsten tussen beide boeken. Een Indische achtergrond, de oorlog in Ned. Indië en de jappenkampen tijdens de oorlog. Een erg moeizame moeder-zoon verhouding. Het journalist / schrijver worden van de zoon. En de ontmoetingen aan het eind van het leven van de moeder met het uitpraten van hun relatie. Misschien is het gewoon een kwestie van persoonlijke smaak, dat ik de sarcastische humor en het cynisme van Holman net wat meer waardeer dan dat van van Dis ...
Tja, en dan de titel. Ik had tevoren niet de synopsis op de achterflap van het boek gelezen en ik begon vol goede moed. En dan gaat het (weer) over euthanasie. Daar zat ik eigenlijk niet op te wachten. Maar het boek heeft me wel geraakt. De film / het docudrama van Theo van Gogh over Holman's moeder aan het eind van haar leven heb ik niet gezien. Dat zou het plaatje wel volledig gemaakt hebben.

Drie verhalen in een Prisma boekje van 182 p. Geen van zijn detectives met in de hoofdrol de corpulente en luie, maar wel intelligente Nero Wolfe heeft (al) een beoordeling gekregen op deze site. Deze boeken waren redelijk populair in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Nog steeds leesbaar, maar niet spectaculair. Eigenlijk is Wolfe's assistent Archie Goodwin de leukere figuur in deze verhalen. Die gaat er tenminste op uit om te helpen misdaden op te lossen en is niet te beroerd om zijn nek uit te steken. Wolfe daarentegen stelt veel prijs op zijn vrije tijd om die door te brengen in zijn orchideeënkwekerij.

Tja, het is een hoogst merkwaardig allegaartje, maar wel interessant om kennis van te nemen, bijvoorbeeld het stuk over het leven van de schrijver van deze voorheen toch erg populaire detective-serie. Er is een spookverhaal opgenomen. Een soort verhalen waarmee Havank niet echt veel verder ging. En Pieter Terpstra levert een verhaal voor deze bundel. Ik vrees dat Havank een van de schrijvers is die nauwelijks meer gelezen wordt.
Tja...

Ik vond het een lastig boek om doorheen te komen. Veel kleine zijwegen en een niet erg boeiende plot.
Dit was het debuut van A. A. T. Davies van wie ik geen ander werk ben tegen gekomen. Het boek is in 1969, vertaald in het Nederlands, verschenen als Literair Paspoort nr. 31 bij Meulenhoff - De Bezige Bij. In deze reeks is heel wat betere litteratuur opgenomen.

Wel een goed verhaal over een familiegeschiedenis in mijnwerkersdorpjes in Wales begin vorige eeuw. Je leeft wel mee met de ellende van de mensen die in die tijd in de steenkolenmijnen moesten werken. Ik kom echter niet boven een waardering van 3,5 * uit omdat er wat al te veel toevallige verwevenheden tussen families in deze roman opgenomen zijn.

Een makkelijk leesbaar en zeer toegankelijk boek. Er zijn problemen, genoeg problemen, maar er wordt door alle betrokkenen aan gewerkt om situaties te verbeteren of zelfs op te lossen. Levensecht beschreven. En met een zeer positieve basisteneur. Een welkome afwisseling van het hardere detective- en thrillerwerk.

Het 9e deel van een populaire en in Zwitserland hoog gewaardeerde Krimi-serie. Ik vrees dat deze boeken geen Nederlandse vertaling zullen krijgen. Daarvoor zijn ze, denk ik, niet spectaculair genoeg. Maar zo'n boek heeft wel iets. De oudere, in dit boek ex-commissaris, heeft veel levenswijsheid en strooit hier en daar wat gedachten rond over het Zwitserland van vroeger en van nu. Verder wil deze Peter Hunkeler wel achter de waarheid komen en gaat daarin rustig maar wel volhardend te werk. Een fijne sfeertekening.

Een onderhoudend boek dat goed weeg leest. Een soort voorloper op James Bond. Een onwaarschijnlijk verhaal maar wel spannend.

J.M. Roberts vermaarde “Geschiedenis van de Wereld” wordt algemeen beschouwd als het beste overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen, ontwikkelingen en personen uit het bekende verleden van de mens in één boek en geeft daarmee een goed beeld van de menselijke geschiedenis. De nieuwste editie is de zesde editie. Deze is door historicus Odd Arne Westad volledig herzien, uitgebreid en tot aan de eenentwintigste eeuw gebracht, inclusief de aanslagen van 9/11 en de oorlogen in het Midden-Oosten. De behandeling van India en China, Centraal-Eurazië, de vroege Islam en het late Byzantijnse rijk is uitgebreid, evenals de geschiedenis van wetenschap, technologie en economie. Duizenden jaren geschiedenis en verhalen over landen, kunst, religie, economie en wetenschap verweven tot één geheel. Met de inhoud is een vorm van volledigheid nagestreefd. Er zijn 90 informatieve kaarten toegevoegd.
J.M. Roberts & O.A. Westad, The History of the World, 6th Edition, 2013, Oxford University Press, Oxford, U.K., 1216 p. Van deze uitgave is nog geen Nederlandse vertaling uitgebracht.

Geen gemakkelijk boek en geen ‘leuke’ litteratuur. Alles draait om de schrijver Prétextat Tach die eerder de Nobelprijs voor litteratuur heeft ontvangen, een aantal jaren terug met schrijven is gestopt en nu aan het eind van zijn leven bereid is om nog een paar interviews aan verslaggevers te geven. Hij laat zich daarin van zijn meest ongezeggelijke kant zien, wetend dat zij zijn boeken toch niet gelezen zullen hebben. Er ontstaat vervolgens een woordenstrijd tussen interviewer en geïnterviewde, waarbij geen van beiden weet van toe te geven. Tach stuurt de een na de ander dan de deur uit en ze vertellen vervolgens hun collega’s in het cafe aan de overkant hoe het interview met Tach verliep, daarbij ondersteund door de gemaakte geluidsopname. Die interviews, dat getikketak over en weer is uitstekend weergegeven, maar je vraagt je af waar dit toe zal leiden. Zonder spoilers te willen neerschrijven: Tach ontmoet vervolgens een jonge vrouwelijke verslaggever in wie hij ‘zijn gelijke’ vindt, waarna zaken een andere wending nemen. Een uitstekend boek en dat voor een debuut. Geen wonder dat het in de vorm van een toneelstuk het theater heeft gehaald en verfilmd werd.