Vind dat toch een beetje kort door de bocht, omdat het dus duidelijk schort aan het aantal vrouwelijke auteurs dat die kwaliteit produceert.

Kunnen vrouwen schrijven? ....Deze 'geweldig originele' vraag heb ik al in al zijn andere facetten horen stellen. nl. kunnen vrouwen: muziek maken? schilderen? koken op topniveau?...
Dus dat verdient een 'geweldig origineel' antwoord: Ja hoor, vrouwen kunnen schrijven, de meeste onder ons hebben dat geleerd zo rond hun zesde levensjaar, dus het is bewezen: vrouwen kunnen schrijven! einde discussie wat mij betreft

Dit antwoord lag me al de hele tijd op de lippen

Nog drie schrijvers:

Ursula Le Guin
Toni Morrison
de Brontë zussen (een 'gevaarlijke' keuze, want deze boeken kunnen behoolijk vrouwelijk zijn )

En ik heb nog iemand op het puntje van mijn tong liggen, maar ik kan er even niet opkomen, 19e eeuw, Engels, mannelijk pseudoniem. Wie helpt?

Dat vrouwen zelfs mannelijke pseudoniemen aannemen zegt eigenlijk alles.

George Eliot?

Inderdaad!

Ik was er zelf ook net weer opgekomen, maar dank je wel

Overigens heb ik George Eliot zelf nog niet gelezen, dus daar kan ik nog geen oordeel over vellen...

Ik heb The Mill on the Floss staan maar nog niet gelezen. Kostte 2,25 euro bij de Slegte (niet eens tweedehands).

Nog een vrouw met een mannelijk pseudoniem: George Sand (hoewel ik dat helemaal niets vond), oh, en Shakespeare natuurlijk .
Woolf's A Room of One's Own is een interessant essay over waarom vrouwen tot voor kort zo weinig schreven.

Op Moviemeter werd ooit een onderzoekje geplaatst van The Guardian. Het ging om de top-20 boeken die je leven hebben veranderd, opgesplitst in mannen en vrouwen. Dat levert het volgende lijstje op:

Mannen Lezen

1. Albert Camus - L’étranger
2. J.D. Salinger - Catcher in the rye
3. Kurt Vonnegut - Slaughterhouse Five
4. Gabriel García Márquez - Cien años de soledad
5. J.R.R. Tolkien - The hobbit
6. Joseph Heller - Catch-22
7. George Orwell - 1984
8. F. Scott Fitzgerald - The great Gatsby
9. Milan Kundera - Het boek van de lach en de vergetelheid
10. Harper Lee - To kill a mockingbird
11. Vladimir Nabokov - Lolita
12. J.R.R. Tolkien - The lord of the rings
13. Fjodor Dostojevski - Misdaad en straf
14. Graham Greene - Brighton Rock
15. Nick Hornby - High fidelity
16. James Joyce - Ulysses
17. Mark Twain - The adventures of Huckleberry Finn
18. Joseph Conrad - Heart of darkness
19. Franz Kafka - Die Verwandlung
20. John Steinbeck - The grapes of wrath

Vrouwen Lezen

1. Charlotte Brontë - Jane Eyre
2. Emily Brontë - Wuthering Heights
3. Margaret Atwood - The handmaid’s tale
4. George Eliot - Middlemarch
5. Jane Austen - Pride and prejudice
6. Toni Morrison - Beloved
7. Doris Lessing - The golden notebook
8. Joseph Heller - Catch-22
9. Marcel Proust - A la recherche du temps perdu
10. Jane Austen - Persuasion
11. Mary Shelley - Frankenstein
12. Jeanette Winterson - Oranges are not the only fruit
13. Gabriel García Márquez - Cien años de soledad
14. George Eliot - The mill on the Floss
15. Louisa May Alcott - Little women
16. Gustave Flaubert - Madame Bovary
17. C. S. Lewis - The lion, the witch and the wardrobe
18. Margaret Mitchell - Gone with the wind
19. Joseph Conrad - Heart of darkness
20. Harper Lee - To kill a mockingbird

Moet je voor de grap eens het aantal vrouwelijke auteurs in beide lijsten vergelijken.

