menu

De Site / Gebruikers / Essentiële Boeken Voor Je Lezend Bestaan

zoeken in:
avatar van misterfool
geplaatst:
Maak je de reis nog af Pageturner

avatar van Pageturner
geplaatst:
Ja hoor, trouwe lezer De afgelopen dagen waren bijzonder hectisch op het werk, maar nu heb ik weer tijd voor de laatste twee hoofdstukken.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Hoofdstuk 5
Waarin magie heel gewoon blijkt te zijn


Tussen een stapel oude tijdschriften die mijn papa had achtergelaten, zat het allerlaatste nummer van Panorama, een Vlaams magazine dat eind 1997 ophield te bestaan. Voor de gelegenheid had men tussen de interviews (waar mijn papa het ongetwijfeld voor gekocht had) en het vrouwelijk naakt lijstjes samengesteld met de twintig beste films, platen en boeken aller tijden. Op één in de boekenlijst stond The Catcher in the Rye van J.D. Salinger (een fantastisch leesavontuur op mijn zestiende), op twee Het huis met de geesten van Isabel Allende.

https://www.deslegte.com/images/cached/resample/jpg/data/uploads/284/451/cms_visual_1304979.jpg_1577807225000_284x451.jpg

Ik ontleende het boek in de bib net voor het laatste examen van mijn eerste jaar aan de hogeschool, maar nam mezelf voor het pas daarna te lezen. Toch kon ik het niet laten om al eens een pagina te bekijken. Voor ik het wist, zat ik hoofdstukken verder. Het huis met de geesten bleek verslavend.

Zoals ik iets over Afghanistan weet dankzij Khaled Hosseini, weet ik iets over Chili dankzij Isabel Allende. Vier generaties van een familie passeren de revue in haar boek, midden in de veranderende Chileense samenleving. Het nevenpersonage De President is natuurlijk Isabels nonkel Salvador Allende, die in 1973 werd afgezet in een door de Amerikanen gesteunde staatsgreep. En zo zit er nog wel meer geschiedenis in dit boek, steeds door de ogen van gewone (en minder gewone) Chilenen, die in turbulente tijden hun gewone leven willen blijven leiden. Allende toont hoe je met de geschiedenis van één familie eigenlijk die van de hele wereld kan vertellen, schreef Panorama, en dat zit er niet ver naast.

Ook ontdekte ik door dit boek Pablo Neruda, die een gastrol heeft als De Dichter. Zijn bovenaards mooie poëzie heeft me enorm beïnvloed. Toch is het niet één en al realisme hier. Voor Allende is het de gewoonste zaak van de wereld dat de mater familias met geesten praat, de toekomst voorspelt of dingen laat bewegen met haar gedachten. De manier waarop Allende een familiekroniek, de geschiedenis van haar land en bovennatuurlijke sagen met elkaar vermengt, greep me meteen aan. Een buitengewoon interessante stijl levert het op, met eindeloze mogelijkheden. In dezelfde straatje zitten we bij Things Fall Apart van Chinua Achebe en To Kill a Mockingbird van Harper Lee. Nodeloos te zeggen dat ook die boeken onvergetelijk voor me zijn.

Net als De vliegeraar, dat vier jaar daarvoor de diepste indruk naliet, heb ik nooit gedurfd Het huis met de geesten te herlezen. En ja, ik weet dat ik Honderd jaar eenzaamheid echt eens moet uitlezen.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Hoofdstuk 6
Waarin de held ontdekt dat non-fictie ook buitengewoon spannend kan zijn


In het eerste jaar aan de hogeschool las ik nog veel boeken, daarna vervloog de tijd om te lezen en had ik mijn handen vol met taken, stages en examens. Enkel tijdens de zomer kon ik nog letters verslinden. Na drie jaar volgde een master aan de universiteit, waar ik veel voor moest lezen. Wetenschappelijke onderzoeken en filosofische teksten, welteverstaan, met titels als Who I am in how I teach is the message: self‐understanding, vulnerability and reflection (een klassieker in het genre). Lezen voor de lol was er altijd minder bij. Van december 2015 tot juli 2016 las ik City on Fire, het kasseidikke, half-geniale boek van Garth Risk Hallberg dat zich afspeelt van december 1976 tot juli 1977 (hé!). Daarna deed ik iets minder lang over het nog veel indrukwekkendere Oorlog en terpentijn.

https://media.standaardboekhandel.be/product-image?code=9789023494676&size=small

Ik heb jullie al meegenomen naar Ierland, Afghanistan, Amerika en Chili, nu blijven we gewoon in België. Want Oorlog en terpentijn is de Grote Belgische Roman, laat daar geen twijfel over bestaan. Stefan Hertmans neemt ons mee van het Gent van de eeuwwisseling naar de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog om het verhaal van zijn grootvader te vertellen. Tegelijk onderzoekt hij hoe die plaatsen er in het heden uitzien. Daar betrekt hij ook zijn vader en zijn zoon bij, waardoor Oorlog en terpentijn, net als Het huis met de geesten, een kroniek van vier generaties wordt in een wereld die in de loop der jaren onherkenbaar veranderd is.

