Kuifje las ik heel veel.

En ik had van die strips met de Turtles

Ik lees Suske en Wiske maar naar mijn idee zijn de meeste strips (waaronder Suske en Wiske) geen literatuur, ik lees ze ook altijd voor de lol.
Als je praat over Marten Toonder, dat versta ik wel onder literatuur.
Ik heb ook wel boeken van Marten Toonder gelezen, en daarin zit toch veel meer in dan bijv Suske en Wiske, Asterix en Lucky Luke.

Donald Duck is prachtig.
Kuifje is legendarisch goed
Suske en Wiske was altijd goed, maar ze maken er té veel van tegenwoordig.

Natuurlijk is er weinig mis met Kuifje en zo, maar het ware stripplezier komt voor mij al jaren uit Frankrijk. Ik weet niet of er een officiele term voor bestaat, maar de laatste vijftien jaar is daar een nieuwe generatie ongelooflijk creatieve stripmakers opgestaan die aan de lopende band meesterwerken afleveren, stripverhalen die grafisch uitmuntend zijn en met verhalen waar het plezier, de bezieling, de inleving en de hilarische humor van afdruipen. Het gaat in de eerste plaats om drie stripmakers (te weten: Trondheim, Sfar en Larcenet), die ik graag even wil voorstellen .

'King of the Gang' is Lewis Trondheim (°1964). Ik heb hem leren kennen dankzij Mister O, een teksloze gagstrip die in Vlaanderen verscheen in het gratise MAO-magazine (al jaren opgedoekt intussen). Hilarische onconventionele nonsens over een rond mannetje dat een kloof moet oversteken, daar telkens de zotste toeren voor uithaald maar iedere keer het onderspit moet delven. Getekend met maar enkele lijntjes, maar alles zit wel perfect . Trondheim heeft nog meer geëxperimenteerd met tekstloze strips die steeds inhoudslozer werden, zoals La Mouche, een totaal absurd verhaal over het leven van een vlieg met schoenen (ondertussen zelf verfilmd, stel je voor), Buitenaards, een strip over buitenaardse wezens, geschreven in een totaal onleesbaar schrift, en zelfs Bleu, een toch wel vrij nonconformistische strip over gekleurde vlakken die transformeren. Daarnaast is Trondheim de bedenker van Koning Snotneus (met Fabrice Parme) over een arrogant 6-jarig snotjong van een koning, en Kaput en Zosky over twee wrede en nietsontziende ruimtewezens (nu ja, eigenlijk zijn ze vooral enorm schattig ) die planeten proberen te veroveren maar daar maar zelden in slagen. Sinds een half jaar wordt ook Trondheims eerste lange reeks vertaald onder de titel De Avonturen van Kobijn, eveneens heerlijke nonsens over een konijn en zijn vrienden. Het originele aan die reeks is dat de personages altijd dezelfde zijn, maar dat de setting van elk album wisselt: dan weer een western, vervolgens een Tardi-achtig misdaadverhaal in Parijse sfeer, enz. Trondheim toont zich hier als een schitterend kameleon die alle genrekenmerken en kliches meesterlijk weet te imiteren, persifleren en overtreffen.
Andere schitterende strips zijn Net Echt, een autobiografische strip waarin hij de draak steekt met zichzelf en de stripwereld, en UFO, ook een tekstloze strip over een wezentje dat met zijn ufo op aarde neerstort en een reis onderneemt doorheen de geschiedenis van de mensheid. De strip is in feite één gigantisch lange tekening waar de lezer verschillende wegen kan volgen, die op één na eindigen met de dood van het arme wezentje. Een beetje gelijkaardig experiment is ook Les Trois Chemins, waarin drie verhalen tegelijk verteld worden en elkaar voortdurend kruisen. De verdere lijst van strips die hij heeft gemaakt is zo lang dat ik ze jullie bespaar, ik heb de meeste trouwens niet gelezen, omdat ze bij ons amper te verkrijgen zijn wegens niet vertaald. Trondheim is ook mede-bedenker van Donjon uiteraard, waarover later meer .

Trondheim won in 2006 de Grote Prijs van Angoulême, de belangrijkste prijs die er op stripgebied te winnen valt. Hij is medestichter van de uitgeverij l'Association, zo'n beetje de bron van de nieuwe creatieve golf in de Franse strip van de jaren '90, en ook de plaats waar ander talent als David B., Joann Sfar en Marianne Satrapi (gekend van Persepolis uiteraard) zijn begonnen. Hij is ook stichter van het label Shampooing, een collectie van uitgeverij Delcourt, waar experimentele nonsens van jong talent uitgegeven worden.

