Het is in dit nieuwe speltopic (NIEUW! NIEUW! NIEUW!) de bedoeling om een schrijver te noemen waarvan je nog nooit wat hebt gelezen. Daarop kan dan gereageerd worden door iemand die wel wat van die schrijver heeft gelezen met het advies om wel/niet een boek te gaan proberen, met daarbij tenminste één reden en liefst een boektitel.

Duidelijk?

Ik begin:

John Irving.

Edit: degene die antwoord geeft mag ook direct een nieuwe auteur noemen.

Zeker proberen, schrijft heel aangename boeken met voldoende psychologische diepgang, een schat aan fantasie en heel veel humor. Jammer genoeg herhaalt hij zichzelf wat te veel, en blijft zijn hele oeuvre zo wat in de schaduw staan van dat ene meesterwerk:

The World according to Garp - John Irving (1978)

Als ik één reden moet noemen waarom iedereen dit boek zou gelezen moeten hebben, is het vanwege de schitterende, kleurrijke en onvergetelijke personages, vrijwel ongeëvenaard in de literatuurgeschiedenis. En vanwege die ene onvergetelijke scene die elke man voor de rest van zijn leven zal bijblijven, wit om de neus zal doen trekken en een onaangenaam wee gevoel in de onderbuik zal doen krijgen

Goed, klinkt overtuigend, gaat op de lijst.

Euhm, wat ik nog was vergeten te vermelden is dat jij dan direct de volgende auteursnaam mag droppen.

Het lijkt me eigenlijk leuker als wat meer mensen hun mening mogen zeggen - zo krijg je een beetje discussie per auteur in plaats van enkel korte ballonnetjes. Ik zou zeggen, geef het een dag of twee de tijd en laat dan iemand een nieuwe naam posten - gewoon wie zin heeft, zo gigantisch druk is het hier ook weer niet dat je dan het risico loopt nooit aan de beurt te komen

Nu goed, het moet natuurlijk ook niet meteen gaan doodbloeien

Een tweede naam dus maar, waarvan ik me al een tijdje afvraag of het nu echt zo geweldig goed is, of gewoon oud en dik en daardoor overgewaardeerd:

Fjodor Dostojevski.

Zeer zeker goed, veel psychologische diepgang en echte Russische melancholie. Als de omvang afschrikt, is het aan te raden eerst één van zijn dunnere boeken te lezen bv. De Speler of Aantekeningen uit het Ondergrondse. Niet zo dun - meer een middenmaatje bij D. - is Aantekeningen uit het Dodenhuis, maar het is wel het boek dat het meest indruk op me heeft gemaakt.

Milan Kundera

Ik heb jaren geleden 'de ondraaglijke lichtheid van het bestaan' gelezen. Ik zou echt niet meer weten waarover het boek nu eigenlijk ging, en of het nu eigenlijk goed was. Maar ik weet wel een ding zeker, wat een titel! , wat een 'statement'.. de on-draaglijke- licht-heid van het bestaan! wie doet beter als het het over het 'leven' gaat? Volgens mij niemand.


Herman Brusselmans

Als je na de zware literatuur van Kundera en Dostojevski eens toe bent aan iets anders, is Brusselmans goed aan te raden. Lichtvoetig leesvoer, maar soms wel ontzettend raak en grappig.

Er wordt niet zomaar een verhaaltje vertelt met enkele grapjes hier en wat one-liners daar; nee, de mens wordt geheel gereconstrueerd door hem op de ziel te volgen. Zijn het dan ook vreemde mensen, of zijn we stiekem allemaal zo? Zijn we tot op zekere hoogte niet allemaal zo neurotisch, zo ego-centrisch en zo wereldvreemd?

Niet alles van hem is even geslaagd, maar De Terugkeer van Bonanza is van harte aan te raden.

Als iemand anders hier nog een mening heeft, laat vooral horen. Ik ga even nadenken over een auteur waar ik benieuwd naar ben.

Over Milan Kundera wil ik nog wel wat kwijt - heb maar twee boeken van hem gelezen, maar hij staat op de lijst 'als ik eens niet weet wat doen misschien toch nog eens iets van deze schrijvers lezen'

Lost van de prachtige titel en zijn klassiekers-status, is De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan een van de weinige boeken die ik ken die er in slagen, en heel goed mee wegkomen, psychologische diepgang van de personages en een boeiend verhaal te combineren met haast non-fictie aandoende gedachten over geschiedenis en filosofie. Verwacht geen Kant of Wittgenstein, maar wel een schat aan mooie en vaak grappige en originele ideeën over wat mensen drijft, wat schoonheid is en waarom liefde zo verdomd moeilijk kan zijn. En over politiek natuurlijk, altijd aanwezig bij Kundera.

En dan nog iets: het boek heeft heerlijk korte hoofdstukken - vond ik een verademing bij het lezen. Wie kent niet het probleem dat je wegens andere verplichtingen / moeheid in het midden van een hoofdstuk moet stoppen: bij De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan wordt toch minstens dat probleem draaglijk gemaakt

Precies, Kundera is eigenlijk helemaal geen 'zware' literatuur (eerder ondraaglijk licht).

