Eens, vooralsnog kan men dát onmogelijk betwisten.


Ik kom zojuist van de middelbare school af, en creatieve bezigheden als schrijven, fotografie, grafisch design, schilderkunst en tekenen waren werkelijk erg populair onder de vrouwelijke sekse, terwijl veel mannen er amper naar omkeken: creatieve studies worden recentelijk juist gezien als het speelterrein van vrouwen.


...wat allicht nog kan kómen - dat weet niemand. Verder hangt het er natuurlijk maar net vanaf wat je onder 'groot' verstaat, maar die discussie hebben we al gevoerd.

Wat je wel in de gaten moet houden is dat het de facto verkrijgen van emancipatoire rechten geenszins gelijke tred houdt met praktische ontwikkelingen in de samenleving. Om even een voorbeeld uit mijn eigen field of expertise te nemen: Amerikaanse zwarte slaven kregen wettelijk hun vrijheid in 1865, maar in de praktijk zagen ze daar de daaropvolgende jaren bar weinig van terug. Hetzelfde zie met de Civil Rights Movement in de jaren 1960, die vele wetten ten gunste van verschillende minderheden door de federale overheid goedgekeurd kreeg: je kan moeilijk zeggen dat dit revolutionaire decennium alles meteen voorgoed heeft veranderd.

Zo is het ook met de vrouwenemancipatie, iets wat in de geschiedenis van de mensheid een zeer nieuw verschijnsel is eigenlijk. Het is heel lang een diepgewortelde ideologie geweest waar men (zowel mannen als vrouwen zelf) geen vraagtekens bij zette, het was gewoon zo. Dat krijg je er niet zomaar uit met een paar papiertjes. Het betekent het aanleren van een geheel nieuwe gedragscode, en dat kost nu eenmaal veel tijd. Van beide kanten.

Eerlijk gezegd lijkt het mij tamelijk zinloos om het schrijven van vrouwen te gaan vergelijken met hun emancipatie in de twintigste eeuw, of die van de zwarten in Amerika (of elders).
We hebben het namelijk niet enkel over een bevolkingsgroep die pas laat in de wereldgeschiedenis in staat werd gesteld een activiteit uit te oefenen of geaccepteerd werd dit te doen. Natuurlijk wordt er meer geschreven naar mate dit gestimuleerd wordt, maar schrijven is in mijn optiek allereerst een activiteit van uiting van zaken waar de geest zich mee bezig houdt, en die daadwerkelijk tot stand komt wanneer de persoon daar behoefte aan heeft, zich betrokken voelt bij wat voor aspect dan ook uit de samenleving, en hier ideeën over koestert en deze wil uitdragen.

Mijn stelling is dan ook dat er vanouds relatief weinig vrouwen zijn geweest die deze behoefte hebben gehad, en zich relatief minder betrokken hebben gevoeld bij de samenleving. (Overigens kan dit vanzelfsprekend dan weer te maken hebben gehad met het feit dat ze minder betrokken werden bij de samenleving, maar dat is wat mij betreft een andere discussie.) De behoefte tot abstractie, die volgens mij onlosmakelijk is verbonden met het willen overbrengen van de ideeën op anderen, is kleiner, wat door de eeuwen heen heeft geresulteerd in een kleinere productie en minder pretentieuze literatuur, uitzonderingen natuurlijk daargelaten.

Wat wij associëren met grote dan wel wereldliteratuur, heeft kortom allereerst te maken met de behoefte tot abstractie en overdracht van ideeën.

Of gewoon het willen vertellen van een goed verhaal, maar dat is denk ik ook meer een manneding.

Verder geheel met je eens dat de oorzaken waarschijnlijk verder gaan dan een eeuwenlang gebrek aan emancipatie (hoewel Dionysos inderdaad gelijk heeft).

Fijn dat ook op Boekmeter nu eindelijk de vrouwenemancipatie heeft toegeslagen.

Wordt het volgende topic nu Kunnen "etnisch zwakkeren" schrijven?