Als ik zo eens een blik in m'n boekenkast werp zie ik er ook maar weinig vrouwen in liggen. Ja, Daphne du Maurier zie ik, maar voor de rest stelt het toch allemaal erg weinig voor.

Hoe hebben die boeken iemands leven veranderd? Ik bedoel, LOTR en The Hobbit? Laat je dan haar op je voeten implanteren omdat Hobbits dat ook hebben? Dat zou wel een redelijk ingrijpende verandering zijn namelijk. In ieder geval... de diepere betekenis achter LOTR ontgaat me volledig.

Ik heb juist heel veel vrouwen in huis, dit in tegenstelling tot mijn geaardheid.
Daphne du Maurier, Angela du Maurier, Jean Plaidy en haar pseudoniemen, Mary Stewart, Kathy Reichs, Jane Austen, George Eliot, Elizabeth Gaskell, Mary Shelley, Ina Boudier Bakker, Flora Thompson, Charlotte Brontë, Emily Brontë, Anne Brontë, Pearl S. Buck, Cynthia Asquith, Agatha Christie, Caroline Graham, Ruth Rendell, P.D. James, Marguerite Yourcenar, Shirley Jackson, Selma Lagerlöf, Ursula le Guin en Belle van Zuylen schieten me zoëven te binnen, maar het zullen er ongetwijfeld meer zijn. Feit blijft wel dat er inderdaad meer mannen zijn.

Als ik mijn boekenkast bekijk, zijn er ook volop werken van vrouwen aanwezig. Opvallend daarbij is dat (heel) veel daarvan te maken hebben met het Nederlandse koloniale verleden in Indonesië, kortom ze behoren direct of indirect tot de zgn. Indische Letteren (één van mijn aandachtsgebieden): Aya Zikken, Bep Vuijk, Madelon Szekely-Lulofs, Marie van Zeggelen, Maria Dermout, Augusta de Wit, Carry van Bruggen, Hella Haasse, Helga Ruebsamen, Brigitte Raskin, Nelleke Noordervliet...

Me dunkt dat het concept 'wereldliteratuur', inclusief zijn canon, net is geschapen en vormgegeven door het mannelijk geslacht, dus daarmee verschuif je het probleem slechts. Daarnaast hebben vrouwen zoals reeds eerder vermeld uiteraard veel minder kans gekregen om te tonen wat ze wel of niet in hun mars hebben (want de ontwikkeling van een kwalitatieve, zo je wilt, 'vrouwelijke literatuur' vindt uiteraard niet zo één-twee-drie plaats), dus een eerlijke vergelijking tussen de literatuur van beider geslachten kun je vooralsnog feitelijk onmogelijk trekken.

Verder heb ik tot op heden persoonlijk helemaal niets met vrouwelijke literatuur omdat zowel haar genres als thematiek me bijster weinig aanstaan, maar deze persoonlijke, subjectieve voorkeur neemt allicht niet weg dat ze evenzeer de potentie tot 'kwaliteit' bevat (die vervolgens kan worden ingevuld door het individu) als mannelijke literatuur, waarvoor de door eRCee geposte lijst een geweldige ( ) illustratie vormt.

Edit: ter aanvulling zou ik daarenboven willen toevoegen dat natuurlijk kan worden opgemerkt dat de literatuur als concept een uitvinding betreft van de mannelijke, intellectuele elite, waardoor je zou kunnen opperen dat de toetsing van zijn kwaliteit zich tevens zou moeten beperken tot de grenzen van de betreffende groepering, wat inhoudt dat kwaliteitsbeoordeling buiten de elite, tenzij conform aan hun definitie, onmiddellijk als irrelevant zou moeten worden bestempeld, maar daarmee ga je mijns inziens voorbij aan de alleszins nog steeds bestaande subjectiviteit van het begrip 'kwaliteit', dat 'het overige volk' immers naar eigen criteria kan invullen; de elite kan deze, wellicht terecht, nog zozeer als irrelevant beschouwen, maar daar heeft 'het restant' allicht weinig boodschap aan, en subjectiviteit kun je bezwaarlijk opdringen.

