menu

Hier kun je zien welke berichten Jeroen als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Auta Armias - Arto Paasilinna (1989)

Alternatieve titel: Wees Genadig

4,0
In Wees genadig bekritiseert de Fin Arto Paasilinna op een ogenschijnlijk lichtvoetige manier de katholieke kerk en in één ruk door de ganse maatschappij.

In dit hoogst vermakelijk boek krijgt de vorige paus, Johannes Paulus II voor wie het al vergeten was, er nogal van langs. Wanneer Pirjeni Ryynänen een bezoekje aan de paus brengt, slingert hij hem ongegeneerd het verwijt naar het hoofd dat "het rooms-katholieke geloof, onder jouw uitdrukkelijke leiding, ronduit ouderwets is geworden, en in geen enkel opzicht met zijn tijd is meegegaan". Uiteindelijk blijkt de paus zelfs ongelovig te zijn. Ryynänen wil de Pool gewoon afzetten, maar Karol waarschuwt hem: “Besef wel dat mijn opvolger nog conservatiever zal zijn dan ik. Ik ken mijn kardinalen.” Wat vele jaren later inderdaad is gebleken.

Wees genadig is weer een erg humoristische, fantasierijke roman. Enig minpunt is dat er van een echte verhaallijn geen sprake is, maar dat vergalt het leesplezier geenszins. Arto Paasilinna heeft meer dan 25 boeken geschreven, waarvan er totnogtoe slechts vijf in het Nederlands verschenen. Hopelijk gaat uitgeverij Wereldbibliotheek gewoon door met de vertalingen, want er mee stoppen zou zonde zijn.

Black Ice - Matt Dickinson (2002)

Alternatieve titel: Zwart IJs

3,5
Voor wie niets over Antarctica afweet, is Zwart IJs een ideaal boek om dit boeiende continent te leren kennen. Matt Dickinson vertelt over een boeiende en begrijpbare manier over de natuur, de wetenschappelijke activiteiten in Antarctica, de geschiedenis... Dickinson weet waarover hij praat. Hij overwinterde in Antarctica en kent de psychologische gevolgen en de gevaren van de poolnacht (in de winter blijft het in Antarctica 24 uur op 24 donker).

Maar het belangrijkste is natuurlijk het verhaal. Anders kan je evengoed de National Geographic lezen. Een echte thriller kan je Zwart IJs niet noemen. Daarvoor mist het boek wat spankracht en is het verhaal vaak te voorspelbaar en soms wat langdradig. Toch blijft het een aangenaam boek om lezen. Er is niets zo verfrissend om te lezen hoe de hoofdpersonages trachten te overleven in temperaturen van min 50 graden. Bibberen en beven dus, helaas niet altijd van de spanning.

Black Swan Green - David Mitchell (2006)

Alternatieve titel: Dertien

3,5
Wie zoals ik genoten heeft van de drie eerste romans van David Mitchell, zal wel raar opkijken bij het lezen van Dertien (Black Swan Green). Geen complexe en ingenieuze verhaalstructuur, ongebreidelde fantasie of vreemde personages deze keer. Dertien is zowaar een conventionele roman. Is dit boek daarom minder goed? Om eerlijk te zijn wel, al is het boek zeker het lezen waard.

Voor het eerst gaat David Mitchell de (semi-)autobiografische toer op. Net zoals het hoofdpersonage Jason Taylor groeide Mitchell op in een dorpje in Worcestershire en stamelt hij (wat niet hetzelfde is als stotteren). Het verhaal speelt zich af in 1982. De dertienjarige Jason zoekt zoals zijn leeftijdsgenoten zijn plaats binnen de hiërarchie. Bij de populaire jongens zal hij nooit horen, maar hij doet er alles aan om niet in de groep van de sukkels te belanden. Maar zijn gestamel helpt hem hier niet bij. Mitchell beschrijft op een overtuigende manier aan welke ongeschreven regels de kinderen zich op de speelplaats moeten houden. Jason zou nooit durven toegeven dat hij graag poëzie leest. Dat is iets voor mietjes en het zou een onomkeerbare val van de populariteitsladder betekenen. Daarom schrijft hij in het plaatselijke krantje gedichten onder een pseudoniem.

Het knapste hoofdstuk is Solarium. Daarin komen we een oude bekende tegen uit Wolkenatlas: Eva van Outryve de Crommelynck. Zij probeert Jason ervan te overtuigen dat hij gewoon zijn zin moet doen en zich niets van zijn leeftijdsgenoten moet aantrekken.

