menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van the Cheshire cat. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022

Over het IJ - Kees van Beijnum (1991) 3,0

vandaag om 14:06 uur

Vergeleken met Scandinavië en de Angelsaksische landen zijn onze thrillers over het algemeen vrij kneuterig. Een jaloerse echtgenoot die door het lint gaat, een puberzoon die onbedoeld in de criminaliteit belandt. Het decor is meestal of een doorzonwoning of een portiekflat ergens in een of andere nietszeggende buitenwijk van de stad. Niet dat ze per definitie slechter zijn of zo.
(Favoriete) titels die me te binnen schieten zijn 'Drift' van Lydia & Niels Rood, 'Een Keel van Glas' van Peter de Zwaan, 'Het Woeden der Gehele Wereld' van Maarten 't Hart, 'Handicap' van René Appel, 'Merg en Been' van Gerben Hellinga, 'Bèta' van Tomas Ross...
Buitenlandse thrillers zijn in de regel toch wat duisterder en bloederiger. Verfilmbaarder misschien ook wel. De seriemoordenaar is al helemaal niet doorgedrongen in onze misdaadliteratuur. Een uitzondering hierop vormt Het Gouden Ei van Tim Krabbé.
Herlezing van het debuut van Kees van Beijnum die me ook deze keer niet zo kon bekoren. Met name omdat het slachtoffer in kwestie eigenlijk gewoon een kwal is/was, die in smerige pornovideo's handelt en getrouwde vrouwen omkoopt voor seks.
Bij de gedeeltes waarin familieleden en dergelijke hun verhaal doen geraak je wel even in een aardige flow moet ik zeggen.
'Het Verboden Pad' vind ik Van Beijnums beste roman.

» details   » naar bericht  » reageer  

Amalia - Claudia de Breij (2021) 1,5

26 juni, 20:08 uur

Amalia was van de week nog in het nieuws omdat ze haar jachtakte gehaald zou hebben en in de verschillende nieuwsberichten daarover werd steeds naar dit boek verwezen waarin de prinses gezegd heeft dat 'de akte niet meteen bedoeld is om te gaan jagen, maar vooral dient ter voorbereiding op het toekomstige beheer van Kroondomein het Loo', al staat dat in het boek net iets anders opgeschreven. Omdat ik er het fijne van wilde weten dit boekje toch maar geleend en gelezen.
Bij het stukje over jagen, in totaal een halve bladzijde, wordt er geen enkele vraag gesteld of zelfs maar een opmerking gemaakt die ervoor zorgt dat ze wat meer kwijt wil of loslaat over het onderwerp. Het blijft allemaal heel oppervlakkig en weinigzeggend. Het stukje eindigt met 'Of ze er dan later iets mee wil, zal tegen die tijd blijken.' Aan het begin van het boek zegt De Breij nog dat dit boek absoluut geen pleidooi is vóór de monarchie of een pamflet ertegen, maar louter bedoeld om ons kennis te laten maken met onze toekomstige koningin, maar is die kennismaking interessant genoeg? Ik weet nu, en dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken, dat ze graag met vriendinnen appt en van paardrijden houdt, zoals zovele meisjes van haar leeftijd dat doen, al blijft dat paardrijden voor veel van die meisjes bij dromen. Het boek had net zo goed over de 17-jarige Lisa uit Sappemeer kunnen gaan, ik zeg maar iets, alleen het decor is dan net iets anders.
Maar De Breij is zegt ze zelf bang voor een iets te heftige vraag en durft haar 'inner Pauw' niet aan te spreken. Maar wat is een heftige vraag? Je kunt toch gewoon een normaal gesprek voeren met iemand over jagen en hoe de ander daar in staat? Of staat er ergens buiten een schavot klaar waar ze je hoofd op leggen zodra het te gevoelig wordt allemaal?
Nee, het moet vooral leuk blijven en De Breij is de uitgelezen persoon voor dit klusje, want die stelt geen 'ingewikkelde' vragen.
Verder is de schrijfstijl zeker niet slecht, maar met goed lopende zinnen en een aardige woordenschat schrijf je nog geen goed boek natuurlijk. En.. 'inwendig de slappe lach'? Really?
Laten we hopen dat Amalia als eerste staatshoofd die bloederige cirkel van dieren afknallen zal gaan doorbreken. En anders hoop ik dat ze ergens in dat bos wordt opgevreten door een wolf, als die al niet veel eerder is doodgeschoten tenminste.
Fatsoenlijk onderdanig boekje waar je geen fluit aan hebt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nakomer, De - Maarten 't Hart (1996) 4,0

