menu

De Site / Gebruikers / Essentiële Boeken Voor Je Lezend Bestaan

zoeken in:
avatar van mjk87
Dit weekend. Was afgelopen 2 weken echt belachelijk druk. Heb ook nog een rits reviews staan waar ik niet aan toe kwam.

Maar ik beloof: dit weekend.

avatar van eRCee
Geef maar toe, je had gewoon even een schop onder je kont nodig. Je weet ook dat ik daar altijd toe bereid ben.

avatar van mjk87
Proloog
Het belangrijkste boek uit mijn leesleven is zonder twijfel Joe Speedboot en wel om het volgende.

Ik las altijd meer dan gemiddeld - al is dat niet zo moeilijk meer tegenwoordig- maar vaak met tussenpozen van maanden. Zo las ik rond mijn 20e ineens de ruim 900 pagina’s van De Ontdekking van de Hemel en nog twee andere werkjes van Mulisch, om vervolgens drie maanden geen boek meer in te kijken. Zo las ik op de middelbare school heel snel de hele leeslijst van dat schooljaar, om vervolgens tot de zomervakantie niets extra's meer te doen. Zo las ik eender welk dik deel van Harry Potter in twee dagen uit, nachten doorhalend, en vervolgens was het weer jaren wachten tot ik weer zoiets zou doen. Zo las ik...Enfin, jullie begrijpen het nu wel.

In april 2009 kwam daar verandering in. Bij mijn ouders, waar ik toen nog woonde, zat een mooie wijkbibliotheek. De jaren daarna is dat een treurig overblijfsel geworden, gedecimeerd in oppervlakte inmiddels, maar toentertijd een oase van rust met mooie leestafels, een fijne stoffen dus geluiddempende vloer (thans iets van plastic) en vooral een ruim aanbod aan boeken. Ik weet nog dat daar een oude versie van De Gebroeders Karamazov stond, wat jarenlang vrij imposant aanvoelde als ik er langs liep maar ook poëziebundels, rijnen vol non-fictie en altijd wel wat van de meeste bekende Nederlandse auteurs. Helemaal achterin, tegen de achtermuur al, stonden de planken vanaf de letter W, en daar kwam ik zomaar terecht. Bij éne Wieringa.

Joe Speedboot, de naam klinkt al goed. In ieder geval klonk dat als een boek waar ik leesplezier uit zou halen, iets dat voor mij het belangrijkste blijft. Je kan iets leren uit boeken, je kan geraakt worden erdoor, maar een goed verteld verhaal dat vermaakt is voor mij in beginsel wel het belangrijkste in literatuur. Ik denk dat dat de reden was dat ik dit boekje koos, al kan het ook de plot zijn geweest (een bildungsroman heeft me altijd getrokken) of iets geheel anders. Wat ik wel weet is dat dit boekje in korte tijd was uitgelezen, waarna ik terug ging naar die bieb om direct een volgend boek te lenen. En daar ben ik sindsdien niet meer mee gestopt. Ik lees nog wel eens een weekje niet, maar veel langer zijn de tussenpozen niet meer. Sindsdien durf ik mij echt een lezer te noemen.

Ik ben van plan 3 hoofdstukken chronologisch te pakken die de tijd tot aan deze proloog beschrijven en nog 2 a 3 hoofdstukken thematisch voor de periode daarna. En net als eRCee kijk ik naar de voorgangers en zal ik nu en dan schaamteloos ideeën jatten.

https://www.boekmeter.nl/images/cover/0/39.jpg

avatar van eRCee
Leuk begin in medias res van de aanvoerder van de toplijst 'meningen'!

avatar van mjk87
Hoofdstuk 1: Detstvo/De basisschool

Mijn kinderjaren zijn wel mijn minst uitgesproken jaren. Hetgeen ik las was een allegaartje van wat iedereen las of voorgelezen kreeg. Ik was toen in ieder geval nog niet de persoon die ik later zou worden. Dat is misschien ook hetgeen ik echt jammer vind in mijn leven, dat mijn opa’s en oma’s mij nooit echt hebben gekend. Niet de persoon die ik nu ben. Drie van hen overleden reeds voor mijn 12e, de laatste enkele jaren later.

