menu

De Site / Gebruikers / Essentiële Boeken Voor Je Lezend Bestaan

zoeken in:
avatar van handsome_devil
geplaatst:
Op MusicMeter bestaat al jaren een topic ("Essentiële Albums Voor Je Eigen Muzikale Reis") waarin gebruikers uit de doeken doen welke muziekalbums vormend zijn geweest voor hun muzikale ontwikkeling. Leek me ook wel een leuk idee om dat hier over boeken te doen. Zijn er meer mensen die dit een leuk idee vinden?

Ik wil best het spits afbijten met een paar stukjes over boeken die om allerlei uiteenlopende redenen heel belangrijk zijn geweest voor me. Ik zal zelf ook best wel persoonlijke verhalen vertellen als dat bij het boek past, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet (al is eigenlijk ieder verhaal dat bij een essentieel boek hoort natuurlijk in zekere zin persoonlijk ). Het is vooral de bedoeling dat iedereen lekker zijn/haar ding doet.

Als iemand trouwens een betere topictitel weet, laat je vooral horen. Ik heb geprobeerd het woord 'literair' zoveel mogelijk te vermijden, dat duwt misschien al wat te veel in een bepaalde richting.

avatar van eRCee
geplaatst:
Doe maar knappe duivel, trap hem af.

avatar van misterfool
geplaatst:
Een goed idee. Wil er uiteindelijk ook wel aan mee doen. Ik lees echter nog maar een goede drie jaar constant als hobby. Ik ontdek nu nog van alles, waardoor een lijst die ik nu post al snel weer verouderd zal zijn.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
eRCee en misterfool die voor zijn, is voor mij voldoende reden om mijn eerste stukje hier neer te pennen.

Proloog:
Jacques Vriens - Meester Jaap
Richie Tankersley Cusick - De Strandwacht

Volgens mijn moeder wilde ik, toen ik nog heel klein was, niets anders dan voorgelezen worden. Mijn favoriete boek was Pietepaf over een piepklein circushondje dat in eerste instantie het prijsnummer van de show is, maar later weggestuurd wordt omdat-ie een normaal hondenformaat heeft gekregen en niet meer bijzonder is. Het loopt goed af, maar volgens mijn moeder zijn vele tranen geplengd terwijl me dat boek voorgelezen werd. Desondanks wilde ik iedere keer weer opnieuw dat boek voorgelezen krijgen. Enig masochisme was me zelfs toen blijkbaar al niet vreemd. .

Toen ik zelf kon lezen ging ik trouw iedere drie weken met mijn moeder naar de bieb (en later alleen naar de biebbus) om het maximum aantal toegestane boeken te halen, om die dan (bijna altijd) allemaal in recordtempo te lezen. In de beginjaren van mijn leesleven zat daar eigenlijk altijd wel een boek over Meester Jaap bij. Ik kreeg werkelijk waar geen genoeg van de avonturen die de meester met zijn klas beleeft. Ik was erg eenkennig, het maakte me echt niks uit als ik Meester Jaap voor de vijfde keer las, ik vond het nog net zo grappig. Ieder kind hoopte toch in die tijd les te krijgen van iemand als Meester Jaap? Mijn Meester Jaap werd juffrouw Joke in groep 5 en 6. Ik was de boeken toen al ontgroeid (ik was meer klaar toen voor Achtste-Groepers Huilen Niet) maar de gekke grapjes, rare experimenten en wilde avonturen van juf Joke deden me regelmatig aan Meester Jaap denken.

Toen ik wat ouder werd ontdekte ik de kinderthrillers en -horrors. Door een boek uit de schoolbieb stuitte ik op een serie kinderthrillers (op de kaft stond altijd 'thriller' in handschrift geschreven). Ik heb alle boeken uit die reeks meerdere keren gelezen. Heerlijk om zo bang te worden van een boek dat je er nachten niet van kunt slapen. Ik heb eigenlijk weinig titels uit die serie nog paraat, maar De Strandwacht herinner ik me nog goed, vooral omdat ik het zelf gekocht heb tijdens een vakantie in Renesse met mijn ouders haha, en omdat ik het in eerste instantie niet zo goed vond, maar toen ik het voor de derde keer die vakantie las, had het toch wel wat.

Ik zal absoluut niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad, daar heb ik veel te veel mooie herinneringen voor, maar thuis waren toch vooral ellende en stress aan de orde van de dag, en wat is er dan fijner om je koptelefoon op te zetten (waarschijnlijk met Marco Borsato, want daar ben ik tot aan mijn tienerjaren idolaat van geweest) en te verdwalen in een boek dat je alle slechts doet vergeten. Ik kan me vooral herinneren dat lezen puur escapisme en ontspanning voor me was. Zelfs als ik de ellendige boeken van Carry Slee, of het zoveelste boek over een tienermoeder die natuurlijk ook nog aan de heroïne zit las, was dat een manier om even niet bezig te hoeven zijn met thuis. Later ontdekte ik dat er ook andere redenen kunnen zijn om te lezen en dat boeken meer kunnen zijn dan vermaak en escapisme, maar daarover vertel ik jullie morgen meer in het eerste echte hoofdstuk.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
misterfool schreef:
Een goed idee. Wil er uiteindelijk ook wel aan mee doen. Ik lees echter nog maar een goede drie jaar constant als hobby. Ik ontdek nu nog van alles, waardoor een lijst die ik nu post al snel weer verouderd zal zijn.