Tuttuttut, niet zo sarcastisch, jij Dat mannen en vrouwen (en ja, ook 'etnisch zwakkeren' ) zoveel mogelijk gelijk moeten worden behandeld is evident, maar daarom hoeven we de verschillen tussen mannen en vrouwen niet volledig te negeren. Immers, er is eerder geopperd dat mannen over het algemeen analytischer schrijven, oftewel: vrouwen kunnen wat dat betreft minder goed schrijven van mannen. (Wat natuurlijk niet uitsluit dat vrouwen op andere punten veelal beter kunnen schrijven.) Of ben ik nu ook discriminerend bezig?

En de titel dient gewoon ter provocatie, dat snap je zelf toch hopelijk ook wel

Wat zijn etnisch zwakkeren?

Een homoseksuele neger met een bochel!

Moet aan dit boek terugdenken nu ik de discussie weer voorbij zie komen:

In Search of Our Mothers' Gardens: Womanist Prose - Alice Walker (1984)

De schrijfster gaat hierin op zoek naar haar eigen Afro-Amerikaanse traditie en zoekt naar het kunstenaarsschap van vrouwen vanuit de dubbele minderheidspositie van kleurling en vrouw. Haar bevindingen zijn dat er wel degelijk schrijvende vrouwen waren. Zelfs onder de slavernij waren er vrouwen die literair werk produceerden. Hun werk is echter nooit opgepakt en ondergesneeuwd door de gezaghebbende (vaak mannelijke) schrijvers. Om de hele simpele reden dat mensen er geen interesse in hebben en de focus er niet ligt.

Ik denk dat wij als lezers ook enorm beinvloed worden door zaken als keuze van uitgevers om iets wel of niet belangrijk te maken en wat de maatschappij ons dicteert over wat goed is en wat niet. Ook bij ons was het 50 jaar terug zo dat vrouwen als minderwaardig werden gezien. Kijk maar eens naar de filosofen en denkers die nog worden aangehaald, vrijwel allemaal mannen. De meeste werken waren dan ook geschreven vanuit een mannelijk oogpunt (want, dat was de norm) en vanuit het idee dat kunstenaarsschap een mannenaangelegenheid was. Ook hadden mannen meer toegang tot universiteiten en andere wegen om het denken te kunnen doorontwikkelen. Pas zeer kort geleden zijn de grenzen kleiner gemaakt voor de vrouwelijke schrijfster, maar zij moeten zich ook nog eens bewijzen tegenover 2000 jaar van culturele overheersing van de man. Vrijwel al het beschikbare werk is geschreven vanuit het idee dat de man meer gelijk heeft in het denken. Niet omdat het zo is maar omdat we dit al heel lang als norm hebben bepaald en het idee dus nog steeds leeft. Ook in het westen. Het is niet verwonderlijk dat vrouwelijke schrijfsters in het algemeen (nog) niet helemaal de juiste vorm hebben weten te vinden voor een eigen vrouwelijke literaire traditie. Die was er namelijk nog niet echt toen vrouwen de mogelijkheid kregen om ook gelijkwaardig bij te dragen aan het culturele erfgoed.

Wat mij betreft kun je ook de enorme hoeveelheid rotzooi die voor en door vrouwen wordt geschreven als een exponent daarvan zien. Vrouwelijke schrijvers in het algemeen hebben nieuwe perspectieven gevonden om vanuit te kunnen analyseren en bekritiseren. Ze hebben ontdekt dat er een heel ander gevoelsgebied is van waaruit zij hun werk kunnen schrijven. Maar zij hebben in zeer korte tijd, zeg vijftig jaar, een traditie op moeten bouwen waarin zij dit vorm kunnen geven. Dat veel van de romans door vrouwen rotzooi is zegt niet dat vrouwen mindere schrijvers zijn maar dat er nog geen gemeenschappelijke vorm is waarbinnen zij dit kunnen gieten. Veel van de schrijfsters van nu zijn gewoon meer zoekende dan hun mannelijke collega's.

Het begint er wel te komen - er zijn uiteraard vrouwelijke literaire grootheden van het andere geslacht - maar overwegend is de literaire traditie er nog een die voornamelijk gebezigd wordt door mannen. Maar als het zo doorgaat komt er zeker een moment dat mensen ook meer gaan refereren aan de grote vrouwelijke schrijvers.

Ja, vrouwen kunnen schrijven.

Rebecca Ray, Patricia Reilly Giff, Evelyn Lau, Annelies Verbeke, Joke van Leeuwen...