Kan je misscchien even in 'normale' mensentaal uitleggen wat je juist wil zeggen. Sommigen onder ons, zoals ik, begrijpen niet wat je wil zeggen onder:'literatuur 'als concept,' een uitvinding van'...Je maakt het wel heel moeilijk niet? Volgens mij is 'de behoefte' om te schrijven iets heel simpel. Gewoon iets heel menselijk, de 'ondraaglijke lichtheid' van dit bestaan proberen te vatten, proberen om te gaan met onze sterfelijkheid en de banaliteit van ons leven zin te geven. Daarom ben ik de 'schrijvers' in deze wereld zo dankbaar, omdat ze in mijn plaats aan reflectie doen en mij met hun woorden kunnen betoveren.Zij laten ons even toe in een andere wereld te vertoeven met name de wereld van hun personages, hun boek. Hoe intenser je dit beleeft, hoe beter het boek.En dat is een kunst, een lezer 'grijpen' ....Ik heb geen behoefte aan academische uitwijdingen(die ik niet begrijp) van wat dan ook.
Gewoon lezen en je laten onderdompelen in een andere wereld die speciaal voor jou als lezer wordt openbaard. Wat moet je nu nog meer hebben, daarvoor moet je verdorie dankbaar zijn. Al de rest is academisch geneuzel over'iets' dat anderen creeren.

Even uit nieuwsgierigheid, waar komt dit toch vandaan, de veronderstelling dat vrouwelijke literatuur zo wezenlijk anders is qua genres en thema's en dus automatisch onaantrekkelijk voor mannelijke lezers, tot op het repulsieve af kennelijk?

Kunnen mannen lezen?

Ik heb nimmer beweerd dat vrouwelijke literatuur per se onaantrekkelijk is voor het algehele mannelijk geslacht, want ik benoemde slechts mijzelf als voorbeeld, maar dat het door mannen over het algemeen als mínder verlokkend wordt beschouwd - enkele uitzonderingen daargelaten - schijnt mij, gezien het feit dat vrouwen nu eenmaal zowel verschillend redeneren als veelal radicaal anders in het leven staan, alleszins toch als zeer plausibel toe.


Nu, wellicht, maar in tijden dat hoogstens 0.01% van de samenleving geletterd was kenmerkte de activiteit schrijven zich door een uiterste zeldzaamheid (en in mijn edit doelde ik allicht op deze geschreven, vastgelegde literatuur).

Dat lijkt me eigenlijk niet. Waarom? Zo'n concept zal veeleer door lezers worden uitgewerkt, en daarvan kan toch niet gezegd worden dat het minder vrouwen betreft.
Daarbij kregen vrouwen binnen de 'elite' ook in de 18e en 19e eeuw al kansen en juist in die tijd is er een aantal vrouwelijke auteurs dat wel degelijk tot de wereldliteratuur gerekend kan worden (Austen, Bronte-zussen, Eliot, Woolf)


Vind dat wel erg lang duren nu dan.

Zonder dat ik me nog meer cynische grappen van vrouwen op de hals wil halen is het misschien nog interessant om aan te stippen dat de bijdrage van vrouwen aan de schilderkunst of de muziek (qua componeren dan) ook vele malen lager ligt dan die van mannen. Alleen weet ik daarvan niet of dit vooral iets uit het verleden is of nog steeds speelt.

Was ik maar vrouw, dan kon je dit tenminste hardop zeggen zonder je allerlei problemen op de hals te halen.

Omdat (wereld)literatuur (als concept), inclusief zijn canon, is geschapen en vormgegeven door een (voor het overgrote deel) mannelijke, intellectuele elite, die in het verleden immers de enigen waren die überhaupt konden lezen; op deze traditie bouwden opvolgende intellectuele generaties vervolgens grotendeels voort. Zowel de democratisering van smaak en kwaliteit als de alfabetisering van het volk, laat staan lezen, zijn beide slechts recente ontwikkelingen (ingezet vanaf de 20e eeuw of zo?).


Goedbeschouwd hebben de mannen er anders ruim 3000 jaar over gedaan om de huidige stand van zaken te bereiken .. nu kunnen de vrouwen wel een graantje meepikken van deze ontwikkeling, maar daarmee bereiken ze uiteraard geen werkelijke eigenheid, doch zetten ze hoogstens in de stap 'in de richting van'. Wie weet hoe 'kwalitatief' de vrouwelijke literatuur tenslotte zal verworden? Wellicht streeft zij de literatuur van de andere sekse op ieder denkbaar punt voorbij.

