Hetzelfde als 'Raad het boek' maar dan met gedichten. Hoe heet het gedicht, en door wie is het geschreven?

De eerste is een makkelijke:

Zie je ik hou van je,
ik vin je zo lief en zo licht -
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou zo graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees'lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen -
Maar ik kan het toch niet zeggen.

Gokje: Remco Campert?

Herman Gorter?

Herman Gorter is goed.

het voor mij althans mooiste gedicht had ik graag aan boekmeter medegedeeld... ik zal het hier doen, dan kan een enkele geïnteresseerde op zoek naar de poëet een gokje wagen:

LIEFDE EN ELLENDE

Brood van weken oud heb ik geweekt in water
en opgegeten, terwijl de kou aan mijn tenen
knaagde. Met naalden heb ik in mijn bloed
gewoeld en gezocht. En niets gevonden.
Ik heb op straatstenen geslapen met honger
die door niets nog gestild kon worden
leek het wel.

In nachten, nat en donker, was ik alleen
en mijn stem hoorde niemand. Ziektes
hebben mij bezocht in de jaren, ik wou
vluchten in de dood.

Maar niets was erger dan nu, ik wou
dat je bij me kwam en in mijn ogen keek.

Een erg mooi gedicht inderdaad, maar ik heb geen idee van wie .

Ik dacht even in het begin dat het van Toon Tellegen was, maar dat kan haast niet. Dus ik heb ook geen idee .

tip: uit 1978

Toon Tellegen kan inderdaad niet echt. Annie M.G. Schmidt lijkt me ook sterk. Dus wordt het Jotie 'T Hooft, de poet neomaudit van de lage landen.

Jotie T'Hooft inderdaad, uit Poezebeest, 1978

Oké, nu ik:

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is tegenslag
zegt de berekening
Het is alleen maar pijn
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnig
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Die Het is wat het is citeer ik te pas en te onpas. Naast Maar tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren en ook weemoedigheid die niemand kan verklaren en ik wou het helemaal zeggen maar ik kan het toch niet zeggen (zie boven bij Gorter) is het een van de mooiste zinnen ooit gelezen.

Ik ken het gedicht wel, maar zou er opnieuw geen naam op kunnen plakken .

Goed dat je niet meteen aan Toon Tellegen dacht.

maar doodslaan deed hij niet haha, is het van dezelfde auteur?

Neeje, tip: Ein Bisschen Frieden....

dan zal het van Erich Fried zijn:

Es ist Unsinn
sagt die Vernunft
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es ist Unglück
sagt die Berechnung
Es ist nichts als Schmerz
sagt die Angst
Es ist aussichtslos
sagt die Einsicht
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es ist lächerlich
sagt der Stolz
Es ist leichtsinnig
sagt die Vorsicht
Es ist unmöglich
sagt die Erfahrung
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Ja, der Erich, ja. Goed!

Hehe, toen ik daarjuist naar beneden ging om te eten, lag op de salontafel een dichtbundel van Erich Fried die mijn vader deze namiddag gekocht had, met de titel 'Es Ist Was Es Ist' . Maar ja, iedereen weet al lang dat toeval niet bestaat .

Toeval is logisch - Johan Cruijff

haha
hé, van wie zou het volgende zijn?


Een man dacht:
wanneer zal ik eens 1 minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht 1 minuut niet aan haar.

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.

Die is wel heel leuk maar ik weet het niet.

Gokjes: K. Schippers, Cees Buddhing (neorealistiche stijl) of toch maar Toon Tellegen.

Toon Tellegen, dus. Vooral het kommagebruik in de laatste zin is ontegesprekelijk zijn stijl . En dan zwijg ik nog over zijn onweerstaanbaar absurd gevoel voor rationeel-treurig mysterie, of zoiets .

goed, Freud, en katie

Even een hele mooie tussendoor (verder ken ik veel te weinig poëzie ):

It seemed that out of battle I escaped
Down some profound dull tunnel, long since scooped
Through granites which titanic wars had groined.
Yet also there encumbered sleepers groaned,
Too fast in thought or death to be bestirred.
Then, as I probed them, one sprang up, and stared
With piteous recognition in fixed eyes,
Lifting distressful hands as if to bless.
And by his smile, I knew that sullen hall,
By his dead smile I knew we stood in Hell.
With a thousand pains that vision's face was grained;
Yet no blood reached there from the upper ground,
And no guns thumped, or down the flues made moan.
Strange friend,' I said, here is no cause to mourn.
None,' said that other, save the undone years,
The hopelessness. Whatever hope is yours,
Was my life also; I went hunting wild
After the wildest beauty in the world,
Which lies not calm in eyes, or braided hair,
But mocks the steady running of the hour,
And if it grieves, grieves richlier than here.
For,by my glee might many men have laughed,
And of my weeping something had been left,
Which must die now. I mean the truth untold,
The pity of war, the pity war distilled.
Now men will go content with what we spoiled.
Or, discontent, boil bloody, and be spilled.
They will be swift with swiftness of the tigress,
None will break ranks, though nations trek from. progress.
Courage was mine, and I had mystery,
Wisdom was mine, and I had mastery;
To miss the march of this retreating world
Into vain citadels that are not walled.
Then, when much blood had clogged their chariot-wheels
I would go up and wash them from sweet wells,
Even with truths that lie too deep for taint.
I would have poured my spirit without stint
But not though wounds; not on the cess of war.
Foreheads of men have bled where no wounds were.
I am the enemy you killed, my friend.
I knew you in this dark; for so you frowned
Yesterday though me as you jabbed and killed.
I parried; but my hands were loath and cold.
Let us sleep now. .

Ik herken dat gedicht heel vaag, het moet vast een megaklassieker zijn. Vooral de laatste zin zegt me iets. Ik ga es heel goed nadenken.

...battlefields
tja,... herkenbaar, ik denk er ook nog even over na

Het zou (misschien, mogelijk, wie weet) iets van Siegfried Sassoon kunnen zijn.

de eerste wereldoorlog, denk ik, en doet me aan futility denken, (een maand of zo terug nog gelezen) terwijl ik niet eens weet of dit wel met WO I te maken heeft (te gokken gedicht noch futility, maar allicht wel):

Futility (Wilfred Owen)

Move him into the sun, -
Gently its touch awoke him once,
At home, whispering of fields unsown.
Always it woke him, even in France,
Until this morning and this snow.
If anything might rouse him now
The kind old sun will know.

Think how it wakes the seeds, -
Woke, once, the clays of a cold star.
Are limbs, so dear-achieved, are sides,
Full-nerved, -still warm, - too hard to stir?
Was it for this the clay grew tall?
- O what made fatuous sunbeams toil
- To break earth's sleep at all?


ook mogelijk Wilfred Owen, naast Sassoon oorlogsdichter bij uitstek

Het is inderdaad Wilfred Owen en het gaat inderdaad over WW I. In mijn studie hebben we een blok poëzie uit de twintigste eeuw gedaan en daarbij hebben Owen, Sassoon en de andere Great War dichter absoluut het meeste indruk gemaakt.

volgens wikipedia leefde owen van 1893 tot 1918, dus zal het idd wel WO I geweest zijn,
wie bedoel je met de andere Great War Dichter?
en welke studie heb je gedaan?