Musismeter top 250 bestaat uit de persoonlijke top 10's. Die lijst is ook op deze site, bekend als alternatieve top 100.
En moviemeter heeft een minimum aantal stemmen van 250 nodig. Maar verder is het principe hetzelfde.

Is er eigenlijk ook een soort internationale versie van boekmeter ?

Ben best wel benieuwd naar de meningen van mensen buiten het Nederlandstalige spectrum

Weet jij dat toevallig Jordi??

Kan er buiten de toplijsten van jaren en recente decennia ook een toplijsten van eeuwen komen? Dat is hier denk ik interessanter dan de toplijst van pakweg 1920, waar maar 6 titels in staan, met een hoogste gemiddelde van slechts 3,85.

www.goodreads.com[/url] is best uitgebreid. Al zijn daar geen lijsten geloof ik.

Via google kan je wel de toplijsten vinden toch?

is er ook een lijst van de boeken waarop het meest gestemd is?
(vraag is waarschijnlijk al eens eerder gestemd, neem ik aan)

Zo'n lijst is er m.i. niet. Misschien dat een van de oudgedienden een antwoord hier op heeft? Ik weet eigenlijk ook niet of de vraag al eens eerder is gesteld...

Als oudgediende (ahum) weet ik alleen dat je kan zoeken op 'overige gegevens' en dan het aantal stemmen instellen op bijvoorbeeld 500-1000.

Je krijgt dan 9 hits; de zeven Harry Potter-boeken (waarvan deel 1 het meest bestemde boek is op de site), Lord of the rings deel 1 en The Da Vinci code.

Hoeveel boeken hebben jullie al van deze lijsten gelezen? Zo te zien mag ik nog wel even doorlezen

100 beste boeken allertijde - internationaal

Beste Nederlandse boeken

Gebruikt er iemand tegenwoordig nog boekenleggers? Ik vond deze wel zo leuk dat ik hem even met jullie wilde delen



Bron foto: print24 blog

Vijf. .. (als je 't zo schrijft lijkt 't wat meer)...maar ik ga nu natuurlijk wel aan Pippi Langkous beginnen... Welkom trouwens, en veel plezier op BM!

9 van de lijst. En van sommige wel kleine delen, vooral met Latijn op de middelbare school.

Hm, als je zo de data bekijkt is er na 1959 niets meer verschenen dat goed genoeg is om de competitie aan te gaan ....
Ofwel zegt dat iets over de hedendaagse schrijvers of over de lijst natuurlijk

Tja, mijn eigen top 10 heeft ook slechts drie werken van na die tijd, waarvan al twee uit de jaren 60.

Dit is nu wel eens een interessant gegeven....
Omdat de grote schrijvers toch ook jong waren in hun tijd dat ze hun boeken schreven kan ik enkel maar tot de volgende conclusie komen:
Vroeger was het blijkbaar beter, letterlijk dan, zij en enkel zij konden superieur hun tijdsgeest vatten en schrijven .Dat is allemaal goed en wel, maar dat impliceert dan ook wel dat er een ongelooflijke degeneratie aan de gang is, dat geen enkele schrijver van pakweg na 1960 nog goed bevonden wordt, ttz, nog in de verste verte niet kan tippen aan de 'oude garde'...En dit al 50 jaar lang.....
Eigenlijk is het dan wel erg gesteld met de mensheid in het algemeen en met de schrijvers in het bijzonder....En dat weiger ik pertinent te geloven !
Ik onthou Rushdie, Saramago en Marquez...als enige namen van 'de nieuwe schrijvers'...wat een magere oogst....

Mooie lijst hoor, kom op 33 stuks uit die eerste (als je Illias en Odyssea meetelt dan, die ik op vele manieren heb gelezen maar nooit volledig in het 'origineel').

Vind die nadruk op ouder werk niet zo erg eigenlijk, er is al genoeg verheerlijking van de huidige cultuuruitingen.

Tussen 1850 en 1950 (pakweg) is de literatuur gewoon onvoorstelbaar rijk.

Ik heb 20 boeken van de lijst gelezen, vooral met Dostojevski en Kafka heb ik goede zaken gedaan
Kijkend naar m'n boekenkast vraag ik me wel af waar Kundera is in deze lijst (en zo zijn er natuurlijk nog meer die ontbreken).

Mijn voorkeur gaat ook uit naar de oudere schrijvers. Misschien omdat die nog ongegeneerd gewichtig en wijdlopig konden zijn, terwijl literatuur alsmaar bondiger, pakkender en spannender moet worden. Van mij mag het graag een beetje saai en analytisch, als dat maar tot inzicht (of een mooie verwoording) leidt. De moderne schrijvers maken naar mijn idee te veel een knieval naar de lezer door alles simpel te willen verwoorden. Waar natuurlijk tegenover gezet kan worden dat je bij moderne auteurs wat meer zelf mag denken en niet stap voor stap de schrijver volgt.