Ik denk dat dat voor iedereen geldt. Uitgelezen en uitontwikkeld raak je (gelukkig) nooit. Misschien doe ik dit over tien jaar (als BoMe dan nog bestaat) allemaal nog wel eens over.

avatar van Sol1
Sol1 (crew)
geplaatst:
handsome_devil schreef:
Als iemand trouwens een betere topictitel weet, laat je vooral horen. Ik heb geprobeerd het woord 'literair' zoveel mogelijk te vermijden, dat duwt misschien al wat te veel in een bepaalde richting.
Ik moest even denken aan varianten met kreten als jezelf bibliotherapie geven, maar eigenlijk vind ik de huidige titel zo al mooi genoeg.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Hoofdstuk 1:

https://www.boekmeter.nl/book/112

Toen ik naar de middelbare school ging stapte ik over op de thrillers voor volwassenen, maar er kwam een moment dat ik eraan moest geloven: literatuur. Ik weet nog dat we gezamenlijk in de klas Het Gouden Ei van Tim Krabbé lazen, om er allemaal even in te komen, en dat in de jaren erna de taak aan ons was om zelf onze eigen weg te vinden in de Nederlandstalige romans.

Voor mij was de literatuur volledig onontgonnen gebied. Ik was er tot dan toe nog nooit mee in aanraking gekomen, ik kende niemand die zich ermee bezighield. De eerste keuzes voor mijn leeslijst waren dan ook dramatisch; ik koos maar wat veel van mijn klasgenoten kozen, begon daar dan vol goede moed aan, maar raakte al snel ontgoocheld. Na twee of drie boeken wist ik het zeker: literatuur was verschrikkelijk en ik zou nog een aantal lange jaren tegemoet gaan, wetende dat er uiteindelijk vijftien boeken op mijn eindlijst moesten komen te staan.

Aan het begin van de vierde klas, ik zal vijftien zijn geweest, ging ik naar mijn lerares Nederlands toe en vertelde haar dat ik helemaal genoeg had van het lezen voor mijn lijst, dat ik hield van lezen, maar dat literatuur echt nergens op sloeg. Ze zei toen woorden die ik nooit zal vergeten: "Ik denk dat je literatuur best leuk zal vinden, maar dat je gewoon nog niet de boeken hebt gevonden die bij je passen. Ik denk dat je Nooit Meer Slapen leuk zal vinden."

Met frisse tegenzin begon ik kort daarna aan Nooit Meer Slapen en het is achteraf misschien wel het belangrijkste boek uit mijn leven geworden. Ik vond het fantastisch. Ik kwam er toen achter wat literatuur kon zijn en ik moest stiekem wel toegeven dat het misschien wel het beste boek was dat ik ooit gelezen had. Het sprak me veel meer aan dan de hap-slik-weg-spanningsliteratuur die ik tot dan toe gelezen had.

Er sprak een bepaalde levensvisie uit het boek, een nogal pessimistische, waar ik me als gloomy puber heel erg tot aangetrokken voelde. Ik had bovendien nooit stilgestaan bij het feit dat boeken ook een kapstok voor grotere ideeën konden zijn en dat schrijvers iets te zeggen konden hebben over het wezen van het leven. Met die grotere ideeën was ik ook nog nooit bezig geweest, maar dit boek wakkerde een vuur in me aan dat eigenlijk nooit meer uit is gegaan. Ik vind het heel erg raar om me te realiseren dat ik vijftien jaar geleefd heb zonder nadenken over de wereld en mijn eigen plek daarin (of in ieder geval de terminologie ontbeerde om dat te doen) en dat ik sindsdien weinig anders meer doe en er ook mijn studie aan gewijd heb (filosofie). Wat dat betreft is Nooit Meer Slapen echt levensveranderend geweest.

Ik weet niet wat die lerares (jammer dat ik d'r naam niet meer weet) in mij zag dat haar deed denken aan dit boek, maar ik zal haar eeuwig dankbaar zijn voor de tip die ze me toen gaf. Ik heb sinds Nooit Meer Slapen genoten van het lezen voor mijn lijst (eigenlijk nog zo'n beetje het enige waar ik van genoot op de middelbare school) en heb sindsdien weinig anders meer gelezen dan literatuur. Ik ben het levende bewijs van het belang van goede docenten, want vanuit mijn directe omgeving had ik nooit de prikkel gekregen die ik toen blijkbaar nodig had.

avatar van eRCee
geplaatst:
Wauw, mooi verhaal!

avatar van Pageturner
geplaatst:
Heerlijk begin, ik ben benieuwd naar de rest van je reis!

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Hoofdstuk 2:

https://www.boekmeter.nl/book/28

De deur naar de literatuur stond sinds Nooit Meer Slapen wagenwijd open. Ik begon ook buiten de verplichte nummertjes voor mijn lijst te lezen en begon een bescheiden collectie aan te leggen. BoekMeter bestond inmiddels, hoewel ik vooral een MuMegebruiker was, en bracht me op het spoor van vele klassiekers die ik nodig eens moest lezen.

Een van die boeken was Misdaad en Straf, een roman die me op basis van de plotomschrijving al heel erg aansprak. Dus ik op mijn fietsje naar het centrum van Arnhem (grote kans dat dit op een moment was dat ik eigenlijk op school had moeten zijn) en naar de Slegte. Ik vond de Engelse vertalingen van Misdaad en Straf en De Idioot voor twee euro per stuk (de jongen aan de balie schudde nog zijn hoofd, iemand had deze boeken helemaal verkeerd geprijsd) en ging tevreden naar huis.

Het duurde nog wel eventjes voor ik Misdaad en Straf open zou slaan, want ik herinner me zeer levendig hoe ik in de week dat iedereen op meireis was (ik was blijven zitten en mijn moeder had niet het geld om me nog een keer te laten gaan), ik moet zeventien geweest zijn, met een chagrijnige kop om 8:10 in mijn eentje in een klaslokaal zat, verplicht was de uren uit te zitten en huiswerk te maken. Ik ben toen in het boek begonnen, heb het ook in die week grotendeels gelezen, en hoewel ik waarschijnlijk de helft niet heb begrepen omdat ik een Engelse vertaling had, was ik diep onder de indruk.