Scènes uit het boek als die waarin de loopgraven overspoeld worden door ratten, muizen, wezels en konijnen die uit hun holen vluchten voor het water van de IJzer, dat de Belgen net laten stromen om de opmars van de Duitsers tegen te houden, lieten een veel diepere indruk na dan alle documentaires in zwart-wit die voorheen de Groote Oorlog voor me hadden verbeeld. Scènes die ik ook las met mijn leerlingen van zeventien en achttien, die daarvoor nog nooit een boek hadden gelezen en plots overdonderd waren door literatuur. Toen ik vorig jaar door de Westhoek fietste, maar ook toen ik vlakbij huis naar het slagveld aan de Zenne en het decor van de Hel van Schiplaken trok, voelde alles plots zoveel tastbaarder, zoveel menselijker aan. Opeens had die periode van zinloos bloedvergieten een gezicht.

Oorlog en terpentijn bood me ook een manier om naar het verleden te kijken. Momenteel werk ik aan een project om herinneringen van gewone Mechelaars aan de Tweede Wereldoorlog zichtbaar te maken in het straatbeeld, en ooit wil ik iets doen met het dagboek van mijn opa, die als eenentwintigjarige het krankzinnige plan opvatte om te gaan lesgeven in Congo, dat net onafhankelijk was geworden. Ideeën die ik te danken heb aan Stefan Hertmans en zijn meesterlijke vertelkunst.

Epiloog

En nu? Veel en weinig tegelijk. De laatste jaren las ik meer kranten dan boeken, meer non-fictie dan fictie, meer losse verhalen en gedichten dan bundels. Ik ben op zoek gegaan naar proza dat zich afspeelt in mijn thuisstad Mechelen, waarbij ik heel wat nieuwe dingen ontdekte, ik zit te researchen over dingen zo uiteenlopend als de geschiedenis van de Koerden, het verzet in België tijdens WO II of drugsbendes vandaag de dag om zelf dingen te schrijven. Maar ik lijk het vastbijten in een roman wat verloren te zijn. Bonita Avenue ligt hier al lang, en ik vind het indrukwekkend geschreven, maar toch ben ik er weer van afgedwaald. De tijd dat ik op het strand in Almeria een vijfhonderd pagina’s tellende biografie van een gekke wiskundige lag te lezen, lijken soms zo ver weg. Misschien kan wie het stokje van me overneemt me wat tips geven om het lezen terug te vinden?

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Bedankt voor je toffe stukjes! Ik heb ze met veel plezier gelezen, kreeg al bijna ontwenningsverschijnselen toen je een paar dagen geen update plaatste.

Ben benieuwd wie de volgende wordt.

avatar van Jason82
geplaatst:
handsome_devil schreef:
Bedankt voor je toffe stukjes! Ik heb ze met veel plezier gelezen, kreeg al bijna ontwenningsverschijnselen toen je een paar dagen geen update plaatste.

Ben benieuwd wie de volgende wordt.

Wie durft nog na jullie mooie en persoonlijke bijdragen!

avatar van misterfool
geplaatst:
Beetje druk met andere dingen op het moment, maar ik wil volgende week (+- 6 juli) wel een poging wagen.(Heb dan een weekje vakantie).

avatar van misterfool
geplaatst:
Proloog

Op een regenachtige woensdag werd een brilsmurf geboren.
Die persoon ging naar een bepaalde basisschool in de provincie.
Hij leerde lezen en of het daarna goed gekomen is, is heden ten dage onderwerp van discussie.
Gezien wij onze lezers niet willen vervelen met de voorlopige uitkomst van een bijna 30 jaar lange studie, beëindigen we bij deze de proloog. We hopen op uw begrip.

Fase 1, oftewel de Jongen die bleef lezen.
https://www.boekmeter.nl/images/cover/0/42.jpg
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - J.K. Rowling (1999)

Hoe pertinent de illusie van vrije keuzes ook moge zijn, uiteindelijk ben ik ook een kind van mijn tijd. Op de basisschool ben je voornamelijk onderhevig aan cultuur waarmee je toevallig in aanraking komt: Idols, de platenkast van je vader, maar ook de boeken die de school en de plaatselijke bibliotheek in voorraad heeft.

Als het op kinderboeken aankomt, weet ik nog dat ik de boeken van Paul van Loon met veel plezier las. Tevens staan mij de verhalen van Roald Dahl en Jan Terlouw nog enigszins bij. Het zijn echter boeken waar ik mij slechts vlagen van herinner. Nee, de echte eerste leesmanie kwam door een hype die zich in mijn jeugd voltrok. Ik groeide immers op toen de eerste Harry Potter-film in de bioscoop werd getoond. Het was zelfs de eerste film die ik op het grote scherm zag en naast in Emma Watson bewijs gevonden te hebben voor de schoonheid van het vrouwelijk geslacht, was de film ook aanleiding om de, toentertijd slechts, vier uitgebrachte Harry Potter-boeken aan te schaffen.