Wat weet ik nog van de basisschool? In groep 4 zat ik al snel op AVI-9 (geen idee of dat de Vlamingen hier ook maar iets zegt) en was ik fan van een boekje met een dikke ridder die ondanks zijn ijzeren harnas wel bleef drijven. Ik had verder van mijn ouders Pluk van de Petteflet gekregen voor mijn B-diploma, inclusief persoonlijke tekst erin. Dat boek pronkt hier nog steeds in de kast en zal de laatste zijn die ik wegdoe. En als jong kind vond ik de boekjes van Carry Slee over broer en zus Iris en Michiel altijd fantastisch, gewoon fijne boekjes om te lezen zonder moeilijkdoenerij maar over normale mensen.

Rond groep 7 kwam ik in aanraking met de Gebroeders Leeuwenhart, allicht nog steeds het beste kinderboek dat ik ooit las. Fantasierijk, mooie personages, spannend en ontroerend. Ik vraag me oprecht af als ik dat nu jaren later lees, als volwassene, of ik dat boek nog steeds lees.

Ook herinner ik me boeken die juist nooit trokken. De A van Abeltje vond ik dodelijk saai bijvoorbeeld. Mijn beste vriendje las veel van Arendsoog maar daar kwam ik nooit doorheen, net als de boeken van De Kameleon of Snelle Jelle.
Wel las ik de hele serie van Pinkeltje, de ene leuker dan de ander maar ik vond dat wel spannende boekjes. Als ik die boekjes las wilde ik ook naar Pinkeltjesland, en dat heb ik altijd gehad, dat ik bij zulke boeken die wereld zelf wil bezoeken.

Maar als ik één boek moet kiezen, dan een prentenboek van Viriginia Lee Burton (die niet op de site staat): Het Huisje dat Verhuisde, ofwel simpeler The Little House dat in een boekenrek op de basisschool stond. Dit ging om een huisje dat op het platteland staat waar langzaamaan urbanisatie ontstaat en het huisje wordt dan omgeven en weggedrukt door de industrie en donkergrijze hoogbouw, auto's trams, een bovengrondse metro en steeds meer en meer. Als je weleens beelden ziet uit China van mensen die weigeren te verhuizen en men dan er maar omheen bouwt. Ik heb altijd al van steden gehouden, van hoogbouw, van geschiedenis, en dit boekje toonde het. Maar daarnaast ook de wisseling der seizoenen en zelfs met melancholie doordrenkt. In 2011 in een boekenzaak in New York zag ik dit boekje staan bij de kinderafdeling (en ja, ik heb er even bewust naar gezocht) en direct meegenomen naar huis. Ook dat boekje is een pronkstuk hier.

https://www.capeannmuseum.org/media/storytime2.jpg

avatar van mjk87
Hoofdstuk 2: Otrotsjestvo/De middelbare school
Mijn tijd op de middelbare school is wat lezen betreft er één met twee gezichten. Enerzijds ontwikkel je jezelf als mens, zowel privé als qua kennis als dat je je smaak leert ontwikkelen, anderzijds is dit voor mij ook een tijd die onlosmakelijk is verbonden met de verplichte leeslijst.

