Het kijkt me leuk om op deze site een doorgeefverhaal te starten, kunnen beginnened schrijvers ook mooi hun talent uittesten !

Ik wil iedereen die naast het verhaal iets te melden heeft dit tussen haakjes te willen zetten; een opmerking, suggestie of vraag, bijvoorbeeld.

Laat ik dan maar beginnen;

Ik was naar het strand gelopen om de eeuwige drukte in de stad te ontwijken. Nu sterven de geluiden van dronken lui en voorbij razende auto's natuurlijk nooit weg, maar ik heb even een plek nodig om alleen te zijn met mijn gedachten, om opnieuw inspiratie te verwerven.

Inspiratie had ik nodig; ik ben vanochtend om kwart voor twee 's middags na een slapeloze nacht opgestaan, zonder enig doel; honger had ik niet, ook niet langer een vriendin die ik een ontbijt op bed kon brengen en haast al helemaal niet, nu ik ontslag heb genomen bij de uitgeverij. De beste remedie tegen zulke zwaarmoedigheid is altijd een strandwandeling in het najaar en thank God; het is herfst!

Normaal is niemand anders dapper genoeg om zich zo dichtbij het koude zeewater te begeven, hoe dik verpakt ook; nu drommen mensen samen rond iets dat ik niet goed kan zien, het lijkt op een podium; er komen in ieder geval vlammen vanaf. Volgens mij is er iemand met fakkels aan het jongleren, of zo.

Ja hoor! Een jong meisje met lang donkerblond haar -hoe oud zal ze zijn, twaalf?- ontvangt de aandacht van alle toeschouwers, en dus ook die van mij. Op een eenwieler en met een prachtig veelkleurig -maar ook, voor deze tijd van het jaar veel te dun- jurkje aan gooit ze de vlammende objecten in de lucht, vangt ze op, gooit ze weer door alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Onder de toeschouwers hoor ik ook verontwaardigd gemompel; vast mensen die het, net als ik, niet eens zijn met het feit dat een kind op deze manier letterlijk en figuurlijk met vuur speelt. Anderzijds doet ze het zo goed en geconcentreerd dat ze er al heel wat jaren van haar korte leven op heeft geoefend. Maar toch, als er iets misgaat, zijn de gevolgen veel erger dan als het een volwassene betrof, die hier met zijn of haar leven speelde.

Ik draai me om en loop weg; deel uitmakend van deze mensenmassa is het eigenlijk mijn plicht om het meisje te doen ophoudenen hiermee een tragsch ongeluk voorkomen. Maar hoe? Als ik het meisje laat schrikken, laat ze haar fakkels misschien vallen en vliegen zij en het podium en wellicht sommige omstanders in de fik! Daarom besluit ik niets te doen, maar ook om mijn lidmaatschap aan deze clan van apegapers op te geven. Ik wurm me net voorbij de nieuwe lichting pottekijkers, als mijn arm wordt beetgepakt. Geschrokken kijk ik om en in de ogen van een glimlachende jongedame. Ze verplaatst haar grip van mijn bovenarm naar mijn pols, houdt mijn hand omhoog en drukt haar eigen handtegen de mijne. Vlak voor ze mijn hand weer loslaat, voel ik dat ze er iets in achter probeert te laten. Zodra mijn hand weer volledig de mijne is, bekijk ik het souvenir van deze korte intimiteit; het is een heel mooi vormgegeven en oud uitziend kaartje, een soort visitekaartje. Op het kaartje staan verleidelijke kattenogen afgebeeld die me onophoudelijk aanstaren. Bijna krijg ik het gevoel alsof deze ogen mijn gedachten proberen te lezen, eng is dat! Eronder ontwaar ik een naam; Sehensa.

Mooie naam hoor ik u denken, echter Sehensa is niets meer dan een groezelig bruin cafeetje twee straten bij mijn appartmentje om de hoek.
'Ah, dat zal de nieuwe uitbaatster dan wel zijn' schiet het door mijn hoofd. Nu heb ik al veel met mooie dames alsmede met katteogen, maar de combinatie van mooie dames, katteogen en een groezelig bruin cafeetje brengt mij helemaal tot grote vervoering.
Ik besloot mijzelf van het zweterige strand te onttrekken en na een calippo cola bij het aan het strand liggende bouwvalkioskje te hebben gekocht, verplaatste ik mij richting huis.
'Ik heb nog genoeg tijd om mij op te frissen en een tijdige doch zeer indrukwekkende entree te maken in de Sehensa-bar' bedacht ik mij, het koude ijsje uit het kartonnetje drukkend, of althans een poging daartoe wagend.