Mijn Harry Potter-liefhebberij moet zijn hoogtepunt hebben gevonden in de eerste jaren van de middelbare school. Het vijfde deel was net uitgekomen. De verhaallijnen werden iets duisterder. Dat paste goed bij een leeftijd (11 à 12) waar de onschuldige fase van het kindzijn steeds meer van je wordt afgeschut. Je krijgt in die periode immers meer mee van het nieuws. Ook begin je een eigen identiteit te creëren.

Als ik een boek uit de serie moet kiezen die mij is bijgebleven, is het wel de Prisoner Of Akzaban. Het eerste boek waar effectief een gevoel van dreiging wordt gecreëerd. Ook een mooie conclusie waarin blijkt dat de samenleving slachtoffer en slechterik heeft omgedraaid en ook tijdsrijzen een rol speelt. Het boek appelleerde zo aan mijn jeugdige fantasie. Ik heb het deswege meermaals met plezier gelezen.

Heden ten dage heb ik overigens wat minder waardering voor het Harry Potter-universum. De manicheïstische wijze waarop met moraal wordt omgegaan, komt wat kinderlijk over en ik vind de overdreven fanverheerlijking van de boeken/acteurs/schrijfster behoorlijk vervreemdend.
Niettemin blijven de boeken wel overeind als meer dan uitstekende fantasieverhalen die in hun plaats in de zeitgeist hebben verdiend.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Ik herken het helemaal, misterfool! We zijn dan ook van hetzelfde bouwjaar. Hoewel mijn favoriet altijd De Vuurbeker was. Het wedstrijdelement hield me in een bijzondere spanning.

avatar van eRCee
geplaatst:
Vuurbeker for the win, absoluut! Ik ben een paar jaartjes ouder, las ze allemaal tijdens m'n middelbareschooltijd plus de jaren erna en heb deze reeks altijd fervent verdedigt tegen elke aanval van snobisme (zelfs direct aangehaakt bij het verschijnen van deel 1 destijds, omdat m'n vier jaar jongere zusje die aangeraden had gekregen van de boekhandelaar).

avatar van Lalage
geplaatst:
Ik ben iets ouder dan jullie, want het eerste boek van Harry Potter kwam toen ik literatuur moest lezen voor de middelbare school. Ik heb het een paar jaar geleden gelezen en vond het wel leuk maar niet geweldig. Mijn jeugdhelden zijn Pippi Langkous en Otje.

Later las ik 'Wilde zwanen' van Jung Chang, waardoor ik een tijd lang de wens heb gehad om naar China te reizen. Dat is nooit gebeurd en nu heb ik die behoefte niet meer. Ook was ik erg onder de indruk van 'De stille kracht' van Louis Couperus, omdat de sfeer van Indië daar zo wordt neergezet dat ik het tropische klimaat en de spanning kon meevoelen. Er zijn meer lijst-boeken die me altijd zijn bijgebleven:
voor Nederlands: Belcampo, De koperen tuin van Vestdijk
voor Engels: Jane Eyre, Brave new world, 1984, I know why the caged bird sings

Tijdens mijn studie heb ik bijna alleen studieboeken gelezen. Mijn leesplezier was ook verpest door de druk die erop lag voor het eindexamen. Pas toen ik ging afstuderen, begon ik boeken te kopen op het station en toen ben ik weer lid geworden van de bibliotheek.

avatar van misterfool
geplaatst:
Fase 2, oftewel hoe een jonge Osewoudt droomde een Dorbeck te zijn.
https://www.boekmeter.nl/images/cover/17000/17532.jpg?cb=1516446258
2. De Donkere Kamer van Damokles - Willem Frederik Hermans (1958)

Vergeet niet voor het eind van deze week jullie boekenlijst in te leveren, kinderen! Schrijf een verslagje, besteed hierbij aandacht aan de symbolische waarde van de kleur blauw. Vergeet niet dat je aan het eind van het jaar een mondeling krijgt. Begin niet op het laatste moment! De bel klinkt vervolgens na het stokken van de laatste uithaal: het is het einde van de nostalgieles.

Lezen is kortom huiswerk. Ik overdrijf enigszins, aangezien ik toentertijd niet echt moeite had met de leeslijsten. Ik vond het zelfs een welkome afwisseling van het normale schoolwezen. Niettemin is dit soort externe aansporing funest voor elke interne drang om te lezen. Het helpt ook niet dat Science Fiction en Fantasy (eigenlijk) niet op de leestlijst mochten; waarschijnlijk vanuit het idee dat die boeken minder literair zijn, hetgeen ik toen al mijn vraagtekens bij zette en wat ik nu nog steeds onzinnig acht.

Niettemin was het zeker niet enkel kommer en kwel. Literatuurgeschiedenis, zowel bij Engels als Duits, werd interessant gedoceerd en zo doe je toch wat kennis op over stromingen binnen de literatuurgeschiedenis. Het is de eerste keer dat je de namen hoort van schrijvers als: Vestdijk, Borderwijk, Couperus, Pieter Paaljens, Hildebrand etc. Dit soort kennis zou nog van pas komen in mijn strooptochten langs de lokale kringlopen. Tevens zijn er enkele boeken mij goed bijgebleven. Zo las ik voor Engels Ken Kesey’s One Flew over the Cuckoo’s nest, waarbij ik de onbetrouwbare verteller tof uit de bus vond komen. (Ja, mevrouw de docent! Ik heb mijn leeswerk gedegen gedaan). Daarenboven mocht ik na enig gezeur de drie Lord of the Rings-boeken op mijn lijst zetten, hetgeen een aantal toffe avonden heeft opgeleverd.