20 juni, 13:00 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Zaak-Marietje Kessels: De Onopgeloste Kindermoord in de Tilburgse Noordhoekkerk, De - Liselotte van Leest (2022) 4,0

13 juni, 22:28 uur

De Oisterwijkse Liselotte van Leest is (reis)journalist en cultuurhistoricus. Als kind was zij al gefascineerd door deze inmiddels 122 jaar oude moordzaak, omdat Marietje de beste vriendin was van haar overgrootmoeder. Met dit gegeven wordt overigens amper iets gedaan, wat best spijtig is, ik had wel willen weten wie haar overgrootmoeder, het vriendinnetje van Marietje, was. Waar woonde zij? Hoe heette zij?
Het blauw en geel op de omslag verwijst naar het gemeentewapen en de vlag van Tilburg in dezelfde kleuren.

In feite is dit gewoon een truecrime boek, maar af en toe schrijft Van Leest ook verhalend, om zoals ze zelf zegt 'de sfeer van Tilburg als katholieke textielstad over te brengen en de personages meer karakter te geven'. Wonderlijk genoeg gaan die twee genres prima samen, al zoekt ze in het begin nog even naar de juiste balans.
De cultuurhistorische weetjes die met name aan het begin langskomen zijn toch wel erg interessant. Zoals het feit dat zuigelingensterfte in het katholieke deel van Nederland vele malen hoger lag dan elders in het land. Dit kwam doordat priesters het jonge moeders verboden hun kinderen borstvoeding te geven in het openbaar. In plaats van moedermelk gaven de moeders hun kinderen pap en lengden dat aan met water, uit de buurtpomp. Verontreinigd water.
In verhalend opzicht is het zeker niet slecht, het verhalende maakt het zelfs ruimtelijker en daardoor overzichtelijker en dichterbij, maar echt zo heel denderend is het nou ook weer niet moet ik eerlijk bekennen. Soms had ik het gevoel een script te lezen van een of andere oubollige televisieserie uit de jaren zeventig of een straattheatertoneelstukje.. 'Hoe kwam gij erachter dat de koster ermee te maken had?' vroeg een jonge ketellapper.
Waar ik voor vrees is een eventuele clichématige verfilming van deze moordzaak met gekunstelde dialogen en houterig acteerwerk met alleen maar bekende koppen: Frank Lammers als commisaris Caarls, Halina Reyn als Mie Panhuijsen, de praatgrage uitbaatster van café De Zwarte Ruiter, .. en dan een band als Blöf die de themasong voor zijn rekening neemt, 'Groeten uit Tilburg' of zo... Ik zie het al helemaal voor me.
Verder telt het boek wel erg veel asterisken, ook niet zo'n fan van eigenlijk. 'Blootshoofds' is volgens de auteur een in de vergetelheid geraakte term. Vervolgens gaat ze de betekenis van het woord onderaan de bladzijde nog eens uitleggen ook. Ik mag toch hopen dat de gemiddelde lezer wel begrijpt of kan bedenken wat dat woord betekent, ook al is het niet meer gangbaar in onze spreektaal.

Voegt dit boek iets toe aan het reeds in 1988 verschenen Moordhoek van Ed Schilders die de moordzaak al zo uitgebreid en diepgravend had onderzocht? Komt de auteur met iets dat de zaak in een heel nieuw daglicht plaatst? Kortom: heeft Van Leest een scoop te pakken? Het antwoord daarop is: neen. Had ik ook niet verwacht overigens, anders zou dat beslist het nieuws gehaald hebben. Wel heeft ze iets verder gezocht dan Schilders, zo heeft ze bij hoge uitzondering het archief van het bisdom van Den Bosch mogen inzien en is ze daarnaast ook nog eens het archief van de Gemeentepolitie van Tilburg ingedoken, waar ze op een wel heel opmerkelijk document stuitte. Twee maanden voor de moord zou er in Tilburg eveneens een elfjarig meisje onzedelijk zijn betast, notabene in de Noordhoekkerk! Wie er het fijne van wil weten raad ik aan dit boek te lezen.