Hoewel het een fijn boek is om te lezen, bevat Dertien een paar minpunten. Niet elk hoofdstuk is even interessant. Bovendien lijkt de roman een verzameling van losse ideeën en anekdotes zonder enige samenhang. Sommige hoofdstukken stoppen dan weer abrupt. Maar laten we dit boek maar als een leuk tussendoortje beschouwen.

De vertaling vond ik ook niet erg geslaagd. Misschien ga ik de volgende David Mitchell in het Engels proberen te lezen, al ben ik bang te veel van het verhaal te missen, zeker als hij, laten we het hopen, weer een complexe roman als zijn eerste drie gaat schrijven.

Cloud Atlas - David Mitchell (2004)

Alternatieve titel: Wolkenatlas

4,5
Na het lezen van zijn vorige boeken, De Geestverwantschap en DroomNummerNegen, wist ik al dat de Brit David Mitchell een geboren verteller is. Maar in zijn Wolkenatlas doet hij er nog een schepje bovenop. De roman telt zes verhalen, die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar toch op een subtiele manier met elkaar verbonden zijn. Een beetje hetzelfde procédé als zijn debuut, De Geestverwantschap, dus. Opmerkelijk is dat Mitchell de eerste vijf verhalen in eerste instantie maar voor de helft vertelt.

In het eerste verhaal staat de Amerikaanse notaris Ewing centraal, die halfweg de 19de eeuw rondreist in Polynesië. Het volgende speelt zich zowaar in België af, meer bepaald in Zedelghem, waar musicus Robert Frobischer de oude en zieke, maar beroemde componist Vyvyan Ayrs helpt om de mensheid te vergasten op een nieuw meesterwerk, maar eigenlijk van de man wilt profiteren om er zelf voordeel uit te halen. Vervolgens lezen we hoe journaliste Luisa Rey een onderzoek doet naar een onveilige kernreactor en hiermee haar eigen leven op het spel zet. Uiterst vermakelijk zijn de lotgevallen van de uitgever Timothy Cavendish, die op de vlucht slaat voor enkele maffiafiguren, maar voor hij het beseft in een gekkenhuis belandt. Het vijfde verhaal speelt zich in de toekomst af. De ter dood veroordeelde 'fabrikaat' (een genetisch gemanipuleerde wezen) Sonmi-451 vertelt hoe ze van serveerster in een fastfoodrestaurant een revolutionair werd.

Het zesde verhaal vertelt Mitchell meteen helemaal. Het speelt zich aan het einde der tijden af. Door een milieuramp is er van de beschaving haast niets meer over. De mensheid is teruggevallen tot een primitief bestaan. Al blijkt een kleine groep toch nog de kennis en technologie te bezitten van voorheen. Een van hen verblijft op een eiland om de levensgewoonten van de primitieve bevolking te bestuderen.

Hierna gaat David Mitchell in omgekeerde chronologische volgorde voort met de afhandeling van de andere verhalen, dus tot en met de lotgevallen van Adam Ewing.

Niet alleen de structuur van het boek is opmerkelijk, ook de vorm. Mitchell heeft zich duidelijk geamuseerd om elk verhaal een eigen stijl mee te geven en dit zonder op zijn bek te gaan. De verhalen zijn achtereenvolgens een Victoriaans dagboek, een stapel brieven, een spannend thriller, een komisch verhaal dat door Stephen Fry geschreven kon zijn, een interview en een verslag in een primitief taaltje.

Door die verschillende verhalen en stijlen verveelt Wolkenatlas nooit. Ongetwijfeld een van de betere boeken van de laatste jaren.

Engleby - Sebastian Faulks (2007)

4,0
Engleby valt moeilijk in een hokje te plaatsen. Dat is meteen de grootste verdienste van het boek. Door tegelijkertijd een misdaadroman te zijn als een psychologisch, filosofisch, maatschappijkritisch en humoristisch boek, verveelt Engleby nooit.

Mike Engleby vertelt zelf over zijn leven, van zijn jeugdjaren in de jaren zestig in een internaat, waar hij gepest werd, tot het jaar 2006. Tussendoor heeft hij het vooral over zijn studententijd begin jaren zeventig aan een universiteit. Hij wordt er verliefd op een meisje, Jennifer Arkland, maar zij verdwijnt op een dag spoorloos. Na zijn studies raakt hij aan de bak als journalist.