Mister O
Buitenaards
La Mouche
UFO
Kaput & Zösky
Les Trois Chemins

Joann Sfar (°1971) dan, mijn persoonlijke favoriet. Door Trondheim gelanceerd, maar hij heeft intussen al bijna meer reeksen en albums uitgebracht dan zijn leermeester . Zijn strips zijn even speels en creatief als die van Trondheim, maar met een meer filosofische en weemoedige kant, bovendien is de joodse invloed nooit veraf. Grafisch is hij ook veel meer ontwikkeld dan Trondheim. Hij is een groot bewonderaar van Quentin Blake (je weet wel, de Roald Dahl illustrator) en zijn wat kribbelige stijl is daar wel mee te vergelijken. Hij publiceert onwaarschijnlijk veel op korte tijd, zowel als scenarist als als tekenaar, en voor zover ik weet is de kwaliteit altijd even hoog.
Bij ons het meest bekend (nu ja, wat is bekend ) is denk ik de reeks De Kat van de Rabijn, over de kat van een rabijn dus. De reeks blinkt uit door een moeilijk de beschrijven mix van filosofie, menselijke personages, zachtmoedige humor en een wat heimwee-achtige weemoed. De verhalen zijn lichtvoetig, maar niet vrijblijvend, en grafisch is het een absoluut pareltje. In dezelfde tekenstijl, maar inhoudelijk erg verschillend is De Kleine Vampier, een oneindig schattige kinderstrip over een kleuter-vampier die allesbehalve griezelig is, en samen met zijn monster-vrienden kleine, mooie avonturen beleeft. Hij leert ook een jongetje kennen wiens grootouders, uiteraard, joods zijn. De reeks kent een vervolg in Grote Vampier, veel minder grappig, maar erg ontroerend en vol melancholie. Die reeks blinkt uit door de prachtige, fantasievolle personages. Eveneens zelf getekend is Professor Bell, een vreemde geleerde die in het 19e eeuwse Engeland gruwelijke en mysterieuze problemen oplost vol monsterlijke wezens. Maar ook hier is het de mysterieuze sfeer, de zachte humor en de filosofische inslag die het haalt van spanning of sensatie (al schept Sfar er wel genoegen in om te spelen met genre-klichés).
Samen met tekenaar Munuera (die nu de nieuwe Robbedoezen tekent) heeft Sfar ook de kinderstrip Merlijn gecreëerd, over de tovenaar als klein kwajongetje. Hier is de weemoed en intellectuele inslag totaal verdwenen, en vervangen door prachtige avonturen met veel actie en deugnieterij, vol verwijzingen naar bekende sprookjes en verhalen. De tekenstijl is schitterend, met ongelooflijk veel beweging en prachtige gezichtsuitdrukkingen, maar tegelijk ook erg toegankelijk. Samen vormen ze misschien wel de perfecte kinderstrip, baldadig, stout, en prachtig om naar te kijken.
Met Emmanuel Guibert heeft Sfar ook verschillende keren samengewerkt, onder andere voor De Dochter van de Professor, een strip met vreemde, absurde grapjes over een Egyptische mummie die de hand vraagt van de mooie dochter van een zekere professor Bowell. Daarnaast hebben ze ook Zwarte Olijven gemaakt, een prachtige strip die ik dringend nog eens moet herlezen, want ik weet er niet meer veel over .
In het Frans publiceert Sfar ook regelmatig schetsboeken en boeken vol nonsens, zoals het prachtige L'atroce abécédaire, waarin hij het alfabet leert schrijven aan de hand van tekeningetjes en gruwelijke of vuile voorbeeldwoorden.