Het boek uit deze periode dat echter het grondigst mijn lezende leven heeft beïnvloed, stond op mijn leeslijst voor Nederlands. Een van de dingen waarmee je werd doodgegooid, was de zogenoemde grote drie: Mulisch, Hermans en Reve (+ Wolkers en Haasse). Je werd aangemoedigd een van die schrijvers een kans te geven. Het plot van de Donkere Kamer van Damokles leek mij wel wat en -ach ja- het boek is ook weer niet al te lang. Het is in wezen een thriller die heerlijk wegleest, maar die desalniettemin diepere vragen opwerpt. De natuur van waarheid en de relatie tussen mythe en werkelijkheid, bijvoorbeeld. Bovendien heeft Hermans een wat cynischere blik op het Nederlandse verzet in de oorlogsjaren (en hij las makkelijker weg dan Vestdijk in zijn Pastorale 1943). Ik was enorm onder de indruk en heb het boek om die reden nog steeds in mijn top 10 staan. Ik ben zelfs enigszins bang om het verhaal opnieuw te lezen om er slechts achter te komen dat mijn perceptie een brandend vlot is waarop nostalgie wacht op een genadevolle verdrinkingsdood.

Hoewel de herlezing dus nog even op zich zal moeten wachten, heeft dit boek wel duidelijk gemaakt dat ik een voorliefde heb voor ogenschijnlijk eenvoudige, bondige verhalen die op de laatste pagina een bepaalde diepgang blijken te herbergen. In dezelfde sfeer treffen we ook schrijvers aan als Graham Greene en J.D. Salinger. Achteraf gezien best een leerzame periode, hoewel het dientengevolge zo zijn keerzijden had.

avatar van Lalage
geplaatst:
misterfool schreef:
Een van de dingen waarmee je werd doodgegooid, was de zogenoemde grote drie: Mulisch, Hermans en Reve (+ Wolkers en Haasse). Je werd aangemoedigd een van die schrijvers een kans te geven.

Voor ons waren ze alle drie verplichte kost voor het mondeling Nederlands. Ik vond Reve verschrikkelijk.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
misterfool schreef:
Niettemin is dit soort externe aansporing funest voor elke interne drang om te lezen. Het helpt ook niet dat Science Fiction en Fantasy (eigenlijk) niet op de leestlijst mochten; waarschijnlijk vanuit het idee dat die boeken minder literair zijn, hetgeen ik toen al mijn vraagtekens bij zette en wat ik nu nog steeds onzinnig acht.
Hoewel ik zeker denk dat je vraagtekens kunt en moet zetten bij literatuuronderwijs op de middelbare school vind ik de "verplicht lezen is stom, want dat gaat ten koste van het plezier"-instelling niet zo sterk. Volgens mij is het doel van literatuuronderwijs namelijk niet zozeer het aanzwengelen van leesplezier: op de middelbare school leer je literatuur niet te benaderen als een hobby, maar als een studieobject. Dat kun je leuk vinden of niet, maar dat lijkt me wel het idee. (Overigens kan dat ook ontzettend leuk zijn!)

Wat dat verbod op Science Fiction en Fantasy betreft: enerzijds snap ik wel dat ze dat doen, maar ik ben het er ook niet mee eens. Zeker bij het benaderen van literatuur als een studieobject is zo'n "snobistische" houding ten opzichte van dergelijke genres achterhaald.

avatar van misterfool
geplaatst:
Ted Kerkjes schreef:
Hoewel ik zeker denk dat je vraagtekens kunt en moet zetten bij literatuuronderwijs op de middelbare school vind ik de "verplicht lezen is stom, want dat gaat ten koste van het plezier"-instelling niet zo sterk. Volgens mij is het doel van literatuuronderwijs namelijk niet zozeer het aanzwengelen van leesplezier: op de middelbare school leer je literatuur niet te benaderen als een hobby, maar als een studieobject. Dat kun je leuk vinden of niet, maar dat lijkt me wel het idee. (Overigens kan dat ook ontzettend leuk zijn!).