Dit boek had alles wat ik zocht: ik vond het enorm spannend en mooi geschreven, maar er werden ook heel veel thema's aangesneden en interessante vragen opgeroepen waar ik, wederom, niet eerder mee bezig was geweest. Ik heb geloof ik net zoveel tijd besteed aan googelen wat dit boek allemaal te betekenen had als dat ik aan het lezen van het boek zelf had besteed. Ik stuitte op allerlei sociaal-politieke, maar ook ethische theorieën waar ik tot dan toe misschien vagelijk van gehoord had, maar nooit had geweten wat het nou allemaal precies betekende. Wederom ging er door een enkel boek een wereld voor me open, dit keer de wereld van de filosofie.

Filosofie werd bij ons niet gegeven op school, maar Misdaad en Straf zorgde ervoor dat ik naar een open dag ben gegaan om te kijken of de studie wat voor me zou kunnen zijn. Zonder enige voorkennis, behalve datgene wat ik had opgedaan uit Dostojevski's roman, heb ik me een jaar later ingeschreven voor de studie filosofie in Nijmegen. Een enorme sprong in het diepe, eigenlijk helemaal niks voor mij, die altijd alles zorgvuldig incalculeert en op alles zo goed mogelijk probeert te anticiperen, maar er waren op dat moment ontzettend veel dingen in mijn leven die me doodongelukkig maakten dat er iets drastisch moest veranderen. Ik had het voorgevoel dat filosofie al die problemen zou kunnen oplossen. Filosofie zou mijn redding worden.

avatar van Sammael
geplaatst:
Leuk idee voor een topic en erg mooie stukjes! Leuk om te zien dat boeken ook echt verbonden zijn aan bepaalde belangrijke gebeurtenissen in je leven. Ik heb dat zelf eerlijk gezegd weinig, natuurlijk hebben veel boeken me beïnvloed of zijn ze in mijn gedachten verbonden met de tijd waarin ik het las, maar er zijn voor mij zelden concrete levensbeurtenissen of -keuzes aan gekoppeld. Voelt eigenlijk een beetje als een gemis, nu ik dit topic zo lees.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Hoofdstuk 3:

https://www.boekmeter.nl/book/12491

In zekere zin werd filosofie inderdaad mijn redding. Allereerst was het een goede aanleiding om het huis uit te gaan, maar ook kwam ik terecht tussen een groep mensen die allemaal net zo 'vreemd' waren als ik; buitenbeentjes die zich bezighielden met allerlei zaken waar anderen niks mee konden. Er was eindelijk een einde gekomen aan het pesten, waar ik op de middelbare school heel veel last van had.

En dan was er nog de inhoud van de studie, ik was altijd een zeer slechte leerling geweest die zo min mogelijk naar school ging en het mag een wonder heten dat ik uiteindelijk geslaagd ben voor mijn examen, maar door filosofie werd ik opeens een studiebol die alleen maar hoge cijfers haalde. Als een spons zoog ik alle ideeën die voorbijkwamen op, ik kon niet genoeg krijgen van alle uiteenlopende theorieën waarmee ik kennismaakte. Bovendien vond ik het heerlijk dat er van je verwacht werd dat je ook zelf nadacht en dat het niet alleen de bedoeling was om kennis te reproduceren.

En zelf nadenken deed ik natuurlijk al, over de politiek, over mijn plaats in de wereld, over wat ik aan moest met het verleden dat niet altijd makkelijk was geweest en hoe ik me daaraan kon ontworstelen en ik had al wel een aantal vagelijke theorieën daarover uitgedacht. Ik voelde me vanaf het begin al heel erg aangetrokken tot de wijsgerige antropologie, voor mij is de vraag naar wat het betekent om mens te zijn echt de meest interessante van de hele filosofie, maar het was een boek dat ik op eigen houtje las (omdat het volgens docenten geen 'echte' filosofie zou zijn) waar ik heel veel van wat ik uitgedacht had terugvond.

Ik weet nog dat ik De Mythe van Sisyphus in mijn tweede jaar van de studie heb gelezen tijdens een zeilreis met de studievereniging (eentje waar ik ontzettend warme herinneringen aan heb) en dat ik heel veel van wat ik al voelde en dacht daarin werd gezegd, maar dan veel beter uitgewerkt en stukken mooier opgeschreven dan ik ooit zou kunnen doen. Het boek gaf antwoorden op de vragen waar ik erg veel mee bezig was in die tijd. Ik heb jarenlang last gehad van depressies en zo, maar De Mythe van Sisyphus hielp me om daar beter mee om te leren gaan en overtuigde me van het feit dat het leven het waard is om geleefd te worden, dat er, ondanks je verleden, nog een zee voor mogelijkheden is in hoe je je heden en je toekomst vormgeeft. Het werd mijn bijbeltje en samen met Sein und Zeit van Heidegger en The Human Condition van Arendt vormde het de ruggengraat van wie ik was qua ideeën en theorieën.

Waar ik in de eerste jaren van mijn studie die spons was die alles in zich opnam, werd ik naarmate ik verder kwam in mijn studie steeds kritischer en begon ik steeds meer te zien dat filosofie ook een heleboel problemen maakt die eigenlijk helemaal geen problemen hoeven te zijn. Daarnaast vond ik het hele academische gedoe maar een benauwende wereld waarin iedereen zich met allerlei schijnproblemen bezighoudt maar doet alsof het dingen van levensbelang zijn, waarin amper samenwerking is en iedereen vooral op zijn eigen, vaak vastgeroeste, eilandje leeft.