Petit Vampire
Grand Vampire
Porfesseur Bell
L'atroce Abécédaire
Merlin

Manu Larcenet (°1969) is van dezelfde generatie als de vorige twee, maar minder verwant (ik ben niet echt een kenner, maar hij zit in Frankrijk ook bij een andere uitgeverij-stal denk ik). Hoewel hij ook aan Donjon meewerkt, het grote universum waarin alle creatieve genieën samenkomen .
Larcenet debuteert bij het politiek-satirische striptijdschrift Fluide Glacial (het soort tijdschrift waar in Vlaanderen heel dringend nood aan is, maar dat er bij ons nooit zal komen). Dat tijdschrift brengt een mix van humoristische strips (van het alternatieve genre, meestal voor volwassenen) en politieke satire, maar is bij ons héél moeilijk te verkrijgen. De strips die Larcenet daar heeft gemaakt zijn nooit vertaald, maar ik heb ooit in Frankrijk Les Superhéros injustement méconnus gekocht, met korte verhalen over superhelden met nogal bizarre en ongelukkige krachten die nooit echt internationaal zijn doorgebroken. Nogal typische nonsens, maar onweerstaanbaar leuk, en met knappe, straffe tekeningen.
Larcenet heb ik leren kennen door zijn strip Pedro de Neusbeer die af en toe in Robbedoes Magazine verscheen. Korte, humoristische verhalen over een zootje dieren in een dierentuin die hun dagen doorbrengen met klaverjassen, jeu de boule spelen en psychologische problemen hebben . Ook bij Dupuis verschenen is La Vie Est Courte (vertaald, maar ik weet niet meer onder welke titel), een reeks cartoons waar Thiriet de scenario's voor schreef.
De echte genialiteit van Larcenet komt boven bij zijn realistische strips. Zijn meesterwerk, en een van de beste stripreeksen tout court is De Dagelijkse Worsteling, over het leven van een jonge fotograaf. Een heel herkenbaar, eenvoudig verhaal dat tegelijk heel diep weet te gaan, iets waar Larcenet meesterlijk in is. Het verhaal leest vlot, met veel humor en herkenbare situaties, maar de personages zijn enorm eerlijk en realistisch, zo treffend getypeerd dat ze je niet meer loslaten. De spektakelwaarde is miniem, maar de betrokkenheid als lezer is totaal.
Hetzelfde weet Larcenet te bereiken in het pas vertaalde Le Retour à la Terre, waarin hij een andere scenarist laat vertellen over hoe hij (Manu Larssinet genoemd in de albums) naar het platteland verhuisd is. Larcenet tekent en is zelf hoofdpersonage. De verhalen zijn opgebouwd als een aaneenschakeling van kleine grapjes waarin vooral over de cultuurschok en de integratiestrubbelingen verteld wordt, maar die ook een schitterende typering weten te geven van een plattelandsgemeenschap vol hilarische, simpele en herkenbare personages. De mooiste strip die ik dit jaar gelezen heb denk ik.
Larcenet is ook de tekenaar van mijn avatar, in de strip Une aventure rocambolesque de Sigmund Freud, een hilarisch en vrij geschift avontuur waarin Freud Amerika probeert te veroveren maar stuit op een sprekende hond die op zoek is naar een ziel. Freud wordt geniaal gepersifleerd, maar ook los daarvan is het een heerlijke strip, met een weinig subtiele maar totaal niet ter zake doende moraal .

La Vie Est Court
Pedro De Neusbeer
Freud!
De Dagelijkse Worsteling
Retour à la Terre

De Franse kunnen wat mij betreft het mooist tekenen.

Ik hou van lijstjes:

STRIPS:

1. Thorgal (Van Hamme)
2. Buddy Longway (Derib)
3. 20th Century Boy (Naoki Urasawa)
4. XIII (VH)
5. Yakari (Derib)
6. Kuifje (Hergé)
7. Planetes (Makoto Yukimura)
8. Monster (Naoki Urusawa)
9. Corto Maltese (Hugo Pratt)
10. Buck Danny (Charlier)

In Boeken > Algemeen > Suske en Wiske albums:

Thorgal is niet meer van Van Hamme intussen .

Na 'de kooi' vond ik de thorgals bijzonder zwak maar bleef ik ze kopen voor de collectie, maar sinds 'het offer' en nu met 'ik, jolan' lijkt de tijd van epossen teruggekomen te zijn in Midgard...

Inderdaad, vooral in de laatste nieuwe strip worden een hoop nieuwe dingen geïntroduceerd die het verhaal een nieuwe en fascinerende richting uit doen gaan, terwijl het de laatste jaren leek of de strip meer dood dan levend was . De nieuwe tekenstijl is ook absoluut prachtig, bijna zo schitterend als in de strips rond Ogotai en Tanatloc. Dat had ik eigenlijk niet meer verwacht, dat Thorgal er nog zo bovenop zou komen!

MARVEL = GEWELDIG.
Met name natuurlijk: Stan Lee.

Ik heb ze werkelijk allemaal.

Mijn favorieten
Preacher
Blueberry (aflevering Chihuahua Pearl t/m Angel Face)
Akira (1 t/m 3)
Sin City
Domu
Just a Pilgrim
Bouncer
The Walking Dead
Y The Last Man
Lone

Zelf heb ik ook een aantal series in de kast staan:

Say Hello To Black Jack
Nodame Cantabile
Death Note
Naruto (schaam, schaam)

Allemaal leuk en aardig voor een regenachtige zondagmiddag, maar boeken hebben toch meer mijn voorkeur.