Engleby komt wat moeilijk op gang, maar wordt alsmaar beter naarmate het boek vordert. Het interessante aan deze roman is dat we Mike Engleby enkel kennen zoals hij zichzelf beschrijft: een intelligente kerel met een fenomenaal geheugen, die altijd alles beter weet en er opmerkelijke ideeën op na houdt over allerlei onderwerpen. Naar het einde van het boek toe komen we te weten hoe anderen hem zien, wat ons een totaal ander beeld geeft van wat we tevoren allemaal gelezen hebben. Ook wordt duidelijk dat Engleby sommige gebeurtenissen 'vergeet' te vertellen.

Engleby is een rijke, knap geconstrueerde roman die spannend is zonder echt een thriller te zijn. Dat Sebastian Faulks een knap schrijver is, blijkt onder meer door de dagboeknotities van Jennifer Arkland, waarin hij het pompeuze en emotionele taalgebruik van een jong universiteitsmeisje overtuigend weet te imiteren.

Ik had nog nooit van Sebastian Faulks gehoord, maar hij blijkt al een hele poos als schrijver actief te zijn. Een van zijn eerdere roman, Charlotte Gray, werd zelfs verfilmd. Dus ik ga binnenkort zeker eens eerder werk van hem lezen.

Explorers of the New Century - Magnus Mills (2005)

Alternatieve titel: De Verkenners van de Nieuwe Eeuw

2,5
Het is zonneklaar waar Magnus Mills zijn inspiratie haalde voor zijn nieuwe boek: de race naar de geografische zuidpool tussen Roald Amundsen en Robert Falcon Scott. Hoewel De Verkenners van de Nieuwe Eeuw zich niet in Antarctica afspeelt, zit het boek vol verwijzingen naar deze legendarische expedities van 1911-12. Zo roept bijvoorbeeld Tostig wanneer hij de bestemming bereikt heeft uit: "Dit is een vreselijke plek". Toen Scott op 16 januari 1912 de geografische zuidpool bereikte, riep hij: "Great God, this is an awful place!". Ook andere gebeurtenissen klonken me bekend in de oren.

Net als in de eerste twee boeken van ex-buschauffeur Mills, speelt ook nu weer de relatie tussen werkgever en -nemer een grote rol. In dit geval tussen de teamleiders en hun expeditieleden. Toch is De Verkenners van de Nieuwe Eeuw lang niet zo goed als De Hekkenbouwers en Vrij Kamperen (een nogal kaduke vrije vertaling van All Quiet on the Orient Express). Het derde boek, Een Tempel van Blik, heb ik nog niet gelezen. Die boeken blonken uit door hun fijne situatiehumor, de hilarische dialogen en de knap opgebouwde spanning (niet dat het thrillers zijn, maar toch). In De Verkenners van de Nieuwe Eeuw is het allemaal wat minder, al vond ik dat van die ezels (ik blijf met opzet vaag) wel een goede vondst.

Dus wie nog niets van Magnus Mills gelezen heeft, begin best met zijn eerste twee boeken. Die zijn echt fantastisch.

Ghostwritten - David Mitchell (1999)

Alternatieve titel: De Geestverwantschap

4,0
Bijzonder knap debuut van David Mitchell, een van de betere Britse schrijvers van het moment. Dat De Geestverwantschap een origineel boek is, is het minste wat je kan zeggen. Eigenlijk is het een soort verhalenbundel. Alle verhalen hebben niets met elkaar te maken, behalve dat, en daar zit het leuke aan dit boek, personages uit eerdere hoofdstukken op een subtiele manier, haast onopgemerkt terugkomen in latere verhalen.

David Mitchell is een geboren verteller. Ieder hoofdstuk heeft een eigen sfeer en stijl, maar stuk voor stuk zijn het boeiende vertelsels. Zelfs al speelt soms een geest de hoofdrol of snap je niet goed wat er in het bizarre voorlaatste hoofdstuk allemaal gebeurt. Een echte aanrader.

Grote Europese Roman - Koen Peeters (2007)

4,0
"Ik wil een boek schrijven als een Great American Novel, vermomd als een Grote Europese Roman. Ik heb gegoogeld, die bestaat nog niet. Groots en episch moet die de geschiedenis van de Europese mensheid samenvatten, maar dan vanuit het perspectief van mensen die werken of leven in Brussel." Zo verklaart Koen Peeters, mijn favoriete Nederlandstalige auteur, de opzet van zijn nieuwe roman. Moeten we dit ernstig nemen? Wellicht niet helemaal. Groots en episch kan je deze roman niet noemen, daarvoor is het verhaal te lichtvoetig verteld. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat het een slecht boek is. Integendeel.

