Dít was het deel die me jaren geleden toe besloot de serie aan de kant te leggen.
Dat zou me dus nu niet gebeuren, gezien het feit dat de rest van de boeken me daarvoor te vers in het geheugen liggen. En godzijdank heb ik het voor elkaar gelegen om in vier weken tijd, dit boek te bedwingen.
Uiteindelijk viel het me nog mee, maar eerlijk is eerlijk: Crossroads of Twilight is grotendeels gebakken lucht. Het is vooral frustrerend te noemen dat allerlei (vooralsnog) oninteressante bijfiguren er vooral in het begin met de haren bijgesleept en vervolgens niet verder uitgediept worden. Sterker nog: als puntje bij paaltje komt, gebeurt er uiteindelijk niets!!

Het leeuwendeel van de omstandigheden waarin de hoofdpersonages zich bevinden en het effect wat dit op hen heeft, spelen zich af op het moment dat aan het eind van het vorige boek Rhand de ter'angrealen gebruikt om de mannelijke helft van de bron te zuiveren van de smet en wat uiteindelijk resulteert in de vernietiging van Shadar Logoth. En dat is het in grote lijnen wel zo'n beetje.
Verder wordt er voornamelijk een hoop zinloze zaken besproken die uiteindelijk wel weer leiden tot een beslissing; verder gebeurt er bitter weinig.
Eigenlijk het enige wat er toe doet en wat als een redelijk spannende cliffhanger mag worden gezien, is dat Egwene verraden wordt en in de val wordt gelokt.
Na de geweldige climax van boek 9, doet Rhand hier verder weinig tot niets, behalve een verdrag sluiten met de Seanchanen.
De verhaallijnen van Mart en Elayne zijn saai tot ronduit frustrerend om door te komen.

Toch, hoe irritant het ook mag zijn, heb ik het idee dat een bepaald deel van dit boek toch nodig is voor het volgende boek, die een zwaar stuk beter schijnt te zijn. Echter presteert dit boek als overgangsboek nauwelijks en hadden alle zaken die er werkelijk toe deden, ingekort moeten worden en wellicht als proloog van het volgende boek dienst moeten doen. Dan was Knife of Dreams weliswaar nog dikker geweest, maar was zo beter geweest.

Kortom, frustrerend en onnodig langdradig, is Crossroads of Twilight niets meer dan dralerig geneuzel. Het goede nieuws is dat de opvolger het één en ander belooft, dus op naar deel 11!!

Na de bij vlagen toch erg langradige vorige 3 delen (alhoewel boek 4 toch nog best goed was en boek 6 een daverend einde kende), is A Crown of Swords, ondanks de moeizame start, toch een aardig deel binnen The Wheel of Time-reeks geworden.
Het is alleen jammer dat ook dit deel toch over het geheel gezien weer wat ontsierd wordt door hoofdstukken waar nauwelijks tot niets in gebeurt en dat zorgt toch voor frustraties.
Daar tegenover staat dat in dit deel ook weer wat heftige dingen gebeuren zoals de geweldadige terugkeer van de Seanchanen, nadat ze in boek 2 verdreven waren.
Echter voordat dit gebeurt, is er wel met een hoop moeite, gedraal, maar ook geweld uiteindelijk de Schaal der Winden gevonden, die er voor kan zorgen dat het bloedhete weer, veroorzaakt door de Duistere, eindelijk bedwongen kan worden..
Het is ook dit deel dat eindelijke de gevreesde Verzaker Sammael, die zich voor doet als heer Brend en al vanaf boek 3 Illian in handen heeft, verslagen wordt door Rhand Altor, de Herrezen Draak. . Het bezorgt Rhand de Kroon van Zwaarden, wat er op deze manier voor zorgt dat er weer een gebied in handen komt te liggen van Rhand, die op deze manier steeds meer gebieden en landen verovert en daardoor steeds meer macht krijgt.

Net zoals de vorige delen, is het zo dat niet ieder personage evenveel onder de aandacht wordt gebracht. Wat ervoor zorgt dat er voor de één minder te genieten valt en voor de ander weer wel, gezien niet ieder's verhaallijn even sterk is en sommigen er zelfs niet toe doen. Zoals bijvoorbeeld die van Perijn, die eerst moeite heeft gedaan Rhand te redden tijdens de veldslag bij Dumais Bron en later om onduidelijke redenen gewoon door Rhand wordt weggestuurd, nadat ze weer teruggekeerd zijn in Cairhien.
Wel is het leuk dat er op sommige momenten gerefereerd wordt aan gebeurtenissen die zich al in boek 1 afspeelden: Mart herkend bijvoorbeeld een vrouw in Ebo Dar die getracht had hem en Rhand om zeep te helpen. Iets wat je je alleen kan herinneren, als je de boeken achter elkaar gelezen hebt.

En zo zitten er nog wel meer verrassinkjes en eigenaardigheden in dit boek, die het toch wel aangenaam leesbaar maken. Gevoelsmatig, ondanks de ook weer saaie stukken die dit boek rijk is, leest dit deel toch een stuk vlotter. Wat tevens komt doordat dit boek aanzienlijk minder dik is, dan de vorige 3 delen en dat is ook wel weer eens prettig.

Een 3,5 voor A Crown of Swords. Op naar boek 8!

Tja, de omslag van het boek mag dan een spoiler zijn, echter wordt in het begin van het boek al vrij snel duidelijk waar het verhaal uiteindelijk heen zal leiden. Dit stoorde me echter niet.

The Dragon Reborn is eigenlijk gewoon een erg goed boek. Het scheelde dat ik dit boek in de vakantie kon lezen, dus had ik 'm in exact een week al uit. Wat eigenlijk al aangeeft wat ik van dit boek vind. Namelijk gewoon goed.

Er zitten wat vervelende stukken in; wagonladingen aan herbergen die voornamelijk het reisgezelschap waar Perrin zich in bevind, bezocht worden, gaat vervelen op een gegeven moment, maar deze lichtelijke ontsieringen doen gelukkig geen afbreuk aan het verhaal die in een hoog en spannend tempo verteld worden.
Perrin krijgt opvallend meer aandacht in dit deel dan in ieder geval het vorige boek. Daarentegen lijkt Rhand meer naar de achtergrond verdrongen te worden, alhoewel zijn missie praktisch toch vanaf het begin duidelijk is.
We komen meer te weten over de geheimzinnige Aiel en hun missie, meer te weten over de Verzakers die steeds gevaarlijker lijken te worden en sommige hoofdpersonages gaan gebukt onder zware omstandigheden die hun kwetsbaarheid op de proef beginnen te stellen, zoals Moraine Sedai die door begint te krijgen dat de dreiging van de Duistere en de Verzakers die deze ondersteunen, steeds sterker begint te worden.
Ook komen we erachter wie Selene is en wat haar missie is, alhoewel die aanzet eigenlijk aan het eind van boek 2 al een beetje werd gegeven.

