menu

Boeken / Boekgames / Het dit of dat-spel

zoeken in:
geplaatst:
Voor mij zijn het allebei namen van vroeger, van wie ik indertijd het een en ander (maar niet echt veel) heb gelezen. Beide geestig en slim, waarbij Bomans (zoals Pythia hierboven al aangeeft) wel een stuk veelzijdiger was.

Dus Bomans wint ook bij mij, vanwege die veelzijdigheid, maar ook vanwege zijn heerlijke vertaling van The Pickwick Papers van Dickens. Ik heb dat ding lang geleden gelezen, maar ik herinner me nog goed hoe knap Bomans die typisch Engelse sfeer en humor aanvoelde (en omzette naar het Nederlands).

Bomans dus!

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Pythia schreef:
Bomans is: veelzijdige blijmoedigheid, zelfs in een strip
Oo, ik ben er nu pas achtergekomen dat Bomans de man is achter de Dick Bos-parodie 'Het Geheim van de Roestige Spijker'
Die is echt hilarisch - en nog altijd erg grappig!

Als ik zo het oeuvre bekijk, is Bomans inderdaad veel veelzijdiger dan ik dacht!
eRCee schreef:
Snap je het nu?
Ja! Is het goed als ik tot inkeer kom en alsnog voor Godfried Bomans kies? Krijg ik dan een herkansing?

avatar van eRCee
geplaatst:
Haha, ik ben bang dat sommige mensen zich misschien toch afgeschrikt gaan voelen door deze uitwisseling van ongein. Maar blij dat we met z'n allen op één lijn zitten wat Godfried betreft!

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Een dilemma met betrekking tot de consumptie dit keer:

lees je een boek het liefst in de originele taal of in een vertaling?

avatar van Pythia
geplaatst:
Eigenlijk lees ik het liefst een vertaling want dat gaat in veel gevallen sneller en behalve in Engels of Duits wordt het al gauw te moeilijk in de oorspronkelijke taal.
Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Bijvoorbeeld 'Netherland' van Joseph O'Neill. Daar staan Nederlandse zinnen tussen en die gaan in een vertaling verloren. Of 'De Burcht' van Cynan Jones, waar ik het gevoel heb dat de vertaling van de eerste helft niet helemaal recht doet aan het oorspronkelijke Engels.
Het komt ook voor dat ik overstap van vertaling naar oorsprong of andersom. Meestal blijkt het dan aan het boek te liggen dat het me niet bevalt en niet aan de vertaling

avatar van eRCee
geplaatst:
Ik lees ook het liefst in mijn moedertaal. Het gaat meer automatisch, meer ontspannen, in een fijner ritme. Vorig jaar nog bij toeval een Russisch boek deels in het Nederlands en deels in het Engels gelezen, maakte niks uit. Vind ook de sfeer van Engelse boeken prima behouden blijven in het Nederlands. Andersom heb ik wel eens gehad dat ik het gevoel had meer 'in' het boek te zijn geraakt als ik het in het Nederlands had gelezen in plaats van het Engels (bij werk van Joseph Conrad bijvoorbeeld). Maar goed, de meerderheid van wat ik lees is in een taal die ik niet beheers, waarbij ik noch een keuze heb, noch kan vergelijken, dus dat is mooi makkelijk.

Leve de vertaling!

avatar van eRCee
Bump.

Ik wou het hebben over de Italiaanse literatuur. Deze doet het namelijk erg goed in Nederland, en ook bij mij moet ik zeggen. Analoog aan de situatie in de filmkunst, lijkt er een soort heruitvinding van de Italiaanse roman te zijn.
Oke, nu ga ik even namedroppen, maar de bekende Italiaanse schrijvers van de 20e eeuw zijn behoorlijk intellectualistisch: Pirandello, Moravia, Bassani, Svevo, Tomaso di Lampedusa, Buzatti, Calvino, om degenen te noemen die ik een beetje ken.
Maar dan vanaf de jaren '90 krijg je een heel ander soort schrijvers, die in mijn ogen wat meer over de oppervlakte scheren met speelse en makkelijk te verteren verhalen: Baricco, Ammaniti, Giordano, Picollo, Cognetti (waarbij de ene veel meer te vertellen heeft op de achtergrond dan de ander, zeg ik erbij). Ferrante is in mijn ogen de vreemde eend in de bijt, dat is veel minder speels.

