menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Ted Kerkjes. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019

Opa's Verjaardag en Andere Feestelijkheden - Jan Boerstoel (1972) 4,0

30 april 2018, 19:50 uur

stem geplaatst

» details  

Superguppie - Edward van de Vendel (2003) 4,0

21 april 2018, 14:28 uur

stem geplaatst

» details  

Detectivebureau De Helpende Hand - Karel Eykman (1978) 1,5

14 april 2018, 20:40 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

» details  

Twits, The - Roald Dahl (1980) 3,5

Alternatieve titel: De Griezels, 3 april 2018, 18:20 uur

Dichter bij de buren

Misschien zou ik mij schuldig moeten voelen, maar aan de andere kant kan ik het ook niet helpen dat ik bij het lezen van The Twits vrijwel continu aan mijn buurman en mijn buurvrouw heb moeten denken. Nee, mijn buurman heeft geen baard vol etensresten en voor zover ik weet heeft mijn buurvrouw geen glazen oog - haar ogen kijken in ieder geval wel dezelfde kant uit - maar die twee oudjes doen ontzettend lelijk tegen elkaar. Bijna iedere dag breekt de hel los aan de andere kant van de muur: ze ruziën om de haverklap en bovendien om de meest stompzinnige dingen, en ik kan het weten, want ze verheffen hun stemmen daarbij zodanig dat ik alles haarfijn kan verstaan. Ik heb ze nog nooit hard horen lachen samen en ik heb ze ook nooit een ruzie horen goedmaken (gelukkig), zodat ik mij wel afvraag waarom ze bij elkaar blijven. Ze zijn ook niet getrouwd of zo. Ik vraag mij oprecht af wat die twee nog bij elkaar houdt. Wat bindt hen?
Hetzelfde geldt voor Mr. en Mrs. Twit: ook zij hebben een eigenaardige verhouding samen. Wat hen het meest lijkt te binden, is eigenlijk hun wederzijdse haat. Ze lijken elkaar te haten -ze proberen elkaar immers constant uit de kant ruimen - maar eigenlijk uiten zij hun liefde in haat. Tussen de regels is namelijk, volgens mij, ook veel liefde te lezen.
De eerste helft van het boekje gaat vooral over hoe Mr. en Mrs. Twit elkaar dwars zitten: ze bedenken de meest krankzinnige manieren om elkaar een hak te zetten. In de tweede helft spannen de dieren samen om het echtpaar uit de weg te ruimen, wat uiteindelijk natuurlijk lukt. De eerste helft vond ik aanzienlijk sterker dan de tweede helft. Roald Dahl is een meester in het neerzetten van walgelijke personages. Dahl zuigt de weerzinwekkendheden uit zijn duim zoals Mr. Twit bedorven etensresten uit zijn baard likt. Echt fantastisch.
En toch schemert er tussen al die haat en nijd een straaltje liefde tussen die twee bullebakken. Dat zit in kleine zinnetjes als (reactie op ander bericht)

Dit klinkt liefdevol: Mrs. Twit kent haar man door en door en weet precies wat ze aan hem heeft. Het klinkt ergens vertrouwd.
Dit komt ook in de schitterende tekeningen heel mooi naar voren. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit zo verzot ben geweest op de illustraties van Quentin Blake (ik vond ‘m altijd een beetje overgewaardeerd), maar zijn aandeel in dit boek vind ik echt heel goed. Hoe Blake met enkele lijnen die twee griezels tevoorschijn tovert en ze ook nog echt diepte geeft, is echt meesterlijk. En alleen al die omslagtekening is al fantastisch: hoe Mr. en Mrs. Twit zo gemeen grijzend tussen die distels staan. Maar ook op die tekening zien ze er niet enkel en alleen haatdragend uit, want ergens schemert ook een tikkeltje gezelligheid door. (Vind ik dan.) Iedereen ziet dat die twee voor elkaar gemaakt zijn.
De tweede helft van het boek, met die rancuneuze apen en die vogels, vond ik, zoals ik al schreef, aanzienlijk minder boeiend. Die hele wraakactie had wat mij betreft iets teveel een sfeertje van ‘we gaan die slechteriken eens hun verdiende loon geven!’ Ik denk overigens niet dat Roald Dahl het einde ook met die intentie geschreven heeft. Eerlijk gezegd vermoed ik dat Dahl het niet zo zeer als “rechtschapen moraalridder” schreef die vind dat het onkruid uitgeroeid moet worden, maar eerder als sardonische sadist die graag een gemeen plannetje bedenkt. Maar toch ademde het einde toch iets teveel die sfeer, naar mijn smaak. En ik kon niet in die sfeer meegaan, want van mij hoefden die Twits niet zo nodig vernietigd te worden. Waarom weet ik ook niet precies, want normaal gesproken kan ik echt wel diepe haatgevoelens koesteren jegens gemeneriken, zeker als het ook nog dierenbeulen zijn. Maar toch, bij de Twits had ik dat niet zo… Zou dat heel misschien zijn omdat ze mij zo aan mijn buren deden denken?
Zou het? Dan hebben de Twits mij dichter bij mijn buren gebracht...!