Misschien zijn er meer goede mannelijke schrijvers, maar vrouwen kunnen zeker schrijven.

Nee.

Wel zeuren.

Heh, naar aanleiding van Naipauls tirade over de vrouwelijke schrijfkunsten is hier een quizje, waarbij het erom gaat of je kan herkennen of een tekst door een man of door een vrouw is geschreven:

The Naipaul test

Ik scoorde een heel aardige 8 uit 10.

Hier meer over de uitlatingen van nobelprijswinnaar Naipaul.

"You scored 9 out of a possible 10

Not bad, but you're no Sir Vidia."

Maar dan nog, van vrouwen te weinig gelezen om te zeggen of ze echt kunnen schrijven. Meeste boeken (en de meeste goede) komen bij mij van mannelijke schrijvers, die soms in stijl ook geweldig zijn, maar des te vaker ook meer filosofisch. En dan een Dostojevski, die vind ik soms in Misdaad en Straf heel slecht in het beschrijven van emoties, maar dat accepteer ik. Hoe en wat ligt aan het boek en hoe je er in stapt. J.K. Rowling heeft hetzelfde. Soms iets teveel pathos, te vroegrijpe pubers, maar wel een zeer doordacht verhaal, goede spanning, prettig geschreven (geen bijzonder taalgebruik, maar wel leesbaar) en ook met groetere thema's en voor de lezer vragen die je je onbewust kan stellen.

Vrouwen hebben net zo min schrijftalent als dat ze humor hebben.

1 stem: twilight: 0,5
9 berichten waaronder dit er 2 van zijn...

Stemt je gemoedstoestand misschien overeen met je avatar...?

Volgens mij zijn er redelijk veel vrouwelijke auteurs die een mannen naam als pseudoniem gebruiken. Ik zag laatst de Jane Austen book club en daar werd door een van de personages verteld dat veel 'mannelijke' science fiction auteurs eigenlijk vrouwen zijn (waren).

Alex

Vóór 1950 was het voor vrouwen buiten het Engelse taalgebied bijna onmogelijk om een uitgever te vinden. Maar in het Engelse taalgebied waren er veel grote schrijfsters, al moesten ze soms een mannelijk pseudoniem gebruiken. Veel van de beste misdaadauteurs zijn vrouwen. Na 1950 zijn er heel veel goede boeken geschreven door vrouwen. Helaas zijn sommige mannen gewoon te bevooroordeeld om vrouwelijke auteurs te willen lezen.

Grote schrijfsters zijn o.a. Jane Austen, zusjes Brontë, George Eliot, Mary Shelley, Virginia Woolf, Agatha Christie, Dorothy Sayers, Ngaio Marsh, Harriet Beecher Stowe, Edith Wharton, Margaret Mitchell, Zora Neal Hurston, Harper Lee, Daphne du Maurier, Dorothy Parker, Sylvia Plath, Françoise Sagan, Marguerite Duras, Isabel Allende enzovoort enzovoort.

Het enige wat vrouwen niet kunnen, is rechtopstaand plassen - tenzij met een plastuit.

Wat een discussies!

Noem mij een dwaas en een naïeveling, maar ik denk dat literair talent niets te maken heeft met het geslacht.

Lees maar eens Woolfs 'Naar de Vuurtoren', een werk dat zonder blozen een pareltje in de wereldliteratuur genoemd mag worden!

Ach ja... Toch blijft er het cliché van de vrouw die de huishoudelijke taken op zich neemt, terwijl de 'superieure' man de intellectuele toppen beklimt. En, laat ons eerlijk zijn, iemand moest toch Dostojevski's onderbroeken strijken?

En iemand heeft Oorlog en Vrede zeven maal gelezen en gecorrigeerd.

Maar schrijftalent zou denk ik sekse onafhankelijk zijn, zoals je zegt. Maar vrouwen en mannen zijn nu eenmaal anders, met breed genomen andere interesses en aandachtspunten. Het kan haast niet anders dan dat vrouwen dan ook anders schrijven en zeker over andere thema's. En of het beter of slechter is, dat is aan de lezer.