In de filmkunst is het bijna nog sterker. Je had De Sica, Visconti, Antonioni, Pasolini, Bertolucchi, Fellini, Scola, nou, daar viel niet veel te lachen hoor (misschien alleen bij Fellini). En nu heb je eerst en vooral Sorrentino, maar ook Soldini, Grimaldi, Luchetti, Virzí, dat is allemaal een stuk luchtiger.

Dus de vraag is: Italiaanse romans pré 1990 of post 1990?

avatar van eRCee
Oke, qua film is het makkelijk, pre 1990 natuurlijk. Maar qua romans geef ik misschien wel de voorkeur aan nu. Want de genoemde schrijvers hebben op zich wel mooie boeken afgeleverd (vooral Di Lampedusa en Buzatti) maar als geheel vind ik het wat dor. Het huidige Italiaanse filmlandschap kent ook wel wat rommel, toegegeven, maar de toppers als Baricco en Ferrante maken dat weer goed.

Dus post 1990 voor mij.

avatar van Pythia
Een zwaar dilemma, eRCee.
Pirandello, Buzzati, Tabucchi, Baricco, Cognetti, allemaal hele fijne schrijvers.
Ik heb meer oude knarren gelezen dan jonkies, er valt nog een hoop te ontdekken van de nieuwe lichting en ik kijk uit naar wat ze nog gaan produceren. Maar ik houd ook wel van een beetje diepgraverij zo nu en dan, afwisseling is fijn.

Omdat je bij een dilemma moet kiezen voorlopig nog even pré 1990 voor mij, maar dat kan gaan veranderen.

avatar van eRCee
Ben je het ermee eens dat de jonkies zich wat meer op de 'verpakking' richten?

avatar van Pythia
Zeker, de jonge generatie schrijft een stuk luchtiger en speelser en heeft toch in de meeste gevallen iets te zeggen.
Het leest natuurlijk soepeler dan de knarren. Dat is commercieel aantrekkelijk maar er is niets mis met het bereiken van een breder publiek door schrijvers van het niveau van Baricco en Cognetti.
Ammaniti en Ferrante lijken me meer lichtgewichten, maar ik zal ze op de te-lezen-lijst zetten, dan kan ik er daarna over meepraten

avatar van eRCee
Qua Ferrante zit je mis. Sterker nog, Ferrante schrijft zodanig vanuit de personages en de inhoud dat die het meest de vreemde eend in de Italiaanse bijt is. (Het leest wel heel gemakkelijk overigens, dus in dat opzicht past het ook niet bij de oudere generaties.)

(Ammaniti ken ik zelf ook niet en voel niet direct veel behoefte om daar verandering in te brengen.)

avatar van Pythia
1 deel Ferrante zou me toch moeten lukken. In mijn optiek is bij zo'n meerdelig werk het eerste deel het belangrijkste, daarin kan de auteur zijn ei kwijt, dat hij dan in volgende delen uitbroedt. Het broeden duurt me meestal te lang

avatar van eRCee
Haha, kan me wel voorstellen dat het in dit geval ook echt zo is, maar volgens mij beschouwt Ferrante het eigenlijk als één werk wat in vier delen is gepubliceerd.

Ik ben benieuwd naar de mening van gart die ook wel aardig thuis is in deze contreien maar als ik mij niet vergis eerder de voorkeur geeft aan de oude knarren?

Ja voor mij echt geen Ferrante!
Ammaniti, Cognetti, Giordano en vooral Baricco heb ik graag gelezen. En die laatste is toch zeker niet oppervlakkig.
Van de oude knarren draagt Pirandello mijn voorkeur maar helaas moet ik Svevo en Calvino nog lezen.

avatar van Pythia
Vaak heb je geen keus: je hebt een boek gelezen en dat wordt daarna verfilmd. Maar stel dat je die keus wel hebt, wat heeft dan je voorkeur:

Eerst het boek lezen of eerst de film zien?

Gast
geplaatst: vandaag om 01:20 uur

geplaatst: vandaag om 01:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.