Waarom schaam, schaam? Naruto is toch goed

Maar dan liever voor een zonnige werkdag?

In Boeken > Algemeen > Suske en Wiske albums:

^ Bijvoorbeeld.

Je zult mij in ieder geval geen strips in de trein zien lezen ( of onder de les).

@ Metalfist

Naruto is nou niet wat je 'geestverruimende literatuur' kunt noemen. Maar wel verslavend. Alleen begint het verhaal de laatste tijd flink bergafwaarts te gaan.

Heb niet zoveel met strips. Las vroeger de tina strips verder niet eigenlijk.

Donald Duck is toch wel mijn grootste stripheld. Wat heb ik daar ziekelijk veel van gelezen. Ik heb nu een boek met de jaargangen uit 1952 thuisliggen. Moet ik ook maar eens gaan lezen. LEGENDARISCH!

En ik de hele Dirk Jan collectie. Maarliefst 13 delen. Dirk Jan is übercool.

Zoals ik in de Suske en Wiske-topic net heb gepost, die heb ik jarenlang trouw gekocht als er weer een nieuw album uitkwam.
Ook heb ik aardig wat Sjors & Sjimmies, heb ik vele jaren een abonnement op de Donald Duck gehad en ik heb ook nog enkele Kuifjes, Asterix & Obelix-albums, De Stamgasten, een hoop van die dikke vakantieboeken (nostalgie!), vrij veel Rode Ridders, enkele albums van Urbanus, en wat ik nu allemaal ongetwijfeld nog vergeet.
Kortom, ik las erg graag strips vroeger. Tegenwoordig lees ik ze niet meer zo vaak. Maar als ik vroeger naar de bieb ging haalde ik standaard naast wat boeken ook enkele stripalbums uit de aparte kast met strips.

Ik ben een strip/comic liefhebber pur sang. Toen mijn zoon geboren werd in 1998 ben ik gestopt met kopen/verzamelen...andere prioriteiten en ik was wat strip/comic moe, vooral de kwaliteit van de tekeningen in Amerikaanse comics (lees : de manga-invloed) begon me tegen te staan. Vijf jaar lang niks mee gedaan. Maar toen werd mijn zoontje wat ouder, kwam er een Spiderman film aan, loop je langs een winkel, gaat naar binnen, kent de eigenaar en zo raakte ik er toch weer in. Dat ging anderhalf jaar lekker, zij het in mindere mate dan vroeger wat betreft aantallen (maar nog steeds veel meer dan gemiddeld zeg maar) en toen kreeg ik ineens een scheiding op mijn dak............weer verandering van prioriteiten zeg maar. Om geen dwaze vader te worden ben ik de juridische strijd aangegaan en heb die glansrijk "gewonnen", mijn zoon verblijft dus bij mij. Na 9 maanden (het lijkt wel een geboorte) kwam ik weer iemand tegen waar het gigantisch mee klikt en ik woon eigenlijk alweer samen, zij het dat we nog ons eigen huis hebben.......maar dat wordt er eentje nog dit jaar.
Dus nog steeds andere prioriteiten. Ik koop nog wel af en toe een Nederlandse (Europese) strip en heb besloten me daar op te richten en de Amerikaanse comics te laten voor wat ze zijn, hoe leuk ik die ook vind. Maar het is gewoon teveel om bij te houden, ik heb er de tijd ook niet voor. Dus beter het Europese werk volgen, dat is beter te behappen en ook leuk voor mijn zoontje en die van mijn vriendin. Nederlandse superheldencomics koop ik nog wel, maar die zijn er amper meer. Het gaat überhaupt niet zo best met de strips, in veel boekhandels/tijdschriftenwinkels verdwijnen ze. Spijtige zaak.

Mijn verzameling bestaat uit zo'n 13 000 Nederlandstalige (Europese) strips en 27 000 Amerikaanse comics. Ik had er een aparte slaapkamer voor, gevuld met 26 boekenkasten, alles keurig netjes gerangschikt. Toen de scheiding er aan kwam heb ik de boel vakkundig veiliggesteld door de boel weg te halen en op papier te verkopen, gnagnagna, zodat exjelief er niet aan kon komen. Verder had ik nog wat onderpand staan in huis, te weten haar barbie-verzameling. Dat is dus allemaal goedgekomen, ik heb 95% van de spullen gehouden en de zaak om mijn zoon "gewonnen"....tijd om verder te gaan met leven.

