Een apart boek waarvan ik in het begin spijt had dat ik eraan begonnen was. Veronica (of Ronnie) Swan komt uit een streng mormoons gezin en dat geloof komt nogal nadrukkelijk aan de orde. Verder wordt meteen al de gruwelijke moord op haar jongere zusjes aan de orde gesteld en de emotionele gevolgen voor de verschillende gezinsleden volgen daarna. Beslist geen vrolijke kost dit alles. En wordt het dan nog een thriller? Komt er dan nog wat spanning? Een hele tijd niet. Maar uiteindelijk wist het boek me, tot mijn eigen verbazing, toch te pakken. Het wel en wee van Ronnie begon me (toch) te boeien, met name nadat ze het ouderlijk huis verlaten heeft.

Goed boek dat je bij de strot grijpt. Wanneer je het leest verbaas je je erover hoe het mogelijk is dat er binnen de EG en dan binnen Zuid-Italië nog een regio bestaat die zo totaal anders is dan de onze, met gebruiken en leefwijzen die ons qua omstandigheden doen denken aan wellicht honderdvijftig / tweehonderd jaar terug, maar dan wel met slechtere omgangsvormen naar elkaar. Iemand, in dit geval de schrijfster, die het daar vier jaar vol houdt verdient respect. Maar ook terecht dat ze, om reden van het opgroeien van hun zoontje, later besloten heeft met man en zoontje die regio te verlaten en naar Nederland te gaan. Het vervolg van dit verhaal vind je in het boek 'Gino' van deze schrijfster.
Als zodanig een fraai staaltje van participerende observatie maar dan zonder wetenschappelijk, cultureel antropologisch, sausje.

Naar aanleiding van de opmerking van Ted: Tja, crewleden hebben regelmatig gelijk met hun correcties, dat geef ik toe. (Maar natuurlijk ook weer niet altijd. We blijven wel mensen.) In dit geval heb ik me laten verleiden dit 2e verhaal uit het boek toch ook te lezen. En ziedaar. Ik moet bekennen dat het nu ook weer niet zo slecht is, als beoordeeld door mensen die op ‘goodreads’ posten. De plot van het 2e verhaal is niet erg verrassend, dat is mijn kritiek erop. Maar verder heeft Charteris een prettige humorvolle wijze van schrijven. Dus ik verhoog mijn beoordeling. Blijft over de principiële vraag of je een boek mag beoordelen zonder het volledig gelezen te hebben. Tja … … …

Meer een avonturenroman dan een thriller. Het boek heeft de tand des tijds aardig doorstaan. Er is een snuifje romantiek. Het einde van het verhaal wordt wat snel afgehandeld. Maar het meest aardige is de vorm die Wallace gekozen heeft, een aantal ooggetuigen die het verhaal in volgorde vertellen.

Een prettig leesbare detective, die nog geenszins verouderd is. Een mooi geloofwaardig exemplaar van een 'locked room mystery'. Een genre waarvoor deze auteur beroemd geworden is. Een zekere spanning en wat humor en de vraag hoe Dr. Fell de oplossing te tevoorschijn zal toveren en met welke gevolgen.

Vroeger met plezier boeken van deze schrijver gelezen. Doet nu wat ouderwets aan. Valt in twee gedeelten uiteen: de zaak van de chantage en haar afloop en daarna de rechtszitting. Met name het stuk waarin de openbare aanklager en de advocaat (steeds) bezwaar maken tegen de aanpak van de andere partij lijkt uit een andere periode te stammen.

Ik vond dit geen onaardig boek, maar niet dusdanig om ook kennis te willen nemen van de rest van de serie van "The Cat Who..." Dit verhaal gaat in het begin in op 'de relatie' van de verslaggever met de bibliotheekjuffrouw die maar niet van de grond komt en het huis dat zij nu naast zijn huis laat bouwen. Als er dan een moord gepleegd wordt, vraagt Jim de al wat oudere Celia Robertson om hem te helpen die zaak op te lossen.En dan komt het boek wat meer op gang. En de zaak oplossen dat lukt hen, maar het zijn geen inspirerende personen en inspirerende speurders, om het maar niet te hebben over de beide katten die er met de kattenharen bijgesleept lijken te zijn.