E.e.a. leidt tot een indrukwekkende climax binnen de muren van de Steen van Tyr en zorgt voor een daverende laatste 50 á 100 pagina's.

Persoonlijk vind ik The Dragon Reborn een uiterst genietbaar boek, maar ik weet dat het vanaf boek vier epischer (en helaas ook saaier) begint te worden. Maar misschien denk ik daar na het herlezen van boek vier wel anders over.

Mijn eerste bericht hier op BoekMeter.

Onlangs opnieuw begonnen in de Wheel of Time-reeks.
Een jaar of 9 á 10 geleden was ik blijven steken in het 10de boek en was ik er klaar mee. Het onnodig lang uitrekken van verhaallijnen die er niet eens meer toe deden en het feit dat ik in de legioen van personages door de bomen het bos niet meer zag, besloot mij om de reeks aan de kant te leggen.
Sinds het laatste deel verschenen is en ik (samen met vele anderen) waarschijnlijk nog erg lang moet wachten op het vervolgdeel in de reeks van A Song of Ice and Fire van George R.R. Martin, besloot mij dit om deze boekenreeks nog eens een kans te wagen.
Dit op basis van de goede kanten aan deze reeks. Er zitten namelijk erg goede delen tussen en tijdens de sterke, spannende momenten en bepaalde gave verhaallijnen die centraal staan, is The Wheel of Time gewoon een erg spannende boekenreeks die helaas dus flink ontsierd wordt door een aantal nutteloze opvullers die niets tot nauwelijks toevoegen.
Enfin, The Eye of the World is een sterke opener. De diverse personages worden goed geïntroduceerd en vanaf het begin zit de spanning er flink in. Het verhaal wordt in een goed tempo verteld zonder dat e.e.a. afgeraffeld overkomt.
De wereld komt vanwege de levendige schrijfstijl van Jordan overtuigend over en voor ik het wist, zat ik alweer middenin het verhaal.
Relatief in sneltreinvaart was ik dan ook zo door dit eerste deel heen. Het scheelt natuurlijk dat e.e.a. me nog een beetje was bijgebleven van de eerste keer dat ik dit boek las.
Toch is het fijn om weer terug te zijn in de wereld van The Wheel of Time. Het voelt vertrouwd en ik ben dan ook benieuwd op basis van de vervolgdelen, hoe het verhaal opnieuw op me over zal komen.
Het scheelt dat, als je de boeken eerder hebt gelezen, je grotendeels weet wat je kan verwachten en je dus hierop kan voorbereiden. Ik ben dan ook van mening dat dit een positieve invloed op latere delen zal hebben. Ook al wordt het verhaal vanaf deel 4 langdradiger, het epische karakter krijgt ook een 'boost'.
In ieder geval was The Eye of the World deze tweede keer een uiterst plezierig fantasy-boek om te lezen. Gauw verder dus met The Great Hunt !

Daar waar deel 4, ondanks het feit dat deze ook bij vlagen langdradig en saai, gelukkig over het algemeen toch nog episch en meeslepend van aard is, begint met The Fires of Heaven de klad er toch voor een groot deel in te komen.
Robert Jordan besluit hier namelijk definitief om verhaallijnen dusdanig op te splitsen, dat voor het eerst sinds het begin van de serie, sommige van de hoofdkarakters totaal niet in het boek voor komen. Dat doet dit boek al een klein beetje de das om, gezien het feit dat er in plaats daarvan voor een flink deel wel aandacht wordt besteedt aan verhaallijnen die er voor het leeuwendeel niet toe doen. En dat is nou net iets waar niemand op zit te wachten, toch?
Het probleem wat daardoor ontstaat is, dat je je eerst hoofdstukken lang door de ene verhaallijn heen moet worstelen, om vervolgens weer uit te komen op een deel wat wel weer prettig leesbaar is.
E.e.a. zorgt er in ieder geval voor dat het boek een wisselvallig karakter met zich mee krijgt, wat toch als lichtelijk frustrerend gezien mag worden.
Het boek kent zeker z'n goede momenten, maar laten dat helaas toch voornamelijk de laatste slordige 100 pagina's van het boek zijn. Pas dan gebeuren er een aantal dingen, die voor een cruciale en dramatische wending van het verhaal zorgen.
Daar tussendoor zitten ook een aantal belangrijke gebeurtenissen, maar helaas kwamen deze enigszins afstandelijk en weing overtuigend op me over.

Na de vlotte, eerste 3 boeken en de ommezwaai met het grootse vierde deel, is dit vijfde deel helaas een tegenvaller. Ik maak dan ook alvast mijn borst nat voor Lord of Chaos, gezien ik weet dat het met dit volgende deel niet beter wordt. Maar gezien ik weet vanuit de eerste keer dat ik besloot deze boeken te lezen, wordt het vanaf A Crown of Swords weer beter. Althans, vanuit mijn beleving....

Een zéér krappe 3 punten ken ik dit deel nog toe, maar eigenlijk had het een 2,5 moeten zijn. De laatste 100 pagina's maken gelukkig nog wat goed......maar toch....

Het gebeurt niet vaak dat een boekenreeks na het overlijden van de schrijver zo’n geweldige ‘boost’ met zich meekrijgt. Eentje die de serie ook wel nodig had.

Aan niemand minder dan Brandon Sanderson werd de uitdagende taak toevertrouwd om de serie, met behulp van aantekeningen en opnames van Robert Jordan, tot een goed einde te brengen.
Het laatste deel van de serie, A Memory of Light, bleek echter zo omvangrijk, dat er besloten werd om dit laatste deel in drie delen uit te brengen, waarvan deze, The Gathering Storm, de eerste is.
En het moet gezegd, Brandon Sanderson heeft uitstekend werk afgeleverd.

