menu

Hier kun je zien welke berichten LuukRamaker als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Farewell to Arms, A - Ernest Hemingway (1929)

Alternatieve titel: Afscheid van de Wapenen

4,0
Noem het kaal of gewoontjes, maar de wat simpele schrijfstijl van Ernest Hemingway is juist zo bijzonder omdat er soms meer verteld wordt dan je in eerste instantie opmerkt. Het zou jammer zijn om een boek van hem gedachteloos door te lezen en het is daarom bewonderenswaardig dat hij de aandacht weet te grijpen middels een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Dat is immers wat overblijft als psychologische uiteenzettingen en ellenlange verklaringen buitenboord worden gehouden: een reeks voorvallen die je (in dit geval) meeneemt door een gedenkwaardige oorlogervaring. Na The Old Man and the Sea het tweede boek van Hemingway dat ik las en hij doet er zeker niet veel voor onder (al had het hier wellicht (ook) een tikkeltje korter gekund, met name tegen het einde).

Generaal zonder Leger - Özcan Akyol (2020)

3,0
geplaatst:
Ik kan me vinden in de beredenering dat zogenaamde hoogstaande proza en pulp te makkelijk van elkaar worden gescheiden en dat het aan de lezer zelf is het geschrevene al dan niet als boeiende literatuur te zien (hierin, waar dan ook, vanuit een soort intellectueel perspectief een scheidslijn aanbrengen, is waanzin). De Nobelprijs van Bob Dylan, bijvoorbeeld, waar toch enige commotie over ontstond, was mijns inziens verre van onverdiend en geeft juist de veelzijdigheid aan van wat literatuur mag worden genoemd. Echter, dat er iets zou bestaan als het kapot analyseren van boeken of teksten (wat dhr. Akyol ergens in dit essay beweerd), daar geloof ik niet zo in. Zo kwamen bij mij, tijdens het lezen van dit boekje, tegengestelde gevoelens op, omdat Akyol bij vlagen interessante opvattingen optekent maar zijn beweringen soms nogal geforceerd overkomen, alsof hij een weg was ingeslagen en ondanks corrigerende signalen van de navigatie maar gewoon is door blijven gaan (over dwars zijn gesproken...). Het lijkt me namelijk onmogelijk voor een doorsnee lezer (alsook voor de schrijver van dit essay) een waardig oordeel te vellen over de aan-/afwezigheid van dwarsdenkers in een 'literair landschap' dat volgens mij een stuk breder is – onoverzichtelijk breed zou ik willen zeggen – dan de auteur hier doet vermoeden.

Leon & Juliette - Annejet van der Zijl (2020)

4,0
geplaatst:
Een prachtig verhaal, ontzettend sterk verteld en mooi geschreven. Het boekje gaat soepel over van vrij nauwkeurig beschreven momenten tot afstandelijke observaties zonder dat deze elkaar in de weg staan of dat deze overgangen het geheel onleesbaar maken. Het tijdsbeeld wordt op een goede manier geschetst, niet met melodramatische ondertoon maar gewoon met de (soms) keiharde feiten. Hoewel kleine gaatjes onontkoombaar waren, is de rode lijn er een die je de pagina's in razend tempo doet willen omslaan, waarmee dit verhaal uitermate geschikt is voor een novelle. Logisch dat Van der Zijl's Amerikaanse uitgever hier meteen plannen mee had.

Lincoln in the Bardo - George Saunders (2017)

Alternatieve titel: Lincoln in de Bardo

3,5
Een experimentele roman waarbij het even kan duren voor je er lekker inkomt. Het is een understatement om te zeggen dat het George Saunders gelukt is een authentiek boek te schrijven. Lincoln in the Bardo is niet alleen ongewoon en uniek, maar ook erg intrigerend (en dat is mijn geval wel een bijzondere constatering, als nuchtere, vrij fantasieloze lezer). Ikzelf liet het me tijdens het lezen voordragen via het 'blockbuster'-audioboek dat hiervan is uitgebracht en dat maakte het een zeer bijzondere lees-/luisterervaring. Hoewel ik het af en toe lastig vond mee te gaan in Saunders artistieke wendingen, vond ik het mooi dat hij de 'echte' wereld nooit ver weg liet door interessante historische fragmenten en getuigenissen in het boek op te nemen. Kortom, uniek in vorm en uitwerking maar ook inhoudelijk geen kattenpis.

Män Som Hatar Kvinnor - Stieg Larsson (2005)

Alternatieve titel: Mannen Die Vrouwen Haten

3,5
geplaatst:
Een boek waarin geprobeerd is met twee hoofdbeginselen een verhaal aaneen te rijgen. Weliswaar zijn daarmee twee mooi beschreven zaken in hetzelfde boek terecht gekomen, maar ze verschillen te veel van elkaar en hebben ieder een eigen spanningsboog, waardoor dit eerste deel van wat een trilogie is geworden op zich al uit meerdere delen bestaat. Daar is niets mis mee wanneer er een goede, mooie verhaallijn gevolgd wordt, en dat is in dit boek ook grotendeels het geval, maar hoewel het allemaal fraai is uitgedacht en er goed wordt ingespeeld op de nieuwsgierigheid van de lezer, wordt deze nieuwsgierigheid (bij mij althans) niet helemaal bevredigd. Daarvoor passeren de ontboezemingen allemaal net wat te vluchtig. Jammer, want de woorden, die door Tineke Jorissen-Wedzinga mooi zijn vertaald, lezen verder heel plezierig weg.

