menu

Hier kun je zien welke berichten Ted Kerkjes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Amant, L' - Marguerite Duras (1984)

Alternatieve titel: De Minnaar

3,5
Ted Kerkjes (moderator)
Ongestructureerde herinneringen

Wat direct opvalt aan 'De minnaar' is de schrijfstijl. Duras hanteert een vorm tussen poëzie en proza. Dit geeft het boek een dromerig sfeertje. Het lijkt alsof Duras aan de schrijftafel zat en de herinneringen - het boek is autobiografisch - die haar te binnen schoten heeft opgeschreven als een "stream of consciousness". Hierdoor is het alsof de lezer getuige is van de ongestructureerde herinneringen van de schrijfster. Het verhaal is niet chronologisch, het is wat 'warrig' en soms associatief. Het verhaal wisselt vaak van tijd, van plaats en ook van vertelperspectief - Duras schrijft bijvoorbeeld afwisselend over 'ik' en 'het meisje'.
Als ik mijn mening over het boek zou moeten geven - en dat moet ik van mezelf - dan zou ik tot de slotsom komen dat ik het boek met name waardoor vanwege de vorm. De taal, de opzet, de structuur, die ik hierboven heb geprobeerd te omschrijven. Heel soms verliest Duras zich wel iets te veel in poëtische gekunsteldheid naar mijn smaak, maar dat kan natuurlijk ook aan de vertaling liggen. Verder vind ik de vorm van het boek heel spannend, uitdagend en gedurfd.
Het verhaal zelf vond ik iets minder interessant. De gebeurtenissen en de emoties zijn vrij afstandelijk opgeschreven en daardoor grepen de emoties mij wat minder aan. Ik kan me overigens heel goed voorstelling dat bij een herlezing de inhoud wat meer gaat leven dan bij de eerste leesbeurt. De titel doet vermoeden dat de liefdesrelatie van het meisje met de oudere Chinese man centraal staat, maar de familierelatie van het meisje is minstens even belangrijk. Voor een groot deel wordt verteld hoe het er in die tijd in Vietnam aan toe ging, met de bijbehorende sociaal-culturele conflicten en problemen, en dat sprak mij allemaal niet zo erg aan. Het was mij teveel sfeertekening en te weinig verhaal.
Maar Duras' schrijfstijl zorgt toch dat het boek fascineert. Door het autobiografische karakter en de vorm heeft het boek ook wel wat weg van een soort zelftherapie. Maar dan wel zelftherapie waar een ander ook wat aan heeft.