menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Theunis. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019

Dama s Sobatsjkoj - Anton Tsjechov (1899) 3,5

Alternatieve titel: De Dame met het Hondje, afgelopen donderdag om 15:36 uur

stem geplaatst

» details  

Berg Mens onder Witte Lakens, Een - Erik Vlaminck (2019) 4,0

afgelopen donderdag om 13:03 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Winnen - Erik Vlaminck (2010) 3,5

11 augustus, 09:03 uur

stem geplaatst

» details  

En We Noemen Hem - Marjolijn van Heemstra (2017) 4,0

9 augustus, 22:11 uur

stem geplaatst

» details  

Pale View of Hills, A - Kazuo Ishiguro (1982) 4,0

Alternatieve titel: Versluierde Heuvels, 7 augustus, 14:23 uur

stem geplaatst

» details  

Wattman: Een Vertelling, De - Erik Vlaminck (2016) 4,0

7 augustus, 14:22 uur

stem geplaatst

» details  

Salvaje, El - Guillermo Arriaga (2016) 4,0

Alternatieve titel: De Ontembare, 7 augustus, 14:20 uur

stem geplaatst

» details  

Jongensdromen: Het Gouden Seizoen van Ajax - Willem Vissers (2019) 3,5

31 juli, 15:29 uur

Uit het niets leek het te komen, het droomseizoen van Ajax. Even waande ik meer als in mijn tienerjaren. Euforisch, trots. Dagenlang kon ik de ban zijn van een voetbalwedstrijd. Hoopvol afwachtend van tevoren. Nagenietend achteraf. Glimlachend als ik terugdacht aan een aanval, een schijnbeweging of een doelpunt. Het sprookje duurde lang, net niet lang genoeg, want het smoorde op weg naar een gedroomde finale. Maar het was genoeg, genoeg om voor altijd te onthouden dat je mag blijven dromen, dat niets onmogelijk is.

Want hoe onmogelijk leek het een jaar eerder. Het mooie van deze verzameling van columns van Willem Vissers is dat je zijn columns in chronologische volgorde terugleest. Het is alsof je de reis herbeleeft. Aan het begin van het boek schrijft Vissers dan ook dat Ajax niet eens meer Europese middenmoot was. Matthijs de Ligt, een van de helden van het droomseizoen, was klaar met Ajax. Een paar maanden later al is het opeens een feest om naar Ajax te kijken. Vissers noteert dat het begrijpelijk is dat Frenkie de Jong is opgeroepen door Ronald Koeman. Een aantal maanden later schieten opeens superlatieven tekort. “Zijn lach en lef absorberen angst en terughoudendheid bij anderen.” Een transfer naar Barcelona is in de maak en De Jong is niet meer weg te denken is uit Oranje.

Naast De Jong worden ook de anderen genoemd: De Ligt, Mazraoui, Ziyech, Tadic, Blind. Vissers beschrijft ook de organisatorische koerswijziging: het doorbreken van het ingevoerde salarisplafond, het aantrekken van routiniers als Tadic en Blind. Ook de kracht van sociale media blijft niet onaangeroerd. Vissers roemt de filmpjes die voor en na de Champions League op sociale media worden geplaatst door Ajax. “Zij zijn de visualisatie va lef, van durven voetballen op zijn Nederlands, Van Bernabéu binnenvallen zonder te kloppen. Zulke filmpjes zijn de tastbare reflectie van de droom.”

Het boek is een verzameling momentopnames die met elkaar het seizoen weergeven. Soms valt Vissers in herhaling, omdat hij in zijn columns vaak en op verschillende momenten in het seizoen terug blijft komen op belangrijke beslissingen van de directie of om zijn lezers er opnieuw van bewust te maken waar Ajax eigenlijk vandaan is gekomen. Want als je het gevoel hebt dat je in een droom leeft is het noodzakelijk om jezelf en de mensen om je heen af en toe te laten beseffen in welke onwerkelijke werkelijkheid ze eigenlijk leven. Ook ik voelde de behoefte om steeds maar weer mijn euforie te delen, alsof ik het pas kon gaan geloven op het moment dat ik het er met anderen over kon hebben.

