Nu gelezen. Een goede novelle die niet zo makkelijk wegleest als eerst gedacht. Maar de stijl is wel passend bij dit verhaal dat verteld wordt door de nieuwe gouvernante van de jonge kinderen. Zij zoekt uit wat er aan de hand is in het huis en met de beide kinderen. Fraai is dat veel onduidelijk blijft ondanks de gesprekken en naspeuringen van deze vrouw die het moeilijk krijgt in een (voor haar en ons) ongrijpbare wereld. Dat en een passend einde maken dat het boek (hopelijk) nog jarenlang populair zal blijven.

Nou bekroningen en loftuitingen genoeg op de achterflap: Gouden Uil en Libris Literatuurprijs en vgs de Groene Amsterdammer de belangrijkste roman van de 21e eeuw.
Dit boek lag al een tijdje op een stapel te wachten. Nu opgepakt.
Tja, ik ga niet in mee in de loftuitingen. Hofmeester raakt steeds verwarder in de loop van de drie delen van dit boek. Dat is nog te aanvaarden in de eerste twee delen, maar in het 3e deel ontspoort het verhaal volledig en wordt het saai omdat er niks nieuws meer gebeurt, behalve die verdere reis in Namibië en het contact met Kaisa.
Xenofobie kan ik er niet in zien, behalve dat Hofmeester moedwillig vasthoudt aan de (zo leuk gevonden) gelijkenis met Mohammed Atta.
Het boek maakt op mij de indruk te willen choqueren, en dat is tot op zekere hoogte wel gelukt, maar ja... ...

De manier van leven en denken van een rabijn wordt flink uitvergroot met inbegrip van stukken uit de Talmoed en gebeden. En de gedragingen van Sol Mayer die worstelt met zijn geloof en afkomst worden 'over the top' beschreven. Dat had wat mij betreft minder gemogen. Het maakt het boek minder realistisch en onwaarschijnlijk. Maar de Winter's boek blijft ondanks dit alles tot de laatste pagina boeien, ook door een aantal onverwachte wendingen.

stem geplaatst

Wel een goed verhaal dat lekker wegleest en de spanning erin houdt door steeds nieuwe ontwikkelingen, MAAR met een ongeloofwaardig einde.