menu

Hier kun je zien welke berichten ...stilte... als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Au Moment Voulu - Maurice Blanchot (1951)

Alternatieve titel: Als de Tijd Daar Is

5,0
'Niemand hier wenst zich aan een verhaal te verbinden.'

Je begeeft je in dit verhaal dat geen verhaal wil zijn als in een ondoordringbaar struikgewas. Met het verstand is deze tekst gewoon niet te bevatten, het brengt je tot een andere manier van lezen en vooral ook meerdere keren lezen. Langzaam ga je dan de zich herhalende patronen ontdekken, de prachtige choreografie van wisselende perspectieven...

De mannelijke verteller en de twee vrouwen bewegen zich tussen twee kamers verbonden door een gang. Toch speelt zich niet alles binnenskamers af en is er een raam een aanwezig. Waar de personages zich als dansers door de ruimte bewegen is het raam als een schilderij en een verbinding met buiten waar het sneeuwt. Maar zelfs dat wordt in twijfel getrokken. Werkelijk niets is wat het lijkt.

Het fenomeen raam speelde een vreemd spel. De sneeuw stopte daar niet, ze kwam daadwerkelijk de kamer binnen, maar was het wel sneeuw?

Maurice Blanchot wordt wel vergeleken met Samuel Beckett, maar waar bij Beckett "mislukken" het thema is gaat het bij Blanchot allemaal over "sterven".

'De dood! Maar om te sterven moest ik schrijven - Het einde! En daarom moest men schrijven tot het einde.'

Rubāʿiyāt - Omar Khayyám (1123)

Alternatieve titel: رباعیات‎

5,0
Er zijn nogal wat vertalingen van de Rubaiyat, maar niet veel rechtstreeks uit het Perzisch (Farsi).
De beroemdste is de Engelse (bewerking) van Eward FitzGerald die door velen in het Nederlands is vertaald. Zelf heb ik de tweetalige uitgave van Ambo in een vertaling van W. Blok uit 1997.
Daarnaast vind ik de vertaling van de Duitse versie van M. Schenck door Willem de Merode (1931) erg mooi.

Pas laat ben ik de kwatrijnen van Omar Khayyam gaan waarderen. Ik ontdekte er één die me aansprak, vervolgens nog één en zo verder...

Eens veegt, zegt men, de ziel het stof opzij
en zweeft door open hemel, naakt en vrij.
Is 't dan geen grof schandaal te moeten wachten
in dit verkreupelde karkas van klei?


Gaf de woestijn maar een waterplas
een glimp, die wazig wel, toch werkelijk was
en de afgematte zwerver veerkracht schonk,
als op een veld het platgetreden gras!


En dan zal zo verleidelijk mijn as
wijngeuren op doen stijgen uit het gras,
dat zelfs de vrome die mijn graf voorbijgaat
bedwelmd raakt door wat eens mijn leven was.


(vertaling W. Blok)

Wiederholung, Die - Peter Handke (1986)

Alternatieve titel: De Herhaling

4,0
Dit is een erg mooie roman van Handke. Het is een zoektocht naar zijn identiteit en wortels die in het voormalig Joegoslavië liggen.
De roman is opgebouwd uit beelden en een daarvan staat me na dertig jaar nog helder voor ogen: een dichtgemetseld raam, het maant hem tot rust...de betrekkelijkheid van tijd.