» details   » naar bericht  » reageer  

Peter and Wendy - J.M. Barrie (1911) 3,0

Alternatieve titel: Peter Pan, 2 april 2018, 15:42 uur

Een wankel monument

Peter Pan is ongetwijfeld één van de bekendste figuren uit de wereldliteratuur: bijna iedereen zal het beeld van het vliegende jongetje wel kennen. Ik vraag mij persoonlijk wel af hoe bekend Peter Pan tegenwoordig nog zou zijn geweest als die (lichtelijk irritante) Disney zich er niet bemoeid had, maar goed: Peter Pan is een toneelstuk/boek met een klassiekerstatus. Het verhaal werd in 1904 uitgebracht als toneelstuk met de naam 'Peter Pan or The boy who would not grow up', en in 1911 kwam het uit in romanvorm met de titel 'Peter and Wendy', later 'Peter Pan'.
Het boek voldeed stilistisch gezien helaas aan mijn lage verwachtingen: ietwat onbeholpen en chaotisch. Barrie verzon de verhalen over Peter Pan voor de vijf zoons van Sylvia Llewelyn Davies die hij tegenkwam in Kensington Gardens. Het 'geïmproviseerde vertellen' schemert in de schrijfstijl nogal door, waardoor niet alles even goed uitgewerkt is.
In het eerste hoofdstuk, dat ik persoonlijk het beste vond, introduceert Barrie Mr. en Mrs. Darling, de ouders. Dat doet hij, wat mij betreft, op een ontzettend sterke manier: Barrie zet ze neer als goede mensen (ze heten niet voor niets Darling), maar prikt tegelijk door hun ‘façades’ heen: ze zijn namelijk ook enigszins burgerlijk. In ieder geval zijn Mr. en Mrs. Darling door deze gelaagdheid redelijk ‘echte’ mensen. De kinderen Wendy, John en Michael hebben deze gelaagdheid minder. Barrie slaagt er niet in om de kinderen te laten leven, omdat hij ze een beetje portretteert als waren ze een ander soort wezen. Dit komt ook tot uiting in het concept ‘Neverland’: ‘Neverland’ is namelijk eigenlijk een in kaart gebracht kinderbrein. (reactie op ander bericht)

Kinderen zijn in dit boek eigenlijk geen mensen, maar ‘Kinderen’: andere wezentjes. En dat irriteerde mij. J.M. Barrie heeft met dit boek, denk ik, geprobeerd een monument voor Het Kind op te richten, maar hij heeft per ongeluk een werk afgeleverd waarin hij Het Kind schromelijk te kort doet. Hij heeft ze allereerst over één kam geschoren en daarnaast heeft hij Het Kind geromantiseerd. Barrie's visie op kinderen ademt te veel de gedachte 'o, wat zijn kinderen toch leuk; o, wat hebben ze een fantasie!, maar ach! wij grote mensen hebben dat allemaal niet meer...'.
Volgens mij heeft Barrie met de figuur Peter Pan het kind willen personificeren, maar het kind is daarmee te eenzijdig. (reactie op ander bericht)

Barrie heeft het kind met dit boek onbereikbaar gemaakt: kinderen en grote mensen zijn twee totaal verschillende wezens. Alle mensen zijn eerst kinderen en daarna volwassen en alle mensen ondergaan een onvermijdelijke karakterverandering. Hierna is ‘Neverland’ voorgoed onbereikbaar.

Peter Pan heeft echt wel goede aspecten. De figuren Mr. en Mrs. Darling en Nana vond ik sterke figuren - die laatste stal in de Disneyfilm ook al de show. Helaas komen deze figuren weinig aan bod, omdat het verhaal zich uiteraard grotendeels op de avonturen in Neverland focust. De scènes met deze personages vond ik echter wel de hoogtepunten uit het boek.
De avonturen op Neverland vond ik daarentegen niet zo boeiend. De rol van Captain Hook had meer potentie gehad: Captain Hook lijkt namelijk een soort vaderfiguur waartegen Peter Pan zich verzet. In het toneelstuk werden de rollen van Mr. Darling en Captain Hook ook door dezelfde acteur gespeeld. In het boek komt de symboliek van Captain Hook pas tegen het einde wat naar voren als Captain Hook, in een soort monoloog, wat meer uitgediept wordt. (Die monoloog is overigens ook één van de beste stukjes uit het boek, vind ik.) Ik denk dat Barrie uit dit gegeven meer had kunnen halen.
Al met al viel deze klassieker mij wat tegen. De schrijfstijl van Barrie is niet al te best en met zijn houding tegenover Het Kind ben ik het ook totaal niet eens. (Om over de vrouwonvriendelijke rol van Wendy maar te zwijgen...) Enkele aardige vondsten, enkele redelijke personages en een handjevol mooie zinnen (“To die will be an awfully big adventure.” of “Never say goodbye because goodbye means going away and going away means forgetting.”) maken dit boek nog wel genietbaar.
Zo ver als John Verdon wil ik niet gaan, maar een groot liefhebber van Peter Pan zal ik wel nooit worden, denk ik.

» details   » naar bericht  » reageer