Niet alleen ademt dit boek het onbetwiste en levendige gevoel uit, dat je daadwerkelijk een Wheel of Time-roman aan het lezen brengt. Brandon heeft alle personages in eren weten te houden. Sterker nog, niet eerder kwamen de personages zo geloofwaardig over als in dit deel. De acties, de emoties en de gebeurtenissen waar ieder personage mee te kampen heeft, voelen gewoon goed aan.
Het voelt ook gewoon écht prettig aan, want m.u.v. kleine nuances waarin het verschil ligt in de schrijfstijl tussen Robert en Brandon, is dit gewoon op en top een Wheel of Time-roman.
De verschillen zitten ‘m vooral in het feit dat de focus bij Brandon vooral ligt op de personages en niet zozeer op de omgeving. Daardoor voelt e.e.a. wellicht wat minder gedetailleerd aan, maar dat was dan ook één van de aspecten die er voor zorgden, dat het met het verhaal eigenlijk niet echt opschoot. Hoe levendig en wonderlijk Robert Jordan de wereld ook omschreef, het leek uiteindelijk wel belangrijker te zijn dan de personages. Personages die ook nog eens teveel bleven hangen in situaties waarin in veel gevallen, met alle respect, bijna niets gebeurde.
Gelukkig was Robert wel weer op de goede weg met Knife of Dreams, waarin verschillende verhaallijnen werden afgerond. Echter leed ook dat deel nog te veel in geneuzel, wat veel van de gebeurtenissen toch een beetje ontsierde.

In The Gathering Storm wordt hier praktisch over de gehele linie korte metten mee gemaakt. Er gebeuren daadwerkelijk weer eens dingen. Sterker nog, er gebeurt meer in dit deel dan in een hoop van de vorige delen, bij mekaar. Sommige gebeurtenissen zijn zelfs op z’n zachtst gezegd schokkend te noemen.
Niet dat in de vorige delen nauwelijks wat gebeurde, echter werd er wel vaak toegewerkt naar een climax, daar waar je je eerst door honderden nietszeggende bladzijden heen moest worstelen.
Ook is het weer eens fijn dat de focus eens wordt gelegd op slechts een paar personages die ook daadwerkelijk actie ondernemen, daar waar in de vorige delen teveel aandacht werd besteedt aan personages die uiteindelijk niets meer deden dan thee drinken uit kopjes gemaakt van Zeevolk-porselein, meerdere malen rukken aan een vlecht (Nynaeve) en mannen afdoen als eigenwijze wolkoppen. Wellicht wat banaal opgemerkt, maar vaak was dat wel zo.

De verhaallijnen hier focussen zich voornamelijk rond die van Egwene en Rhand. Hun verhaallijnen zijn meeslepend, schokkend, emotioneel en redelijk indrukwekkend te noemen.
Mart staat opvallend minder centraal, alhoewel zijn verhaallijn er wel eentje is, die opvalt. De moeilijkheden waarin hij in verzeild raakt, zijn vrij grimmig en bevreemdend en lijken gek genoeg zo uit een Stephen King-boek geplukt te zijn.
De rest van de personages komen er wat bekaaid vanaf, zoals Perijn. Maar goed, hij had in het vorige deel genoeg te doen. Elayne komt voor het eerst zelfs helemaal niet voor in dit boek, wat persoonlijk eigenlijk een opluchting is, aangezien haar verhaallijn me niet heel veel doet.

De reden waarom dit boek verder gewoon zo goed is, is omdat het tempo hoog ligt en er daadwerkelijk schokkende ontknopingen inzitten die nog lang bijblijven nadat je dit boek gelezen hebt.
Het maakt me alleen maar meer benieuwd naar waar het uiteindelijk naar toe gaat. Duidelijk is echter wel, dat het einde nu écht in zicht is.

Conclusie is dat The Gathering Storm een heel fijn boek en zeker de beste is sinds The Shadow Rising.

Op naar The Towers of Midnight!!

Alhoewel niet zo spannend als The Eye of the World, is ook The Great Hunt een uiterst genietbaar boek, waarmee het verhaal zich verder uitbreidt door o.a. het introduceren van nieuwe en bij vlagen ijzersterke personages, het zich verder uitsplitsen van de verhaallijnen en ook de wereld waarin het zich allemaal afspeelt komt nog meer tot leven.
De dreiging van het kwaad lijkt hier bijna van alle kanten te komen en ook uit onverwachte hoek, getuige het personage van de mysterieuze Selene die haar eigen manieren heeft om Rhand, het hoofpersonage, naar zich toe te trekken.
Ook andere belangrijke personages krijgen het zwaar te verduren; het verraad van Liandrin Sedai die hiermee bewijst dat er onder de Aes Sedai een groep bestaat die de duistere dient en die ervoor zorgt dat Nynaeve, Egwene en Elayne in handen van de levensgevaarlijke Seanchanen terecht komen, Mart die meer en meer verteerd wordt door de dolk die hij uit de door het kwaad bezoedelde stad Shadar Logoth heeft meegesmokkeld en Rhand die het wederom moet opnemen tegen Ba' Alzamon.

Al met al een geslaagd boek, alhoewel er bij vlagen (vooral in het midden), wat saaiere passages de revue passeren, ondanks dat ze relatief vlot weglezen en uiteindelijk de vaart er toch goed in houdt in voor de rest een prettig vervolg op het eerste deel van deze uiterst omvangrijke serie.
Op naar deel drie !

Alhoewel dit slechts eigenlijk meer als introductie op het tweede deel meer een boek is die duidelijk tijd vreet aan de hoofdpersonages en hun diverse achtergronden en daardoor het daadwerkelijke verhaal meer naar de achtergrond verdreven wordt, is dit toch een uiterst genietbaar boek die ik met veel plezier gelezen heb.
Het duurde even voordat de manier van schrijven van Dan Simmons vat op mij kreeg, maar toen dat eenmaal zo was, ging ik als een speer door het boek.
De personages worden door hun achtergrondverhalen op een intrigerende wijze geïntroduceerd (hoewel niet allemaal even sterk). Vooral het verhaal van Lenar Hoyt (en indirect van Paul Duré) is me flink bijgebleven.

Het is vooral de combinatie van SF, Cyberpunk en Fantasy vermengt met historische en filosofische aspecten die me wisten te grijpen; elementen die sterk verweven zitten in de eigenzinnige schrijfstijl van Dan Simmons en die Hyperion tot een uiterst genietbaar boek maakt. Het einde doet je smachten naar het tweede deel waarin alle remmen los gaan.