Teleurstellend, hoe leuk ik normaliter kattenverhalen ook vindt. Een veelheid van personen komt aan bod in het dorpje Pickax en die hoeveelheid maakt dat er maar weinig echt uit de verf komen. Ik vrees dat ik de overige boeken uit deze serie niet hoger zal beoordelen. Dus laat is het hierbij. Wel verbaas ik mij erover dat Bruna zoveel boeken uit deze serie heeft laten vertalen en uitgegeven.

Een heel leuk boek, mits je van katten/poezen houdt. En ja, deze eigenaar gaat wel heel ver met de kat in bed naast hem met zijn hoofdje op het kussen en het lichaampje onder de deken. En dat een (nieuwe) relatie van hem daaraan moet wennen is zeer begrijpelijk. En dat een poes zich niet zomaar laat wegsturen van het bed is ook waar. Oh, en dat het Amstel Hotel hem toestand de kat mee te nemen in het hotel is een leuk weetje. Geen literatuur, maar een leuk en amusant boekje.

De meeste 'coming of age' boeken betreffen jongens. Dit boek gaat nu een keer over een meisje dat in de puberteit geraakt en haar eerste ervaringen met jongens opdoet. Niet onaardig voor een debuut dat ze schreef toen ze zeventien was. Het was controversieel en werd een bestseller in het VK. Ze heeft hierna nog twee boeken geschreven, maar die zijn niet meer vertaald in het Nederlands. Rebbecca Ray (Author of Pure) - goodreads.com

Een prettig leesbaar boek dat de problematiek van een sleets huwelijk aansnijdt.

'Ouderwets' geschreven SF verhaal. Een zekere contradictio in terminis, maar toch. Geen snelle verteltrant, geen onverwachte plotveranderingen, en geen onverwachte ontknoping, maar wel een onderhoudend verhaal als je van een langzaam tempo houdt. Plezierig verhaal, voor mij, om nu alsnog te lezen van een gerenommeerd SF auteur.

Twee vervelende hoofdpersonen in dit verhaal, waarbij de vrouwelijke Alex Hyde de kroon spant met haar 'management adviezen'. Ook een verhaal waarbij 'wie wie krijgt' voorspelbaar is. Maar de scene van winters Schotland is goed getroffen en het boek leest als een trein.

Het zijn korte verhalen verzameld ter gelegenheid van het 20jarig bestaan van uitgeverij BZZToH.
Ze zijn geschreven in verschillende perioden van het schrijverschap van Potok. Interessant om kennis van te nemen, maar niet meer dan dat.

Een MacLean, weer met een ingewikkelde en tamelijk ongeloofwaardige ontknoping.

You love it, or you hate it. En dan zit ik daar tussen in. Ik vind het wel aardig, maar met mate. In dit geval is de hoofdpersoon een oen die zich door eigen toedoen steeds meer in de nesten werkt. Black Comedy waar de Engelsen wel goed in zijn. Maar het verbaast me niet dat hier (nog) geen Nederlandse vertaling van verschenen is. Zo indrukwekkend is het ook niet.

Het boek leest makkelijk weg. Niet alleen de weduwe, maar ook al jaar kinderen hebben elk hun psychische problemen. Tja ...

Een caleidoscopisch verteld verhaal. Maar deze manier van vertellen wordt wat mij betreft hier te ver doorgevoerd. In het begin van het boek is dat te verdedigen. Eerste hoofdstuk: het ene gezin. Tweede hoofdstuk: het andere gezin. Het wordt later de vorm die gaat overheersen, waarbij binnen een hoofdstuk, of soms zelfs binnen een alinea wordt heen en weer geswitcht. Het toppunt van disfunctionaliteit is tenslotte te vinden in het laatste hoofdstuk waarin een vloedgolf aan nieuwe personen aan het verhaal wordt toegevoegd. Maar deze auteur kan wel onderhoudend schrijven, dat dan weer wel. Je wil wel weten hoe het afloopt.

