menu

Hier kun je zien welke berichten Ted Kerkjes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Olifantsberg, De - Els Pelgrom (1985)

3,5
Ted Kerkjes (moderator)
Wederom een goed boek van Els Pelgrom. Dit boek is het eerste boek over de dieren van de Olifantsberg. Er zijn in totaal twee boeken over deze beesten. Het andere boek is Het onbegonnen feest. Dit boek is naar mijn mening wel minder sterk dan Het onbegonnen feest. (Nou vond ik dat boek dan ook wel heel erg sterk, dus het zou ook wel uitzonderlijk geweest zijn als dit boek even goed was.) De twee boeken zijn overigens goed los te lezen. (Ik heb eerst het tweede boek gelezen en daarna pas dit.)
In dit boek leren we de dieren kennen. De karakters kwamen beter uit in het tweede boek, wat natuurlijk ook wel logisch is, omdat Pelgrom zelf de dieren toen ook beter kende. Het verhaal kabbelt een beetje voort, de dieren scharrelen wat door elkaar, en zo lees je je een weg naar het einde. Het is mooi geschreven, zoals ik van Pelgrom gewend ben, en er zitten zeker ontroerende passages in, maar er lijkt toch wat te missen.
Nu lijk ik vrij negatief, maar het boek beviel me wel degelijk. Misschien dat ik onbewust toch hogere verwachtingen van dit boek had, omdat Het onbegonnen feest, naar mijn mening, zo'n subliem boek is.
Het einde vind ik trouwens erg mooi. Je komt in weinig kinderboeken zo'n open einde tegen.

Onbegonnen Feest, Het - Els Pelgrom (1987)

4,5
Ted Kerkjes (moderator)
Een mooi boek van Els Pelgrom. Ik ben over het algemeen erg gecharmeerd van dierenverhalen. Dieren zijn vaak interessante hoofdpersonages: vaak zijn ze leeftijdsloos en dragen ze een specifieke karaktereigenschap. Dikwijls hebben ze de hele dag niets te doen, en zodoende alle tijd om overal rustig over na te denken. Meestal zijn die dieren dan ook erg filosofisch. Neem nou Winnie the Pooh van A. A. Milne of de dierenverhalen van Toon Tellegen.
Dit boek, dat trouwens een "vervolg" is op De Olifantsberg, draagt veelal een ietwat trieste sfeer. Zoals in de plotomschrijving te lezen, vinden de dieren een krantenfoto waarop hun goede vriend Hannibal de olifant te zien is die uit een hoge zweeftram lijkt te vallen. Echter maken de dieren zichzelf wijs dat hij springt. Pad meent dat de olifant de vrijheid zocht en zodoende gesprongen is boven een meer of zoiets, om weer terug naar de Olifantsberg te keren. De dieren maken zich klaar voor een gigantisch welkomstfeest voor Hannibal. Maar zou hij wel komen?
De dieren zijn erg leuke figuren en hun verlangen naar hun oude vriend spat van de pagina's. Pelgroms omschrijvingen van het landschap zijn ook erg goed geslaagd. Verder is er in het boek een leuke Winnie-the-Pooh-referentie te vinden.

Ongelukkig Verliefd - Imme Dros (1995)

4,0
Ted Kerkjes (moderator)
Boeken van Imme Dros moet je eigenlijk minstens twee keer lezen voor je er iets zinnigs over kunt zeggen. Daar ben ik achter gekomen. Toen ik voor het eerst dit boek las, vond ik het mooi, maar ik kon niet precies aanduiden wat ik er zo mooi aan vond, maar toen ik, volgens mij ruim een jaar later, het boek herlas, las ik een prachtig verhaal over vriendschap en liefde. Bij de eerste leesbeurt vond ik bijvoorbeeld de brieven naar Reina, die je na bijna ieder hoofdstuk leest, niet zo mooi of veelzeggend, maar bij de tweede leesbeurt vond ik dat wel.
De trilogie over Daan List, waarvan ik nu de laatste twee boeken heb gelezen, vind ik tot nu toe prachtig. Je groeit met Daan List mee. Nu moet ik gauw het eerste boek "De zomer van dat jaar" eens lezen.

