In de negentiende eeuw bezweken de mensen, opeengepakt in oude steden, bij bosjes aan epidemieën. Griezelen hielp mensen omgaan met de dood. Diep in hun fauteuils weggedoken liepen de victoriaanse lezers de rillingen over hun rug. (uit De Thigmofiel, Midas Dekkers)

Voor de echte durfals dit topic. Bij welk boek, kort verhaal of bij welke passage gingen de haren op je arm recht overeind staan? (Ben op zoek naar een echt griezelig boek en kan dus wel wat tips gebruiken)

Deze 2 thrillers joegen mij in elk geval de stuipen op het lijf...

Pet Sematary - Stephen King (1983) heeft me indertijd een nogal beklemmend gevoel gegeven

Nou, hier is ook niet veel animo voor.

Tja sorry. Ik lees eigenlijk nooit enge boeken. Ik heb ooit Dracula gelezen, maar daar houdt het eigenlijk wel zo'n beetje op...
Een boek dat ik even heb weggelegd omdat ik het te walgelijk vond, is De donkere kamer van Dorrestijn. (Om een beeld te krijgen: Het ging om een soort wraakfantasie waarin iemand een hoofd op de stoeptegels ramt, net zolang tot de schedel spleet. Daarna werden ogen met zo'n apparaat waarmee je een gat in je eitje kunt prikken, doorgeprikt.)
Maar goed: het "engste" boek dat ik ooit las, was dus een een boek van Hans Dorrestijn... Kun je nagaan wat voor doetje ik ben...

'De Heksen' van Roald Dahl vond ik vroeger behoorlijk eng.

Geen boek (hoewel er die ongetwijfeld geweest zullen zijn), maar een verhaal uit een sprookjesboek.
Was een Japans sprookje. 'De jongen die de katten tekende.'
Ik heb dat als kind in bed liggen lezen, en toen het verhaaltje uit was, ben ik huilend naar beneden gerend.
Het heeft heel lang geduurd voordat ik weer in het donker durfde te gaan slapen.

Guy de Maupassant is nog niet genoemd, hoewel hij een aantal sinistere en tevens hedendaags aandoende verhalen op zijn naam heeft staan. Ik moest eerst zijn profiel hier aanvullen. Met verhalen als Sur l'eau, La Main, Peur (tevens in het Engels verkrijgbaar) en diverse anderen is op zich niets mis, maar misschien niet griezelig genoeg voor the Cheshire Cat?


Aziaten staan bekend om hun horror en geesten, maar daar zie ik hier eigenlijk geen boeken van op dit forum. "De jongen die katten tekende", wat Panta Rei noemt, is inderdaad een leuk verhaal, wat kinderen de stuipen op het lijf kan jagen.


Ik mis hier ook een paar ouderwetse Engelse schrijvers op spookgebied. Kom ik wel op terug.

Ringu
Rasen
Dark Water
Rupu
Ba-sudei
Ju-on
Shibitowokou






Ju-on 2

Zoals wie?

Cujo van Stephen King heeft ooit veel indruk gemaakt, maar tegenwoordig zijn boeken voor mij zeer zelden 'eng'.

PeterW, je eerste bericht van 17:29:


I stand corrected!


De zoekterm "griezel" als genre is langs mij heen gegaan. Van een aantal van je resultaten ken ik de filmversie wel, maar dat is een andere kwestie.

Je raakt blasè, hè.

Eerder murw geslagen door al het leed dat je leest.

Ik heb inderdaad de indruk dat de combinatie met beeld en geluid een veel sterkere indruk kan maken.


Vergeet voor beiden, film en boek, op dit gebied de vaste voorwaarden niet: alleen in alle eenzaamheid te bekijken of te lezen in een losstaand huis, zonder electriciteit, op een donkere heuvel in de wouden, tijdens storm, rond middernacht.
Een kwestie van de juiste sfeer te scheppen.

Nou heeft literatuur wel het voordeel dat het meer onderhuids is. Jouw verbeelding schept de beelden. Film kan met de combinatie beeld/geluid sneller binnenkomen, maar een beklemmend boek wordt meer 'van jou' ofzo. Maar dat gevoel heb ik (helaas) niet meer zo sterk als in mijn tienerjaren. Toen kon een Cujo of een IT echt slaap kosten.

Daar zit natuurlijk ook wel weer wat in.
Ik zit me dan wel af te vragen, of je bij herhaling van kijken of lezen, bij het kijken iets kan vinden wat de regisseur er in heeft gestopt, wat je in eerste instantie niet zag, terwijl je bij het lezen juist moet constateren dat je er in eerste instantie meer in hebt gestopt dan wat er feitelijk staat.


Ik heb desondanks hele goede herinneringen aan ouderwetse boeken op dit punt.

Nos4atu van Joe Hill schiet me zo te binnen, die wist nog wel een gevoel van onbehagen op te roepen. Vooral omdat het een heel ander soort vampier is dan normaal. Meer de beestachtige, seksuele figuur uit het boek van Bram Stoker, dan de olijke dandy die je zelfs in Sesamstraat hebt. Ook die kerstmiswereld was buitengewoon freaky: als een vals-onschuldig paradijsje. Bijna een pedofiele koortsdroom.

Wellicht overdrijf ik een beetje in mijn intro.

Wellicht, maar je beschrijft die twee boeken wel lekker smeuiig. Toch maar eens naar op zoek gaan.

Oh wee als ze tegenvallen!

Dan gaat-ie wat engs meemaken...!

Stella Bergsma lezen zeker?

Dat is zeker eng.

Dat moeten jullie zelf maar eens ontdekken. Ik heb genoeg gezegd over dat boek. Vor dem Fest zit nu in de pijplijn.

Van E.F. Benson heb ik zojuist de gegevens van de bundel Visible and Invisble uit 1923 voor toevoeging ingezonden bij de crew. De meegezonden afbeelding is niet al te fraai, maar misschien bruikbaar voor hen.
Verder ken ik uit het verleden het verhaal "The Haunted doll's house" van M.R. James van een compilatie uit 1961. Ik zie dat die origineel is opgenomen in een veel eerdere bundel: A Warning to the Curious and Other Ghost Stories - M.R. James (1925).
Beide schrijvers vallen ook goed bij PeterW.
Misschien zit er iets bij voor the Cheshire cat?
Andere titels volgen.

Ik denk het wel, maar voorlopig nog even niet; mijn leeslijst is inmiddels een waslijst..

Ik ga in dat geval toch licht sadistisch worden door nòg een klassiek schrijver toe te voegen: A.M. (Alfred McLelland) Burrage. Burrage was nog niet bekend op deze site. Ik heb recent een boek van hem toegevoegd: Some Ghost Stories - A.M. Burrage (1927). Zeker zijn oudere verhalen zijn voor de liefhebber van wat steviger werk.


Ook aangenaam: losse verhalen, zoals bijvoorbeeld The Judge's House van Bram Stoker; dit verhaal is onder andere opgenomen in Dracula’s Guest and Other Weird Stories - Bram Stoker (1914).


The Pedestal - George Lanning (1966) is hier ook wat onbelicht gebleven.

Wat vreemd dat niemand Edgar Allan Poe genoemd heeft.
De meeste van zijn verhalen behoren toch wel tot de standaardwerken als je echt wilt griezelen.

Ik vond 2 verhalen in Stephen King's verhalenbundel Nightshift (Satanskinderen) behoorlijk eng.

•Jerusalem’s Lot (Jerusalem's Lot)
•Ratten (Graveyard shift)

Vooral de eerste herinner ik me als heel sfeervol en scary.