Dit boek is een rommelig geheel geworden waarbij heen en weer geschoven wordt in de tijd en waarin een veelheid van personen komt en weer gaat. Maar het “ons kent ons’’ wereldje wordt wel aardig beschreven. De schrijver is de initiator van het gratis Dagblad De Pers. Hij “verkoopt” het idee aan miljonair Marcel Boekhoorn zodat deze miljoenen in het project stopt en daarmee dus verkeerd gokt. Kijk, het was een aardig idee en Dagblad de Pers werd bijna onmiddellijk een kwalitatief goede gratis krant met een paar goede column-schrijvers. Maar er was natuurlijk eenvoudigweg te weinig plek voor drie gratis dagkranten, vijf dagen per week, in ons kleine Nederland, voor Metro, Spits en dan ook nog Dagblad De Pers. Wat goed naar voren komt in het boek is hoe het er in het zakenleven aan toe kan gaan. Er zijn aanloopverliezen en die lopen per dag op. En voorshands zullen die verliezen wel zo’n een a twee jaar doorlopen en waarschijnlijk nog wel langer. Als geldschieter valt het dan niet mee om rustig te blijven afwachten als de voornaamste spelers aan de top van het project het ook nog eens vaak met elkaar oneens zijn. Een interessant boekje over de geschiedenis van deze gratis krant in Nederland, maar geen hoogstaande literatuur.

leuk, klein, eenvoudig boek om te lezen hoe het een kleinburgerlijk Engels gezin kan vergaan tijdens zo'n belangrijke gebeurtenis als the Coronation

De privédetective is deze keer een vrouw, Carlotta Carlyle. Ze leeft een wat chaotisch leven nu. Vroeger was ze bij de politie in vaste dienst en ze heeft nog steeds een goed contact met haar vroegere baas Mooney. Nu heeft ze een eigen klein detectivebureau met zichzelf als enige werknemer. Dat levert niet genoeg op, waardoor ze er een taxibaantje bij heeft. Ze speelt volleybal in de competitie en vindt dat leuk. En dan heeft ze eindelijk een klant die haar hulp inroept en daarvoor betaalt en dan wordt die vrouw vermoord. Eigenlijk zijn Carlotta’s belevenissen niet zo interessant. En haar detectivewerk stelt ook niet veel voor. Ze komt dingen te weten omdat mensen haar die vertellen en ze overlegt over een en ander met de politie en de IND. De problematiek is wel duidelijk en goed neergezet, illegale immigranten die het zwaar hebben in de VS. Maar boeiend of echt spannend wordt het verhaal niet.

De schrijver heeft ervoor gekozen om al vrij in het begin 'weg te geven' dat de hoofdpersoon voor zijn financiële misdaad zal worden opgepakt en bestraft. Waarom? Totaal onnodig. Maar verder is dit een aardig voortkabbelend boek met leuke karakters en een niet onaardig, humoristisch, maar wel totaal ongeloofwaardig plot. Ik heb het met plezier gelezen.
Dit boek is wel vertaald in andere talen, maar veel meer lijkt deze schrijver niet gepubliceerd te hebben.

Het is de eerste roman van Aldous Huxley en het vertelt vermakelijk en satirisch over hoe kunstenaars enkele dagen met elkaar op een landgoed ‘in the countryside’ kunnen doorbrengen. De 23jarige onervaren dichter Denis (Huxley?) is de hoofdpersoon en hij raakt geïnteresseerd in de aanwezige vrouwen zonder dat dit uit de hand loopt. Er wordt veel intellectueel met elkaar gesproken waarbij regelmatig dichtregels en citaten in het Frans de ronde doen. Twee andere zaken zijn opmerkelijk. Een vrij lang zijdelings verhaal van Henry Wimbush over zijn familiegeschiedenis waar er bij een generatie sprake was van kleine mensen. En een korte intellectuele discussie over een andere wereld van de toekomst waarbij er sprake is van een onpersoonlijke generatie die zich niet meer op natuurlijke wijze voortplant. Deze laatste gedachte heeft Huxley natuurlijk voortreffelijk uitgewerkt in zijn boek ‘’Brave New World’. Yellow Crome is een parodie op het verblijf van Huxley op Garsington Manor, van Lady Ottoline Morrell, een huis waar behalve Huxley ook T. S. Eliot vroeger wel verbleef en schreef. Deze beschrijving van Huxley maakte dat de eigenares zich later hierover ‘not amused’ toonde. Met deze nog ietwat onevenwichtige roman toont Huxley wel al goed zijn latere kunnen aan.