Vergelijk het met de Romeinen: in eerste instantie imiteerden ze slechts alle cultuuruitingen van de Grieken, om vervolgens pogingen te gaan wagen om deze te overtreffen, waarmee de Romeinse cultuur uiteindelijk eigenheid en authenticiteit verwierf .. dat duurde echter wel even.

OK, maar waar is die zogenaamd plausibele premisse dan op gebaseerd vraag ik me af...?

Ja, ze redeneren op een andere manier. Ja, ze staan dientengevolge allicht anders in het leven. Maar is hun literatuur dan meteen onaantrekkelijker? Integendeel zou ik dan denken, het wordt er alleen maar interessanter op. Me dunkt dat een vrouwelijke blik de boel aardig kan verfrissen en op scherp kan zetten. (Sterker nog, dat weet ik wel zeker.)

Een vrouwelijke blik op een mannelijk onderwerp, wellicht, maar ik betwijfel werkelijkwaar ten zeerste dat veel mannen evenzo bereid zijn om hun aandacht minstens zes uur lang te richten op een boek dat handelt over de sentimentele liefdesgeschiedenis tussen twee individuen, moederliefde of het karakter van een vrouw als op literatuur wiens inhoud zich richt op het uiten van (meer mannelijke) levensonzekerheden, maatschappijkritiek of het portretteren van een man. Het zal door velen best worden gezien als een relativerend, confronterend - door de aanvaring met de levensvisie van een vrouw - en kwalitatief tussendoortje, maar daarna zal het gros van de lezers zich zonder twijfel weeral richten op literatuur die voor hen veel meer de potentie bevat om hun belevingswereld door zowel hevige emotionering als intellectuele stimulering te doen schudden op zijn grondvesten. Met andere woorden: mannelijke literatuur blijkt voor de bijbehorende kunne veelal relevanter.

Maar hé, mogelijk ben ik gewoon ouderwets.

Kunnen mannen koken?
Kunnen mannen de was doen?
Kunnen mannen strijken?

Diezelfde dooddoeners altijd....

Ik denk hier meteen aan:
De Leerschool der Liefde van Gustave Flaubert ofwel EEN mannelijke blik op een vrouwelijk onderwerp.



waarbij de mannelijke visie voor mij ronduit was.



Nee hoor, gewoon een man en ik een vrouw, met allebei een eigen en eeuwenlange gemeenschappelijke bagage en achtergrond en wie weet wat voor ons mensen komen gaat...

Hmm, in literatuur is er m.i. geen sprake van mannelijke en vrouwelijke onderwerpen, wel van beider interpretatie van Leven, Liefde & Dood.


Volgens mij zijn mannen nog altijd de kampioenen in het dwepen met en zaniken over moederliefde.


En dat op je achttiende al, holy shit hee .

Gewoon eens wat goede schrijfsters tot je nemen en even van die Viva-stereotypen afstappen, dan komt het wel goed met jou.

Het moge duidelijk zijn dat ik de scheiding zeker niet absoluut, maar relatief bedoelde, want een volstrekt rechte lijn trekken tussen mannelijke en vrouwelijke thematiek schat tevens ik als praktisch onmogelijk in. Naast de thematiek speelt de door beider seksen geschonken interpretatie allicht echter ook een gigantische, wellicht zelfs grotere, rol, inderdaad (wat ik meermaals heb geïmpliceerd, maar nimmer heb geëxpliceerd).

Zelf lees ik overigens slechts ofwel non-fictie, ofwel fictie-overschrijdende, filosofische dan wel maatschappijkritische, ofwel meer sferische literatuur (Kafka o.a.), maar mogelijkerwijs bereikt het licht der feminiene literatuur mij in het verschiet.

Je herhaalt nu jezelf maar toont niets aan. Jij begint de wereldliteratuur misschien al bij de Grieken en dan zou je gelijk hebben. Bedenk echter dat in die tijd de mondelinge overlevering veel sterker was. Ik denk dat de werkelijk literaire canon pas gevormd werd na de uitvinding van de boekdrukkunst en het ontstaan van de roman (met de Don Quichot als eerste). En toen kwamen er ook al heel snel kansen voor de 'elite-vrouw' op het gebied van zowel lezen als schrijven.