Over een tijdje zullen er boeken over dit droomseizoen verschijnen die iets meer op afstand staan, waar tijd overheen is gegaan en die de prestaties nog beter in historisch perspectief kunnen plaatsen. Dit is een ander boek, een boek dat veel dichter op de huid zit, dat geschreven is tijdens het seizoen. Vissers beseft dit terdege: “soms is over elke zin nagedacht, dan weer heeft de verzengende deadlinestress zijn werk gedaan”. Toch weet Vissers heel duidelijk wat dit Ajax teweeg heeft gebracht, ook in historische context. “Ajax opent met zijn aantrekkelijk voetbal zowel de poort naar de toekomst als de deur naar het verleden.” Heerlijk boek om bij na te genieten, om af en toe weer even open te slaan en om over een paar jaar weer eens even uit de kast te halen om weer eens terug te denken aan het Ajax dat me euforisch en trots maakte.

» details   » naar bericht  » reageer  

Man en Zijn Fiets: Wielerverhalen, De - Wilfried de Jong (2009) 3,5

22 juli, 16:53 uur

Het is net na zevenen. Met het kussen in mijn rug zit ik op mijn hotelbed te lezen in het boek van Wilfried de Jong. Het is warm op de kamer van dit smoezelig hotel. Ik werk vroeg wakker, te vroeg. We hadden een keuze: of het daglicht laten binnenkomen of het gordijntje toch dicht doen en de nachtelijke koelte buiten laten. We kozen voor het eerste. Samen met mijn buurman ben ik voor een paar dagen naar Limburg getogen om te fietsen in heuvelig Zuid Limburg, het meeste on-Nederlandse deel van Nederland. The Dutch Mountains. Ondertussen wordt er honderden kilometers verderop in Frankrijk gefietst. De Jong’s boek verscheen in 2009, tien jaar geleden. Dat is duidelijk merkbaar. Hoeveel kan er veranderen in tien jaar? Armstrong, de “Jezus Christus van het cyclisme” is net terug in het peleton. Van Maarten van der Weijden hoeven we geen terugkeer in de zwemsport meer te verwachten. “Hij verkiest een nieuw leven boven een bestaan als icoon voor de sport en het goede doel.” Doping wordt door De Jong nog net niet verheerlijkt. De oneerlijkheid, het sjoemelen en het spel wel.

Ik verkies toch zijn latere bundel, Kop in de Wind. Daarin schrijft De Jong over zijn eigen ervaringen op de fiets. Hij komt daarin dichterbij de fietservaring. Dit boek herbergt een paar langere verhalen en vooral veel van zijn columns voor het NRC. Het leest prettig weg zo tussen de wielerritjes en het Tour volgen door en De Jong bereikt zo af en toe zeker de top. Maar waar je in de Tour zo af en toe een ellenlange vlakke etappe hebt waar je knikkebollend bij in slaap kan vallen, zit er in dit boek ook zo nu en dan een minder boeiende passage waarbij je je ogen amper open kan houden. Deze verhalen zijn minder tijdloos en zijn ook niet om die reden geschreven. Het is De Jong vergeven. Zijn liefde voor de fiets vergoedt veel. En na een paar verhalen kan ik soms toch amper wachten om zelf weer op de fiets te springen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miranda van Frituur Miranda. Novelle - Erik Vlaminck (2013) 3,5

22 juli, 16:52 uur

“Ge vindt geen mens met wie ge kunt praten over de problemen van vettig haar dat ge krijgt door in een frituur te werken. Maar ge vindt nog moeilijker iemand met wie ge kunt praten over de problemen die ge krijgt wanneer het lief van uw zoon de dochter van uw eigen lief is.”

Er is geen zin die deze novelle beter kan beschrijven. Miranda van Frituur Miranda is aan het woord. Ze beschrijft haar levensverhaal. De taal, het platte, bijna romantische Vlaams en de onstuimige en tegelijk simpele leventjes van de kermisfamilie zijn een perfecte combinatie en vormen het hart van dit kleine boekje. Want ja, het is slechts een novelle, een bescheiden vervolg op Suikerspin, de geslaagde roman van Vlaminck. En omdat het zo kort is heeft het, ondanks de gewiekste apotheose, niet de impact die het zou kunnen hebben. Desalniettemin, een prachtig boek zo tussen de andere boeken door.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sweet Thursday - John Steinbeck (1954) 4,5

