menu

Boeken / Algemeen / Interessante stukjes (artikelen / essays / ...)

zoeken in:
avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Dag allemaal!

Omdat er nog geen echt forumtopic is voor het plaatsen van interessante stukjes (artikelen, columns, essays, et cetera), maak ik bij deze maar een nieuw topic aan.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Met terugwerkende kracht post ik hier ook nog maar even het stukje over Baudets Houellebecq-ding: Tzum | Recensie: Houellebecq’s Unfinished Critique of Liberal Modernity

En hier nog een korte, maar interessante column van Peppelenbos: Tzum | Column: Politieke correctheid in de Young Adult-literatuur

avatar van eRCee
geplaatst:
E.L. James over mannelijke lezers

Het is ook nooit goed.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Tsss, wat een duffe opmerkingen inderdaad.
Met haar Vijftig tinten-trilogie verkocht James wereldwijd ruim honderd miljoen boeken. Over dat succes verbaast ze zich nog steeds. "Er zijn honderdduizenden boeken met seks erin", zegt de schrijver. "Ik snap nog altijd niet waarom mensen zó heftig reageerden op Vijftig tinten grijs, waarom dat zo'n gekte werd."
Grappig ook dat ze hier haar eigen boeken marginaliseert tot enkel en alleen "boeken met seks erin". Meer is het volgens haar zelf dus ook niet blijkbaar.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
In De Volkskrant van 27 juli stond deze ontzettend domme column van Peter Buwalda. Het gaat over Bookaroo, die nieuwe online boekenwinkel waarmee je de lokale boekwinkel steunt. Of: daar zou het eigenlijk over moeten gaan.
Maar in zijn stukje vindt Buwalda het blijkbaar nodig om jeugdliteratuur te bashen, waarmee hij eigenlijk vooral zichzelf diskwalificeert, want het past totaal niet bij de rest van het stuk: het komt nergens vandaan en het gaat nergens naartoe.
Het is ook nog eens vrij ironisch, want even later in de column ergert hij zich aan "ongefundeerde scheldpraatjes". Bij een andere schrijver zou ik misschien vermoeden dat die ironie bewust is en een vorm van zelfrelativering, maar bij Buwalda heb ik die indruk toch niet.

Op zijn blog schreef Ted van Lieshout ook een stukje als reactie op de column van Buwalda.

Tsja, misschien is het toch grappig bedoelt? Een opmerking als "Ik ben zelfs van mening dat kinderboeken geschreven moeten worden door kinderen." moet toch haast voor de grap zijn?

avatar van eRCee
geplaatst:
Ha, leuk stukje! (voor een column). Die reactie van Van Lieshout is dan weer pijnlijk serieus...

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
De discussie tussen Peter Buwalda en Ted van Lieshout gaat door.

Buwalda schreef nog een (m.i. domme) column, waarop Ted van Lieshout weer een (m.i. geweldig) stukje op z'n blog schreef (, waarin hij eigenlijk ook uitlegt waarom hij zo serieus reageerde, eRCee).

Daarna schreef Buwalda nog een (merkwaardige)
column, dat ook half met het onderwerp van doen lijkt te hebben.

Tja, uiteraard ben ik het roerend met Ted van Lieshout eens. Sowieso is hij de enige die de discussie echt serieus lijkt te nemen. Misschien onterecht? Misschien "meent Buwalda het allemaal niet zo kwaad"? Tja, Buwalda kan gewoon half-serieus, half-schertsend deelnemen aan een discussie. Als het hout snijdt, heeft Buwalda gelijk, als het onzin is en iemand wil er op ingaan, is het allemaal "maar een column".

Misschien ken ik Peter Buwalda niet goed genoeg om de eventuele ironie eruit te halen?

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Rosanne Hertzberger schreef column voor NRC, Wouter van Oorschot schreef een reactie.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Ted Kerkjes schreef:
De discussie tussen Peter Buwalda en Ted van Lieshout gaat door.
Als reactie op Buwalda's derde column schreef Ted van Lieshout nog een stukje.


avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Coen Peppelenbos schreef, naar aanleiding van het 'debatje' tussen Peter Buwalda en Ted van Lieshout, een column waar ik erg blij mee ben: Iedereen zou jeugdboeken moeten lezen.
Heel fijn dat een groot weblog als Tzum even expliciet een lans breekt voor de jeugdliteratuur. Én ook voor Ted van Lieshout en zijn standpunt.

