menu

Hier kun je zien welke berichten Jason82 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alex Ferguson: My Autobiography - Alex Ferguson (2013)

3,0
Een aantal jaren geleden gelezen toen ik wat minder actief was op Boekmeter. Leuke anekdotes, genoeg te vertellen, maar ik herinner me ook storende fouten in het boek (jaartallen, spelersnamen).

Wel een aanrader voor de (Engels) voetballiefhebber.

American Psycho - Bret Easton Ellis (1991)

3,0
geplaatst:
Twee willekeurige hoofdstuk titels:

Kind doden in de dierentuin

Probeert meisje te koken en op te eten

Tja, wat ga ik hierover melden wat niet eerder al gemeld is. Ik richt me dus maar op de gruwelijke beschrijvingen. Zeker het hoofdstuk "Kind doden in de dierentuin" vond ik zeer onprettig. Het stootte me gewoon af. En dat gold eigenlijk voor meerdere, zeer expliciete martel- en moord beschrijvingen. Los van wat de schrijver ermee beoogt heeft, ik vond het gewoon niet zo prettig lezen zo vlak voor het slapen gaan. En ik ben echt wel wat gewend, dus dit wil wel wat zeggen.

Gek genoeg bleef ik wel geboeid lezen. Ik vond de delen buiten de benoemde scènes om echt wel goed en ik was steeds benieuwd hoe het zou eindigen. Dat bleek vrij vaag te zijn, hoewel je als lezer constant vermoed dat het zich allemaal in het hoofd van onze psychopaat afspeelt.

Een waardering uitdrukken in sterren vind ik buitengewoon lastig. Ik hou het vooralsnog even in het midden.

Anna Karenina - Lev Tolstoj (1877)

Alternatieve titel: Анна Каренина

4,5
Vorig jaar besloot ik om eindelijk eens kennis te gaan maken met de Russische literatuur. Nooit eerder was ik daarmee in aanraking gekomen eerlijk gezegd, maar als zoveel lezers op deze site het zo waarderen... dan moet het toch wel erg goed zijn! Dit najaar ging ik voor Anna Karenina, volgend voorjaar staat "Misdaad en straf" op het programma.

Anna Karenina; mijn versie hiervan betreft een dikke pil van 940 bladzijden, waarvan het lettertype ook nog eens als erg klein te kwalificeren valt. In het lezen ervan is veel tijd gaan zitten, ook omdat ik elke zin echt wilde lezen in plaats van te scannen zoals ik dat soms bij andere boeken doe.

Het werd echt een leesavontuur zoals ik dat nog niet vaak heb meegemaakt. Ja natuurlijk, de Stephen King boeken die ik gelezen heb waren ook vaak van immense omvang, maar waar Stephen King een meester is in het vertellen van verhalen, is Tolstoj naar mijn bescheiden mening een meester in het uitwerken van karakters en details. Gisteravond las ik het uit en toen moest ik denken aan deze recensie. Wat ga ik hierover melden? Een boek van 940 bladzijden bevat immers zoveel fragmenten!

Wat me allereerst zal bijblijven zijn de vele memorabele karakters. De vrouwen kwamen vaak erg sterk op me over, de mannen waren wispelturiger. Net als in het echte leven hoor ik mijn vrouw al zeggen. Maar ook de vrouwen hadden momenten van menselijke zwakte. Anna is daar zeker een voorbeeld van. Eerst zo sterk en soeverein (zoals Tolstoj haar beschreef een vrouw om verliefd op te worden), maar door omstandigheden ging het bij haar snel bergafwaarts. Wat mij betreft komt dit niet doordat zij zelf niet sterk genoeg is, maar vooral ook door gebrek aan steun en menselijke warmte. Bij Kitty, een leuke (huwbare) jongedame, ging de ontwikkeling gelukkig andersom. Eerst jong en onzeker, later een sterke vrouw (en moeder) naast mijn favoriet; de landbouwer Levin. Dan is er nog Oblonski. Ook hij werd erg sterk neergezet. Eerst had ik de neiging hem te veroordelen, maar later herkende ik me wel in hem. Een man die het ergens graag goed wil doen, maar alle verleidingen waren hem vaak te machtig. Echte mensen, met hun mooie en minder mooie kanten. Soms euforisch en vol levensvreugde, dan weer twijfelend en somber. Wie herkent zich hier anno 2018 niet in? Door bepaalde wendingen of persoonlijke aandacht op beslissende momenten, kan je leven sterk worden beïnvloed.

Tolstoj zet de mensen dus mooi neer en doet dat ook nog eens in een goed uitgewerkte omgeving. Of het nou in de stad is, of op het platteland. Als lezer wordt je volledig meegenomen vanwege de wijze van beschrijven. De details, geuren en kleuren worden zo fraai neergezet, echt bijzonder.