Waar houd ik van qua strips.........sja, waarvan niet eigenlijk. Er zijn best wel wat series waar ik geen interesse in heb, maar zoals met alles is mijn interesse nogal breed, dus ook met strips. Wat wel zo is met strips, met name Amerikaanse comics, is dat ik meer de tekenaars volg dan de schrijvers.
Favoriete reeksen zijn wel...
Thorgal (alles van Rosinski)
XIII (alles van Vance trouwens)
Storm
Rode ridder
Koene ridder
Jugurtha
Toenga
Rahan
Guust
Mini-mensjes
Familie Doorzon
Stamgasten
Joop Klepzeiker (toen Schreurs zich nog het ongans zoop en leuk was)
Dirk & Desiree
Fokke en Sukke
Maar goed, dat zijn nog maar een paar titels natuurlijk, er is en ik heb nog zoveel meer....

Amerikaanse comics.....
Batman (en alle spin-offs)
Spiderman
Superman
Spectre
X-men (en vrijwel alle spin-offs)
Avengers
Justice league
Vampirella
Daredevil

Toch wel de geijkte titels die ik altijd zou kopen. Maar ook bergen en bergen andere titels waar hier nog nooit iemand van gehoord heeft.
Ik had altijd een gezonde mix van voornamelijk Marvel, flink wat DC (nu omgedraaid), aardig wat Image, wat Dark horse en een berg Indies.......ik denk dat in mijn laatste periode van kopen alles 1/3 was grofweg gezegd, Marvel/DC/Indies.

In Boeken > Algemeen > Suske en Wiske albums:

Ik merk een zekere voorkeur voor 'stoere' reeksen . Uiteraard bij de comics, daar kun je moeilijk omheen, maar ook de eerste helft van je andere opsomming is nogal actiegetint?

Indrukwekkende cijfers overigens, lijkt me wel een leuke verzameling om eens een weekje vakantie bij te gaan houden. Ik heb mijn strips nooit geteld, maar veel meer dan 1500 zullen het er niet zijn (ik noem me ook geen verzamelaar, ik koop gewoon graag stripverhalen Die Franse strips zijn bovendien ook nog eens verdomd duur, als je 12 euro moet neertellen per exemplaar geraak je als student niet veel verder dan een vijftal per maand...)

In Boeken > Algemeen > Suske en Wiske albums:

Ik ben ook gewoon liefhebber hoor. Zat dingen die ik had kunnen kopen omdat het misschien wel eens wat waard zou kunnen worden, maar dat boeit niet, die dingen zijn op de eerste plaats gemaakt om te lezen..............het is alleen wat uit de hand gelopen qua aantallen.

Heb je zo'n vervelende eerste druk-manie? Dat maakt voor mij het verschil tussen een liefhebber en een verzamelaar, dat de tweede in veel gevallen enkel eerste drukken koopt, terwijl mij dat helemaal geen knijt kan schelen. Het is leuk dat de strips van één reeks er wat hetzelfde uitzien, maar daar houdt het op vind ik .

13000 en 27000 is heel wat!!! ik heb zelf ook wel wat strips in huis, maar ben niet zo thuis in de amerikaanse comics... volgende reeksen behoren tot mijn favorieten:

1. Konvooi (Jean-David Morvan/Philippe Buchet)
2. De Metabaronnen (Alejandro Jodorowsky/Juan Gimenez)
3. Lanfeust van Troy (Scotch Arleston/Didier Tarquin)
4. de 'Aldebaran'-reeks (Betelgeuze, Aldebaran, en volgende...) (Leo = Luiz Eduardo de Oliveira)
5. De Weerwolven (Gaudin/D'Fali)
6. Thorgal (Jean van Hamme - Yves Sente/Grzegorz Rosinski)
7. Megalex (Alejandro Jodorowsky/Fred Beltran)
8. Urbanus (Linthout/Urbanus)

en waar het voor mij allemaal mee begon:
-Mister Black (Griffo/Dufaux)

Vandaag naar de stripbeurs geweest in Schijnpoort te Antwerpen en heb eindelijk mijn laatste 7 rode ridders gevonden dus heb ik heel de reeks compleet! Zelfs nog een aantal eerste drukken op de kop getikt voor 3€.

Vroeger vond ik een Rode Ridder erg eng die ging over zeg maar een huis dat mensen vermoordde.

Kuifje heb ik stukgelezen.

De Rode Herberg? Vond ik meevallen, niet fantastisch. Mijn all-time favoriet blijft de 3 huurlingen, paar jaar geleden zelfs de rode ridder erin laten tekenen door Claus.