De Heilig-Hartkerk of Noordhoeksekerk, de plek waar het drama zich voltrok, is in 1975 gesloopt. Een ontwerp van Pierre Cuypers. Met de geplande toren van 90 meter die er overigens nooit kwam zou het de 11de plek innemen in de lijst van hoogste kerktorens van Nederland. Tilburg telde in 1900 evenveel kerktorens als schoorstenen en was van 1873 tot en met 1926 ruim 50 jaar lang de grootste stad van Brabant, door de textielindustrie die er opbloeide uiteraard. Daarvoor was Den Bosch nog de grootste. In 1927 werd Tilburg ingehaald door Eindhoven en dat had dan weer te maken met de komst van de grote gloeilampenfabrikant.
In 1957 kreeg Tilburg een burgemeester die grootste plannen had met zijn stad, Cees Becht. Er moesten meer wegen bijkomen vond Cees en alles wat zijn natte droom in de weg stond kon wat hem betreft worden platgegooid. Dat gaf hem al snel de bijnaam Cees de Sloper.
Net als de Noordhoekkerk ging ook het pand van Café de Zwarte Ruiter, het café er schuin tegenover, hoek Insulinde/Noordstraat, tegen de vlakte. Ook Villa Cecilia, het huis waar de familie Kessels woonde, moest eraan geloven. Eigenlijk is de halve wijk Noordhoek van de kaart geveegd. De imposante muziekinstrumentenfabriek van Mathieu Kessels langs het spoor was in 1955 al met de grond gelijk gemaakt. Dat zou heden ten dage een indrukwekkende entree zijn geweest voor treinreizigers die vanuit Breda de stad in komen rijden, in plaats van dat rijtje inspiratieloze jaren '50 flats dat er nu het uitzicht staat te vergallen.
In heel Tilburg zijn in de tweede helft van de 20ste eeuw vele markante gebouwen gesloopt: het fabriekscomplex van de stoomververij en chemische wasserij De Regenboog aan de Bredaseweg, de lakenfabriek van Pieter Vreede aan de Nieuwendijk (thans Bisschop Zwijsenstraat) uit de 18de eeuw (!), de prachtige parochiekerk van Sint Anna aan de Capucijnenstraat die veel weghad van de Sint-Nicolaaskerk in Amsterdam (niet dezelfde architect overigens), gesloopt in 1973, en tot slot, waar ik misschien nog het meest rouwig om ben, de iconische Lindeboom op de Heuvel die daar vermoedelijk al sinds 1598 stond. Het stadsbestuur besloot begin jaren negentig van de vorige eeuw dat de boom niet meer te redden was, in tegenstelling tot de mening van diverse deskundigen, en in 1994 werd hij onder luid protest uit de grond getrokken.
Natuurlijk was Tilburg nog geen Delft of Leiden geweest als ze al die historische gebouwen en blikvangers hadden laten staan, maar dan had het in ieder geval veel meer potentie gehad en was de stad veel onderscheidender geweest.

Hoewel Van Leest geen dader aanwijst, en dat is eerlijk gezegd maar goed ook, daarvoor zijn de bewijzen te dun, speelde pastoor Van Zinnicq Bergmann een wel heel dubieuze rol in het hele gebeuren, al komt dat ook niet als een verrassing. Zowel de pastoor als twee andere geestelijken die de sleutels van de kerk hadden werden niet als verdachten gezien of zelfs maar verhoord. Dat de kerk én justitie onder één hoedje speelden en er een potje van hebben gemaakt, dat staat buiten kijf. Een héél groot doofpotje.