N een uurtje thuis te hebben verbleven zag ik er al dermate flitsend uit, dat nog meer opfrissen geheel ridicuul zou zijn en ik besloot om te lopen naar het cafeetje, waar mij mooie uren stonden te wachten. Zoveel was zeker.

.

(Je vond 't dus niks, Kos? Kan, hoor ).

Andere invalshoek .

In die tijd huurde ik een appartementje in een nogal louche torengebouwtje vier straten van de dijk verwijderd. Op een weekdag als deze was het gebouw zo goed als verlaten, mannen aan het werk, kinderen op school, vrouwen boodschappen gaan doen en gepensioneerden kuierend op de dijk in de kille herfstwind, u weet hoe rolbevestigend de mensen zich in zo'n biotoop weten te gedragen. Toen ik mijn hoed opgezet had wierp ik een laatste blik op de klok die mijn schouw sierde, een verguld vehikel dat staande werd gehouden door twee zilveren engelen, een laatste relikwie aan mijn vroeger familiaal leven tussen de boeren in Wommersom, om mij ervan te vergewissen dat ik niet als een idioot om zeven uur het cafe zou binnenvallen, en ik stapte de gang in. De lift was uiteraard kapot, dat hoort zo in een mistroostig gebouw als het mijne, net als de corpulente man die me argwanend en een beetje vies aankeek toen ik hem op de trap passeerde. Rolbevestigend denken was niks voor hem, dat zag je zo.
Toen ik uiteindelijk ook het gebouw verlaten had, bleek de straat zo goed als verlaten, op een brandweerwagen na die gierend de hoek omsloeg richting zeedijk. Water naar de zee brengen, kon ik niet nalaten te denken, en toen ik het gedacht had had ik er al spijt van. Ik trok mijn kraag wat hoger, drukte mijn hoed over mijn ogen, en ging op weg.

Tijd dat er iemand wat elfjes of marsmannen in het verhaal betrekt, want het wordt oersaai zo .

Freud, je moet wel doorgaan met het bestaande verhaal he. (of heb ik het verkeerd begrepen?)

-edit- oke, het loopt wel door, maar je voegt er niets aan toe, afgezien van wat sfeerzetting .

Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe een zwarte Mercedes met geblindeerde ramen traag mijn richting uitgereden kwam. Het raampje werd opengedraaid, en een gehandschoende hand verscheen, die me wenkte. Hoewel het al begon te schemeren, sloeg ik de goede raad van mijn mama zaliger in de wind, en ging naderbij.

(Zo heb je toch een toevoeging aan het verhaal )

[edit] (Om Dennis niet opnieuw te moeten laten beginnen)

Ik moest me diep voorover buigen om de man in de auto te kunnen onderscheiden, en zelfs in deze houding bleef zijn gezicht verborgen in de schaduw. Hij toonde me hetzelfde kaartje als dat wat ik eerder die dag in mijn handen gedrukt had gekregen, en vroeg waar hij dat adres kon vinden. Omdat ik daar zin in had, en omdat ik hem niet kon plaatsen in het beeld dat ik me van het cafeetje gevormd had en hem dus ook liever kwijt dan rijk was, stuurde ik hem de foute richting uit, en vervolgde opgewekt mijn weg.

Een vijftal minuten later arriveerde ik bij Sehense. Het zag er nog grauwer uit dan ik mij kon herinneren, ik bleef nog even voor het gebouwtje staan en snoof wat frisse lucht in. De voordeur ging krakend open en daar wachtte het op me, een zwarte kapstok die wel wat weg had van een octopus, ware het niet dat deze kapstok maar vijf armen had. Ik deed m'n jas en hoed af en hing ze op. Er waren drie deuren, één die het café inleidde, en twee die de toegang naar de toiletten verschaften. Ik besloot om de deur rechts van me te nemen, na een laatste plens water over m'n gezicht werd het dan echt tijd om kennis te maken met de vrouw van het strand.
Het café had een duister sfeertje, het geringe licht kwam uit twee kleine raampjes die uitzicht boden op een sfeervol restaurantje aan de overkant. Op het terras van dat restaurant zaten 2 stelletjes te eten, het meest in het oog springende was een maaltijd met gebakken aardappelen, biefstuk en een worteltjes-salade. Hier was het echter verlaten, op de barvrouw na. Ik stond net op het punt een biertje te bestellen toen ze me wenkte.