Die verplichte leeslijst, daar wil ik eerst nog wat over zeggen. Steevast als je een docent vroeg waarom wij boeken moesten lezen dan kwam daar geen zinnig antwoord op. Het was altijd onder het mom van dat je nu eenmaal wat literatuur moest kennen. Maar waarom? Wat geeft het mijn leven voor meerwaarde als ik het oeuvre van Hermans, Mulisch of Reve ken? In quizjes ja, dan kan je punten scoren, maar verder? Bijbelkennis, of enig gevoel met Griekse mythen en sagen bijvoorbeeld is nog handig om een groot deel van de schilderijen in het Rijks wat beter te begrijpen. Maar literatuur? Over films, series, muziek, daar praat men onderling over. Maar behalve boekenclubjes worden boeken niet besproken. Dus ook op het werk heb ik er niets aan. Volgens mij is lezen op school om andere redenen bedoeld. Je wil de kinderen laten lezen om ze taalgevoel mee te geven, om ze te leren lange lappen tekst geconcentreerd te lezen omdat dat ooit van pas gaat komen met de studie, en je hoopt dat kinderen geprikkeld worden in hun verwondering en er nog wat plezier aan beleven. Mooiste voorbeeld was Harry Potter. Dat was een vertaling dus niet toegestaan met Nederlands. Waarom is me nog steeds een raadsel. Een vertaling kan beter geschreven zijn dan een origineel en je kan beter kinderen pillen van 700 pagina’s laten lezen (waarmee alle voordelen zoals ik net noemde naar voren komen) dan een zoveelste samenvatting van de Max Havelaar, waarmee ze meestal hun toets ook wel halen.

Enfin, die tijd op school is vrij goed in tweeën te splitsen, letterlijk tussen onder- en bovenbouw. In de onderbouw was er een leeslijst met vooral jeugdliteratuur. Gebr. van Ted van Lieshout, De Kleine Blonde Dood, Bloedgeld en vooral Saartje Tadema die iedereen wilde lezen. Niet vanwege het boek, maar op een of andere manier haalde iedereen een 10 voor de mc-toets die na elke boekenronde volgde. Ik ook, gelukkig. In ieder geval waren dat voor mij nog boeken waar ik plezier uit haalde.
De bovenbouw, daar begon de ellende. Twee boeken blijven me altijd bij: Au Pair van Hermans, een schrijver die ik daarna ben gaan waarderen, en De Zwarte met het Witte Hart van Japan, een schrijver die me nooit is gaan liggen. Dat waren werkelijk worstelingen erdoor te komen. Ook Multatuli was een hel, al heb ik later wel voor mijn eindbalans het begin gebruikt van dat boek om mijn eindbalans te schrijven, iets dat mijn docent wel leuk vond. Maar in die tijd is er zeker nog geen liefde voor literatuur ontstaan, pas rond VWO6 weer met een iets langere leeslijst en ik zelf één en ander kon kiezen heb ik weer wat plezier hervonden. Ik las Twee Vrouwen van Mulisch, Terug naar Oegstgeest en De Avonden, heel bewust drie grote schrijvers koos ik toen.

En ik ga hier ons gewaardeerd lid eRCee kopiëren: ook voor mij was Harry Potter het boek dat deze periode het meest typeerde en persoonlijk van waarde was. Een serie waar ik vooral heel veel plezier uit haalde, maar ook één waar je je in kan laten meeslepen in die wereld van tovenaars. Boeken die leuk zijn in de kleine momenten en spannend op andere momenten. Echte page-turners. Zonder erbij na te denken is het ook een gouden zet dat Harry nooit is opgegroeid in die toverwereld. Hij moet die wereld ontdekken, jij als lezer gaat met hem mee waardoor zonder kunstmatige noodgrepen alles uit die wereld uitgelegd kan worden. Verder zitten er nog heel wat belangrijke maatschappelijke thema’s in, al is dat vooral interessant om over door te praten, tijdens het lezen zelf wordt dat slim verwerkt met huiselfjes en de strijd tussen volbloed tovenaars en tovenaars met niet-tovenaars als ouders. Racisme, uitsluiting, het komt allemaal langs zonder dat dat zelf genoemd wordt.