De oudere schrijvers (daar reken ik postmodernistische goochelaars dan ook toe) hebben als voordeel dat zij veel dingen nog als eerste konden doen, vooral op het gebied van vorm. Daar staat tegenover dat moderne schrijvers met computers en andere technische middelen een onontgonnen gebied hebben, maar die thema's interesseren me te weinig omdat ik zelf in die tijd leef. Het is te gewoon, ik lees liever over mensen, zaken en tijden die me vreemd zijn.

Wow indrukwekkend! Ik ga doorlezen

Nog geen stemmen ook, dus je hebt nog even:)

Wat Liv2 zegt, wellicht toen kon men betere boeken schrijven, ook door de periode waarin het is geschreven. Zeker in de 19e eeuw, waarin men langzaamaan toestroomt richting de moderne maatschappij maar alles nog net oud is. Ook de tijd van veel nieuwe stromingen in de kunst, veranderingen in het sociale, een relatief rustige periode in Europa zonder oorlogen, veel naties tegen het toppunt van hun macht, dat alles kan weleens bijdragen daaraan. Alleen al in Rusland, wat daar ineens aan het schrijven was. Maar later ook in de Engelse en Amerikaanse literatuur, in de Duitse (Kafka, Mann).

Van de perioden daarvoor, tja, daar is vooral lijkt het het beste van bewaard gebleven. En men kon toen waarschijnlijk ook enkel slagen als schrijver als men ook een bepaalde kwaliteit had. Niet, zoals nu, dat je bij een zucht en een scheet al een boek kan uitbrengen. En dat is over een periode van enkele eeuwen, geen wonder dat daar meer topwerken vandaan komen. We kennen in het latijn de Metamorphosen, de Bello Gallico, de Aeneas en wat ander werk. Maar dat is ook over een periode van 1000 jaren. Dan hebben wij nog even.

En, het kan meespelen dat de televisie opkwam in de jaren 50, een vluchtigere maatschappij, geen tijd voor romans en zeker niet zwaarlijvige met de grote thema's. Of echt potentieel goede schrijvers kregen gewoonweg een andere baan. En onze maatschappij is nog niet zo boeiend om over te lezen, wellicht over 50 jaar denken wij daar anders over.

Mooie lijst! Ik heb er zo'n 25 van gelezen, de meeste met plezier. Ook wel een grappige lijst, waarin ware lezersbeproevingen staan (Ulysses is toch zo'n beetje de K2 voor de literatuurliefhebber) naast crowdpleasers als Honderd jaar eenzaamheid en De stad der blinden.

Dat er weinig hedendaags werk op staat, lijkt me logisch. De lijst is opgesteld door schrijvers (een notoir ijdel volk) en die willen natuurlijk niet afgaan door een werk te noemen dat zich nog moet nestelen in de literaire canon (en dat nestelen duurt wel even). Ik ben ervan overtuigd dat de lijst er over vijftig jaar heel anders uitziet, met plenty schrijvers van deze tijd, en weinig schrijvers uit de periode 2012-2062, en om precies dezelfde reden. Welke schrijvers dat zijn is lastiger.

Dat er de laatste vijftijg jaar weinig beklijvend werk is geschreven, lijkt me kolder. Doet me een beetje denken aan muziekliefhebbers die zeggen dat er na The Beatles en The Stones geen relevante muziek meer is gemaakt, of filmliefhebbers die iets dergelijks beweren over Casablanca en Citizen Kane. Ik bedoel, ik ben dol op Beatles en Stones en ik heb van Citizen Kane en Casablanca genoten, maar dan nog...

Dat ik tegenwoordig liever hedendaags lees dan oud werk, heeft meerdere redenen. Om te beginnen heb ik al een aardig deel van de canon gelezen, in ieder geval een groot deel van het werk dat me qua smaak aanspreekt. Maar belangrijker nog is het verschil in toon. Naooorlogse schrijvers zijn veel meer twijfelaars, zoekers naar een flinter waarheid in een veel te complexe wereld. Naar mijn idee waren vooroorlogse schrijvers veel zekerder van hun zaak. Ze waren overtuigd van een filosofie of religie, en hingen daaraan hun werken op. Mij spreekt dat getwijfel veel meer aan.

Belangrijkste reden om voor hedendaagse schrijvers te gaan, is de pure sensatie van 'het nieuwe'. Nieuwe boeken moeten zich nog bewijzen, zijn net geboren, en daarom weet je nooit wat je kunt verwachten. En word je soms geweldig verrast (en niet altijd positief trouwens). Bovendien ben ik zeer benieuwd wat er met die schrijvers en hun nalatenschap gaat gebeuren. Is Murakami over vijftig jaar vergeten? Kennen we de geweldig dames Egan, Mantel, Russell en Atwood dan nog?