Ik heb er anders nog wel eentje, waar ik wel al wat van gelezen heb (Twee Vrouwen, De Aanslag en Siegfried), maar niet echt overtuigd / begeesterd om verder te doen. Daarom wel benieuwd wat mensen die wat meer van hem kennen erover te zeggen hebben:

Harry Mulisch

Tja, die drie werken pakken wel de centrale thema's uit zijn werk. Tweede wereldoorlog, mythologie en de dood. Eigenlijk zou ik zeggen, vind je dat niks, ga dan ook niet verder. Hoogstens nog De Elementen door een heel andere stijl van schrijven. Maar die thema's komen altijd terug.

Stephen King

Stephen King heeft ijzersterke romans op zijn naam staan. The Shining bijvoorbeeld is een van de beste spookhuisverhalen die ik ken. Die staat dan ook stipt op 1 binnen zijn oeuvre. Een goede tweede is Sale's Lot, een vampierroman, die, misschien niet heel origineel, toch een heel goed verhaal brengt met de nodige sfeer van geheimzinnigheid. The Deadzone is een wat vergeten King, maar daarom niet minder goed. Pet Sematary, It, Christine, Needful Things, The Tommy Knockers en The Dark Half zijn een paar andere die ik met plezier gelezen. Daarnaast zijn er nog een paar middelmatigen, en een paar die IK ronduit slecht vind, hoewel velen dat niet met me eens zullen zijn. Dolores Clayborne, Gerald's Game en Misery behoren hiertoe. Ik mag wel stellen dat ik deze tot de vervelendste boeken behoren die ooit gelezen heb, hoewel ik moet toegeven dat het einde van Gerald's Game wel weer e.e.a. goed maakt. Een goed einde is een unicum voor King, want daar is hij niet echt geweldig in.
Na The Green Mile ben ik afgehaakt met King, en heb daarna ook niets meer van 'm gelezen. Ik vind over het algemeen dat het na Needful Things bergafwaarts ging met de creaties van meneer King. Wat ik over het algemeen van King van is dat hij teveel zijwegen bewandelt en daardoor veel te langdradig wordt. Veel van zijn boeken hadden met de helft minder pagina's een beter verhaal kunnen zijn.

Bret Easton Ellis

Wil hier nog even op terugkomen, als het mag, want jouw smaak een beetje inschattende zal De ontdekking van de hemel misschien net die ene voltreffer uit zijn oeuvre kunnen zijn. Vind dat zelf ook veruit zijn beste boek; fantasierijk, larger-than-life, spannend en erudiet. Een soort Eco maar dan wel leesbaar.

& ik wil hier graag even op terugkomen. King heeft volgens de meesten sowieso een wat zwakkere periode gehad, maar de laatste jaren is hij toch sterk teruggekomen, met een nog grotere nadruk op diepgang van zijn karakters. Voorbeelden: Duma Key, Under the Dome en ook het een paar maanden geleden verschenen 11.22.63 gooit ongelooflijk hoge ogen op Boekmeter.

Mijn favoriete King: Different Seasons, met o.a. de verhalen van Apt Pupil en Shawshank Redemption.

M.i.: Kiezen wat je van je gading acht maar zeker niet sowieso links laten liggen, deze schrijver.

Iemand?

Anders mag er wat mij betreft een nieuwe schrijver geplaatst worden.

Bret Easton Ellis

Ik wil hem niet tekort doen.
Dat is al wat ik kan zeggen. Ik loop over van woorden, maar kan hem niet zo perfect schetsen als ik het bedoel.

Aan iemand anders dus die eer. Of andere schrijver.

Clive Barker?

Over Bret Easton Ellis:

Je elke avond doorgesnoven op feestjes bevindend lullen over wat anderen dragen is vast veel leuker om in het echt te doen dan om daarover te lezen in uiterst beroerd geschreven proza. Als je zelfs het bruut en volslagen zinloos onthoofden van iemand bijzonder oninteressant brengt kun je maar beter een ander beroep uitkiezen dan schrijver.

Nieuwe inzending: Tolstoj.

Omdat hij geweldig diep de personages in kan kruipen. Omdat hij geweldige passages heeft. Omdat zijn mensbeeld heel interessant is, evenals zijn beeld op de loop der dingen (vooral in Oorlog en Vrede).

Of lees anders het stuk in de NRC van afgelopen zaterdag over de cultuur in Europa. Dat ging over O&V, en beter kan ik het niet beschrijven.

Iemand iets over Clive Barker?

Anders een nieuwe van mjk87?

