Wat dit boek goed doet naast alle andere uiterst relevante en prangende kwesties rondom dit alles aan de kaak stellen is het benoemen van het verval qua presentatie waar sommigen zich mee vertonen binnen een liefdesrelatie waar esthetische asymmetrie de norm bepaalt.

De vrijwillige downgrade van je glow up die je vervolgens aangaat om meer op gelijke voet te komen met de mate van charisma waar je sprankelende levenspartner doorgaans het straatbeeld mee bepaalt.

Heb mijn steentje wel bijgedragen wat dit betreft denk ik zo.

Heb op deuren gebonkt waar niemand ooit thuisgaf omdat ze simpelweg te druk waren met gewillig opzichtig verleppen en ze zich daarin gelukzalig verrukt achten.

Gemene mensen, lelijke mensen.

Die ooit mooi waren dat wel.

Een jaar of vijf terug.

Het is rap gegaan wat dat betreft.

Vinden het zelf nog steeds helemaal geweldig ze leven de droom.

En ze vallen bij bosjes.

Dus.

Dat ook nog eens.

Vandaar de noodzaak van dit boek.

Onder andere.

Femicide kan zich luid en opzichtig maar ook heel stilletjes en onopgemerkt manifesteren is mijn ervaring.

Het zou soms zomaar in een voltrekking van minuten tot enkele tientallen jaren kunnen ontaarden.

Is mijn observatie.

En het kernprincipe daarachter weet dit boek dus ook te benoemen.

Uitermate waardevolle uitgave, een aanrader.

Dit is natuurlijk een epische bundel.

Rauwe liefhebberij zonder opsmuk of oeverloos gekwijl straight van de straat.

De realness.

Titel plus artwork is beautiful kunstwerk blij met dit juweel in mijn collectie.

Van enige opbouw of geleidelijk toewerken naar een bepaalde climax lijkt niet echt sprake wanneer je uit pure benieuwdheid de eerste pagina’s er even bijpakt en eigenlijk onmiddellijk wordt geconfronteerd met een vermelding waar mijnheer de mannelijke hoofdrolspeler zijn zaad zoal zou kunnen belanden of onlangs terechtkwam.

Nee, het windt er wat je noemt bepaald geen doekjes om maar iets van een spanningsboog lijkt daarmee ook wel volkomen afwezig wanneer het boek eigenlijk juist zo anticlimactisch opent.

Dat maakt dat 272 pagina’s met vermoedelijk exact hetzelfde riedeltje in riante roulatie mij wel wat aan de overdadige kant lijkt en daarmee niet iets is waar ik mij al te gretig in zie duiken.

Maar wie weet dat een ander hier een alternatief licht op kan schijnen.

Zit er uiteindelijk toch nog iets van een structuur of stijgende lijn in.

Zou het niet weten.

Ik baseer mij puur op mijn eerste indruk, waar het in ieder geval vooralsnog voor mij bij zal blijven.

Timothy Zahn heeft in mijn optiek met Thrawn het beste personage gecreëerd van het gehele Star Wars.

Genieten met deze geniale gap en zijn verbluffende uitbuitingen van de ondergeschikt gepositioneerde opponent met zijn eigengereid vervaardigde zelfdestructor architectuur.

Eigenlijk een voorbeeld voor ieder mens.

Ja is een mooi boek.

Het boek dat dingen doet.

Het manuscript dat manoeuvreert.

De spirit van Willibrord neemt vlucht vanaf deze pagina’s en je zal zien hij leeft nog steeds.

Is en blijft natuurlijk een prachtig mens om voorgoed te koesteren dit document helpt daar zeker bij en een betere foto op de cover had denk ik ook niet gekund.

Heb het op mijn nachtkastje liggen geeft toch een veilig gevoel zo nu en dan.