Eerder vroeg ik mij af:
Misschien ken ik Peter Buwalda niet goed genoeg om de eventuele ironie eruit te halen?
Nou, volgens Peppelenbos is Buwalda's opmerking "ironisch", want hij schrijft in de column:
Aanleiding is een ironische opmerking van Peter Buwalda die als een rode lap werkte voor Ted van Lieshout.
Toch ironie dus? Ik weet het niet. Ik twijfel er weliswaar niet aan dat de opmerkingen humoristisch bedoeld zijn, maar ik twijfel er eigenlijk ook niet aan dat Buwalda wel degelijk achter de strekking van de opmerkingen staat.
Stel dat Buwalda inderdaad enkel een ironische grap wilde maken, dan is hij in mijn ogen niet de juiste persoon om deze grap te maken. Buwalda (die zichzelf, in mijn ogen, heel erg presenteert als "een echte schrijver", zonder enige vorm van zelfrelativering) maakt in zijn column een "literaire branche" belachelijk die het al tamelijk moeilijk hééft, wat de literaire waardering betreft. Bovendien was Buwalda's aanval gericht aan de volwassen lezers van jeugdliteratuur. Nou, die hebben het misschien wel nóg moeilijker. Veel grote mensen worden al raar aangekeken als ze in de trein met een kinderboek zitten of in de bibliotheek bij de kinderafdeling kijken. In boekwinkels laten grote mensen kinderboeken die ze voor hun zelf kopen dan ook vaak inpakken - dat deed ik zelf vroeger ook. Het is makkelijk om grote mensen die jeugdliteratuur lezen uit te lachen, en dat is wat Buwalda dan ook in zijn column doet. Dan kan Buwalda's opmerking nog wel grappig bedoeld zijn, maar de grap is wel degelijk ten koste van de jeugdliteratuur (en haar volwassen lezers), terwijl die al in de underdog-positie zit. Uit de pen van een bestsellerauteur (die een lucratieve marketingstunt rondom het verschijnen van zijn tweede roman bouwde) valt zo'n grap niet zo goed bij mij. Buwalda heeft veel aanzien, Buwalda heeft veel lezers, Buwalda heeft veel waardering - maar Buwalda heeft volgens mij weinig zelfrelativering. Vanuit die positie is zo'n denigrerende opmerking, ironisch of niet, wat mij betreft misplaatst. Of in ieder geval: ik vind het stinken.
Eerlijk gezegd vermoed ik dat Buwalda met die opmerking geen ironische opmerking maakte, maar eerder een "humoristisch geformuleerde mening": ik vermoed dat Buwalda inderdaad jeugdliteratuur minacht en haar (volwassen) lezers "wantrouwt". Dat vermoed ik door Buwalda's reactie op Ted van Lieshouts reacties. Columnist Özcan Akyol (één van de weinige opiniemakers die ik waardeer) voelde zich niet te goed om zijn (wat mij betreft erg goede) ironische column toe te lichten voor de mensen die het eventueel verkeerd hadden begrepen. Dat siert Akyol in mijn ogen: hij weet dat zijn column door veel verschillende mensen gelezen wordt, en hoe groter en diverserje publiek, hoe moeilijker ironie wordt. Uit het feit dat Buwalda eigenlijk gewoon doorgaat met het pesten van de jeugdliteratuur spreekt in mijn ogen toch wel een soort minachting. Buwalda had de discussie aan kunnen gaan (als hij serieus was) of hij had na één column kunnen stoppen met zijn grapje (na één keer is de grap misschien ook wel gemaakt).
Bovendien kreeg Buwalda ook nog bijval van die andere "literaire columnist" Ilja Leonard Pfeijffer. Ik weet dat ook Pfeijffer vaak ironie gebruikt en dat die man altijd wil provoceren en dat het ook alleen maar grappig bedoeld zal zijn, maar toch. Pfeijffer schreef in zijn HP/De Tijd-column:
Hoewel Buwalda in zijn pennenstrijd met Van Lieshout mijn hulp helemaal niet nodig heeft – niemand heeft mijn hulp nodig tegen Ted van Lieshout –, geef ik hem wel gelijk. Ik houd persoonlijk ook niet van kinderboeken. Ik houd ook niet van kinderchampagne of kinderporno. Geef mij de real stuff maar, weet je wel.
Als het Buwalda echt alleen maar een grap zou maken, dan zou Pfeijffers stukje niets toevoegen, want dan zou hij enkel Buwalda's grapje "afpakken" of "herformuleren". Nee, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze wel degelijk hier jeugdliteratuur (en haar lezers) aan het bashen zijn. Des te laffer dus dat ze niet serieus op Ted van Lieshouts reacties in gaan.