Kortom: een aanrader. Sta je open voor SF met voldoende diepgang, dan is Hyperion verplichte kost. Ook al is het meer een oprechte inleiding op wat komen gaat in The Fall of Hyperion. Maar dan wordt je ook echt op je wenken bedient!

Knife of Dreams is zonder meer een enorme verbetering t.o.v. van het vorige deel, waarin de diverse verhaallijnen werkelijk volledig vastliepen, wat zorgde voor een uiterst saai en frustrerend deel uit de serie.
In dit deel lijken de ingewikkelde knopen eindelijk ontward te worden en wonderbaarlijk genoeg resulteert dit in een boek waarin het tempo weer wat hoger ligt en er zelfs een aantal verhaallijnen worden afgerond. Tegelijkertijd worden er ook weer een hoop deuren opengegooid.
E.e.a. zorgt ervoor dat, ondanks het feit dat dit boek één van de beteren uit de serie is, sommige zaken zolang op zich hebben laten wachten, dat het er gevoelsmatig niet meer zo veel toe doet, ondanks dat er eindelijk naar een eindpunt toegewerkt wordt. Wat vervelend is, aangezien er zeker een aantal memorabele momenten inzitten.
Toch lijkt Jordan zich op andere vlakken weer hervonden te hebben; zijn schrijfstijl lijkt weer meer meeslepender te zijn, er zit het broodnodige aan spannende momenten in (de voortekenen dat Tarmon Gai'don nadert worden hier uitvoerig naar voren gehaald) en het tempo ligt weer relatief hoger. Het nadeel is dat tegelijkertijd zijn o zo herkenbare, tot in de uiterste details beschreven wereld ook weer op de voorgrond ligt, wat in het begin leuk is, maar op een gegeven moment gaat het vervelen en wil je als lezer dat het omvangrijke epos, zeker na elf delen plus proloog, nu toch eindelijk eens naar een hoogtepunt toe gaat werken. De aanzet wordt weliswaar gegeven, maar het lijkt alsof er gevoelsmatig zeker nog niet alles uit gehaald wordt.

En het blijft natuurlijk ook zo, dat de ene verhaallijn meer aanspreekt dan die van de ander.
Die van Perijn is leuk, aangezien hij nu eens écht actie onderneemt, wat uiteindelijk zorgt voor de hereniging met zijn vrouw, nadat ze al drie boeken lang een gevangene was van de Shaido..
Egwene is nu een gevangene van de Witte Toren, maar weet door haar reputatie uiteindelijk een deel van de Toren voor zich te winnen..
Mart is nog steeds op de vlucht met Tuon, de Dochter van de Negen Manen, maar hervindt zich uiteindelijk als hij de Bond van de Rode Hand weer treft.
Rhand zijn verhaallijn had langer gemogen, aangezien ik die van hem toch wel als de meest interessante beschouw. Zijn verdrag met de Seanchanen heeft als gevolg dat hij de Dochter van de Negen Manen zal ontmoeten, wat uitloopt op een val, wat je dan ook van mijlenver ziet aankomen, aangezien Tuon al die tijd bij Mart is. Het zorgt voor een schokkende wending, aangezien de daaropvolgende aanval door Semirhage als gevolg heeft dat Rhand zijn hand verliest.
Elayne haar verhaallijn is de meest frustrerende om door te komen. Haar personage irriteert bij vlagen behoorlijk, zeker nu ze ook nog eens zwanger blijkt te zijn en daardoor verschillende stemmingswisselingen geniet. Ook alle intriges en politiek gekonkel aan het hof en de vetes tussen de verschillende edele huizen over of Elayne wel of geen recht heeft op de troon, is i.m.o. niet echt interessant om te lezen. Oh ja, ze wordt nog wel even ontvoerd door Duistervrienden en leden van de Zwarte Ajah, maar gelukkig ook weer snel bevrijd. Dat dan weer wel...

En ondanks dat het nu lijkt, alsof ik dit boek niet echt goed vond, is dat gelukkig niet zo. Het leest over het algemeen erg plezierig en na zoveel boeken, weet je ook wel wat je mag verwachten met zo'n schrijfstijl die Jordan hanteert. De aanzet naar het einde wordt zo langzamerhand in gang gezet en zal uitvoerig uit de doeken worden gedaan in de daaropvolgende, laatste drie boeken. Waar ik dan toch wel zeer benieuwd naar ben. Zeker gezien Brandon Sanderson het roer heeft overnemen na het overlijden van Robert Jordan in 2007 en op basis van Jordan's aantekeningen de serie toch tot een einde wist te brengen.

Op naar boek 12!!

De eerste keer dat ik aan deze serie boeken begonnen was, nadat ik Lord of Chaos uitgelezen had, was de aanleiding geweest de serie een tijdje aan de kant te leggen. Ik vond het een langdradig, saai boek waar op een aantal dingen na, eigenlijk niets in gebeurde. Het vermoeide me meer dan dat ik er nog enigszins plezier aan beleefde. Ondanks dat bleek mijn nieuwsgierigheid toch de overhand te krijgen toentertijd en besloot ik verder te gaan met lezen. Het was uiteindelijk bij Crossroads of Twilight dat ik de boekenserie definitief aan de kant legde.

Toen vorig jaar het laatste deel verscheen, besloot ik de serie een tweede kans te geven. Nu, bijna een jaar later, heb ik me voor een tweede keer door Lord of Chaos weten te werken én...dit keer met meer succes.
Na het toch wel vermoeiende The Fires of Heaven is dit deel zelfs weer een stuk beter. Niet dat er echt veel in gebeurt (en dan te bedenken dat dit samen met deel 4 het dikste boek van de serie is), maar een soort van onderhuidse spanning weet zich door het leeuwendeel van het boek heen te verweven. Waardoor je uiteindelijk toch blijft lezen.
En tussen een hoop nietszeggende, nutteloze hoofdstukken door, zitten er wel degelijk momenten in die belangrijk zijn voor het verdere verloop van de serie, zoals de groep mannen die Rhand samen met behulp van Mazrim Taim wil opleiden tot geleider (de Asha'Mans), Egwene die door de groep Aes Sedai die de toren verlaten hebben in Salidar tot Amyrlin Zetel wordt verheven, de zoektocht naar een angreaal die definitief het door de duistere besmette, bloedhete weer kan bedwingen en tot slot de enorme veldslag bij Dumais Bron om Rhand te bevrijden.