Tegen het einde van mijn studie was ik eigenlijk best wel klaar met filosofie. Maar ik zal nooit vergeten hoeveel (positieve) veranderingen ik door filosofie te studeren heb ondergaan en hoe het mij geleerd heeft om altijd mijn eigen plan te trekken, ongeacht wat anderen daarvan vinden en om altijd voor mezelf te denken en nooit een definitief oordeel te vormen en altijd open te staan voor het leren van nieuwe dingen en het bijstellen van je mening. Ik heb van filosofie veel meer geleerd dan alleen maar logisch nadenken. Alles wat ik tijdens mijn studietijd heb meegemaakt heeft me geleerd wie ik ben en is waarschijnlijk de blauwdruk voor de rest van mijn leven geworden.

Bovendien zal mijn liefde voor Camus, Heidegger en Arendt altijd wel blijven, hun denken zal voor mij altijd relevant blijven. Ik hoop stiekem nog eens een werk te lezen dat ik aan dat rijtje met lievelingswerken kan toevoegen. Er zijn in ieder geval best wat dingen die mij nieuwsgierig maken en zijn er nog genoeg moderne filosofen waar ik nog nooit iets van gelezen heb, maar waar ik hoge verwachtingen van heb (Kierkegaard, Derrida, Foucault bijvoorbeeld). Maar misschien is dat meer iets voor als ik met pensioen ben, voor nu voel ik in ieder geval weinig behoefte om me weer heel veel met filosofie bezig te zijn, in ieder geval niet in de vorm waarop ik dat tijdens mijn studie deed. Voorlopig is het tijd voor andere dingen.

Tegen het einde van mijn studie ging ik op zoek naar andere manieren om mijn tijd in te vullen (ik deed niet veel anders dan filosofie), ik ging vakken bij literatuurwetenschap volgen en ik ging literatuurrecensies schrijven voor een webmagazine. Filosofie raakte een beetje op de achtergrond en ik raakte vooral weer meer geïnteresseerd in de roman. Het zou niet lang duren voor ik het boek dat nu bovenaan mijn top10 staat zou ontdekken.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Prachtig verhaal! Ik waardeer Camus vooral om het machtige La peste, aan zijn filosofisch werk ben ik nooit begonnen. Tijdens mijn masteropleiding (pedagogische wetenschappen) ben ik zo bekogeld met filosofie (altijd maar Socrates en Plato, maar ook Descartes, Kant, Langeveld, Dewey, Foucault, Gadamer...) dat ik er achteraf wat de buik vol van had. Zeker in combinatie met het gevoel dat jij zo treffend verwoordt, dat de academische wereld "een benauwende wereld" lijkt, "waarin iedereen zich met allerlei schijnproblemen bezighoudt maar doet alsof het dingen van levensbelang zijn, waarin amper samenwerking is en iedereen vooral op zijn eigen, vaak vastgeroeste, eilandje leeft." Ik zie mezelf wel over een aantal jaar iets filosofisch van Camus oppikken.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
De romans van Camus zijn stiekem hier nog wel groter favoriet dan zijn filosofisch werk, maar ja, die zijn dan weer niet zo van invloed geweest als de Mythe. Ik las de romans van hem ook veel later dan zijn filosofisch werk (De Pest zelfs onlangs pas voor het eerst gelezen, inderdaad prachtig!).

Vrienden van me gaven altijd de voorkeur aan Sartre, die misschien wel inderdaad de betere filosoof is, maar ik vind Camus een veel beter schrijver. Maar dat is ook wel een verschil tussen mijn vrienden en mij, ik zie mezelf als veel minder 'echt' filosoof dan mijn vrienden zijn. Zij zijn de veel betere denkers, ik ben niet rationeel genoeg om een goede denker te zijn.

avatar van eRCee
geplaatst:
handsome_devil schreef:
Vrienden van me gaven altijd de voorkeur aan Sartre, die misschien wel inderdaad de betere filosoof is, maar ik vind Camus een veel beter schrijver.

Ik snap wel dat filosofievrienden dat vinden inderdaad, maar hoewel Sartres denken op papier mooi standhoudt (het zijn fonkelende denkexercities), is het existentialisme zoals hij dat uitdroeg in de praktijk toch wel achterhaald te noemen, met name door ontdekkingen in de genetica. Bij Camus is dat volgens mij veel minder het geval omdat zijn gedachtenwereld altijd meer in het werkelijke leven was geworteld. (Daarom is hij waarschijnlijk ook zo'n groot romancier.)

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Hoofdstuk 4:

https://www.boekmeter.nl/images/cover/3000/3701.300.jpg

Ik was dus weer wat meer romans aan het lezen en op een gegeven moment had ik het met een studiegenoot over literatuur. Die studiegenoot nodigde me uit om een keer aan te schuiven bij zijn leesclub, waar iedere maand een klassieker besproken werd. Het beviel me allemaal wel, dat praten over boeken, biertje erbij, het waren erg gezellige avonden.

Ik had eens in het muziekblad waar ik tegenwoordig recensies voor schrijf een recensie over The Crying of Lot 49 gelezen. De manier van vertellen van Pynchon werd in die recensie vergeleken met de films van David Lynch, die op dezelfde manier labyrintisch zouden zijn. Nu ben ik al sinds mijn tienerjaren idolaat van Lynch, en dat werd tijdens mijn studie, toen ik heel goed bevriend raakte met een mede-Lynchfan (nog steeds een van mijn beste vrienden) alleen maar erger. Ik had dus niet meer dan die vergelijking nodig om een aantal van Pynchons boeken aan te schaffen.

Bij de leesclub mocht degene bij wie de avond gehouden werd boeken voorstellen waar dan op gestemd werd. The Crying of Lot 49 was mijn voorstel en die werd gekozen (ik denk vooral omdat-ie zo dun is haha). Ik heb het boek eerst in het Engels gelezen, daarna in het Nederlands en ik begreep er nog steeds lang niet alles van. Maar ik vond het fantastisch en het liet me zien dat er nog veel meer mogelijk was binnen de literatuur dan ik tot dan toe had gedacht.