Om Lévi Weemoedt (die schijnbaar nog leeft) te citeren:
Toen God het niet meer wist,
schiep hij de columnist.

avatar van Pythia
geplaatst:
Ik liep toch al met een boogje om de kinderachtige boekjes van Buwalda en Pfeijffer heen....

avatar van eRCee
geplaatst:
Ted Kerkjes schreef:
Misschien ken ik Peter Buwalda niet goed genoeg om de eventuele ironie eruit te halen?

Ik vind het alledrie fijne stukjes van Buwalda, vooral die laatste.
Met een serieuze weging van kinderliteratuur heeft dit alles natuurlijk niks te maken.
Van Lieshout vergeet dat het hier columns betreft, geen essay, en dat leidt tot potsierlijke misinterpretaties (vooral die suggestie over kinderporno en het dooremmeren over het woordje 'wantrouwen' vind ik tamelijk ridicuul. 'Ik wantrouw mensen die ...' is een heel normale kwinkslag). Niet alles hoeft genuanceerd.

Dat stuk van Hertzberger lijkt me erg kortzichtig en ik zou haar aanraden om zich eens te verdiepen in het effect van monopolies van internetgiganten als amazon en bol.com (de repliek kan ik niet meer lezen want m'n quotum van 3 NRC-artikelen bereikt).


avatar van misterfool
geplaatst:
Ik denk dat dit ook wel in dit topic past. Een youtuber wiens werk ik hoog heb zitten. Erg fijne video-recensies. O.a de reden dat ik een boek van Bolano in huis heb.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=SqKVGx02TZ0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat BoekMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe BoekMeter met je privacy omgaat.


avatar van Raspoetin
geplaatst:
misterfool schreef:
Ik denk dat dit ook wel in dit topic past. Een youtuber wiens werk ik hoog heb zitten. Erg fijne video-recensies. O.a de reden dat ik een boek van Bolano in huis heb.

(embed)

Ah deze gast hou ik ook in de gaten. Zover ik kan zeggen de enige vlogger die bijna op een professionele manier boeken recenseert.

avatar van misterfool

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=YUWd5xgLXBU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat BoekMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe BoekMeter met je privacy omgaat.



O.a. met Oliver Sacks, Daniel Dennett & Stephen Jay Gould.


avatar van eRCee
Een stukje over de nieuwste van Atwood in het perspectief van haar oeuvre en dan met name het recente succes van de serie The handmaid's tale:

Eindelijk een vervolg

Curieuze passage:
De jury van de Booker Prize, die het boek onder strikte geheimhouding mocht lezen, zette het meteen op de shortlist voor deze grote prijs voor Engelstalige boeken.

Moet je je voorstellen dat ze het boek onder deze omstandigheden níet op de shortlist zouden zetten.


avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
Helaas loop ik tegen een betaalmuur en kan ik het stuk dus niet lezen...

avatar van eRCee
Heb ik ook last van. Lijkt me een interessant artikel. Misschien nog eens vanuit een andere browser te proberen in combinatie met VPN.

Edit: nee, dat helpt in dit geval niet (wel als je door je maximum gratis artikelen bent).

avatar van handsome_devil
En als je incognito gaat? Dat werkt vaak wel.

