menu

Hier kun je zien welke berichten Ted Kerkjes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Gênante Vertoningen - Hans Dorrestijn (1989)

3,0
Ted Kerkjes (moderator)
Typisch Dorrestijn.
Ik vermoed (of vrees) dat vrijwel ieder verhaal waargebeurd is. Dorrestijn doet in ieder geval niet zijn best dit te verhullen. Sowieso is ieder verhaal in de ik-persoon geschreven, maar deze personen zijn allemaal schrijvers, schoolmeesters of studenten Nederlands. In sommige verhalen heet de hoofdpersoon zelfs Hans. Vooral de vijf "gênante vertoningen" doen erg autobiografisch aan. Dit komt voornamelijk doordat ze niet bedacht overkomen. Als Dorrestijn de verhalen verzonnen zou hebben, zouden ze waarschijnlijk origineler zijn.
Het boek staat grotendeels in het teken van een ongelukkige, eenzame man op zoek naar seks. Dit maakt dat het boek qua verhaal weinig afwisseling kent. Alle personages, ook al dragen ze soms een andere naam, zijn duidelijk de auteur zelf. Dus ook in de vertelwijze zit weinig afwisseling. Op een gegeven moment wordt het ook echt wat teveel van het hetzelfde.
Het origineelste en wat mij betreft ook leukste verhaal is "Pruum", eerder gepubliceerd in "Het graf van Couperin". Dat (zeker in het begin hilarische) verhaal gaat over de relatie van een man tot zijn kat. Zijn diepgewortelde haat jegens dat dier is werkelijk fantastisch om te lezen.

Godje - Daan Remmerts de Vries (2002)

4,0
Ted Kerkjes (moderator)
Wat dit boek interessant en goed maakt, is de hoofdpersoon Robbie. Dit boek biedt een kijkje in de boeiende leefwereld van deze tiener. Robbie is arrogant, egocentrisch, gemeen, hij vernedert zijn vrienden en wat allemaal niet meer... Maar toch is hij geloofwaardig en toch leef je met hem mee. Het grote risico van de keuze om een onsympathieke protagonist te scheppen, is dat de lezer zich zodanig van hem distantieert, dat hij niet meer meeleeft. Dat is in dit boek niet het geval: de personage Robbie is springlevend. Het feit dat hij goed wordt uitgediept werkt erg mee.
Remmerts de Vries weet in een dun boek een interessante personage tot leven te wekken dat ook nog eens een soort ontwikkeling doormaakt.

Gouden Gitaar, De - Paul Biegel (1962)

2,0
Ted Kerkjes (moderator)
Hoogstwaarschijnlijk had ik dit boek in 2004 nooit een (tweede) herdruk beleefd als het niet door Paul Biegel was geschreven, die in dat jaar zijn tachtigste verjaardag vierde. En terecht, want 'De gouden gitaar' is eigenlijk een weinig boeiend boek en het was op zich geen groot gemis geweest als het in de loop der jaren rustig in de vergetelheid was geraakt. Maar ach.
Er zijn in dit vroege debuut wel al onmiskenbaar Biegelesque elementen aanwezig. Neem nou de protagonist Jodokus de veldmuis: het is een bangig figuurtje dat door omstandigheden geforceerd wordt om uit zijn schulp te komen, zoals meer personages in Biegels oeuvre. Bijvoorbeeld Anders uit 'Ik wou dat ik anders was', de zielige ezel uit 'Het sleutelkruid' en de huiskabouter uit 'Nachtverhaal', om er een paar te noemen. Ook weet Biegel in dit eerste boek de personages allemaal een eigen manier van spreken te geven, met volstrekt eigen formuleringen ('O, ik bedoel, o nee'). Later zou hij dat gelukkig wat subtieler doen, maar het is er al wel. Verder bevat 'De gouden gitaar' zelfs een soort Freudiaans droomelementje, waar Biegel later in zijn werk nog wel eens op terug zal komen. In dit boek komen deze elementen allemaal niet zo uit de verf. Dat komt misschien ook vooral door het beperkte aantal bladzijden en het verhaaltje dat niet zo boeiend is en eigenlijk vooral wat knullig en saai. Het leent zich misschien ook meer voor een tekenfilmpje van een kwartiertje. Overigens vond ik de pentekeningen van Babs van Wely wel bijzonder snoezig, moet ik zeggen.

Het is misschien vooral een leuke curiositeit voor Paul Biegel-fans die op zich wel benieuwd zijn naar zijn debuut. Zoals ik.