Vandaar ook dat ik zowel de voordelen als de nadelen van het literaironderwijs benoem. Zoals gezegd: de kennis die ik daar heb opgedaan, kwam later wel van pas. Verder wil ik ook wel verduidelijken dat ik enkel beschrijf wat het effect op mij was. Mijn kunstliefhebberij kent nou eenmaal een zekere impulsiviteit, hetgeen haaks staat op enige kadering (er is een reden dat ik geen Nederlands ben gaan studeren ). Ik vind het namelijk wel degelijk goed dat de literatuurgeschiedenis wordt behandeld en dat verplicht boeken worden gelezen. Zo merk ik op dat we bij Duits films keken, i.p.v het verplicht lezen van boeken (m.u.v. het laatste jaar) en dat heeft achteraf gezien wel zijn effect gehad op mijn beheersing van die taal.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Ik vind het grappig hoe bij Nederlanders 'de leeslijst' altijd naar boven komt als het over boeken gaat. In België hebben we een véél minder strikte wetgeving voor scholen (iets met de grondwet en zo, ik bespaar jullie de details, alsook de geschiedenis van de Eerste en Tweede Schoolstrijd), wat ook betekent dat er geen van bovenaf opgelegde regels voor literatuuronderwijs zijn. In de eerste twee jaren van de middelbare school moet 'leesplezier' primeren (lees: wees blij dat ze iéts lezen, maakt niet uit wat), daarna mag het wel wat strikter. Maar veel ligt bij de leerkracht zelf.

Ik gaf eens Nederlands ad interim in het vijfde en zesde jaar van de middelbare school, Technisch Secundair Onderwijs (geen idee hoe dat bij jullie heet) en mijn leerlingen daar hadden nog nooit in hun leven een boek gelezen. Voor de obligate boekbespreking keken ze elk jaar gewoon een verfilming van een boek en pasten dan een bespreking van scholieren.com zodanig aan dat elke leerkracht dacht dat ze die zelf hadden geschreven (behalve ik). Ik heb me toen afgevraagd wat we echt willen bereiken: dat leerlingen doen alsof ze een boek hebben gelezen, of dat ze simpelweg in aanraking komen met literatuur en al haar mogelijkheden? Ik denk nog altijd dat dat laatste de bedoeling is, dus lazen we in de klas fragmenten uit Oorlog en terpentijn, De passievrucht, De helaasheid der dingen en Kartonnen dozen, en dat viel best in goede aarde.

avatar van ZAP!
geplaatst:
Pageturner schreef:
...Ik gaf eens Nederlands ad interim in het vijfde en zesde jaar van de middelbare school, Technisch Secundair Onderwijs (geen idee hoe dat bij jullie heet) en mijn leerlingen daar hadden nog nooit in hun leven een boek gelezen.
Een middelbare school kan in Nl. van alles zijn, van de lagere technische school (al heet dat nu vast anders) tot het atheneum. 'Technisch Secundair...' klinkt als de middelbare technische school, waar bij mijn weten in Nl. veel minder met lezen / literatuur gedaan werd / wordt. Voor zover ik weet.

Ik vind het wel goed dat op hoger (pre-academisch) niveau lezen en literatuur gestimuleerd wordt, hoort er ook gewoon bij op een HAVO of VWO. Ik heb in de 1e twee jaren van de middelbare school een lerares gehad die ons plattelandskinder niet naar een vervolgopleiding wilde laten vertrekken zonder gedegen kennis van spelling en grammatica en daar maakte ze serieus werk van - ben ik nog altijd blij mee, mevr. Kil.

avatar van Lalage
geplaatst:
Lezen voor de lijst heeft zeker nut en ik heb er ook best plezier aan beleefd. Het was alleen te veel (vooral voor iemand die wél alles braaf las), dus ik vind het wel goed dat scholieren nu een stuk minder boeken hoeven te lezen in het examenjaar.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
geplaatst:
Pageturner schreef:
Ik vind het grappig hoe bij Nederlanders 'de leeslijst' altijd naar boven komt als het over boeken gaat. In België hebben we een véél minder strikte wetgeving voor scholen (iets met de grondwet en zo, ik bespaar jullie de details, alsook de geschiedenis van de Eerste en Tweede Schoolstrijd), wat ook betekent dat er geen van bovenaf opgelegde regels voor literatuuronderwijs zijn.
Volgens mij bestaat er in Nederland tegenwoordig eigenlijk ook niet iets als De Leeslijst. De enige exameneisen zijn, als ik het wel heb, dat er uit bepaalde tijdvakken minimaal één boek moet worden gelezen. (Dus bijv.: "minimaal één boek uit de Middeleeuwen en één boek van vóór 1800". Zoiets.)
Dus tegenwoordig hebben docenten ook best wel vrijheid wat dat betreft, volgens mij

avatar van ZAP!
geplaatst:
Indertijd (geen internet) was een leeslijst ook handig, want die titels werden het meest gelezen en daar bestonden dus de meeste samenvattingen e.d. van. In Nl. hadden we de zgn. bulkboeken dan nog, voor zuinige Hollander. Heb er ergens nog wat liggen, moet ik nog es opzoeken.

avatar van Lalage
geplaatst:
Ik wilde altijd graag origineel zijn en koos voor onbekendere titels, die ik allemaal helemaal las. Als er geen samenvatting in de bieb te vinden was, las ik voor het mondeling nog eens het eerste en laatste hoofdstuk.