Net zoals Primo Levi in zijn Het Periodiek Systeem elk hoofdstuk de naam van een chemisch element meegeeft, draagt elk hoofdstuk van Grote Europese Roman de naam van een Europese hoofdstad. Maar het is vooral Brussel die de meeste aandacht krijgt. "De Grote Europese roman is tegelijk een klein Brussels boekske geworden", zo geeft Koen Peeters uiteindelijk toe. Voor wie deze stad een beetje kent, is het boek een waar plezier om te lezen. Peeters noemt de straten waardoor de hoofdpersonages struinen telkens bij naam, waardoor je je levendig kan voorstellen waar ze zich bevinden.

Grote Europese Roman is het beste boek dat Koen Peeters tot nog toe schreef. Het beschrijft niet enkel op een ironische wijze de lege marketingwereld en het Europa dat ondanks alle taalbarrières verenigd poogt te zijn, maar is ook een erg gevoelig en aangrijpend boek. Vooral door de boeiende personages: Robin die zich nog over alles kan verwonderen en eigelijk gewoon op zoek is naar geluk en de oude Theo die zijn einde voelt naderen en een halve eeuw eerder alle ellende meemaakte in een Europa dat nog niet één was. Voor Theo is Europa "de enige liefdevolle thuishaven die hij voor zichzelf kon bedenken. Als een beschermende tent, die onderaan naar alle kanten open was".

Homem Duplicado, O - José Saramago (2002)

Alternatieve titel: De Man in Duplo

4,0
Sinds ik De stad der Blinden las, een van mijn favoriete boeken, heb ik enkele pogingen ondernomen om ander werk van Nobelprijswinnaar José Saramago te ontdekken. Tevergeefs, want ik geraakte er niet doorheen. Reden hiervoor is dat ik niet het geduld kon opbrengen wat nodig is om een Saramago te lezen. De Portugees heeft een erg unieke stijl. Zijn zinnen blijven duren, met vele bijzinnen waarin hij vaak van het verhaal afdwaalt. Dialogen staan gewoon naast elkaar, zonder vermelding van wie er aan het woord is. Van interpunctie heeft Saramago nauwelijks gehoord. Met andere woorden: je moet je echt concentreren om bij de les te blijven. Maar als je lang genoeg volhoudt, en de schrijfstijl gewoon raakt, is een boek van Saramago een waar plezier om te lezen. En zo ook De Man in Duplo, waarin de fijne humor die woordenbrij meer dan verteerbaar maakt.

Hoewel niet zo goed als De Stad der Blinden is De Man in Duplo niettemin een prachtig boek over het belang van een eigen identiteit te hebben. De meesterlijke ontknoping maakt duidelijk dat de nu 85-jarige Portugees meer dan verdiend in 1998 de Nobelprijs voor Literatuur won. Ik ga zeker nog ander werk van hem lezen, en deze keer het nodige geduld hebben om die eeuwigdurende zinnen de baas te krijgen.

Jeta, Loja dhe Vdekja e Lul Mazrekut - Ismail Kadare (2002)

Alternatieve titel: Leven, Spel en Dood van Florian Mazrek

4,0
Ismail Kadare is een van mijn favoriete schrijvers en praktisch alles wat ik van het Albanese heden en verleden ken, heb ik aan hem te danken. Hoewel Leven, spel en dood van Florian Mazrek niet het niveau haalt van pakweg Kroniek van de stenen stad of De brug met drie bogen, heb ik dit boek met veel plezier gelezen. Kadare geeft een mooi beeld van een wanhopige jonge generatie Albanezen die de dictatuur kotsbeu is. Leven, spel en dood van Florian Mazrek is een boeiende roman: spannend (zonder evenwel een thriller te zijn), romantisch en humoristisch. En knap geschreven uiteraard. Grappig is bijvoorbeeld die Nederlander die koste wat het kost politiek asiel in Albanië wil aanvragen, terwijl een groot deel van de Albanesen het land gewoon uit wil.

Long Long Way, A - Sebastian Barry (2005)

Alternatieve titel: Een Lange, Lange Weg

4,0
Een Lange, Lange Weg is een harde en aangrijpende roman. Sebastian Barry beschrijft op een overtuigende manier de horror van de Eerste Wereldoorlog. Als lezer zitten we samen met Willie Dunne mee in de loopgraven en voelen we zijn angst wanneer er weer Duitse granaten zijn richting uit vliegen of wanneer de soldaten in het onbeschermde niemandsland een aanval op de vijand uitvoeren. Je kan deze roman het literaire equivalent van Tardi's stripklassieker Loopgravenoorlog noemen. Sebastian Barry bespaart ons de gruwelen van de oorlog niet.