Het was enorm speels en ingewikkeld tegelijkertijd. Het was echt het meest grappige wat ik ooit had gelezen, terwijl de ondertoon heel serieus en maatschappijkritisch was. Het las als een spannende thriller, maar het was ook inderdaad een labyrintisch geheel waarin je als lezer net zo de weg kwijtraakte als hoofdpersonage Oedipa Maas. Ik had tot dan toe wel andere romans gelezen die qua stijl afweken van wat ik gewend was, maar zo ver doorgevoerd als in dit boek had ik nog niet meegemaakt en het had een overdonderend effect op me. Ik was overigens wel de enige van de leesclub die het boek goed vond haha.

In de paar jaar erna heb ik het boek een keer of vijf gelezen en iedere keer was ik weer net zo gegrepen als de eerste keer dat ik het las. Er vielen iedere leesbeurt weer nieuwe dingen op en er waren met iedere leesbeurt weer nieuwe dwarsverbanden te ontdekken. Het is voor mij echt een boek waar ik nooit op uitgekeken raak, waarin altijd ondoorgrondelijke elementen aanwezig blijven die aan me blijven trekken.

Het boek heeft niet mijn leven veranderd, maar heeft wel mijn ogen geopend voor het bestaan van een tak binnen de literatuur waar ik tot dan toe nog niet zo in geïnteresseerd was. Sindsdien probeer ik wat vaker romans die, allemaal op hun eigen manier, breken met conventies en afwijken van de 'standaard' roman, voor zover die bestaat. Ik heb al heel wat mooie dingen ontdekt door die ene novelle die ik 7 jaar geleden voor het eerst las.

Het was niet lang voor mijn afstuderen dat ik het boek las, ik denk dat ik met mijn laatste vakken bezig was. Ik las nog redelijk wat en heb ook nog wel een hele tijd bij de leesclub gezeten. Bovendien schreef ik nog steeds recensies, maar dat zou binnen een paar jaar allemaal veranderen. Een heftige tijd zou aanbreken waarin lezen, zowel filosofie als romans, helemaal naar de achtergrond zou verdwijnen. Maar daarover morgen meer, dat zal trouwens ook het allerlaatste hoofdstuk zijn.

avatar van Sammael
geplaatst:
Briljant boek inderdaad, van misschien wel mijn favoriete schrijver. Ik herken erg wat je zegt over de combinatie van het speelse en ingewikkelde, en inderdaad stopt Pynchon zoveel in zijn boeken dat er je altijd nieuwe dingen blijven opvallen. De vergelijking met Lynch kan ik ook wel zien.

Heb je Gravity's Rainbow toevallig ook gelezen? Anders kan ik je die ook van harte aanraden.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Nee, die moet ik nog! Ik wil later dit jaar Against the Day opnieuw lezen (ben tot pagina 400 gekomen, maar toen belandde ik in de grote leesdip) en dan volgend jaar me wagen aan Gravity's Rainbow. Ik heb tot nu toe nog niks gelezen van Pynchon wat me niet beviel, misschien ook wel mijn favoriete schrijver, al vind ik dat moeilijk te zeggen als er nog zoveel is wat ik nog moet lezen van de beste man.

avatar van Sammael
geplaatst:
Herkenbaar van Against the Day. Ik ben een paar jaar geleden tot pagina 700 gekomen, maar kwam er toen vanwege omstandigheden twee maanden niet aan toe om verder te lezen. Daarna lag ik zo uit het verhaal dat ik het niet heb afgemaakt. Staat zeker op mijn lijstje voor herlezing, wanneer ik weet dat ik er de tijd en aandacht aan kan geven die het verdient.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Hoofdstuk 5:

https://www.boekmeter.nl/book/72211

Ik ben nooit een goede slaper geweest, maar nadat ik afgestudeerd was en op zoek moest naar een baan begon de echte ellende. Periodes van niet slapen (als in: echt niet, gewoon een week achtereen wakker zijn) en periodes van extreme moeheid en depressie wisselden elkaar af. Het bleek onmogelijk om als afgestudeerd filosoof aan iets buiten de filosofie te komen dus al het werk wat ik deed vond ik echt verschrikkelijk. Bovendien kon ik banen nooit lang aanhouden want de afwisseling tussen slapeloosheid en depressie bleek wat dat een heel slechte combinatie.

Voor lezen was dus ook nauwelijks ruimte, want ik was te opgefokt of te moe om een boek open te slaan. Het dieptepunt kwam toen ik 2,5 jaar geleden vier weken niet sliep (dat wil zeggen: max. 1 of 2 uur per nacht, met periodes waarin ik helemaal niet sliep). Ik had door slaapgebrek totaal geen controle meer over mijn emoties en gedachten en uiteindelijk moest ook de crisisdienst en veel medicatie erbij aan te pas komen om mij weer te kunnen laten slapen.

Het heeft maanden geduurd voor ik er lichamelijk weer een beetje bovenop was en mentaal was het ook een flinke klap om te verwerken. De diagnose waarvan ik al jaren wist dat die eraan zat te komen, kwam (bipolaire stoornis) en er zat weinig meer op dan het leven dat ik drie-vier jaar geleefd had moest ik volledig omgooien. In ieder geval alles om niet meer in constante staat van manie of depressie te leven.

Ik stopte met drinken, roken, drugs, feestjes en ging sporten, gezond eten en hield een regelmatig slaapritme aan. De combinatie van een regelmatig leven met een lage dosis medicatie wierp zijn vruchten af. Ik werd voor het eerst in jaren weer stabiel en ben dat, met enkele niet al te ernstige episodes daargelaten, nu alweer anderhalf jaar. Mijn leven is leuker dan ooit.