Edit: even geprobeerd, werkt ook niet.

avatar van Raspoetin
Mariët Meester schreef in haar artikel in het NRC, dat ik eerder met jullie heb gedeeld (Wéér die hoeren, weg met #MeToo in de boekenkast - NRC), het volgende over een stuk van Mario Vargas Llosa dat hij publiceerde voor de Spaanse krant El Pais op 18 maart 2018:
Feminisme als nieuwe vijand van literatuur
Ik ben me maar eens gaan verdiepen in wat een mannelijke auteur er zelf over zegt. Mario Vargas Llosa, die net als J.M. Coetzee de Nobelprijs kreeg toegekend, publiceerde vorig jaar een interessant betoog in El País. ‘De nieuwe inquisitie’, staat erboven. Met de pathetiek die hem eigen is, legt hij uit dat de literatuur vele vijanden heeft gekend, zoals de kerk en het communisme, en dat er nu een nieuwe, minstens zo gevaarlijke vijand in opkomst is: het radicale feminisme, dat „het literaire domein wil zuiveren van machisme en immoraliteit”.

Volgens Vargas Llosa zou dat dom zijn, want in fictie wordt het kwaad onderzocht, opdat wij lezers het beter kunnen begrijpen. Wanneer alles wat zich in de krochten van de menselijke geest afspeelt niet meer onder woorden mag worden gebracht, zal het op een andere, veel bedreigender manier naar boven komen. Er zijn tijden geweest waarin álles geschreven kon worden, denk maar eens aan Georges Bataille. „Degenen die erop staan dat de literatuur onschadelijk wordt”, besloot Vargas Llosa zijn stuk, „helpen in feite mee het bestaan onleefbaar te maken, zodat er een territorium ontstaat waar volgens Bataille de demonen de engelen uitroeien. Willen we dat?”

Nee, dat willen we niet. En toch is het kwaad sinds Bataille, bij wie erotiek en geweld verstrengeld zijn, bepaald niet verslagen. Zijn postume roman Ma mère is een verhitte ranseling van woorden waarin een zoon door zijn moeder wordt meegesleept in de wellust. In het jaar van verschijning, 1966, was zoiets vast net wat we nodig hadden, maar wie zulke boeken tegenwoordig leest, in een tijd waarin je de extreemste pornografie op je eigen beeldscherm kunt oproepen, zou kunnen gaan denken dat een dergelijke manier van omgaan met elkaar wordt gelegitimeerd door wereldberoemde schrijvers.
Naar aanleiding hiervan heb ik het stuk van Vargas Llosa in El Pais gelezen en in mijn beste Spaans naar het Nederlands vertaald. Ik moet erkennen dat het een vrij lastige vertaling was, maar ik hoop dat ik de strekking van het verhaal redelijk gevangen heb. Sommige metaforen van Vargas Llosa heb ik naar interpretatie vrij vertaald zodat het enigszins begrijpelijk Nederlands werd en het was soms een beetje gissen waar hij met zijn boodschap naartoe wilde. Mochten er lezers op BM zijn die het Spaans goed beheersen en het leuk vinden om er commentaar op te geven dan hoor ik dat uiteraard graag. (Meningen over dit debat natuurlijk ook.)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de hele rel in Spanje omtrent 'vrouwonvriendelijke' literatuur heb gemist, maar allicht is het interessant om dat nog eens uit te zoeken om zo het hele verhaal te doorgronden. Wat volgens mij wel duidelijk is, is dat Mariët Meester het gedeelte over de Franse schrijver en filosoof Georges Bataille niet helemaal correct aanhaalt en daar naar mijn mening mee aan de loop gaat.

‘De nieuwe inquisitie’ door Mario Vargas Llosa

Ik probeer optimistisch te blijven door dagelijks te denken, zoals Karl Popper het poneerde, dat ondanks alles dat slecht gaat, de mensheid het nog nooit zo goed heeft gehad als nu. Maar ik erken dat me dit iedere dag zwaarder valt. Alsof ik een Russische dissident en criticus van Poetin ben, die in doodsangst moet leven om een restaurant of ijswinkel binnen te gaan waar het gif op me staat te wachten. Maar ook als Peruaan (en Spanjaard) is het een grote schok dat een onverantwoordelijke Amerikaanse president zoals Trump, ieder moment een nucleaire oorlog kan ontketenen die een groot deel van de tweevoeters op deze planeet zal wegvagen.

