We kregen voor school de opdracht om het boek "Het Diner" van Herman Koch te lezen. Ik stond hier niet meteen om te springen. Boeken die je verplicht moet lezen zijn vaak immers zeer saai en voorspelbaar. Maar, toen ik eenmaal begonnen was met lezen en me verder en verder in het boek bevond was ik aangenaam verrast.

Het begin van het boek vond ik redelijk saai en het concept vond ik ook maar vreemd: twee broers en hun vrouwen die samen op restaurant gaan en moeten praten over iets belangrijks. De ellenlange beschrijvingen van de gerant die de gerechten verklaarde, de beschrijvingen van de personages en de beschrijvingen van de ruimtes werden me wat te veel. Ook was het verhaal soms wat moeilijk te volgen door de veelvoudige flashbacks van het hoofdpersonage Paul Lohman. Ik moest echter blijven doorlezen vanwege de verplichte opdracht. Dit deed ik dan ook, en hoe verder ik me in het boek bevond hoe groter de drang om verder te lezen. Eens je je door de helft van het boek had geslagen kwam het verhaal immers in een stroomversnelling terecht en werd het zeer interessant. Dit omdat de personages eindelijk begonnen over het probleem waarover ze met elkaar tijdens het diner moesten praten.

Het kost dus wel wat moeite om je door de zeer lange inleiding te worstelen maar eens voorbij de helft van het boek loont dit je de moeite. Het is een onvoorspelbaar verhaal met een zeer onverwacht plot. Mijn laatste opmerkingspuntje is dat ik het wel een zeer onwaarschijnlijk verhaal vond maar dit bederft de leespret natuurlijk niet.