"Wat moest die zwarte mercedes van jou?" vroeg ze me nogal kortaf

(om de posts weer kloppend te maken )

Ik heb het al aangepast .

"Euh... zwart? Euh... mercedes?" hield ik me van de domme. Mijn gedachten stonden vandaag niet naar zwarte mercedessen. Een zware melancholie was al sinds deze ochtend mijn metgezel en daarbij horen geen zwarte mercedessen. Een man met een zwarte mercedes heeft namelijk alles wat ik niet heb: een dikbetaalde baan, welopgevoede kinderen op de achterbank, een lief met een strakke knierok en zonnebril,... Een mercedes is vreugde... Mijn leven is... (slik). Ik hoopte dat de vrouw er niet verder op in zou gaan, helaas. "Doe niet zo achterlijk ik heb je zonet zien stilstaan voor die zwarte mercedes. Het raampje ging open." Een pijnlijke frons op mijn voorhoofd. Ik deed alsof ik me het voorval probeerde te herinneren. "Mmm.. Oh die," begon ik als er plots een hels lawaai door het café weerklonk. Gestommel, gedrum, geschreeuw. Afgrijselijk.

Nu kan het marsmannetje zijn intrede doen.

Ik draaide me om om te kijken waar het lawaai vandaan kwam. Door een gat waar eerst de deur zat, kwam de man uit de mercedes naar binnen gewandeld.

"Het is niet aardig van je om je zo te verstoppen," grijnsde de man. "Vertel eens, waarom ben je weggelopen?"

Verbaasd keek ik de man aan, totdat ik achter me een stem hoorde...

"Hoe durf je zo'n dt-fout maken, en dat op een literaire site!" schreeuwde de stem. Schaamrood bedekte mijn gelaat, liep via mijn schouders over mijn rug tot in mijn knieholte, maar ik trachtte hem te negeren.

[edit] Niet echt meer van toepassing dit stukje

edit: wel een beetje lastig als er steeds mensen met korte stukjes doorheenvlammen

De kamer was ondertussen volledig gehuld in een ongure stofwolk. Het felle licht van de spots weerkaatst op de chaotisch kolkende stofdeeltjes, enkel een dimme echo in mijn hoofd wijst in de richting van de stem. De andere aanwezigen hebben zich gebundeld in een paniekerde massa en proberen zich een weg te banen naar de uitgang. Ik kijk verdwaasd rond me en weiger in beweging te schieten. De stem heeft ergens diep binnenin een dichtgeroeste deur geopend en al mijn energie is gefocused op het ontsluieren van lang vervlogen herinneringen. Langzaam doemt een silhoutte op vanachter het stofgordijn. De stem galmt weer door m'n hoofd, ditmaal luider.

(er was geen kip(nor a human being) in het café, weet je nog wel )

Oeps, mijn fout. Maar wil je je stukje niet aanpassen: 'vol' ipv 'verlaten'?

Helaas lukte dit niet aangezien er klauwen uit het niets verschenen die mij naar een andere dimensie voerden, waar ik tot in eeuwigheid gepijnigd werd. the end.

(zo, deze verhaallijn is afgerond )

(wacht even tot morgen dan kan ik ook meedoen! Nu moet ik nog es weg blijkt dus en ik heb iets briljants in gedachte!)

Euhm... leuk dat jullie je fantasie er zo over lieten gaan en -volgens mij- expres ingewikkeld taalgebruik forceerden, in sommige gevallen . Resultaat mag misschien geen superhoogstandje zijn, maar mag er wel wezen. Maar, één ding; natuurlijk heeft ieder zijn/haar eigen schrijfstijl, maar ik schreef in de tegenwoordige tijd, en Onderhond was de enige die dat overnam (dankjewel, Onderhond !). Er zit natuurlijk wel meer continuïteit in zo'n verhaal als daarmee ook rekening gehouden wordt. En nee, dit is geen kritiek, eerder een 'leermomentje .'