Kortom, zo'n lijst als leidraad voor literatuurliefhebbers lijkt me half geslaagd. Voor je het weet vergeet je dat er nog altijd schitterend werk wordt afgeleverd. Misschien niet aan de lopende band, maar nog altijd genoeg om je een jaar lang een slag in de rondte te lezen.

Ik ga voor 100 % met je akkoord

Met bijna je hele bericht ben ik het eens, maar hier niet. Het aftasten van de menselijke ziel door schrijvers als Proust, Svevo en Mann vind ik van weinig zekerheid getuigen. Die piekerden heel wat af, en voor mij is dat de interessantste literatuur.

Het interessante van hedendaagse auteurs vind ik natuurlijk ook dat ze nog nieuwe boeken kunnen leveren, waarbij ze zich verbeterd hebben (of in sommige gevallen helaas hetzelfde trucje herhalen).

He, daar gaat het toch om in literatuur, de pijn van het zijn, de vraag: waarom en vooral 'de ondraaglijke lichtheid van het bestaan' spelen parten. Bij mij, en bij elk 'slim' mens' komt dat toch boven drijven., telkens weer. En ook bij de hedendaagse schrijvers , zeker weten, anders schrijf je toch niet verdorie!

En dan nog iets, ik dank elke schrijver op mijn blote knieën dat hij er voor zorgt dat ik als een parasiet zijn woorden kan lezen... ik heb gezgd

Over Mann en Svevo kan ik weinig zeggen. Van Svevo ooit een aardige verhalenbundel gelezen, maar die vond ik redelijk conventioneel. Van het proza van Mann krijg ik rode vlekken (sorry, kan ik echt niks aan doen). Maar Proust heb ik wel gelezen, en met veel plezier. Maar Proust is in zoverre een 'ouderwetse' schrijver dat hij een probleem bij de hoorns vat (hoe kun je de tijd temmen), daar flink op los gaat analyseren (inderdaad na veel gepieker) en vervolgens tot een heldere conclusie komt.

Naoorlogse schrijvers doen dat toch anders. Die analyseren minder, gaan minder op zoek naar een alomvattende conclusie, schrijven (naar mijn idee) instinctiever. En ze gaan veel vaker over taal en schrijven zelf. Uiteraard ben ik nu wel flink aan het generaliseren, uitzonderingen zijn er te over.


Amen!

Ik houd van schrijvers die je zelf ergens over laten meedenken.
Of dat in De Toverberg van Thomas Mann (1924) gebeurt of in Mr. Gwyn van Alessandro Baricco (2012) maakt me niets uit.
Ik heb ooit geleerd dat een van de regels voor het bepalen of iets tot de literatuur gerekend mag worden is, dat het niet tijdgebonden mag zijn. Dan gaat het niet om de tijd waarin het boek speelt of geschreven is, maar om het universele thema ervan.

Vreemd, literatuur zou juist ook bedoeld kunnen zijn om een bepaalde tijd, een tijdsgeest te bevatten. Juist dan zou het tijdsgebonden moeten zijn. Tirza is zo'n boek dat perfect de noughties beschrijft, De Avonden de jeugd van net na de Tweede Wereldoorlog (dat is enigszins universeel, maar toch ook zeker plaatsgebonden) of Norwegian Wood over het studentenleven in Tokyo in de jaren 60. Om even wat bekende namen te noemen.

En denk aan alle Russen die ook hun tijd beschrijven, zoals Tolstoj over de adel in die tijd, maar ook Dostojevski (met vader Karamazov als stroming van het oude Rusland, evenals zijn zonen die staan voor de nieuwe stromingen) of Oblomov (de luie adel, de hardwerkende buitenlanders, etc). Ook die boeken zeggen, en willen iets zeggen, over hun tijd.

De liefde van Toru voor Midori in Norwegian Wood zou iemand van honderd jaar eerder ook begrepen hebben denk ik.

Ik zal er een stuk of vier of vijf gelezen hebben en nog een keer zo'n hoeveelheid die ik wel zou willen lezen nog eens. Verder heb ik helemaal niets met zogenaamde top 100 lijsten die je gelezen/gehoord/gezien of wat ook moet hebben, want dat maak ik gewoon lekker zelf uit...meestal zet ik me (onbewust) juist af tegen dat soort lijstjes.

Maar is het enkel dat stuk dat het boek tot literatuur maakt. Dan valt het gemiddelde deel uit de bouqetreeks daar ook onder.