Is het dan allemaal perfect. Zeer zeker niet. In het 2e deel moest ik soms echt doorbijten en was het hier en daar taaie kost. Of er kwam ineens een fragment aan de orde waarvan ik dacht; waar komt dit nou ineens vandaan? Voorbeeld is het deel over de politiek. Vronski, Oblonski en Levin zijn uit het niets ineens dagenlang bezig met politieke beslommeringen, stemmingen en borrels waarvan ik even niet kon plaatsen waar dit nou ineens vandaan kwam. Maar als Tolstoj dan beschrijft hoe Levin en Vronski in beschonken toestand elkaar de vrede verklaren kan ik weer genieten (Ik ben heel blij, zegt Levin dan. Schitterend ). Zo herkenbaar voor mij. Met een borreltje op kun je nou eenmaal beschamende uitspraken doen waarvan je 's morgens bij het wakker worden kan zweten van ellende .

Mijn favoriete fragmenten: de fenomenaal beschreven paardenrace, het moment waarop Kitty en Levin elkaar de liefde verklaren, het maaien van het land door Levin en zijn arbeiders en de jachtpartij waarbij Levin laat zien uit welk hout hij gesneden is (het juiste wat mij betreft).

Tot slot; ik kan nu eindelijk echt meepraten als het over de Russische literatuur gaat, hoe gaaf is dat ( )

Aristotle and Dante Discover the Secrets of the Universe - Benjamin Alire Sáenz (2012)

Alternatieve titel: Aristoteles & Dante Ontdekken de Geheimen van het Universum

5,0
Een heel prettige leeservaring, dit young adult boek van schrijver Benjamin Alire Sáenz. 2 jonge jongens komen elkaar tegen in het Amerikaanse grensstadje El Paso en een bijzondere vriendschap is geboren. Allebei zijn ze zoekende in deze jonge levensfase. Wie ben ik, Amerikaans of Mexicaans? Hou ik van jongens of meisjes? Waarom voel ik soms me zo eenzaam en somber? En hoe zit het met die ene broer waar niet over gesproken mag worden, of het oorlogsverleden van papa? Het klinkt wellicht wat cliché allemaal, maar het is heel mooi beschreven en deed me zelf ook veel denken aan mijn eigen jeugd. Het meest memorabele moment was dat Dante een portret van Aristoteles maakte, maar bij het tonen ervan bleek hij een lege stoel te hebben geschilderd. Precies zoals "Ari" zichzelf zo vaak ziet; onzichtbaar, zonder vrienden en eenzaam. Dat raakte me wel. Ikzelf had ook een handje van dat soort, volstrekt onnodige, sombere gedachten. Het komt er uiteindelijk allemaal uit en hoewel ik het op voorhand niet zag aankomen, vond ik het einde van dit boek mooi en passend.

Prachtig boek, ik heb elk moment aangegrepen om me terug te trekken in mijn kleine coconnetje. Jammer dat het alweer uit is! Naast de fraaie cover, ook een fraaie inhoud. Met gemak 1 van de leukste boeken van mijn leesjaar 2019. Ik denk niet dat elke lezer het zo ervaart bij dit boek, kwestie van persoonlijke smaak en ook; wat neem je van jezelf of van je eigen verleden mee bij het lezen ervan.

Avonden, een Winterverhaal, De - Simon van het Reve (1947)

Alternatieve titel: De Avonden

4,5
geplaatst:
Geweldig boek. Het is me duidelijk geworden waarom Herman Brusselmans zo van het werk van Reve houdt. Sterker nog, het is me duidelijk waar Brusselmans zijn stijl vandaan heeft. Gortdroge humor, hele passages die feitelijk nergens over gaan en toch geniet ik als lezer van kleine, stiekeme stukjes genialiteit. De paniek die bij onze hoofdpersoon opsteekt als het gesprek in een gezelschap even lijkt stil te vallen. Alles beter dan pijnlijke stiltes denkt hij, en begint vervolgens vrienden tot vervelens toe aan te vallen op beginnende kaalheid of te bestoken met shockerende verhalen of stellingen (iedereen boven de 40 jaar zou moeten sterven, het leven is dan immers voorbij?).

Het aftellen tot een avond voorbij is. Zelf vrienden (ongevraagd) bezoeken en na 5 minuten al wanhopig constateren dat je vervolgens met goed fatsoen niet snel meer weg kan komen en de minuten aftellen en vullen met teksten en gedachten die grenzen aan waanzinnigheid. De vrienden lijken het al normaal te vinden en reageren gelaten of zelfs helemaal niet. Mooie fragmenten volgen elkaar in hoog tempo op. Heel knap gedaan, want het is 240 bladzijden lang genieten terwijl er totaal niets gebeurd .