Als je dit verhaal nu leest is het een aardig Lemmy Caution verhaal, waarbij Lemmy wel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar zich verder concentreert op het oplossen van deze kidnapzaak.
Oh, en in de Nederlandse uitgave in de Zwarte Beertjes reeks van A.W. Bruna, nr, 1454 is aan dit verhaal een ander verhaal toegevoegd: Dressed to Kill, met de Nederlandse titel: Rufus Geeft 'm van Katoen.

Indringend en zeer openhartig verhaal van deze immigrant, cabaretier en schrijfster. En ook al zal ze een eigen kleur aan haar eigen verhaal gegeven hebben, je kan niet anders dan meeleven met haar in haar emotievolle moeilijke omstandigheden en zoektocht naar warmte en succes. Naar mijn mening zeer terecht dat zij voor dit boek de E. du Perron-prijs ontving.

Dit boek zit verhaaltechnisch wel goed in elkaar met afwisselende stijlen en gezichtspunten, maar irriteert op bepaalde momenten mateloos, door oeverloos uitweiden en herhalingen. De eerste 125 pg's vond ik saai en de steeds wisselende gezichtspunten irritant. Daarna werd het een gewoon verhaal. Ergens verderop wordt de schrijver te lang geïnterviewd, maar misschien is dat nog interessant voor de incrowd. En een beschrijving van boekenbal belevenissen heb ik eerder elders (en misschien beter) gelezen. Als er flink was gesneden en de overbodige franje eruit was gehaald, had het boek me veel meer aangesproken. Al met al een fikse tegenvaller na Het Diner en Een Zomerhuis met Zwembad.

Een verrassend en uitstekend debuut. De auteur heeft zes jaar bij uitgevers moeten leuren met haar geschriften, en toen hebben vrienden een uitgeverij voor haar opgericht. En ziedaar, met deze bundel als debuut is ze doorgebroken en terecht. Het zijn vermakelijke en verrassende verhaaltjes geworden, met een soort horrorcomponent erin. Je gaat vrouwen / dames toch hierna met een ander oog bekijken, want kennelijk moet je altijd op je tellen passen voor hen.

De erotiek speelt een erg grote rol in dit boekje. Met name de hoofdpersoon Allard Koch laat ongemakkelijke gevoelens achter bij de (argeloze) lezer. Hij is een ongeveer 26jarige student en doet tijdens het verhaal geen enkele poging om nog iets van zijn studievak in zich op te nemen. Hij toont zich een egoïst met een seksueel begaan sausje. Met zijn vorige vriendin Hella die hem zo'n vier jaar financieel onderhield, maakte hij het uit want ze was jaloers op zijn escapades met andere vrouwen. En werken voor zijn geld wil hij niet. Wat hij wel wil is een nieuwe vriendin die hij vindt in de mooie negentienjarige Anna. Nadat hun relatie vorm gekregen heeft en Anna bij hem is introkken en voor wat inkomen gaat zorgen, oppert Anna dat hij haar zestienjarige zusje seksueel gaat instrueren. Goed voor haar zusje Tanja en Anna zal niet jaloers worden. Je krijgt er dan een erg vervelend gevoel bij omdat Allard veilig vrijen niet erg nodig vindt, want hij houdt niet van een condoom bij het vrijen. Het boek doet in zijn inhoud enigszins denken aan 'liaisons dangereuses' waar jongeren ook amoreel bezig zijn maar meer dan hier als een met opzet 'verdorven spel'.

Ik ben gekomen tot pg. 44. Toen vond ik het wel genoeg. Het onderwerp sprak me aan en de opzet met processen die gevoerd worden ook in zekere mate. Maar, er zijn dan (in ieder geval tenminste) twee mogelijke wegen die de schrijver kan inslaan: de serieuze en een mengvorm tussen serieus en kluchtig.Hij kiest dan voor de laatste variant en op een of andere manier wist deze mij onvoldoende te boeien om het hele boek uit te lezen. Ik ben naar een ander boek van een andere schrijver overgestapt.

Fraai ingetogen verteld verhaal over het leven van deze gehandicapt geraakte jongeman die zijn toekomst vindt in de muziek. Hij is van goede komaf en hij maakt het conservatorium af. Maar niet alles zit mee en hij worstelt met zijn werk, relaties en vriendschappen.

Prettig geschreven en makkelijk leesbaar. Verder toch een vreemd verhaal dat (mij) niet helemaal overtuigt. Ook enkele losse eindjes die ik graag ingevuld had gezien, zoals de telefoontjes uit Duitsland.

Helaas, geen overtuigend verhaal. Want het erfelijk belast zijn, is hier een wat al te makkelijk excuus om misdaden te plegen. Dat maakt het geen realistisch plot. Wel vlot geschreven en af toe spannend.

Saai, want het leven van de hoofdpersonen moge dan wel heel opwindend lijken, het komt toch steeds weer neer op gebruik van verslavende middelen en seks of denken over seks. Het is ook een satire op de Amsterdamse kunstscene uit de jaren 70 - 80, maar een satire komt beter uit de verf wanneer die met mate wordt gebracht. Wat mij betreft een teleurstellend boek dat ik met moeite heb uitgelezen.

Niet spectaculair, maar wel een boek met vier aardige bijna gezapige verhalen die de sfeer beschrijven van slaperige Italiaanse provinciestadjes zo'n halve eeuw geleden met telkens een onverwachte wending/gebeurtenis.