Oorlog en Vriendschap - Dolf Verroen (2016)

2,5
Ted Kerkjes (moderator)
Het thema van de kinderboekenweek was in 2016 "Opa's en oma's, voor altijd jong". Hierdoor krijgt het onderwerp van dit kinderboekenweekgeschenk (onbedoeld) toch een soort 'opa vertelt'-sfeertje. Als je het boek leest, kom je er echter achter dat dat niet het geval is: dit boek betreft oorlogsherinneringen, vanuit de ogen van een tiener verteld.
De hoofdpersoon heet Joop, maar de herinneringen zullen ongetwijfeld gebaseerd zijn op de ervaringen van de auteur, die gelijk de hoofdpersoon elf was in de oorlog en gelijk de hoofdpersoon een herkenbare bril draagt. Joop beziet door deze bril de misstanden, de gevaren en de emoties die de oorlog teweegbrengt.
De schrijfstijl is sober en afstandelijk. Dit kan in sommige gevallen juist versterkend werken, maar in dit boek was dat naar mijn mening niet het geval. De situaties krijgen door de afstandelijkheid helaas een nonchalante lading. Het leek allemaal niet zo erg. Ik prefereer subtiliteit zeer zeker boven aangezet sentiment, maar om subtiel en toch aangrijpend te zijn, is er wel een zekere binding met de personages nodig. En dat miste ik. De personages vond ik weinig levend, het werden geen mensen, waardoor ik de gebeurtenissen weinig aangrijpend vond.
De beschreven situaties en gebeurtenissen zijn niet nieuw. Natuurlijk gaat het hier om geschiedenis, maar het is de schrijver ook niet gelukt om ze "nieuw" te brengen. De karakters waren haast anonieme figuren, waardoor het als een bekend verhaaltje aanvoelde. Sommige gebeurtenissen deden mij sterk denken aan het beroemde Oorlogswinter. Het verhaal beziet de toestanden met de nodige nuance, maar het blijft wat mij betreft ook op dat punt te oppervlakkig.

Al met al is het vooral het gebrek aan binding met de karakters wat dit werk weinig geslaagd maakt. De vriendschap tussen Joop en Kees, die blijkens de titel een grote rol speelt, komt mede hierdoor niet uit de verf.
Ik denk dat wellicht het aantal pagina's schuld heeft aan de geringe karakteropbouw en -ontwikkeling. Dat heb ik wel vaker met (kinder)boekenweekgeschenken.

Dolf Verroen heeft overigens aangegeven dat dit zijn laatste boek is.

Otje - Annie M.G. Schmidt (1980)

4,0
Ted Kerkjes (moderator)
Erg leuk boek van Annie M.G. Schmidt. Dit is het enige boek waar Schmidt een Gouden Griffel voor ontving. Voor Minoes en Pluk van de Petteflet ontving ze een Zilveren Griffel. Deze drie boeken komen wel overeen met mijn drie favoriete boeken van deze schrijfster. Of ik Otje het beste van de drie vind, weet ik niet. Wat het boek erg goed maakt, is de maatschappelijke kritiek, die in dit boek duidelijker aanwezig is dan in Pluk en Minoes.
In dit boek zijn Tos en Otje de twee outcasts die nergens plaats kunnen vinden. Ze doen geen mens kwaad, maar mogen nergens verblijven, ze blijven op de vlucht. Dit thema vind ik erg sterk uitgewerkt.
Een grappig verschil tussen de -in mijn herinnering vrij matige- serie en dit boek, is dat in de serie Tos sceptisch is tegenover Otje's gave dat ze met dieren kan praten. In dit boek wordt hier nergens moeilijk over gedaan. Of andere mensen ook met dieren kunnen praten, wordt verder ook niet duidelijk. Otje kan het in ieder geval en doet dit regelmatig. Gelukkig maar, want als er een soort van onenigheid tussen Tos en Otje was geweest, was hun vriendschap verstoord, en dat zou jammer zijn, want ook dat is een aspect wat dit boek voor mij een fantastisch boek maakt. De passage waarin Tos op het schip van de Admiraal gaat werken, is zo mooi, omdat in die passage de liefde tussen de vader en dochter zo mooi tot uiting komt. Als Tos ook in het boek niet in Otje's gave zou geloven, zou dit ten koste gaan van hun onvoorwaardelijke vriendschap, ben ik bang.
Aan het einde komt alles, en dan ook echt alles goed. Alles wat ook maar een heel klein beetje onbevredigend afgesloten werd, wordt aan het einde volledig gladgetrokken. Een beetje zoetsappig, maar erg creatief.

De maatschappelijke kritiek, de vriendschap tussen Tos en Otje, de humor maken dit boek een ontzettend leuk boek.