Zie boven.

Aan mijn voorbeelden van schilderkunst en muziek kan je misschien nog film toevoegen. Een recente kunst die opkwam in een tijd dat de gelijke rechten voor man en vrouw al bestonden. Ook daar zie je weinig vrouwelijke regisseurs van topniveau.

Kan het niet zo zijn dat er andere oorzaken zijn dan alleen historische ongelijkheid? Bijvoorbeeld dat vrouwen minder scheppingsdrang hebben? Of dat ze minder de behoefte voelen zichzelf door middel van hun werk "onsterfelijk" te maken? Of dat ze minder zelfverzekerd zijn in het creeeren dan wel publiceren?
Misschien vloeken in de kerk maar ik zou eigenlijk niet weten waarom dit soort zaken geen rol zou kunnen spelen.

(Let wel, ik heb het hier natuurlijk slechts over gemiddelden, waar individuen altijd vanaf kunnen wijken.)

Indien je doelt op ongeveer 1000 jaar v. Chr. stel ik je geheel in het gelijk, maar vanaf het 'hoogtepunt' van de Griekse cultuur, dat zich volgens velen rondom 300-400 jaar v. Chr. afspeelde, werd er alleszins enorm veel opgeschreven, zij het op papyrus waardoor het merendeel is vergaan met de jaren.


Eens, en mijns inziens zelfs ietwat later - om en nabij de Verlichting - al moet genotificeerd worden dat zij in hun conceptualisering van literatuur uiteraard vele invloeden uit het (puur mannelijke) literaire verleden meenamen, doch evenzo toentertijd constitueerde de intellectuele elite zich voor het overgrote merendeel uit mannen, die naar mijn weten zelfs de enigen waren die toegang konden verkrijgen tot de universiteiten; aan deze wetenschap veranderen enkele feminiene uitzonderingen helemaal niets.


Ah, want proza-schrijvers als Homerus, Sophokles, Vergilius (e.d.) hebben niets bijgedragen aan de algemene vorming van literatuur? Met de uitvinding van de boekdrukkunst is zijn ontwikkeling allicht in een hevige versnelling terecht gekomen, maar daarmee kun je vroegere invloeden niet onmiddellijk uitbannen.


Eh? Pas sinds de jaren '70, tijdens welke tevens de - uiterst vreemde - behoefte van de vrouwelijke sekse ontstond om aan het werk te slaan, waar ze daarvoor immer simpelweg het huishouden verzorgden, worden vrouwen werkelijk als gelijkwaardig beschouwd. Verder ontstaan er met de dag meer vrouwelijke regisseurs, dus die verhouding wordt na verloop van tijd wellicht gelijkgetrokken.


Uiteraard, waarmee je echter niet bewijst dat vrouwen niet de potentie hebben om 'geniale' literatuur te scheppen. Daarnaast zou je ook gerust kunnen beredeneren dat zulksoortige 'oorzaken' het resultaat zijn van historische ongelijkheid, omdat je heden ten dage veelal wél dusdanige behoeftes aantreft bij de vrouwelijke kunne (al vergeef ik me daarmee wel in het speculatieve, maar soit).

Tsja. Hierover kan je discussieren natuurlijk. Als we het wederom over de 'elite' hebben was universiteitsgang en stemrecht toch al wat eerder aan de orde. Ook verder zou ik het zetten op de jaren '60. En de jaren '60 waren ook de periode dat de film echt opkwam en een kunstvorm werd (waarmee ik niets wil afdoen aan de grote invloed en kunstzinnigheid die er in vroege films kan zitten).


Nee, natuurlijk niet. Die stelling lijkt mij belachelijk en onverdedigbaar. Als je sec naar de topictitel kijkt valt er ook niet veel te discussieren. Waar het mij om gaat is dat het aantal vrouwelijke auteurs van 'wereldliteratuur' (of, zo je wilt, de invloed van vrouwen op de literatuur) vele malen kleiner is dan die van mannen.


En dát zie ik dus niet echt. Goed, er zijn vrouwelijke auteurs, maar er zijn bedroevend weinig 'grote' vrouwelijke auteurs.