Eén van de laatste personen die Marietje nog in leven gezien heeft is Mie Panhuijsen van café de Zwarte Ruiter. Zij stond die bewuste woensdagmorgen, 22 augustus 1900, rond half elf de ramen te zemen en zag Marietje vanuit haar café voorbijlopen die even stopte om zichzelf in de spiegelruit te bekijken. Ze streek met haar handje door haar krullen en toen ze Mie zag kijken bloosde ze even.
Op Marietje's graf aan de Bredaseweg worden nog altijd bloemen neergelegd, kaarsjes, steentjes, dat soort dingen... Een jaar of 2 geleden heeft iemand er een stenen beeld van een liggende kat neergezet, die bewaakt nu als een sfinx het graf van Marietje.. miauw!

» details   » naar bericht  » reageer  

Transformations - Anne Sexton (1971) 5,0

8 juni, 11:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Anne: Kroniek van een Zoektocht - Hans Faber en Wim Faber (2019) 3,5

2 juni, 15:42 uur

Mooie, rustige omslag. In beige, de titel in goudkleurige letters. Piepkleine haast onzichtbare streepjes die het boek iets ouds geven, als je er met je neus bovenop zit tenminste. Op de achterzijde een klein kleurenfotootje van Anne zelf, breeduit lachend.
Hans Faber is de oom van Anne en woordvoerder namens de familie. Voorheen was hij journalist voor onder meer de Volkskrant en Het Financieele Dagblad. De eerste pagina begint heel sterk, vandaar dat ik het boek heb meegenomen van de bieb, over 'een schuldig landschap dat alles heeft gezien'. Maar dit komt niet van de schrijver zelf, hij citeert en verwijst hier naar de kunstenaar Armando die als kind vlakbij Kamp Amersfoort woonde.
...in landschappen, in de schone natuur, vinden vaak de afgrijselijkste opvoeringen plaats. Maar de natuur grijpt niet in.

Het verhaal is af en toe wat rommelig met veel namen of juist net te langdradig.
Het eerste deel gaat over de vermissing en het vinden van Anne. De groots opgezette zoektocht in het uitgestrekte bosgebied is in feite een sec verslag van wat er zich die onzekere dagen heeft afgespeeld. Tegelijk, en dat klinkt misschien oneerbiedig, had dat gedeelte ook iets sfeervols op een spannende manier. De schrijver heeft het zo uiteraard niet bedoeld.
Pas in de tweede helft van het boek is er meer ruimte voor emoties en dergelijke.. Hoe ging de familie om met deze verschrikkelijke gebeurtenis en hoe verwerkten zij het verlies van Anne?
Wim Faber, de vader van Anne, hield zich voornamelijk bezig, en dat is ook verwerking natuurlijk, met de vraag of de moord op zijn dochter voorkomen had kunnen worden en het antwoord luidt: ja.
Michael P. had in 2010 al op brute wijze twee jonge meisjes verkracht, kreeg aanvankelijk de maximale straf van zestien jaar cel, maar liep in 2017 alweer vrij rond. Hij had zelfs verklaard 'trots en blij' te zijn dat zijn droom was uitgekomen. Hoe kan het dat een rechter (Rinus Otte, wordt met naam en toenaam genoemd) besloten heeft een ongeleid kwaadaardig projectiel als Michael P. los te laten op de samenleving?

Wat Anne precies is aangedaan blijft voor het grote publiek onduidelijk. In het forensisch rapport staan weliswaar de gruwelijkheden beschreven, alleen heeft dat rapport vrijwel niemand gelezen, behalve dan een paar rechercheurs, het Openbaar Ministerie, de advocaten, rechters, nabestaanden, etc.. Rechtbankverslaggevers geven doorgaans een gekuiste versie van de werkelijkheid.
Ik ben ook wel blij eigenlijk dat deze verschrikkelijke feiten mij niet ter ore zijn gekomen, die paar terloopse of suggestieve opmerkingen over wat er met Anne is gebeurd vond ik eerlijk gezegd al schokkend genoeg.
Wel mooi vond ik die opmerking van de moeder van een vriendin van Anne, dat niet Anne maar híj (de dader) op de verkeerde plek op het verkeerde moment was.

» details   » naar bericht  » reageer