Ik haalde maar een 6,5 voor de mondelinge examens van Nederlands en hetzelfde cijfer voor Engels. Literatuuranalyse ging me niet zo makkelijk af en Engels praten ook niet. Met alleen plezier in lezen en liefde voor boeken haalde je helaas geen hoog cijfer. Het was wel frustrerend om te merken dat klasgenoten die niet alles hadden gelezen wel een 8 kregen.

avatar van psyche
psyche (crew)
geplaatst:
Lalage

Schale troost, deze dame las voor Duits alleen de helft van Tijl Uilenspiegel; tijdens het mondeling sprak ik met een accentje en verzon de helft van de inhoud ter plekke...
Hoewel ik met een van de twee (jongste) docenten er om moest lachen vertrok de oudste Frau huppeldepup geen spier. Zwaar onvoldoende. Herexamen (of scheikunde dan maar Duitste tekst verklaren). Terecht.

En dan, nù heb je een eigen blog over boeken, de aanhouder wint

avatar van misterfool
geplaatst:
Fase 3: Oftewel bergbeklimmingen, vliegtuigreizen en oceaanplanten: de transitperiode in mijn lezende leven.

https://media.s-bol.com/8Pg1lgKmjx2/550x777.jpg

Een Vlucht Regenwulpen - Maarten 't Hart (1978)

Op de universiteit had ik weinig zin om voor mijn plezier te lezen. Rechten is nou eenmaal een studie waar veel pagina’s per week worden behandeld. Een deel van die stof kan taai zijn. Voor mijn plezier bewoog ik deswege naar andere kunstvormen. Ik beluisterde veel muziek, keek films en begon meer videogames te spelen. Daarnaast werd ik lid van een studentenvereniging. Het leesvuur van mijn jonge jaren was nagenoeg uitgedoofd. Enkel sintels branden nog na en alle hoop op heropleving leek kortom verloren.

Verlossing kwam echter onverwacht, toen ik met mijn puisterige rechtenhoofd- wellicht zelfs herstellende van een niet geheel alcoholvrije nacht -een klein kastje in de voortuin van een Nijmeegse woning zag staan. “Boeken, Gratis mee te nemen” las het opschrift in pittoreske comic sans. Nou ja, als het toch gratis is, waarom niet! Een klein weekje later zou ik immers op het vliegtuig stappen om een van mijn vrienden op te zoeken die in Sheffield studeerde. Grofweg één uur reistijd, zonder elektronica, kon ik zo enigszins plezierig besteden.

Het boek dat ik meenam, was Een Vlucht Regenwulpen van Maarten ’t Hart. Een boek waarin, naast strubbelingen met het geloof en het andere geslacht, de connectie met de natuur een rol speelt. Dat laatste kan ik altijd wel waarderen. Niet het sterkste boek dat ik heb leren kennen, maar mijn interesse in het lezen was wel weer aangewakkerd. Maarten 't Hart is daarenboven een auteur waarnaar ik graag teruggrijp. Hij heeft namelijk een fijne onomwonden, licht-ironische schrijfstijl en zijn verhalen lezen prettig weg.


Solaris - Stanisław Lem (1961)

Het leesvuurtje begon echter nog niet gelijk te lopen. Ik nam mij na die vliegtuigreis voor om meer te lezen, maar het leven komt met afleidingen. Verder wist ik niet goed waar ik moest beginnen. Ik heb in die tijd- toen ik nog facebook had- verzocht om tips en daarop wel het e.e.a. aan waardevolle namen ontvangen. Ik had daarnaast al een account bij Boekmeter waarmee ik nagenoeg niks deed. Ik besloot eind 2016 mij opnieuw te introduceren en nam mij daarenboven voor elke twee weken een boek te lezen

Grote vraag was echter nog steeds: welke boeken te lezen? Films zouden wederom invloedrijk blijken. In die tijd raakte ik uitgekeken op Hollywood en zocht ik mijn heil buiten de Angelsaksische wereld. Zo kwamen onder meer de films van Bergman, Satoshi Kon en Herzog langs. Geen filmmaker maakte echter meer indruk dan Tarkovsky. Hij heeft prachtige films gemaakt met filosofische onderlagen, een langzaam tempo en poëtische beelden. Nog steeds is Solaris de mooiste film die ik heb gezien. Om die reden wilde ik het gelijknamige boek eens lezen. Daar trof ik een verhaal aan waar science fiction werd gecombineerd met psychologisch inzicht en interessante thematiek. Op literair niveau waren dit mijn eerste stappen buiten de Engelstalige en Nederlandse literatuur. Het enthousiasme voor lezen, was na dat boek weer helemaal terug.

https://criterioncriticalmass.files.wordpress.com/2018/03/2a3ea-solaris2bkris2bon2bearth.jpg

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Ik vind de film echt fantastisch, het boek staat op mijn verlanglijstje.