Lezen had ik al jaren links laten liggen dus, maar toen ik eenmaal weer een beetje stabiel was, was het een van de eerste dingen waar ik weer behoefte aan kreeg. Ik was er echter al zo lang uit geweest, ik wist niet meer waar ik moest beginnen. Gelukkig was er een collega van het filmhuis waar ik als vrijwilliger werkte die zich bezighield met hedendaagse literatuur, en dan met name de Engelstalige literatuur. Hij raadde me Circe aan en het was het eerste boek dat ik weer in jaren kocht.

Het beviel me erg goed en het boek staat voor mij een beetje symbool voor het begin van een heel nieuwe, fijne periode in mijn leven, waarin ik de rust weer heb om lekker veel te lezen en die me bovendien op het spoor van de hedendaagse Engelstalige literatuur heeft gebracht. Ik probeer nu, naast klassiekers en de wat vreemdere boeken, ook genoeg tijd in te ruimen voor hedendaagse literatuur. Die combinatie van verschillende stijlen, periodes en genres zorgt ervoor dat ik meer dan ooit lees en het voorlopig ook nog lang niet zat ben. Dit jaar alweer 52 boeken gelezen (ook een beetje met dank aan corona) en ik hoop de liefde voor lezen nooit meer kwijt te raken.

Dit was het laatste hoofdstuk uit mijn reis. Ik geef graag het stokje over aan iemand anders (ik heb vanuit betrouwbare bron vernomen dat Pageturner al stiekem voorbereidingen aan het treffen is ) en ben heel erg benieuwd wat jullie voor leesreis doorgemaakt hebben.

avatar van misterfool
geplaatst:
Heftig verhaal. Doch goed dat het weer beter gaat .

avatar van Pageturner
geplaatst:
Wat een intens verhaal! Maar ik ben blij om te lezen dat je weer stabiliteit hebt gevonden.

Dan neem ik het stokje graag over voor mijn leesreis...

Proloog

Het was een donkere en stormachtige avond…

Nee, zo begint het niet.

Lezen doe ik al zolang ik het me kan herinneren. Blijkbaar heb ik het mezelf geleerd, want op een dag in de derde kleuterklas (groep twee? Geen idee hoe ik dit begrijpelijk moet maken voor de Noorderburen) riep de juf mijn mama bij zich omdat ze ontdekt had dat ik lettertjes kon lezen. Daarna ging het snel: terwijl mijn klasgenootjes in het eerste leerjaar (groep drie dan maar?) stap voor stap leerden lezen met maan-roos-vis, mocht ik naar de zorgjuf om in geavanceerdere boekjes te snuisteren. In de jaren die daarop volgden, verslond ik Harry Potter, alles van Paul van Loon, Anthony Horowitz, Roald Dahl, Marc de Bel… Het soort boeken dat een jongetje uit een slaperig dorpje het gevoel geeft dat het kan, avonturen beleven. Net zoals de strips die verslond.

Ik werd het jongste lid van de bibliotheek in ons dorp. Daar was het ook dat ik, vele jaren later, het eerste boek aantrof waar ik met jullie over wil filosoferen.

Hoofdstuk 1
Waarin de lezer toevallig op een boek stuit dat hem in een andere wereld laat tuimelen


https://webservices.bibliotheek.be/index.php?func=cover&ISBN=9789059080089&VLACCnr=2355651&CDR=&EAN=&ISMN=&coversize=medium

“De noamhog danst op het water,” las ik op de achterflap. Met zo’n titel en zo’n afbeelding op de voorflap moet dat wel een mysterieuze geest zijn. Dit boek moest mee. Thuis ontdekte ik dat een noamhog een houten boot uit Ierland is. Wat een tegenvaller! Gelukkig ontdekte ik nog veel meer. Een buitengewoon meeslepend verhaal, om precies te zijn.

Ik was twaalf op dat moment, zat in het eerste middelbaar (ik geef het op) en waande me groot en volwassen, maar De geheimen liet me inzien dat er veel meer was in de wereld dan wat ik tot dan toe had aangenomen. Het is het verhaal van Sam (een volwassen protagonist! Iets nieuws op dat moment!), die in het huis van zijn grootouders een stapeltje brieven vindt. Die zijn geschreven in de jaren vijftig door een jongen die op de Blasketeilanden woont, voor de kust van Ierland. Elke brief ontsluiert voor een stukje een geheim dat Sams grootouders met zich meedragen. Tegelijk brengen ze bij Sam allerlei herinneringen naar boven naar zijn eigen jeugd, in de jaren zestig en zeventig in Battel, een gehucht van Mechelen, de stad die vlakbij mijn slaperige dorpje ligt.

Dit boek nam me mee op reis. Letterlijk: ik moest en zou immers de Blasketeilanden bezoeken, die intussen volledig verlaten zijn en enkel met een gammel bootje te bereiken. In juli 2008 ben ik er dan ook met mijn papa geweest. Ronddolen op die rotsige kusten, tussen de ruïnes van huizen die tot de jaren vijftig bewoond werden, is magisch. Misschien hebben de mensen de eilanden wel verlaten, de aloude Ierse geesten, de banshees en de faeries, spoken er zeker nog rond.