Al met al, ondanks dat het boek toch écht wel wat korter had gemogen, heb ik uiteindelijk toch met redelijk wat plezier dit boek gelezen. Op naar A Crown of Swords!!

LET OP: deze recensie heeft spoilers en hoewel ik deze verborgen heb, raad ik streng aan als je absoluut niets wilt weten over dit boek, dit bericht misschien überhaupt niet eens te lezen.


Waar zal ik eens beginnen....
Nou, da's toch niet zo moeilijk. Immers is dit niet het begin, maar het einde! Maar toch is het ook EEN begin....

A Memory of Light is het allesomvattende slot van de The Wheel of Time-serie en op het moment dat ik dit typ, ben ik nog steeds lichtelijk in shock.
Dat deze serie zou eindigen met een knal, had ik wel verwacht, maar dat deze ook behoorlijk hard zou aankomen, had ik niet meteen voorzien.

Als eerste is wat er gebeurt in dit boek datgene waar al die tijd naar toe is gewerkt. Praktisch alle verhaallijnen komen definitief samen en alles wat daar mee gepaard gaat, komt tot een eindconclusie (alhoewel ik het idee heb dat er een paar vragen open blijven, of ik moet iets gemist hebben)...
De laatst slag staat centraal in dit boek, praktisch van begin tot eind. Daar waar in alle vorige delen zo nu en dan een harde veldslag plaatsvond, is dat in dit boek eigenlijk één hele grote. Eentje die zich ook nog eens verdeeld in meerdere veldslagen op meerdere plekken. Op een gegeven moment zijn het er zelfs zoveel, dat het gevoelsmatig wat te veel van het goede lijkt te worden.
Gelukkig stoorde het me niet, aangezien het verhaal dusdanig meeslepend en indringend is, dat ik er redelijk door heen kon prikken.

Op verschillende locaties speelt er zich van alles af: de toestanden in de Zwarte Toren, de hoofdzakelijke veldslag op de Akker van Merrilor, de slag in de Verwoeste Landen en tot slot de confrontatie tussen Rhand en de Duistere in het hart van Shayol Ghul zelf. En die laatste confrontatie is waar het natuurlijk allemaal om draait. Alles staat of valt met hoe het daar eindigt.

De veldslagen zelf zijn meeslepend, dramatisch, akelig, hard, emotioneel. Kortom, zeer doeltreffend, maar vooral ook schokkend. Maar bovenal zijn ze nodig en maakt het alles ook overtuigender, realistischer (voor zover je dat over fantasy mag beweren....)

Er vallen daadwerkelijk harde en dodelijke klappen, als Demandred eindelijk definitief op het toneel verschijnt. Daar waar deze Verzaker zich in alle boeken behoorlijk op de achtergrond heeft gehouden, laat hij zich dan uiteindelijk als een meedogenloze veldheer op het strijdtoneel zien. En zeker niet alleen, aangezien hij het voor elkaar heeft weten te krijgen om het Sharaanse volk (het volk dat ten oosten van de Woestenij leeft), achter zich te krijgen. Een volk die bestaat uit o.a. dodelijke geleiders. Tot dan toe werd er zo nu en dan vaag over dit volk gesproken, maar waren ze nog nooit op de voorgrond getreden.
Letterlijk honderden bladzijden lang schreeuwt Demandred om de Herrezen Draak en maakt in de tussentijd gehakt van iedereen die hem ook maar enigszins in de weg loopt. Totdat uiteindelijk niemand minder dan de laatste koning van Malkier, Lan Mandragoran, hem in een brute confrontatie, verslaat. Maar niet voordat Demandred zowel Gawein als Galad aan zijn zwaard heeft geregen in een persoonlijk duel. Gawein zal uiteindelijk sterven aan zijn verwondingen en is één van de vele belangrijke personages die het niet zullen overleven.

Andere dodelijke confrontaties en omstandigheden liegen er ook niet om, zoals het geestelijk corrumperen in de dromen van de vier belangrijkste veldheren door Graendal, wat er voor zorgt dat het onder de belangrijke koninkrijken faliekant misgaat tijdens de laatste slag.

Grootste schok, ondanks dat ook de dood van Garet Brin en Siuan Sanche me ook zeker niet onberoerd liet, is voor mij de dood van Egwene. Deze zag ik totaal niet aankomen. Dat er slachtoffers onder de 'good guys' zouden vallen, daar was ik al op voorbereid. Maar het einde van de Amyrlin is een brute klap. Alhoewel haar heengaan wel heel episch van aard is en dodelijke en destructieve gevolgen heeft voor niet alleen Mazrim Taim (die zich als de Verzaker M'Hael bekeerd heeft tot de Schaduw), maar ook voor het grootste deel van het Sharaanse leger.

En zo zit dit boek vol met andere epische momenten en brute confrontaties (Perijn versus Slachter, Mat versus Padan Fajin/Mordeith, ook al duurt die wel wat kort, Avienda versus Graendal etc...) en natuurlijk de terugkeer van de Legendarische Helden, nadat niemand minder dan Olver uiteindelijk op de Hoorn van Valere blaast.

En dan natuurlijk de confrontatie tussen Rhand en de Duistere. Het eindgevecht tussen Rhand en Moridin zorgt er op een gegeven moment voor dat Rhand buiten het Patroon terechtkomt en tegenover de Duistere komt te staan. Deze manifesteert zich als een allesomvattende, inktzwarte kracht die Rhand keer op keer op de proef probeert te stellen en hem visioenen laat zien van de wereld zoals deze eruit zou kunnen komen te zien, mocht Rhand winnen of verliezen.
Uiteindelijk zal Rhand winnen en vernietigt de oude bres. Vlak daarna breekt Logain de zegels en legt Rhand een nieuwe bres op de kerker van de Duistere.
Rhand sterft uiteindelijk aan de gevolgen hieraan en zijn eerdere verwondingen. Zoals voorspelt.

Het eindigt met zijn crematie, niet wetende dat om één of andere geheimzinnige reden, Rhand van lichaam heeft gewisseld met Moridin. In het lichaam van Moridin verlaat Rhand de Akker van Merrilor en laat de rest, waaronder zijn geliefden, achter.