Maar wat me de laatste tijd nog het meest heeft ontmoedigd is de gedachte, dat naarmate de dingen voorbijgaan, het niet uitgesloten is dat de literatuur, die mij in dit leven het beste tegen pessimisme heeft geholpen, zou kunnen verdwijnen. De literatuur heeft gedurende de tijd altijd vijanden gekend. In het verleden was religie het meest vastberaden om haar de nek om te draaien door zware censuur op te leggen en schrijvers en uitgevers, die de moraal en strenge kerkleer aan de kaak stelden, op de brandstapel te zetten. Later waren het de totalitaire systemen, zoals het communisme en het fascisme, die deze akelige traditie in leven hielden. Hetzelfde geldt voor democratieën, die om morele en juridische argumenten boeken verbieden. Alleen was het hier nog mogelijk om weerstand te bieden in de rechtbank en zo langzaamaan de oorlog te winnen, door rechters en overheden te overtuigen dat wanneer een land literatuur en daaruit voortkomend een creatieve en hooggeschoolde cultuur wil, zich tolerant moet opstellen ten opzichte van ideeën, ontplooiingen, afscheidingen, afvalligen en allerlei excessen.

Nu is dus het feminisme de meest geduchte vijand van de literatuur, dat een strijd wil leveren tegen machogedrag, verscheidene vooroordelen en onzedelijkheden. Niet alle feministen natuurlijk, maar de meest radicale, en achter hen, een brede beweging die door angst verlamt is geraakt om te worden uitgemaakt voor reactionair, extremist en alfaman, en die openlijk dit anti-literaire en -culturele offensief steunt. Dat is de reden waarom hier in Spanje bijna niemand heeft durven protesteren tegen de ‘feministische demagogie’ van fanatiekelingen die eisen dat boeken van 'macho-auteurs' zoals Pablo Neruda, Javier Marías en Arturo Pérez-Reverte uit de schoolklassen worden verbannen. De argumenten die ze gebruiken zijn net zo ‘goed van aard’ en ‘engelachtig’ als het manifest die de negenhonderd dames tegen Vargas Vila hebben ondertekend om zijn ‘pornografische boeken’ te verbieden, en de analyse die niet zo lang geleden in deze krant door de schrijfster Laura Freixas werd opgesteld over het boek Lolita (1955) van Vladimir Nabokov, waarin werd uitgelegd dat de protagonist een incesteuze pedofiele verkrachter van een meisje was dat bovendien de dochter was van zijn vrouw. (Ze vergat erbij te melden dat het wel over één van de beste romans van de twintigste eeuw ging.)

Op deze wijze is geen enkele roman uit de westerse literatuur vrijgepleit van vervolging. Bijvoorbeeld het boek Sanctuary (1931), waarin de verdorven Popeye de zeventienjarige Temple met een maiskolf verkracht. Had dit boek niet moeten worden verboden en de schrijver William Faulkner niet levenslang in een kerker worden opgesloten? Ik herinner me dat de directeur van de Russische uitgeverij The Young Guard in Moskou, veertig pagina’s uit mijn eerste roman wegliet met de uitleg dat wanneer deze stukken niet waren verwijderd, “jonge Russische gehuwde mannen zich na het lezen ervan zo zouden schamen dat ze elkaar niet meer onder ogen konden komen.” Toen ik hem hierop vroeg hoe hij dat wist, stelde hij me met een vrome blik van een dwaas gerust dat alle raadgevende redacteuren van The Young Guard afgestudeerd in de literatuur waren.

In Frankrijk kondigde de uitgeverij Gallimard aan dat het de essays van Louis Ferdinand Céline zou publiceren. Céline was een fanatieke medewerker van de nazi’s tijdens de Duitse bezetting en een gestoorde antisemiet. Ik zou de hand van deze persoon nimmer hebben geschud. Toch moet ik bekennen dat ik twee van zijn romans met grote bewondering heb gelezen - Reis naar het Einde van de Nacht (1932) en Dood op Krediet (1936) - die, geloof ik, twee absolute meesterwerken zijn, zeker het beste van de Franse literatuur na Proust. Protesten tegen het plan om de pamfletten van Céline te publiceren zorgden ervoor dat Gallimard ervan afzag.