Nou, Aegron gaf dit verhaal een abrupt einde, wie begint het volgende?

Hoho, ik gaf enkel het bericht van Freud een einde. Niet het gehele verhaal.

Zijn bericht was een reactie op een foutje van mij, maar doordat ik het verbeterde was zijn bericht eigenlijk offtopic. Daarom maakte ik een eind aan die verhaallijn, maar niet aan het hele verhaal. Ik ben nog veels te nieuwsgierig.

Goed punt. helemaal vergeten .

dus, gaan we verder of beginnen we een nieuw verhaal ?

Ik stel voor om gewoon verder te gaan.

Het is de echo waarin ik herkenning vind.
Bij elke naklank ontvouwt zich de historie van een leven, die ik achter mij had gelaten.
De stem verliest zijn kracht en wordt weemoedig totdat het lijkt op het geluid van een vrouw, die onderworpen is aan de ergste pijn, die ik mij kan voorstellen.

Ik plaats mijn hand op mijn ogen, maar het beeld dringt zich door mijn oogleden op mijn netvlies en perst uit mijn verdrongen onderbewustzijn het gezicht van een jonge vrouw, die alsmaar kleiner wordt tot zij een punt vormt in de horizon. Zelfs dan hoor ik haar nog snikken.

Het gesnik lijkt af en toe weg te sterven, maar waagt steeds opnieuw een poging het angstzweet nogmaals op mijn rug aan te brengen. De jonge vrouw heeft zich ondertussen verkleind tot een klein wit stipje, en ze heeft alle kleuren met zich meegetrokken; alles wat overblijft is een duizelingwekkende duisternis...

"Erg hè, dat geluid?" Ik schrik op; ik heb mijn noromale zicht herkregen, maar het gesnik speelt zich nog steeds eindeloos af in mijn hoofd. Ik draai me om en de Mercedes-man doorboort me met zijn ijzige ogen, terwijl zijn lippen een grimas vormen die waarschijnlijk als een glimlach bedoeld is. Het silhouette dat achter het gordijn vandaan kwam en naast de Mercedes-man is gaan staan, heeft inmiddels een gestalte gekregen. Het is een goedgeklede en in een duur pak gestoken man met brede schouders, een jeugdig, gladgeschoren gezicht en zwart opgeschoren haar. Het is één van die mannen op wiens uiterlijk elke andere man jaloers is daar men denkt met een uiterlijk als dit de vrouwenmagneet in zichzelf te kunnen activeren. Maar toch... deze man moet de reden zijn geweest dat iedereen haastig het café verliet, want op het moment zou ook ik niets liever doen. Alleen kan ik het niet, omdat ik aan de grond sta genageld van angst; een haast tastbare angst die van dit individu afdruipt.

De man zet een pas voorwaarts en laat zijn ogen het decor afspelen. Zoekend naar een publiek geniet hij duidelijk van de drukkende stilte die zich van het cafétje meester heeft gemaakt. Als een waar artiest positioneert hij zichzelf voor het instormend licht, dat zich in navolging van de Mercedus een weg door de muur gebaand heeft. Voor m'n ogen ontplooit zich een stijlvol doembeeld, overgoten met de kille charme die de man uitstraalt.

Een plotse flikkering in z'n ogen perst de stilte als een stoomwals tegen de kwetsbare tegeltjes op de grond, die het cafétje meer uitstraling geven dan het eigenlijk verdient. Met de stilte even uit de weg beginnen flarden van zinnen en woorden door de kamer te gonzen. Vermengd met het terug opflakkerende stof kolkt een zandbak van informatie m'n hoofd binnen. Enigszins overweldigd door de te intieme vorm van communicatie val ik duizelend op mijn knieën, en staar verdwaasd voor me uit. Maar de boodschap is duidelijk overgekomen, als een dronken, hyperactief neonbord pulseert het tegen de achterkant van m'n oogleden. Twee simpele woorden die geen tegenspraak dulden.

"Treed nader." Mijn wil is weg, maar mijn lichaam gehoorzaamt. Het zweet druipt van mijn voorhoofd als het water van een smeltende ijsberg.