Jaren later ontdekte ik wel enige onregelmatigheden in dit boek. Zo bestaat het adres Tolhuisstraat 82 in Battel, waar het verhaal zich afspeelt, helemaal niet. De Tolhuisstraat bestaat, maar is veel korter. Bovendien is het onmogelijk dat de protagonist in 1970 naar Siouxsie and the Banshees luistert. De eerste plaat van die groep kwam pas in 1978 uit. Wat is hier aan de hand? Ik durfde het aan om de schrijver een e-mail te sturen. Nog geen dag later kreeg ik uitgebreid antwoord. Omdat het huis in het verhaal gebaseerd is op het huis van zijn grootouders, had hij het een ander adres gegeven in het boek. En om het verhaal van de Ierse banshees in het boek te introduceren, had hij Siouxsie iets ouder gemaakt, maar dat vindt ze hopelijk niet erg. En ik ook niet, want door De geheimen had ik zoveel essentiële dingen geleerd en ontdekt voor mijn lezend bestaan.

avatar van Jason82
geplaatst:
Mooie verhalen Pageturner en handsome_devil!

avatar van Pageturner
geplaatst:
Hoofdstuk 2
Waarin de held van dit verhaal ontdekt dat het indrukwekkendste boek niet te imiteren valt


Zonder te willen opscheppen, zat ik altijd één leesniveau hoger dan mijn leeftijdsgenoten. Al voor ik negen was, las ik de boeken met een ‘9’ op de rug, dus toen ik eindelijk negen werd, was ik al toe aan die met een dikke vette ‘12’. Toen ik twaalf werd, had ik alle twaalfjes die me interesseerden al verslonden, dus begon ik aan de ‘AD’, oftewel adolescentenromans, in de tijd toen de gruwelterm young adult nog niet was uitgevonden. En voor ik 15 was, was de jeugdafdeling ‘op’ en werd het tijd voor de volwassenenafdeling. Ik las veel thrillers toen (Het Hoover Archief* van Robert Ludlum, alles van Michael Crichton, alles van Karin Fossum), maar net zo goed De helaasheid der dingen, Het parfum, Extreem luid en ongelooflijk dichtbij* en De vliegeraar*.

Het was ook de periode waarin ik mezelf begon te zien als een serieuze schrijver in de dop, terwijl mijn pennenvruchten gewoon de stijl van de boeken die ik las na-aapten. Als ik eens graaf in mijn lade, vind ik vast nog wel het verhaal over een vondeling in een bos dat ik schreef in een plastische, zintuiglijke stijl. Dat kan ik dus dateren net nadat ik Het parfum las. Een verhaal vol associatieve gedachtesprongen, verwijzingen naar liedteksten en experimenten met typografie kwam na Extreem luid en ongelooflijk dichtbij. Maar van het indrukwekkendste boek uit die tijd heb ik geen epigoon gepend. Misschien omdat het zo’n verpletterende indruk naliet dat imiteren onmogelijk was.

https://www.deslegte.com/images/cached/resample/jpg/data/uploads/284/450/cms_visual_28379.jpg_1403610614000_284x450.jpg

Misschien moet je De vliegeraar wel op die leeftijd lezen om dat te ervaren. Ik heb hem later nooit durven herlezen, uit angst dat de indruk niet meer hetzelfde zou zijn. Het verhaal van Amir en Hassan die als kind in het vredevolle (maar in sociale klassen verdeelde) Afghanistan opgroeien en door een tragische gebeurtenis uit elkaar worden gerukt, waarna Amir, jaren later, een manier zoekt om het goed te maken: zoiets had ik nog nooit gelezen. Het is ontroerend, maar kwam niet sentimenteel op me over (anders had ik het nooit uitgelezen, grote jongens huilen niet, weet je wel). Het is wreed, maar niet zoals de thrillers die ik las dat waren: de wreedheid grijpt je bij de keel en laat je nooit meer los.

Jaren later gaf ik Nederlands aan anderstaligen en had ik heel wat Afghaanse leerlingen. Zij waren vereerd dat ik zoveel wist over hun land, terwijl de meeste Belgen niet verder komen dan ‘Afghanistan? Ja, daar is ’t oorlog zeker hé.’ Ook dat had ik dus allemaal aan Amir en Hassan te danken.


* Oei, sorry, ik heb de Nederlandstalige titel vermeld. Euh, natúúrlijk las ik die boeken in het Engels. Net zoals iedereen las ik Harry Potter ook al voor de hype, in het Engels uiteraard.

avatar van Pecore
geplaatst:
Ik heb De vliegeraar en Duizend schitterende zonnen ook gelezen in mijn tienerjaren (ik schat dat ik 16/17 was). Dat was inderdaad erg heftig, kwam keihard binnen. Des te groter de deceptie toen ik een decennium later Uit de bergen kwam de echo las, wat een matig boek.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Duizend schitterende zonnen vond ik gek genoeg maar niets, die heb ik na een derde van het boek alweer weggelegd. Ik denk dat ik me toen gewoon minder goed kon inleven in het vertelperspectief van een meisje. Later nooit meer iets van Hosseini gelezen...

avatar van Pageturner
geplaatst:
Hoofdstuk 3
Waarin de jonge schrijver de liefde voor poëzie ontdekt


In het vijfde middelbaar (ik was zestien) leerden we bij Nederlands over poëzie. Bah, poëzie? In de lagere school hadden we wel rijmelarijtjes voor kinderen gelezen, zoals de versjes van Annie M.G. Schmidt. Maar poëzie voor volwassenen? Dat kan toch alleen iets voor zwijmelige halvegaren zijn.

Toegegeven, goede voorbeelden waren de vijf Vlaamse dichters die we bestudeerden in de klas niet. Eentje had een enorm drankprobleem (Herman de Coninck), eentje was het ultieme enfant terrible (Hugo Claus), eentje nam een overdosis (Jotie T’Hooft), eentje had een dubieuze band met één van zijn leerlingen (Guido Gezelle) en eentje snoof coke en werkte samen met de Duitsers (Paul van Ostaijen).

https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1413448231l/13629644.jpg

Het zijn die eerste en die laatste die de diepste indruk nalieten en mij plotsklaps overstag lieten gaan om zelf poëzie te pennen. De ongebreidelde zin voor experiment van Paul van Ostaijens Bezette stad sloeg in als een bom. Dat kan je dus ook doen met poëzie: letters laten dansen over de pagina, van lettertype en -grootte wisselen om je boodschap kracht bij te zetten, werken met klanken om het ritme van je gedicht aan te geven. Diep verborgen in de onderste lade bewaar ik nog steeds het notitieboekje, gedateerd ‘juni 2010’, waarin ik als hopeloos idealistische en hopeloos verliefde zestienjarige mijn poëzie schreef. Van Ostaijens stijl bood me de ideale kans om mijn verlangens en onzekerheden op papier weer te geven.