Alhoewel ik het einde een tikkeltje onbevredigend vond, accepteer ik deze wel zoals die is.
Het neemt niet weg dat Brandon Sanderson ongelooflijk goed zijn best heeft gedaan om het extreem epische verhaal van Robert Jordan op een geweldige manier af te sluiten.
Dit laatste boek zal me zeker nog een behoorlijke tijd bij blijven en ik kan ondanks hier en daar wat onbevredigende haken en ogen en wat onbeantwoorde vragen, toch niet anders dan concluderen dat er alles uitgehaald is wat er uitgehaald had kunnen worden.
En fantasy blijft immers fantasy. Elke vraag beantwoorden is per slot van rekening ook niet altijd per se nodig....

The Wheel of Time is, ondanks dat deze ontsierd wordt door de achterlijke lengte, toch absoluut de moeite waard en kan ik echt iedereen aanbevelen die van epische, grootschalige fantasy houdt. Robert Jordan heeft een fantastische wereld geschapen die zijn weerga niet kent.
En nu is het wachten op de verfilmingen van deze boeken. Alhoewel ik van mening ben dat het beter zou zijn om er maar gewoon, net zoals bij Game of Thrones, een serie van te maken. Dus, HBO, waar wachten jullie eigenlijk nog op???

De belangrijkste van de motivaties om weer opnieuw te beginnen in de reeks van The Wheel of Time, heeft te maken met het feit dat dit jaar (eindelijk!!) het slotdeel is uitgebracht, ik tot nu toe het laatste deel van A Song of Ice and Fire van George R.R. Martin heb gelezen en dus hoogstwaarschijnlijk nog héél erg lang moet wachten op het vervolgdeel hierop en in de tussentijd dus iets anders moest lezen, ik toch een zwak heb voor The Wheel of Time-reeks én de proloog A New Spring nog niet gelezen had.
Toen ik mezelf uiteindelijk de spreekwoordelijke duw in de rug had gegeven om weer volledig opnieuw te beginnen met deze boekenreeks, ben ik dus eerst begonnen met deze proloog.
En het moet gezegd dat het een aardig begin is op de reeks; lang niet zo imponerend en sterk als het eerste deel, maar het geeft een aardig inzicht in vooral de personages van Lan en Moiraine en de diverse gebeurtenissen voorafgaand aan het eerste deel. Daarnaast ook leuk om te weten wat zich allemaal heeft afgespeeld nog voordat beide hoofdpersonen van A New Spring opnieuw hun opwachting maken in The Eye of the World.

Nogmaals, niks écht schokkend of goed te noemen, maar als prequel best OK en daarvoor toch de moeite waard.

Een beetje een moeizaam deel dit. Aan de ene kant gebeurt er vrij weinig; sterker nog, sommige passages zijn stront-saai. Aan de andere kant zit er vooral in de tweede helft van het boek aardig wat gebeurtenissen die leiden tot flink wat spektakel, zoals de legers van Rhand die ten strijde trekken tegen de teruggekeerde Seanchanen. Ook een deel van de Asha'Man die zich tegen Rhand keren, zorgt aan het eind van het boek voor wat kort maar krachtig vuurwerk, wat uiteindelijk wel leidt tot een open einde, aangezien de meesten weten te ontsnappen.
Het is alleen jammer dat wederom net zoals in veel van de vorige delen je eerst door veel hoofdstukken heen moet worstelen waarin zich zaken afspelen die zich met gemak konden betrekken tot één hoofdstuk. Wat best frustrerend is, aangezien The Path of Daggers, m.u.v. de proloog, het 'kortste' boek uit de serie is. Ik meen me ook te herinneren dat de kritieken er ook niet om logen; immers duurde het toentertijd best lang toen dit deel uitkwam en vervolgens gebeurt er nagenoeg vrij weinig.
En toch zorgt dit boek voor een revolutionaire verandering: eindelijk wordt de Schaal der Winden, nadat deze gevonden is in het vorige deel, gebruikt om het bloedhete weer tot een eind te brengen. Echter niet nadat je je eerst door hoofdstukken moet zien te slaan die er weinig tot niet toe doen.
Wat dat betreft werkt het toch een stuk beter om de boeken nu daadwerkelijk achter elkaar te lezen. Niet meer te hoeven wachten op een volgend deel zorgt er ook voor dat de gebeurtenissen en de wagonlading aan personages (ondanks dat er veel te veel onnodige bijfiguren te veel aandacht krijgen i.m.o.), je beter bij blijven. Het zorgt er voor dat het verhaal toch boeiend blijft. Al is het maar om er uiteindelijk achter te komen wat er gaat gebeuren als het er écht op aan komt.
Wat niet weg neemt dat het allemaal natuurlijk een stuk korter had gemogen.

Al met al toch een leuk deel. Het is zeker niet imponerend en indrukwekkend, maar ontstijgt in dit geval nog nét de gulden middenmoot.
Op naar boek 9!

Zo, dat was boek 4.

Waar dit boek me jaren terug bij de eerste leesbeurt weinig kon pakken, had ik daar gelukkig nu minder last van. Wat wel te maken zal hebben met het feit dat ik het boek al kende.
Toch was ik alweer een hoop vergeten. Het enige wat me nog echt van de vorige keer deels was bijgebleven, was Perrin z'n verhaallijn. Deze is over het algemeen ook nog wel de leukste, gezien het tempo t.o.v. de rest van de verhaallijnen, nog redelijk hoog ligt.
Dat geldt niet voor de rest; waar de eerste 3 boeken een relatief snel tempo kennen, wordt die met dit vierde deel een behoorlijk aantal tandjes naar beneden geschroefd. Dit is vooral te merken in het eerste gedeelte van het boek (zeg maar gerust de eerste slordige 300 bladzijden): er wordt een hoop besproken en praktisch alle personages blijven op dezelfde plek hangen, in dit geval de ingenomen steen van Tyr, nadat Rhand Callandor heeft gepakt. Er gebeuren wel wat dingen (en als er wat gebeurt, is het wel meteen erg heftig), maar het laat erg lang op zich wachten.
Dat kan vooral in het begin storend zijn. Zeker als je je beseft dat The Shadow Rising één van de dikste delen uit de gehele serie is. Toch viel het me niet zwaar en zat ik op een gegeven moment ook goed in het verhaal. Maar toch kent het boek pittige stukken wat zeker wat geduld vergt, maar eenmaal voorbij het moeilijkste stuk, als Rhand en Mart op de proef worden gesteld in Rhuidean, krijgt het verhaal weer meer kracht en begint het weer wat beter te lopen.