Degenen die literatuur vanuit een ideologisch, religieus en moreel oogpunt willen beoordelen - en ik denk dat dit op alle kunsten van toepassing is - zullen altijd in het nauw komen. En een ieder die kiest voor het aanvaarden van deze taak zal altijd in conflict komen met wat aanvaardbaar en wenselijk is vanuit de eerder genoemde perspectieven en daarom onderworpen zijn aan controles en afkeuringen, die eenvoudigweg een einde zullen maken aan de literatuur. Of ze geven het op en verschaffen de literatuur de toegang tot de stad, wat zoiets soortgelijk zou kunnen betekenen als het openen van alle kooien in de dierentuin en de straten te laten vollopen met wilde dieren en ongedierte.

De Franse schrijver en filosoof Georges Bataille legde dit heel goed uit in verschillende essays, maar vooral in zijn mooie en verontrustende essaybundel: Literature and Evil (1957). Hij betoogde hierin, beïnvloed door Sigmund Freud, dat wanneer alles onderdrukt wordt om een leefbare samenleving mogelijk te maken, de vernietigende instincten oftewel ‘het kwaad’, enkel van het oppervlak van het leven zal verdwijnen. Onder het oppervlak zal het kwaad in de mens blijven voortleven en kan het van daaruit naar boven komen en in ons dagelijks bestaan worden gere-integreerd. Hoe gebeurt dit? Via het medium van de literatuur. Zij vormt de verbinding die de gewrongen en misvormde diepere krochten van de menselijke geest weer tot leven kan wekken en ons in staat kan stellen om hem op een grondige manier te begrijpen, en ook op een zekere hoogte in zijn volledigheid te beleven. Dit bestaat uit alles wat wij hebben moeten verbieden om te zorgen dat onze samenleving niet verwordt tot een permanent gekkenhuis of bloedbad. Oftewel de wereld waarin onze voorouders in de prehistorie moeten hebben geleefd, toen de mens nog volop in ontwikkeling was.

Dankzij deze vrijheid is er in bepaalde periodes en samenlevingen grote literatuur voortgebracht, zo stelt Bataille. Literatuur is niet moreel of immoreel, noch oprecht, subversief, oncontroleerbaar of vals en conventioneel, maar enkel onfeilbaar. Degenen die geloven dat literatuur kan worden beteugeld en aan de heersende conventies onderworpen kan worden, maken een grote fout. Dit zou leiden tot een levenloze literatuur zonder mysterie; een literatuur die vastgegespt zit in een dwangbuis en geen ontsnappingsweg kan bieden aan de donkere krochten van de mens en zou dus andere manieren moeten vinden om zich in ons bestaan te re-integreren. Met welke gevolgen? De hel waar ‘het kwaad’ zich roert zal zich niet in boeken maar in het werkelijke leven manifesteren, door middel van vervolgingen en politieke, religieuze en sociale barbaarse toestanden. Het blijkt dat dankzij de brandhaarden en wreedheden in boeken het leven juist minder wreed en verschrikkelijk is, en dus daarom vrediger en de mensen met minder trauma en meer vrijheid leven. Degenen die erop staan dat literatuur onschadelijk wordt gemaakt, werken in werkelijkheid aan het onleefbaar maken van ons bestaan, een gebied waar volgens Bataille de demonen de engelen zouden vernietigen. Is dat wat we willen?

avatar van eRCee
In elk geval een meer geïntegreerde analyse dan dat stuk van Meester, dat ik nogal anekdotisch vind. Ben het ook wel met Vargas Llosa eens, alleen is het misschien niet zo zwart wit als hij stelt. Dat er feministische kritiek is op bepaalde tendensen in het portretteren van vrouwen, rolpatronen, seks of wat dan ook maar in literatuur, is op zich niet verkeerd. Zo lang het maar niet het literaire oordeel vervangt, en al helemaal niet leidt tot het in de ban doen van bepaalde boeken (of een oproep daartoe). Maar dat je als feministische criticus kan schrijven: het boek bevalt me niet omdat de portrettering van de vrouw teveel ergerlijke stereotyperingen bevat, of de platgetreden paden volgt, daarmee is als zodanig niks mis denk ik.

(Met dank aan Raspoetin voor het verstrekken van beide artikelen.)

Gast
geplaatst: vandaag om 15:04 uur

geplaatst: vandaag om 15:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.