Het Negentiende- eeuwse decorum van: 'De Begraafplaats van Praag' wist mijn aandacht, van begin tot einde vast te houden. Eco weet in deze roman, als meesterverteller, in vergetelheid geraakte obscuriteiten voortreffelijk tot leven te wekken. Geweldig om bijvoorbeeld een Rozenkruizer als Stanislas de guaita de revue te zien passeren. Het heeft mij in ieder geval als lezer uitgenodigd om mij (nog) meer te verdiepen in dit 'beschavingstijdvak'.

Protagonist Simonini bedient zich in deze roman, van een zorgvuldig geconserveerd, rabiaat antisemitisme. Vaak tot op het groteske af. Als opportunist telt voor dit heerschap enkel eigen gewin. Ieder greintje sympathie wat wellicht nog gevoeld kan worden voor Simonini wordt stelselmatig in de kiem gesmoord. Knap uitgewerkt door Eco. Illustratief zijn de gastronomische escapades van Simonini. Liefde gaat enkel door (de) zijn maag.

Al met al een onderhoudende roman. Absoluut geen tweede 'Slinger' maar het heeft mij zeker weten te verrassen. Kanttekening: weglaten in ook een kunst. Met name het uitweiden over de Dreyfusaffaire nodigde uit tot selectief lezen.

4,5 *