Een Lange, Lange Weg is een verhaal over vriendschap, doorzettingsvermogen en vooral onbegrip over de zin van deze oorlog. Maar dit knap geschreven, poëtische boek vertelt ook hoe Willie in uiterst moeilijke omstandigheden volwassen wordt.

One from the Other, The - Philip Kerr (2006)

Alternatieve titel: De Een van de Ander

4,0
Vlak na de Tweede Wereldoorlog is Duitsland niet alleen een bezet land. Het is ook een verwoest land, waarin de bewoners in het reine proberen te komen met zichzelf. Maar er zijn ook de zwarte markt, de vluchtende oorlogsmisdadigers en het onaangename gevoel dat iedereen die je op straat tegenkomt, misschien wel duizenden doden op zijn geweten heeft. Dat is de achtergrond van De Een van de Ander, waarin oud-politieman en ex-ss’er Bernie Gunther de kost probeert te verdienen als privédetective. Dat lukt aardig, want tijdens de oorlog zijn er vele menen vermist geraakt en Gunther, die vertrouwd is met de Duitse bureaucratie, heeft weinig moeite om uit te zoeken of deze of gene persoon nog in leven is. Maar de problemen beginnen wanneer Britta Warzok zijn kantoor binnenstapt. Zij wil weten wat er van haar man geworden is. Het liefst hoort ze slecht nieuws, want haar man was tijdens de oorlog actief in het vernietigingskamp Lemberg-Janowska en ze wil daarom niets meer met hem te maken hebben. Warzok heeft haar oog laten vallen op een andere vent, maar wil als katholieke vrouw enkel met hem trouwen als haar echtgenoot dood is. Gunther gaat op onderzoek uit en wordt binnen de kortste keren zelf opgejaagd wild.

De Een van de Ander is niet het eerste boek waarin Bernie Gunther de hoofdrol speelt. De vorige heb ik nog niet gelezen, maar dit bleek ook niet nodig zijn om dit verhaal te kunnen volgen. De figuur van Gunther is niet echt origineel. Hij is een man van weinig woorden, maar pakt nu en dan uit met een cynische oneliner. Erg sympathiek is hij niet, maar dat is natuurlijk geen bezwaar. De Een van de Ander is een vlot geschreven roman, die over de nodige dosis humor bevat om de zware thematiek dragelijker te maken. Het boek moet het niet zozeer hebben van zijn spankracht, maar wel van zijn historische achtergrond. Het boek is deels gebaseerd op waar gebeurde feiten – zo doet onder meer Adolf Eichmann even mee – en geeft, misschien wel beter dan een droog geschiedenisboek, een mooi beeld van het Duitsland en Oostenrijk van vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Mede door de aangename schrijfstijl van de Schot Philip Kerr ga ik in de toekomst zeker nog andere Bernie-Gunther-boeken lezen.

Plot against America, The - Philip Roth (2004)

Alternatieve titel: Het Complot tegen Amerika

4,0
Niet Franklin Roosevelt, maar luchtvaartheld Charles Lindbergh won de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 1940. Dit is het uitgangspunt van Het Complot tegen Amerika. Een gedurfd boek, want in deze roman zet Philip Roth niet alleen een icoon in een slecht daglicht. Het is ook een waarschuwing dat we kritisch moeten blijven tegen democratisch gekozen leiders (lees Bush).

Het complot tegen Amerika is een knap geschreven boek, al had ik wat moeite om doorheen de eerste vijftig bladzijden te geraken. Maar het boek is een mooie kruising tussen een familieportret en een politieke thriller. De roman is een knap staaltje van geschiedvervalsing, maar eigenlijk had het in 1940 zo kunnen uitdraaien als Lindbergh, die echt verregaande antisemitische uitspraken heeft gedaan, zich kandidaat had gesteld. Al is het wel zo dat Roosevelt in die tijd echt populair was.

Hoewel ik het einde van het boek wat minder geslaagd vind, is Het complot tegen Amerika zeker een aanrader. Philip Roth won in 1997 de Pulitzer-prijs en is kandidaat om ooit eens de Nobelprijs te winnen. Toch is dit slechts het eerste boek dat ik van hem las. Ik moet maar eens gaan grasduinen in zijn vroegere werk.