https://www.deslegte.com/images/cached/resample/jpg/data/uploads/280/450/cms_visual_1078184.jpg_1536322538000_280x450.jpg

Herman de Coninck had ik meteen ook hoog zitten, maar pas twee jaar later las ik ál zijn gedichten. Ik bedoel dan ook echt al zijn gedichten, in de bundel De gedichten. Van voor tot achter en terug, met een boekje bij de hand om de mooiste regels op te schrijven. Paul had me qua vorm het meest beïnvloed, maar Herman zou me de grammatica en de woordenschat van het gedicht leren. Zijn observerende stijl, waarbij hij toch altijd net iets meer lijkt te zien of te herinneren dan gewone mensen, greep me bij de keel. De bedrieglijk eenvoudige taal van De plek, Winter, Nog een geluk dat of Psalm, waarmee hij niettemin subtiele levenswijsheden verkondigt: dat is dichtkunst. Misschien heb ik me toen wat te stevig in Herman verdiept, want nu rest er maar weinig meer te ontdekken (behalve het nog maar eens herlezen van zijn gedichten natuurlijk), maar daardoor hebben ze vast ook zo hun stempel gedrukt.

P.S.: de lessen over Hugo Claus boden dan weer de soundtrack van dat jaar, omdat we zijn gedicht Envoi vergeleken met de hit die Absynthe Minded eruit gepuurd had.

avatar van Pageturner
geplaatst:
Hoofdstuk 4
Waarin onze vriend een tijdreis maakt


Stephen King was een naam, daar had ik al van gehoord. En ik had The Shawshank Redemption en Stand By Me gezien, die me ongelooflijk geraakt hadden, dus ik moest wel zijn boeken lezen. Ik denk in deze volgorde: Misery*, Vel over been*, De groene mijl*, Vier seizoenen*, De Shining*, Het*, Carrie. Bij het einde van De groene mijl kreeg ik een krop in de keel. Het einde van De ontsnapping, uit de bundel Vier seizoenen, kwam aardig in de buurt. Waarschijnlijk is hij de schrijver die de grootste invloed op me heeft gehad.

En dan las ik dat de Meester een nieuw boek zou uitbrengen. Ja, dat moest ik natuurlijk lezen. Intussen zat ik in mijn eerste jaar aan de hogeschool en had nog veel tijd om te lezen (dat zou niet veel later helemaal omslaan). 22-11-1963* bleek een triomf. Duizelingwekkend wat voor verbeeldingskracht die man bezit, en wat voor kracht om de lezer daarin mee te sleuren en geen moment los te laten. Waanzin went niet, leerde de dichter Max Greyson me, en dat geldt zeker voor King. Na duizend pagina’s blijf je sprakeloos achter.

https://www.deslegte.com/images/cached/resample/jpg/data/uploads/296/450/cms_visual_212218.jpg_1426691787000_296x450.jpg

King voelt zich steeds het meest in zijn sas als hij de lezer kan meenemen naar de late jaren vijftig en vroege jaren zestig, toen hij zelf een jonge snaak was. Het tijdsbeeld is dan ook schitterend, je zit er middenin. Na duizend pagina’s was het toch even aanpassen om weer in 2012 te vertoeven. Toch heeft King niet alleen oog voor de bruisende welvaart van die dagen. De scène waarin de protagonist een toilet voor zwarte mannen bezoekt, is tekenend. En zoals meestal in zijn boeken zijn het de mensen aan de rand van de samenleving voor wie je de meeste sympathie voelt, de uitbater van een luizige hamburgerkeet en de kinderen van een alcoholische vader op kop.

De Meester schrijft echter niet enkel uit eigen herinnering en nostalgie. Ongelooflijk hoeveel opzoekingswerk hij heeft gedaan om de details over de moord op Kennedy (of wat we daarover weten) te laten kloppen: decennia heeft hij op dit boek zitten broeden, geeft hij toe in het nawoord. En dan het tijdreizen, natuurlijk. Om de een of andere reden verslind ik alles wat met tijdreizen te maken heeft. Het idee om je persoonlijke verleden en de wereldgeschiedenis aan te passen fascineert me mateloos. Al leert King in dit meesterlijke boek ons vooral dat het niet zo simpel is als het lijkt, en dat ook de toekomst nooit vaststaat. "We weten nooit welke levens we beïnvloeden, of wanneer, of waarom. In elk geval niet voordat de toekomst het heden heeft opgevreten. We weten het pas als het te laat is."

* Ja, in het Nederlands, ik beken schuld.

avatar van handsome_devil
geplaatst:
Ik heb nog nooit wat van King gelezen.

King staat wel al lang op mijn radar, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. It lijkt me verschrikkelijk bijvoorbeeld, sowieso niet een erg groot horrorfan, maar hij heeft ook nog genoeg andere dingen geschreven. The Stand heb ik thuis in de kast staan, maar die ruim 1000 pagina's schrikt me dan weer af, hoewel het verhaal me wel aanspreekt.

avatar van Pageturner
geplaatst:
22-11-1963 is zeker geen horror, maar een soort historische roman met magisch-realistische, thriller- en sciencefiction-invloeden. Dus dat lijkt me zeker wel wat voor je. The Green Mile is ook eerder magisch-realistisch te noemen en geen horror. Maar misschien begin je nog het best met De ontsnapping en Het lijk uit Vier seizoenen (oftewel Different Seasons), op het witte doek bekend als The Shawshank Redemption en Stand By Me.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:36 uur

geplaatst: vandaag om 19:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.