Conclusie: ik moet toegeven dat, nadat ik het boek uit had, sommige verhaallijnen zeker wel wat ingekort had mogen worden. Toch hadden sommige van de meer langdradige momenten ook wel weer hun charme zoals de onderlinge spanning die heerst tussen Rhand, zijn metgezellen en de vete tussen de vele Aiel-stammen. Sowieso is het gehele stuk in de Aiel-woestenij, ondanks dat het lang duurt, erg belangrijk voor het verhaal en daarom ook een gedeelte die je goed moet bijblijven.
De meeste hoofpersonages krijgen het best zwaar te verduren en moeten leren omgaan met nieuwe zaken op het gebied van magie en uiteraard ook het gevaar wat aan ieder vreet mag zeker niet vergeten worden zoals het eeuwige, sluimerende gevaar van de Verzakers en het overige schaduwgebroed, wat de spanning er gelukkig in houdt.
Al met al hebben al deze elementen er uiteindelijk toch voor gezorgd dat ik The Shadow Rising als een prettige lees-ervaring heb beschouwd. Waren de eerste 3 delen nog relatief gemakkelijk te behapstukken, begint het epische verhaal zich hier pas écht te ontvouwen. Ik kan me voorstellen dat veel fans vanaf dit deel afhaakten, maar ik moet bekennen dat als je volhoudt en je stelt je open voor dit enorme epos, er zich voldoende fraais aandient wat zeker de moeite waard is.

Op naar deel 5 !

Ik leerde Stephen King kennen toen ik een jaar of 13 was via de Nederlandse vertaling van zijn boek The Tommyknockers - Stephen King (1987). Het was meteen de overtuigende kennismaking met deze (voornamelijk) horror-schrijver, gezien ik dat boek letterlijk verslonden heb.
Niet lang daarna probeerde ik andere boeken van hem; sommigen spraken me aan en anderen niet.

The Stand was één van die boeken. De onverkorte editie kreeg ik volgens mij voor mijn 15de verjaardag. Ik had er specifiek om gevraagd, omdat het boek omstreeks mijn verjaardag in een uitgebreidere versie was uitgebracht en ik er hele positieve dingen over had gehoord.
Helaas....ik kwam er, ondanks dat ik het begin en de opbouw erg sterk vond, om de één of andere reden niet doorheen. Blijkbaar was het toch allemaal net wat teveel van het goede, zo'n extreem dikke pil.

Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen om dit boek alsnog te lezen en ik kan alleen maar zeggen dat het een zwaar imponerend verhaal is.
Dit is King's pure en definitieve antwoord op het aloude verhaal over de strijd tussen goed en kwaad, gezet in een post-apocalyptische wereld, uiteengevallen door een supergriep waar 99,9% van de mensheid aan ten onder gegaan is.

De manier hoe het verhaal opbouwt, is meeslepend en spannend. De hoofdpersonages worden uitgebreid geïntroduceerd en ja, met de één had ik natuurlijk meer dan met de ander...dat hou je altijd.
Na de eerste helft, als iedereen zich gesetteld heeft (de goeden in Boulder en de kwaden in Las Vegas), gooit King het over een andere boeg en veranderd het verhaal in een soort van psychologisch drama, waarin erg veel tijd en ruimte wordt besteedt aan hoe de personages zich gedragen t.o.v. elkaar en zich in hun nieuwe positie langzamerhand weer proberen te ontwikkelen. Op dat moment stagneert het verhaal en staat King erg lang stil bij zaken die niet altijd even boeiend zijn, maar wel nodig is voor het verhaal. En ondanks dat ik het gevoel had dat het verhaal er een beetje onder begon te lijden, las het wel als een trein (het gehele boek eigenlijk), omdat je uiteindelijk toch wil weten waar het allemaal naar toe gaat.
De uiteindelijke eindstrijd blijkt dan toch héél anders te verlopen dan de bedoeling, en is zelfs een beetje te verwachten. En ondanks dat dit gedeelte misschien wel het zwakste is uit het boek, stoorde ik me er niet aan.
De terugreis van Stu en Tom naar Boulder is, ondanks dat de climax dan al is geweest, gek genoeg wel weer meeslepend te noemen.

Volgens velen is The Stand de beste van King. Dat weet ik niet, gezien er scheepsladingen aan andere boeken zijn van King, waarvan er velen ongetwijfeld ook héél goed zijn. Maar dat dit een klassieker is, een boek die je absoluut aan het denken zet, dat moge duidelijk zijn. Na afloop denk je als mens weer eens goed over het leven na, wat deze te bieden heeft, de keuzes die je kan maken, de kansen die je hebt.....en niet alleen in dat opzicht is The Stand geslaagd. Nee, het is gewoon een prachtig verhaal vol meeslepende gebeurtenissen, geweldige personages, bij vlagen een lekkere, cynische vorm van humor (iets wat ik zo heerlijk vind aan King) en bovenal een fikse portie spanning.

The Stand is misschien vanwege z'n lengte een ware beproeving, maar deze is het dan dubbel en dwars waard. De onverkorte, volledige editie welteverstaan!!

Tja...ik kan niet anders dan melden dat ik tot de conclusie ben gekomen dat The Towers of Midnight tot nu toe het beste boek is dat ik van The Wheel of Time gelezen heb.
Na het al erg sterke The Gathering Storm, het eerste deel die mede geschreven is door Brandon Sanderson, was ik zeer benieuwd of het relatief hoge niveau behouden kon blijven. Dat doet deze opvolger dan ook absoluut.