Alternatieve titel: Goede Donderdag, 17 juli, 12:33 uur

Je moet goed opletten, lijkt Steinbeck te willen zeggen. “Een oppervlakkige toeschouwer”, schrijft hij ergens, “dacht misschien dat Cannery Row uit een aantal aparte, egocentrische eenheden bestond, die elk op zichzelf functioneerden zonder zich aan de andere te storen.” Goede Donderdag is de tweede roman over Cannery Row, een stadsdeel in Monterey, Californië. Eerder las ik het eerste deel, mijn kennismaking met Steinbeck. Ik las een welhaast plotloos verhaal waar zonderlinge figuren vergeefse pogingen doen iets van het leven te maken. Steinbeck schrijft liefdevol over ze, doet je zelfs wensen dat je een van hen bent, een van die arme buitenbeentjes. In dit verhaal laat Steinbeck opnieuw de kanslozen schitteren. Een aantal van de hoofdpersonages maakt opnieuw een opwachting. Zoals protagonist Doc, een zeebioloog die zich lijkt te verliezen in de wetenschap, omdat hij “alles (wil) vergaren wat (hij) ooit (heeft) gezien, gedacht en geleerd.” Hij wil “dat reduceren (en) in onderling verband brengen en verfijnen”, totdat hij iets van betekenis en nut heeft. Maar het wil hem naar niet lukken. Doc is ongelukkig, voelt een knagende ontevredenheid. Hij heeft “het warm genoeg, maar (hij) huivert.” Hij heeft iets nodig dat hem van zijn beproevingen bevrijdt. Hij ontmoet een ziener, iemand die gelooft dat de zon niet kan ondergaan zonder dat hij hem. Dat geeft hem het gevoel nuttig te zijn. De ziener lijkt Doc ook niet te kunnen helpen. Doc’s vrienden maken zich zorgen. Ze denken dat hij liefde nodig heeft, een meisje. Halverwege het verhaal is er een meisje binnen komen wandelen. Vanzelfsprekend opnieuw een excentriekeling, iemand wiens leven niet over rozen is gegaan. Er komt vaart in het verhaal. Steinbeck heeft ruimte gecreëerd, heeft zichzelf de vrijheid gegeven om zijn meesterschap te tonen. In beschrijvingen van de natuur, altijd een belangrijk onderdeel van zijn decor en, zoals eerder genoemd, in de tedere beschrijvingen van de buitengewone personages van wie je ondertussen bent gaan houden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Drei Kameraden - Erich Maria Remarque (1936) 5,0

Alternatieve titel: Drie Kameraden, 1 juli, 12:05 uur

Had iemand ooit de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog kunnen voorspellen? Had iemand ooit kunnen zien aankomen dat er selectief en vakkundig miljoenen medemensen zouden worden afgevoerd en in koelen bloede en masse zouden worden vermoord? Nee, zou ik willen zeggen. We hebben als mensen amper door hoe beïnvloedbaar we zijn, hoe gemakkelijk onze ideologische grenzen kunnen vervagen op het moment dat we amper in onze primaire behoeftes kunnen voorzien. In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog hebben normen en waarden steeds verder en bijna ongemerkt plaats gemaakt voor individualisme, voor nationalisme. De situatie moet voor veel mensen uitzichtloos zijn geweest en Remarque laat dat gevoel, de hopeloosheid, de wanhoop, overal door het verhaal heen sijpelen.

“We wisten beiden, dat het een wonder zou zijn als er wat van kwam. En wonderen gebeuren niet meer.”

Hoe hoopvol kun je zijn als je niet in wonderen kunt geloven?

“Ik weet ook hoe de werkelijkheid is. Maar die wilde ik ontlopen zo lang ik kon. Ik wilde hem eenvoudig niet zien en zó leven als ik het me had voorgesteld, tenminste een poosje, zo lang het ging. Dat was natuurlijk erg optimistisch.”

Hoe optimistisch kun je zijn als de werkelijkheid geen ruimte meer biedt om te leven zoals je graag zou willen leven?

“Al deze burgerlijke gewoonten – toneelvoorstellingen, concerten, boeken – was ik bijna vergeten. Die pasten niet meer in deze tijd. In de politiek werd genoeg komedie gespeeld, schietpartijen gaven elke avond een ander concert, en het reusachtige boek van de nood was nadrukkelijker dan alle bibliotheken.”