Vreselijke problematiek en chaotisch opgeschreven. De tijd verspringt in de tijd, niet alleen per hoofdstuk, maar zelfs per paragraaf. En een hoofdstuk krijgt de naam van een van de kinderen, maar blijft net als de andere hoofdstukken gewoon alles van verschillende kanten te belichten. Denkelijk wil de auteur ons laten meevoelen hoe je je gedachten en gevoelens niet goed onder controle kan krijgen na forse trauma's. Maar dat betekent niet dat de lezer ook mee moet lijden. Op de site goodreads wordt dit boek zeer verschillend beoordeeld. Ik heb het boek, met moeite, uitgelezen, maar kan het echt niet aanraden.

Duidelijk is dat Hemmerechts goed kan schrijven. Ze voert hier personen op, elk met een eigen verleden en een familiegeschiedenis. In dit geval het gezin Vandenavenne-Ghyssels met hun drie kinderen Woud, Onno en Gitte. Alle gezinsleden zijn naar onze maatstaven 'vreemd', beter gezegd onmachtig met hun verleden en heden terecht te komen. In het eerste gedeelte van het boek val je wat betreft de gebeurtenissen van de ene verrassing in de andere. Daarna stabiliseren zaken zich enigszins, d.w.z. zijn er geen grotere verrassingen meer, tot aan de climax die het verleden blootlegt. Geen 'leuk' boek om te lezen, maar wel interessant om kennis te maken met dit gezin en deze samenleving die te extreem lijkt om echt te bestaan. Aan het eind bleef ik zitten met de vraag hoe het verder zou gaan met de ik-persoon uit het verhaal, met Gitte.

Ik ben dit boek gaan lezen, wegens zijn titel (wie wil er immers geen goede zoon zijn) en zijn literaire prijs. Een gelaagd boek dat heen en weer springt in de tijd en verhaallijnen niet altijd alles afmaakt. Daarmee zet het boek je regelmatig op het verkeerde been. Er zijn verwijzingen naar GTST en de Heinekenontvoering en naar bijv. 'Het Bureau' van Voskuil. Als je naar de beoordelingen hier op BM en bijv. op bol.com kijkt, zie je dat er heel verschillend over dit boek wordt gedacht, dat overigens de Libris literatuurprijs in 2019 kreeg. Op de achtercover alleen maar lovende kritieken van tijdschriften en kranten. Maar overall: De een noemt het saai, de ander komisch en intrigerend, met autobiografische elementen. Blijft de vraag of je het een mooi boek vindt, komisch, interessant, diepzinnig of gewoon boeiend. Het is natuurlijk een kwestie van smaak, maar voor mij was het geen echt boeiend boek en kwam het toch het meest in de buurt van het door de auteur zelf opgevoerde begrip 'plotloze thriller'. Evenals Shaky hierboven **.

Boek geeft een interessant inkijkje in wat zich zoal af kan spelen in de Zuid-Afrikaanse (goud)mijnbouw. De thrillervorm maakt dat het ook nog eens spannende lectuur is en prettig leest.
Boek is verfilmd in 1974 en gezien de trailer volgt de film het boek vrij nauwkeurig.

Mee eens. Dit is een van zijn mindere boeken. Het begin is veelbelovend. In het laatste gedeelte wordt veel uitleg gegeven over de technische mogelijkheden van het wapenarsenaal dat beide partijen Ikunnen) inzetten. En ook het slot vond ik niet overtuigend. *** voor de opzet van het op zich wel fraaie plot / verhaal van de kidnapping van de president c.s.

Een goede thriller met spanning en een goede opbouw van het verhaal. Realistisch beschreven, zoals het zich in de werkelijkheid kan voordoen. En daarom leef je mee, en kan je ook meeleven, met de hoofdpersoon. En in dit boek geen excessief geweld dat de hoofdpersoon niet kan overleven, maar waarbij dat wonderlijk genoeg wel gebeurt. Gedegen boek uit een serie van 4 over deze politieman, maar jammer genoeg zijn er maar 2 van de 4 in Nederland vertaald uitgebracht.

Een opmerkelijk verhaal dat met heen en weer sprongen in de tijd verteld wordt. Het heeft realistische maar ook sprookjesachtige elementen in zich en geeft een inkijkje in de Zwitserse politieke situatie die voor ons niet erg bekend is. Het boek heeft maatschappijkritische elementen, die je ook aantreft in andere geschriften van deze auteur. Hieronder een citaat uit een artikel in De Volkskrant (overgenomen uit www.bol.com):
'...een opmerkelijke sleutelroman (...) 'Thomas Hürlimann heeft het drama van zijn familie beschreven en wel vanuit het perspectief van zijn vader. Maar omdat zijn vader politicus was, gaat de roman ook over Zwitserland; over de macht van de partijleiders en van de veiligheidspolitie...'

Lovende kritieken over dit, ook in vreemde talen vertaalde, boek. En toch vind ik het onevenwichtig. De 13 verhalen in dit boek zijn nog al van verschillende kwaliteit. Wel komen de drie hoofdpersonen goed uit de verf. En een boeiend geheel?: matig boeiend.

3,5 van het max. van 5 sterren op goodreads. En er zijn goede recensies te vinden van de boeken van Fay Weldon, die het bekendst wellicht is van de twee "She Devil" boeken. Als gimmick is dit boek aardig, want er komen weer wat buitenaardse krachten terug in dit boek. Dat maakt het half sprookje - half satire. Maar ik vond het tamelijk moeilijk om dit boek leuk genoeg te vinden om het uit te lezen (wat ik overigens wel gedaan heb). Het overtuigde me niet. Dan liever een echte satire of een echt sprookje.