Er zitten wat kleine chronologische struikelblokken in die me even van de wijs brachten, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd met geweldige, meeslepende verhaallijnen die ook nog eens boordevol actie en spektakel zitten. Meer dan in alle vorige delen tot nu toe.
De struikelblokken zit 'm vooral in de verhaallijn rond Perijn, die achter loopt t.o.v. de rest. E.e.a. heeft te maken met het feit dat Brandon Sanderson voor de grootse uitdaging stond om alle plot- en verhaallijnen die Robert Jordan uitgevouwen had, tot een passende puzzel samen te voegen. In eerste instantie was het de bedoeling om er één boek van te maken. Echter bleek dit absoluut niet mogelijk, dus werd het omvangrijke verhaal uiteindelijk uitgesmeerd over drie boeken.
In de eerste van de drie, The Gathering Storm, staan vooral de verhaallijnen rond Rhand en Egwene centraal. In dit boek komen vooral de verhaallijnen van Perrijn en Mart aan bod. Met als gevolg dat binnen de diverse tijdlijnen waarin de verhaallijnen zich afspelen, een aantal zaken niet helemaal lijken te kloppen. Met als grootste voorbeeld dat het op een gegeven moment lijkt alsof Tam, de vader van Rhand, zich tegelijkertijd op twee verschillende plekken lijkt te bevinden.. Wat uiteraard niet zo is, gezien het verschil in tijd. Blijkbaar moest Brandon keuzes maken wiens verhaallijn in eerste instantie van belang was, om vervolgens over te gaan op die van de ander. Waarschijnlijk om toch het verhaal zo boeiend, leesbaar en vloeiend mogelijk te houden.
Uiteindelijk is het slechts een klein puntje van kritiek, want voor de rest is dit gewoon een geweldig boek, waarin nu toch echt naar het einde wordt toegewerkt. Een einde die me steeds nieuwsgieriger maakt, gezien het feit dat er aan het einde toch nog een slordige drie cliffhangers zitten.

Het is werkelijk ongelooflijk dat zo vlak naar het einde toe dit boek voor zoveel memorabele momenten zorgt: de queeste van Perijn bijvoorbeeld en de beheersing van de wolf in zichzelf is meeslepend en spannend en kent een daverende climax die hem zelfs even naar de Witte Toren brengt, waar op dat moment een ongekende strijd aan de gang is tussen de Aes Sedai en de aanhangers van de Zwarte Ajah.
Of wat te denken van Mart, die niet alleen terugkeert om uiteindelijk weer het hoofd te bieden aan de gevaarlijke en manipulerende Aelfinn en Eelfinn, maar het ook voor elkaar krijgt om de dood gewaande Moiraine te redden uit de Toren van Ghenjei, is een verbazingwekkend spannend staaltje fantasy.
En daar tussen door zitten zinderende veldslagen waarin de mensheid het aan de stok krijgt met de grootste legers aan schaduwgebroed die er tot nu toe in een Wheel of Time-boek gezeten hebben. Heerlijk!!

Kortom: een uitstekend en genietbaar boek die me zéér benieuwd maakt naar de (hopelijk) daverende eindconclusie van deze enorme fantasy-serie, A Memory of Light!!

Deze horrorroman heb ik als tiener gelezen en deze is me altijd bijgebleven. Het was mijn kennismaking met Dean Koontz (na toen al wagonladingen aan Stephen King-boeken gelezen te hebben), en ik was compleet verrast. Na King dacht ik dat Koontz als navolger niet eens in de buurt van het niveau van King kon komen. Had ik mij daar toch flink in vergist!

Watchers is een nagelbijtende en verslavende horrorroman die, als je eenmaal in het verhaal zit, ervoor zorgt dat je je letterlijk afsluit van de rest van de omgeving. Totdat je 'm uit hebt!!

Alleen jammer wat ik daarna van Koontz gelezen heb, tot nu toe niet in de buurt kwam van deze bestseller.

Welnu, Rhand doet dit pas tijdens de laatste 20 bladzijden van het boek met als doel de smet van saidin (de mannelijke bron) op te heffen. Dit gaat gepaard met een hoop vuurwerk en zorgt daardoor voor een daverend einde van een boek die qua niveau vergelijkbaar is met de vorige delen.

Een redelijk genietbaar boek, niet al te lang en er gebeurt ook daadwerkelijk eens wat. Alleen is het wederom irritant dat het verdomd lang moet duren voordat er ook écht wat gebeurt. Bijvoorbeeld het plan om uit het door de Seanchanen bezette Ebou Dar te ontkomen, duurt echt véél te lang en was voor mij de grootste worsteling om doorheen te komen. Ook al is het erg fijn dat Mart weer terug is, na zijn ongeluk aan het einde van boek 7 en zijn afwezigheid in boek 8. Echter wordt er binnen zijn verhaallijn teveel gedraald, wat gevolgen heeft voor het tempo van het al complexe en omvangrijke verhaal. Ondanks dat is het wel zo dat er een langverwachte voorspelling voor Mart onthult wordt, namelijk zijn ontmoeting met de Dochter van de Negen Manen, waarmee hij volgens de voorspelling in het huwelijk zal treden.
De verhaallijn van Elayne is iets boeiender. Sinds ze eindelijk terug is in Caemlin en plannen maakt om de troon op te eisen als opvolging van haar moeder (waarvan men aanneemt dat ze dood is, wat niet het geval is...), wordt ze vanuit verschillende kanten tegengewerkt en wordt er zelfs een moordaanslag op haar beraamd.
De zoektocht naar Perijn's ontvoerde vrouw Faile door de afvallige Aiel de Shaido's is wel redelijk spannend, alhoewel er weinig vooruitgang wordt geboekt.
De in dit boek beduidend ondergeschikte verhaallijn rond Egwene is de minst interessante. Zij trekt heel langzaam met haar leger op naar de Witte Toren, maar wordt door diverse legergroeperingen tegengehouden. Wat een hoop politiek gezever en intriges oplevert die niet zo boeiend zijn helaas.
Het is uiteindelijk Rhand die nog altijd de spil van het gehele verhaal vormt. Na de aanval van een aantal afvallige Asha'Man, besluit Rhand met Min rond te gaan trekken, om zo onder de aandacht van veel mensen uit te komen en zijn eigen plan te trekken, wat dus uiteindelijk resulteert in de verwijdering van de smet van de mannelijke helft van de bron, d.m.v. die super angrealen.

Concreet: nog steeds een genietbaar boek, zeker als je de mogelijkheid hebt om alle delen achter elkaar te lezen en niet meer lang te moeten wachten op een volgend deel (immers is de serie nu ook af), maar het blijft schrijnend dat er ook in dit relatief wat minder dikke boek zoveel gedraald en geneuzeld wordt. Toch nog altijd van een prettig en vermakelijk niveau, waardoor deze niet onder doet t.o.v. de vorige 4 delen.

Op naar boek 10! En hopelijk kom ik daar nu wél doorheen...