Nine Years with the Indians - Herman Lehmann (1927)

Alternatieve titel: Nine Years among the Indians

4,5
geplaatst:
Boekhandels en bibliotheken liggen vol met autobiografische boeken, maar slechts weinigen ervan zullen over een tijdspanne van negen jaar zoveel te melden hebben als Herman Lehmanns Nine Years with the Indians. Anekdotes volgen elkaar in rap tempo op en zijn op een mooie manier met elkaar verweven. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe de taakverdeling tussen redacteur (J. Marvin Hunter) en hoofdpersoon precies is geweest, want het verhaal is opvallend sterk en mooi geschreven. Enkele keren hebben ze het zichzelf (op het eerste gezicht) makkelijk gemaakt door lange passages uit andere bronnen te citeren, maar deze vullen mooi aan waar Lehmanns kennis tekortschiet en bieden interessante andere perspectieven. Hoofdingrediënt is echter de abnormale puberteit van een Texaanse jongen die (als het ware) tussen de gewelddadige en hardleerse bleekgezichten wordt weggeplukt en leert kennismaken met de brute praktijken van de naburige indianenstammen. Een typisch geval van 'onwerkelijke' non-fictie, waarbij vergeleken het werk van menig fictieschrijver weinig interessants te bieden heeft.

Otmars Zonen - Peter Buwalda (2019)

3,5
geplaatst:
Otmars Zonen is sterk geschreven en steekt zo goed in elkaar dat ik het erg jammer vind dat ik niet meer interesse voelde voor dit uitgebreide drama. Karakters worden tot in de verste verte uitgediept maar mee-/inleven lukte me niet echt. Het psychologische geouwehoer verstoord voor mij de wat meer verhalende kant van de roman, in zoverre dat mijn nieuwsgierigheid het van mijn leesplezier won en het boek onnodig lang aanvoelde. Dat ik de onhandig grote (al dan niet als grootlettereditie uitgegeven) paperback las, zal niet in positieve zin hebben bijgedragen aan mijn leeservaring en hier en daar had dus wat minder uitgeweid mogen worden, maar daarentegen waren er meerdere passages om van te smullen en smaakt de schrijfstijl naar meer.

Peste, La - Albert Camus (1947)

Alternatieve titel: De Pest

3,5
geplaatst:
Albert Camus is (pas) de vierde winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur met wiens werk ik leer kennismaken. Dit terwijl het waarschijnlijk niet het meest toegankelijke werk zal zijn uit al de oeuvres van de vele winnaars. Hoewel het een roman wordt genoemd, blijkt het verhalende aspect van dit boek immers bijzaak in een filosofische visie op het mens-zijn, al dan niet ten tijde van een crisis. Dat hoofdthema komt uitstekend uit de verf tegen de achtergrond die wordt geschetst. De maatschappelijke beproeving zet aan tot prakkiseren en filosoferen en daarmee zitten we als het ware in het vaarwater van Albert Camus. Helaas past dit dan weer niet helemaal in mijn straatje, want de auteur suggereert een verhaal te willen vertellen maar doet een getuigenis van een zodanig grote afstand dat deze weliswaar de objectiviteit van de verteller waarborgt, maar eveneens kan leiden tot een tekort aan compassie bij de lezer. Dat medeleven zal allicht ook niet Camus' voornaamste streven zijn geweest. Toch lijkt hij omwille daarvan in te zoomen op bepaalde mensenlevens, die vervolgens slechts beperkt en theoretisch worden belicht en alleen dienen ter ondersteuning van zijn filosofieën, waar de onwerkelijkheid van de situatie mijns inziens roept om een meer empathische toon en meer concrete ervaringen. Wellicht is het omdat objectiviteit zo iets ongewoons is (geworden) of omdat ik te veel van het verhalende aspect van het boek verwacht had, maar dit goed en mooi geschreven boek, waarvan ik de sterke inhoud en kwaliteit moeilijk kan ontkennen, heeft me niet helemaal kunnen overdonderen en hinkte, wat de schrijfwijze en het schrijfdoel betreft, te veel op twee gedachtes om me er volledig in te doen opgaan. Desalniettemin was het lezen ervan allesbehalve tijdverspilling, want de heer Camus laat er interessante opvattingen op na en die maken het boek het lezen zeker waard.

To a God Unknown - John Steinbeck (1933)

Alternatieve titel: Aan een Onbekende God

3,5
geplaatst:
Ik ben niet echt een gezelligheidsmens maar in gezelschap van een John Steinbeck-karakter is het doorgaans fijn vertoeven. Hoewel het leed vaak niet ver weg is, weet Steinbeck zijn verhaal altijd zodanig te brengen dat het lezen ervan een waar genot is. Al in To a God Unknown, een van zijn eerste romans, komt deze ogenschijnlijk aangeboren gave naar voren. Het verhaal van Joseph en de familie Wayne (waarin de naam John de gedachten vandaag de dag naar een ander persoon doen uitgaan) heeft met een relatief klein aantal pagina’s een aardige diepgang en omvang gekregen maar is desalniettemin mooi klein gebleven. Californië, uitgediepte doodnormale mensen, natuurbeschrijvingen, unieke denkbeelden; de meeste typische Steinbeck-ingrediënten zijn in dit boek wel aanwezig, al wist hij daar later nóg meer mee te doen.