Saturday - Ian McEwan (2005)

Alternatieve titel: Zaterdag

4,0
Ian McEwan is al jaren een van mijn favoriete schrijvers. Toch moet ik toegeven dat Zaterdag lang niet zijn beste boek is. Het eerste hoofdstuk is eigenlijk ronduit saai. Daarna betert het gelukkig, ook al omdat het verhaal wat spannender wordt, maar echt overtuigen doet McEwan slechts bij momenten. Interessant is evenwel het gemijmer van Henry Perowne (maar dus eigenlijk van McEwan zelf) over de aanstaande oorlog in Irak. De angst voor aanslagen in Londen was er toen al. "Londen (...) ligt wijdopen, onmogelijk te verdedigen, te wachten op zijn bom, net als tientallen andere steden. Het spitsuur zal een gunstig tijdstip zijn. Misschien zal het op de treinbotsing op Paddington lijken - verwrongen rails, gestuikte, rechtop staande forenzentreinen, brancards aangegeven via kapotte ramen, het rampenplan van het ziekenhuis in werking."

Zaterdag moet het vooral hebben van de knappe schrijfstijl van McEwan en van de mooi geformuleerde twijfels van hoofdpersonage Perowne over zijn leven, zijn familie, de moderne samenleving in het algemeen. Als het verhaal zelf even boeiend was als bijvoorbeeld Boetekleed, zou dit een klein meesterwerkje zijn. Nu is het gewoon een mooi boek.

Stadt der Träumenden Bücher, Die - Walter Moers (2004)

Alternatieve titel: De Stad van de Dromende Boeken

4,5
Het hoofdpersonage is een dinosaurus en in het verhaal komen vreemde wezens voor als boeklingen, harpyren, spinxxxxen, schriksen, gevaarlijke en levende boeken... Dat Walter Moers een schrijver is die over een flinke dosis fantasie beschikt, hoeft geen betoog. Met De Stad van de Dromende Boeken schreef hij een roman die elke boekenwurm gelezen moet hebben. Want alles draait rond boeken. Het is een ode aan de literatuur, zonder kritiek op het literaire wereldje uit de weg te gaan.

De Stad van de Dromende Boeken lijkt louter een spannend jongensboek, maar is veel meer dan dat. De schrijfstijl is duidelijk bedoeld voor een wat ouder publiek. Door al die fantasierijke situaties en personages is het een heerlijk boek om te lezen. Je vraagt je constant af waar Walter Moers, die overigens ook striptekenaar is en de roman verluchtte met knappe tekeningen, het blijft halen.

Dit boek is trouwens het vierde in de reeks dat zich in Zamonië afspeelt. Hopelijk wordt de rest ook in het Nederlands vertaald.

Wochenende, Das - Bernhard Schlink (2008)

Alternatieve titel: Het Eerste Weekend

4,0
Een van de betere boeken die ik vorig jaar las, was De Voorlezer van Bernhard Schlink. In zijn nieuwe roman roert Schlink opnieuw een voor Duitsers beladen thema aan: de vrijlating van terroristen van de Rote Armee Fraction.

Na bijna twintig jaar in gevangenschap te hebben doorgebracht, krijgt RAF-terrorist Jörg gratie. Om zijn vrijlating te vieren organiseert zijn zus Christiane een verwelkomingsweekend in een oud landhuis, waarop Jörgs vroegere vrienden zijn uitgenodigd. Het wordt een weekend bol van discussies, verrassingen en bekentenissen.

Het Eerste Weekend is vooral een praatroman. De enige actie gebeurt eigenlijk in het boek in het boek, namelijk het verhaal dat een van de gasten tijdens haar verblijf op het landhuis neerpent over een terrorist, die zijn zelfmoord in scène zet en onder een andere identiteit zijn terroristische activiteiten verder zet. Maar voor de rest bevat het boek tal van pittige discussies tussen Jörg en zijn vroegere vrienden. Niet ieder van hen hangt nog dezelfde revolutionaire ideeën aan. Ze confronteren Jörg met zijn eigen verleden en zijn moordpartijen. Jörg zelf is ervan overtuigd dat iemand onder hen hem indertijd aan de politie verraden heeft.

Het Eerste Weekend is ondanks het gebrek aan actie een vlot lezende, boeiende roman over liefde en verraad, over schuld en boete. Enig minpunt is dat de personages niet echt uitgediept zijn, waardoor de roman iets minder beklijft dan De Voorlezer.