In Nijmegen heb je best wel veel van die minibiebs, bij mij in de buurt weet ik er al drie te zitten.

avatar van misterfool
geplaatst:
* Ben bezig met de laatste twee updates, probeer deze voor komende vrijdag te posten*.

avatar van misterfool
geplaatst:
Fase 4: oftewel hoe ik een bijl zette in het verleden en andere overtuigingen.

https://ronnydeschepper.files.wordpress.com/2010/08/misdaad-en-straf.jpg

Prestoeplenije i Nakazanije - Fjodor Dostojevski (1866)

Aan al het moois komt een einde, zo ook aan de studententijd. De laatste paar jaar van mijn studie had ik meer tijd voor mezelf. De meeste vakken had ik met goed gevolg afgesloten en alleen de scriptie moest nog worden afgerond. Aangezien mijn studieschuld langzamerhand groteskere vormen begon aan te nemen, gaf ik mijn kamer in Nijmegen op. Ik was weer terug in het dorp waar ik opgegroeide; na bijna een half decennia pseudo-zelfstandigheid.

Strompelend door de Achterhoekse straten, werkend aan een document zonder einde, was enige frustratie mijn deelgenoot. Hoewel zulks rationeel niet klopte, voelde het verblijven op de weemoedige straat van mijn jeugd als een terugval. Het gevoel geen steek verder te komen, drong zich in ieder geval op. (die paar vakken die ik nog volgde en het rechtswinkelwerk dat ik deed, zullen we voor het gemak buiten beschouwing laten). Inmiddels was ik al met enige regelmaat actief op boekmeter. Daar herkende ik in de top 250 de naam van een auteur: Dostojevski. Ik had deze schrijver al wel eens langs zien komen bij de colleges rechtsfilosofie- de grootinquisiteur lazen we- maar echt geïnteresseerd was ik nog niet. Niettemin moet de No.1 positie toch iets betekenen in dit land (en anders zullen we de ombudsman wel verwittigen).

Op mijn krakkemikkige fietsje ging ik deswege op weg naar de lokale bibliotheek om een boek van Fyodor in huis te halen. In de bieb trof ik weliswaar kinderboeken, herdersromans en thrillers aan, maar er was geen Russische roman te bekennen. De lezer kan echter gerust wezen: het bleek mogelijk om een boek van een dorp verderop te laten invliegen. Het was de moeite waard; de leeservaring van mijn leven was immers onderweg.

Geen boek maakte meer indruk dan Misdaad en Straf. Dostojevski is een schrijver die bij uitstek de irrationaliteit van de mens kan schetsen, zonder de empathie daarbij uit het oog te verliezen. Tevens is de hele opbouw- van zonde, schuld en boetedoening naar verlossing- uiterst emotioneel weergeven. Hoofdkarakter Rashkolnikov is bovendien met al zijn intellectuele pretenties bijwijlen herkenbaar en sympathiek (zou het een juristentrek, zijn?) Enfin, dit was een boek dat, door de omstandigheden waar ik me in bevond, intens binnenkwam. (al ontken ik ten stelligste enige lommerdhouder te hebben omgebracht

The Old Man and the Sea - Ernest Hemingway (1952)

Waren er nog andere belangrijke ontwikkelingen in mijn laatste dagen als student? Jawel! Helemaal aan het eind der tijden bestaat er nog een schemerperiode, te weten: na het inleveren van de scriptie, maar vóór het afstuderen. Helemaal gespeend van enige inhoudelijke verplichting, zocht ik een goedkope manier om leesboeken in huis te halen. Daar ontdekte ik het fenomeen dat de kringloop heet. Na…..euh…. een enigszins bescheiden, doch aanzienlijke hoeveelheid aankopen heb ik voorlopig voldoende in huis gehaald. Het was een geslaagde kennismaking zullen we maar zeggen.

The Old Man & the Sea verdient nog een vermelding als een gouden vondst in deze tijd. Een klein verhaal over het doorzettingsvermogen van een oude visser en zijn woeste weerstand tegen een immense marlijn Tegenwind ondervindt ieder mens in zijn leven, maar zo’n verhaal weet dat toch in een mooie mythologie te vangen. Ik las het in één ruk uit en werd helemaal opgeslokt en verscheurd door het verhaal.

Een krappe twee jaar geleden tekende kortom de contouren van mijn huidige literaire smaak zich al enigszins af. Ik leerde een aantal van mijn favoriete auteurs kennen en lezen werd bovenal een steeds belangrijker onderdeel van mijn vrije tijd. Geen verkeerde ontwikkeling al zeg ik het zelf.

https://twistedsifter.files.wordpress.com/2018/03/aleksandr-petrov-old-man-and-the-sea-animation-short-film.jpg?w=800

avatar van Lalage
geplaatst:
handsome_devil ik las net jouw stuk over toen je net afgestudeerd was en nu ben ik zo benieuwd wat voor werk je doet, iets met filosofie of iets totaal anders?