Clive Barker heeft z'n kwaliteiten. Weefwereld vond ik destijds een van de beste boeken die ik ooit gelezen had. Op eenzame hoogte staat natuurlijk Hellehart, maar ook Duivelsspel is een aanrader. Dat waar hij in Weefwereld mee begonnen is, zet Barker onvermoeibaar voort in zijn latere werk, en dat begon me op den duur wel te vervelen. Op een gegeven moment had ik wel genoeg van al die parallelle werelden en vreemde figuren die zijn boeken overbevolken. Desalniettemin heeft hij een paar ijzersterke, fantasievolle romans op zijn naam staan.

Patricia Highsmith

Patricia Highsmith ken ik van twee thrillers die ook verfilmd zijn. "Strangers on a Train" is vooral beroemd voor zijn uitgangspunt. Twee mensen ontmoeten elkaar op een trein. De ene wil van zijn vader af; de andere van zijn vrouw. Dan komen ze op het idee om elkaars moord te plegen. Als je graag een goede thriller leest, kan ik "Strangers on a Train" wel aanraden. Het is ook interessant om te vergelijken wat Hitchcock ermee gedaan heeft. Hij heeft namelijk heel wat aan het verhaal veranderd.

Daarnaast is ze bekend van "The Talented Mr Ripley", het eerste deel van een reeks over een oplichter met een imitatietalent.

Salman Rushdie

Nou, ben geen Rushdie 'kenner' maar heb wel twee boeken van hem gelezen die de moeite waard waren. Zijn romans zijn grotesk, ambitieus, fantasievol en Rushdie probeert niet binnen de lijntjes te kleuren. Gebalanceerd of genuanceerd is het daarmee niet, maar je kan zeker wat proberen, dan zou ik denk ik maar gaan voor The satanic verses (de ander die ik las is Fury).

Volgende:
Isabel Allende.

"Het huis met de geesten" is een van de beste Spaanstalige romans die ik ken. De geschiedenis van drie generaties Chileense vrouwen zit erin verwerkt en daarmee een stuk geschiedenis van de twintigste eeuw. Het is deels geïnspireerd door de moord op haar (verre) oom Salvador Allende op 11 september 1973. Er zit ook wat magisch realisme in en enkele lugubere scenes.

A. F. Th. van der Heijden

H'm, niemand reageert. Nou gezien de Libris-literatuurprijs en afgaande op enkele reacties die ik al gehoord heb staat Tonio in ieder geval hoog op mijn lijstje. Ken verder ook weinig tot niks van A.F. Th (alleen Weerborstels en Een gondel in de Herengracht (uitgebracht onder pseudoniem)) waarvan ik me vooral herinner dat ze met lef geschreven zijn.

Ik probeer er nog een:

Dimitri Verhulst

Ik voel me geen Verhulst-expert, maar acht gelezen titels van hem is voor mijn doen een aardige hoeveelheid.
Zes ervan hebben een min of meer duidelijk onderwerp. Verhulst raakt de kern van de zaak door middel van het verhaal zelf, zonder al te nadrukkelijk te zijn. Mede dankzij het mooie taalgebruik vond ik die zes zeker de moeite waard.
Twee waren gericht op de mensheid, dan wel de Belgen, in het algemeen. Die vond ik verzanden in mooischrijverij.

Wel een aanrader:
De Helaasheid der Dingen
Essay over het Toegewijde Bestaan als Supporter etc.
Problemski Hotel
Mevrouw Verona daalt de heuvel af
De Kamer Hiernaast
Niets, Niemand en Redelijk Stil

Geen aanrader:
Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol
De Intrede van Christus in Brussel.


Günter Grass

Een volmondig JA als het aankomt op Die blechtrommel, een schitterend stuk literatuur, dat zowel vermaakt als bewondering wekt. Perfect geschikt om mee te nemen op een (lange) vakantie. Op de boekpagina op deze site staan wat voorbeeldfragmenten.
(Maar twee andere boeken van Grass gelezen, die ik niet persé aanraad.)


William Shakespeare.

Toneelstukken zijn niet echt bedoeld om te lezen, dus kun je er de DVD-box "The Shakespeare Collection" van de BBC bij nemen, want die volgen de volledige tekst. Ook Franco Zeffirelli heeft goede verfilmingen gemaakt.

In de eerste plaats zijn de tragedies interessant: "Hamlet", "Romeo and Juliet", "Othello", "Macbeth"... Mijn favoriete komedie is "The Taming of the Shrew"; mijn favoriete koningsdrama "Richard III". En dan heb je nog de sonnetten, bv. No. 18 en 130. Als je iets van literatuurgeschiedenis wil kennen, kun je niet om Shakespeare heen.

Mario Vargas LLosa

Ook iemand van wie ik me afvraag of hij overgewaardeerd is.

James Joyce

Van Mario Vargas Llosa heb ik alleen Het Ongrijpbare Meisje (met veel plezier) gelezen. Dat schijnt lang niet zijn beste boek te zijn, maar er worden er ook duidelijk afgeraden. Even grasduinen in de meningen, lijkt me.

Van James Joyce ken ik inmiddels Ulysses. Ik vond het een hoog kijk-mij-eens gehalte.hebben. Nu ik het gelezen heb, heb ik dat natuurlijk ook

Paul Auster