Hoe kun je van het leven genieten als er geen ruimte is voor kunst, voor komedie, voor reflectie?

Hoe kon men zo snel opnieuw in een oorlog terecht komen? Is de ervaring van de Eerste Wereldoorlog niet afschuwelijk genoeg geweest?

“Jullie jonge mensen van tegenwoordig zijn rare lui. Jullie haten het verleden, verachten het heden, en de toekomst kan jullie niet schelen. Dat kan toch nooit goed lopen?”

Lees alle geschiedenisboeken erop na, dichterbij het antwoord dan deze roman te lezen kom je niet. Je zult lezen over economische problemen, over armoede, over de opkomst van de nationaal socialisten. In dit verhaal volgen we drie vrienden en het is alsof je als lezer zelf onderdeel van de vriendengroep wordt. Je ervaart de armoede. Je ervaart de onvrede.

De vrienden vochten allemaal in de oorlog. Ze praten er niet veel om, maar het is overal voelbaar. Soms, heel soms, komt het aan de oppervlakte.

“We stonden bij het raam. De mist drong tegen het venster en ik voelde: daarachter loerde het verleden, de dagen van verschrikking, van verlatenheid, het moeras, de radeloosheid, de verdwaalde krachtpatserij van een doelloos leven. Maar deze zachte adem, hier voor mij in de schaduw, dit onbegrijpelijke heden, deze warmte, moest ik vasthouden, moest ik naar me toehalen.”

Het geeft alleen maar aan hoe uitzichtloos de situatie, “dit onbegrijpelijke heden”, in Duitsland was in de jaren ‘30. Het geweld op straat neemt toe. Daders worden niet altijd meer veroordeeld.
Steeds meer mensen bezoeken politieke bijeenkomsten. Ook hoofdrolspeler Godfried gaat eens op bezoek en bekijkt het van een afstand.

“Ik keek even naar de toehoorders. Mensen van allerlei slag, boekhouders, kleine neringdoenden, ambtenaren, een paar arbeiders en veel vrouwen. Ze zaten daar in die drukkend warme zaal, achterover geleund of voorover gebogen, rij aan rij, gezicht naast gezicht. De woordenstroom spoelde over hen heen en het was vreemd maar eigenlijk hadden al deze gezichten, hoeveel ze ook van elkaar verschilden, dezelfde afwezige uitdrukking: een slaperige blik naar de verten van een nevelig fata morgana, heel leeg en tevens vol popelende verwachting die alles uitdoofde, elke kritiek, elke twijfel, elke tegenspraak en elke vraag die opdoemde, het dagelijks leven, het heden, de realiteit. De man op het podium wist alles; hij had op elke vraag een antwoord, hulp voor elke nood. Je kon hem vertrouwen. Het was goed iemand te hebben die voor je dacht. Het was goed te geloven.”

De paralellen met de huidige situatie zijn vooral op dit terrein heel duidelijk. In de tijd van fake news en alternative facts kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn. Wie zegt dat we niet opnieuw in een hopeloze oorlog terecht kunnen komen?

In dit verhaal vindt hoofdrolspeler Godfried nog wel iets om voor te leven. Een meisje. Pat. Zij is, naar zijn kameraden, zijn hoop voor de toekomst.

“Ik moest met haar weg, naar buiten, naar het onbekende, naar het grote avontuur in de verte.”

De hoop, de liefde die in dit verhaal wordt geschetst, is een beeld om vast te houden. Het is de menselijke houvast, het verlossende eiland nabij het zinkende schip. We leven mee met Godfried, ook als het met Pat iets minder goed gaat. Hoe lang mag hij hopen?

Dit boek komt uit 1936. Remarque had nooit de horror van enkele jaren later kunnen voorspellen. Wel laat hij op weergaloze wijze een verontrustend beeld achter. Het beeld van een rusteloze maatschappij waarin alle symptomen aanwezig zijn voor een ontsporing die ook daadwerkelijk een aantal jaren later werkelijkheid werd. Een boek om te blijven lezen, om ons te blijven waarschuwen tegen onszelf.

» details   » naar bericht  » reageer