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Lalage

Ik werk nu als huismeester in een verpleeghuis. Iets totaal anders dus, maar ik vind het een heerlijke baan, waar ik nog lang niet zat van ben.

avatar van misterfool
geplaatst:
Fase 5 Oftewel: de rivier die ik aan het bevaren ben.

https://www.boekmeter.nl/images/cover/1000/1020.jpg
Heart of Darkness - Joseph Conrad (1899)

De ontwikkeling die het meest aan mijn lezende leven heeft bijdragen, is wellicht de gebruikelijkste. Ik kreeg een baan! Grappig genoeg heeft de structuur van het werkende leven- zo vaak laatdunkend aangeduid als nine-to-five- mij veel geluk gebracht. De reistijd blijkt onder meer een dankbaar moment te zijn om te lezen. Door de voorspelbare weekindeling maakte het ook mogelijk om mij te verdiepen in andere vakgebieden. Hoewel ik als jurist ben opgeleid, zijn mijn interesses een stuk breder. De afgelopen tijd is bijvoorbeeld mijn fascinatie voor biologie en filosofie een stuk toegenomen. Een vraag bij filosofie die ik interessant vind, en die voor deze fase relevant blijkt, is hoe we weten wat we weten en of we de realiteit echt ervaren ( de goede toehoorder merkt; deze jongen heeft een onsuccesvolle poging gewaagd om Kant te lezen).

Deze vragen leiden ons verder stroomopwaarts naar een aantal schrijvers die wel eens verzameld worden onder de term: modernisme. Daar waar de boeken die ik hiervoor las een rechtlijnige narratief kennen, laten deze schrijvers het plot doelbewust ontsporen. Dit gevoel van onafheid en subjectiviteit weerspiegelen een wereld die snel veranderd. De vergelijking met de huidige tijdsgeest dringt zich hierbij wel eens op. Daarenboven hou ik van boeken die op subtiele wijze surrealisme introduceren. Het blijft geloofwaardig, maar toch lijkt de werkelijkheid ietwat uit het lood geslagen.

Heart of Darkness bleek een sleutelroman. De thematiek was mij deels bekend van een film als Apocalypse Now (1979) en een spel als Spec Ops: The Line (2012) , maar toch bleek het boek, ondanks het rechtlijnige plot, lastig te lezen. Joseph Conrad lijkt metaforen en referenties zo op elkaar te stapelen dat ze ondoordringbaarder en dreigender worden naar mate de rivier stroomopwaarts gaat. Bij bepaalde beschrijvingen blijken bovendien de gevoelens van het hoofdpersonage verworven te worden met hetgeen hij opmerkt. Klopt het wel wat deze schipper ziet? Deze thematiek communiceerde mooi met de filosofische vragen die mij intrigeerden.

Der Prozess - Franz Kafka (1925)

Hoewel Heart of Darkness de sleutelroman is, was het niet de eerste keer dat ik met modernisme in aanraking kwam. (non-lineaire storytelling: hoe toepasselijk!). Geen boek maakte immers meer indruk dan Het Proces van Franz Kafka (maar bij de vorige de fase zei ik toch? Ach, wat maakt het uit beste lezer; we gaan door met vertellen). Een boek die kijkt naar het fenomeen van het oordelen op verschillende vlakken: juridisch, romantisch, sociaal etc.. Kafka weet hierbij ook precies het snijvlak te vinden tussen horror en humor. Het plot voelt dan ook aan als een droom of een nachtmerrie. 400 pagina’s gingen nog nooit zo snel voorbij.

Dubliners - James Joyce (1914)

Tot slot heeft het literair modernisme zijn invloed doen geleden toen ik door de druilerige straten van Ierland liep . Een land waar ik toch wel stiekem een beetje verliefd op ben geworden. Daar raakte ik tevens geïnteresseerd in het werk van James Joyce. Een schrijver met een ietwat arrogante, doch erg leesbare schrijfstijl Daarenboven is hij goed in het creëren van meta-narratieven. Zo vind ik het gaaf hoe Dubliners een gevoel van sociale gevangenschap weet op te wekken als constante van verscheidene, afwijkende verhalen. De geleidelijke overgang van jeugd naar ouderdom bepaalt hierbij grofweg de volgorde. Tijdens het lezen lijk je door deze achterliggende structuren welhaast in een soort flowstate te komen. Overigens moet ik nog eens Ulysses lezen, maar dat schijnt erg lastig te zijn. Ondanks dat modernisme geen makkelijke literatuur aflevert, zal ik wel wat meer van dit soort boeken lezen in de toekomst. Ik kijk er zelfs al naar uit.

https://www.criminalelement.com/wp-content/uploads/2015/05/the-trial-orson-welles-2.jpg

Epiloog
In de regenachtige dagen des levens kreeg een jongen interesse in het lezen. Die leeshobby ging door een aantal stadia.Hij noemde boeken en ontwikkelingen, maar of het daarna goed gekomen is, is heden ten dage onderwerp van discussie. Gezien wij onze lezers niet willen vervelen met allerhande wilde voorspellingen en irrationele dan wel rationele theorieën over deze hobby, beëindigen we de reis vroegtijdig. Wij hopen op uw begrip!

avatar van eRCee
geplaatst:
Mooi weer misterfool. Je gebruikt alleen het begrip sleutelroman verkeerd, wil ik je meegeven, wellicht dat dit inzicht nog weer een heel nieuwe leesfase voor je ontsluit.

Het komt me voor dat de beschreven ervaringen tot nu toe, van drie gebruikers, ook best wat parallellen vertonen en zeker op onderdelen herkenbaar zijn voor mij.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:25 uur

geplaatst: vandaag om 13:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.