Ja, dit klopt volledig: over 'the Help' schreef ik het volgende:

'Mooi boek, geschreven door een vrouw, over vrouwen en misschien daardoor wel een beetje een boek dat vrouwen meer zal aanspreken dan mannen. De schrijnende thematiek wordt op een 'luchtige' manier beschreven zonder afbreuk te doen aan de vreselijke omstandigheden en het onrecht dat deze vrouwen werd aangedaan.'


En hier is helemaal niets mis mee, het enige waar ik wel GROTE problemen mee heb is het feit dat onder genres ( ook hier op boekmeter) een apart item 'vrouw' wordt aangeduid. Wat blijkt nu, daar horen dus alle meest onozele 'chicklit's bij. Ik heb als vrouwelijke toevoeger altijd de meeste moeite om daarbij dan als genre 'vrouw' bij in te voegen. Kunnen we hier op boekmeter eens geen brainstormpje voeren om dat soort boeken eens onder een ander woord toe te voegen? Zou mij als vrouw alvast veel plezier doen! En ik denk dat ik hierin niet alleen zal zijn! Ik zal als eerste eens een poging wagen: 'Roze Wolk' boeken

Het is inderdaad vreemd dat er een dergelijk genre bestaat. Je zou verwachten dat er ook een mannelijke tegenhanger zou moeten zijn; maar dat bestaat dus niet. Er zijn dus blijkbaar geen boeken die alleen door mannen gelezen zouden moeten worden.
Een ander item waar ik bij mijn naspeuringen naar toe te voegen boeken op gestuit ben, is dat er ongelooflijk veel, echt ongelooflijk veel boeken zijn die mannelijke seksualiteit, en met name homoseksuele mannelijke seksualiteit als onderwerp hebben en geschreven zijn door vrouwen.
Wat bezielt een vrouw te gaan schrijven over seks tussen mannen? Hoe kan een vrouw schrijven over seks tussen mannen? Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Ik zou het niet in m'n hoofd halen om over vrouwelijke seksualiteit te gaan schrijven, alleen vanwege het feit dat ik idee heb hoe die in elkaar steekt; ik weet niet wat een vrouw voelt dus ik kan daar geen zinnig woord over zeggen, laat staan dat ik daar een verhaal om kan weven.
Nou moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik geen van dergelijke boeken gelezen heb, en ook daar de behoefte niet toe heb, dus ik kan niet over de kwaliteit oordelen, maar het gegeven blijf ik vreemd vinden.
Je zou ze alleen al aanschaffen vanwege de cover.
Ik heb wel Patrick Califia's (eens het leven als vrouw begonnen) 'Hard Men' nog liggen; misschien moet ik die maar eens gaan lezen. Eens kijken wat hij/zij ervan maakt.

tja, zou het niet kunnen dat er een aantal boeken zijn die over 'ontluikende'seksualiteit tussen jongens gaan? Ik kan mij eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat het dan over expliciete seks gaat, maar eerder over de menselijke 'verwarring' die hiermee kan gepaard gaan,of zit ik nu flagrant naast?

Ja genres, een welhaast onuitputtelijk gespreksonderwerp. ''Derde Wereld'' vind ik ook zo'n vreemde aanduiding (hoewel je het steeds minder ziet).

W.b. liv's opmerkingen: kan het niet gewoon ''Chicklit'' zijn? Bij 'roze wolk' denk ik eerder aan homoromantiek. Overigens associeer ik ''Chicklit' veel en veel meer met "Romantiek" dan met ''Vrouw.''

ja natuurlijk! hoe gemakkelijk kan het zijn

'tuurlijk, die zijn er ook, maar waar ik het over heb zijn erotische verhalen tussen volwassen mannen.

Is het dan niet makkelijker om deze genres samen te voegen? En derde werels is ook zoiets, valt dat niet meer onder sociaal?

Is dat zo? Misschien tegenwoordig, maar ik denk dat de hardboiled detectives, westerns en oorlogslectuur (dus niet de realistische variant maar de 'we gaan een paar moffen opblazen en voetballen met hun kopfen-variant') vooral bestemd zijn/waren voor mannen. Toch?

En spionage.... volgens mij ook alleen door mannen gelezen!


En wat betreft romantiek en chicklit samenvoegen.... dat lijkt me niet juist.

Wat dan?

Chicklits zijn niet altijd romantisch, ....