Als ik dan één boek moet kiezen, dan The Order of the Phoenix. Hoewel The Goblet of Fire nog net wat leuker is, heeft die ander een speciale plek. Ik raakte in aanraking met de serie in het tweede jaar middelbare school, mijn broertje zat nog net op de basisschool en kende het daarvan. Die zomervakantie las ik alle vier de delen in één ruk uit en vervolgens moest ik bijna twee jaar wachten op dat vijfde deel. Na zo lang wachten stond ik klaar naar de boekenzaak te gaan de dag dat het boek uitkwam en werd ik gebeld, ik bleef zitten. Huilen natuurlijk, tot een goede vriend belde en ook hij was blijven zitten. Nu ruim 17 jaar later is hij nog steeds mijn beste vriend. Enfin, toch maar naar de winkel gegaan en dat boek gelezen en in geen tijd was ik alweer vergeten dat ik één en ander opnieuw moest doen het jaar erna. En daar horen boeken voor te zijn.

En verder wil ik hier nog van de gelegenheid gebruik maken mijn docent Nederlands Herma Oostenbrink in het zonnetje te zetten. En ja, soms mogen mensen met naam genoemd worden. Zij wist de lessen literatuur boeiend te maken, waarbij ze de geschiedenis erbij pakte, die tijd beschreef en vervolgens dat boek in die tijd plaatste. Boeiend, leerzaam, leuk. Waren er maar meer van dat soort leraren.

https://www.boekmeter.nl/images/cover/0/57.jpg

avatar van mjk87
Hoofdstuk 3: Joenost/De Universiteit

2006 was het jaar dat ik de middelbare school verliet, naar de universiteit vertrok en lid werd van Boekmeter. Ook in die volgorde trouwens. En waar ik nog steeds nachtmerries krijg van voornoemde leeslijst, dit was wel de periode dat ik vrijwillig enkele boeken oppakte die op die lijst stonden maar waar ik nu ineens zin in kreeg. Hoewel, als ik nu zo terugkijk op die eerste jaren op de universiteit dan blijk ik weinig echte literaire boeken te hebben gelezen.

Ik las wel veel in de tijd, maar vooral voor de studie. Het standaardwerk van Corstens inzake het strafprocesrecht, 1000 pagina’s Inkomstenbelasting van de Cursus (met hele hele hele kleine lettertjes), tientallen arresten, commentaren, artikelen uit tijdschriften, boeken over Europees recht, rechtssociologie, iets over Religion and Terrorism (mijn verplichte Engelstalige vak) enzovoorts. Ik heb in de kelder hier nog enkele dozen vol staan en dan denk ik: heb ik dat in krap 4 jaar allemaal gelezen? Geen literatuur, wel boeken die me vormden. Ook in leesvaardigheid en moeilijkheid. Ik weet nog goed: het eerste boek waar ik mee begon was voor vermogensrecht, wat toen enorm abstract overkwam hoe het geschreven was maar dat bleek later briljant leesbaar. Maar dat zag ik pas na enige ervaring opgedaan te hebben met zulke teksten. Ik keek dat eerste jaar ook in de juridische bibliotheek naar boeken van Master-vakken, toentertijd haast onbegrijpelijk, na jaren training erin goed leesbaar zoals elke juridische tekst eigenlijk wel.

Ik denk dat dat ook meespeelde dat na een jaar of 3 aan studie ik ineens echt aan literatuur begon en er plezier aan beleefde, na Joe Speedboot in 2009 dus. Ik merkte dat ook met enkele concrete voorbeelden. Zo las ik rond 2006 Nooit Meer Slapen maar kwam slechts tot ergens halverwege, goed 3 jaar daarna las ik hem nog eens in één ruk uit en was verkocht. Ik las de eerste bladzijden van De Slinger van Foucault maar het duizelde van moeilijke zinnen (de renteaftrekbeperkingen in de vennootschapsbelasting waren simpeler) om tijden later dat nog eens te lezen en te denken: dit is goed te doen. Al moet ik dat boek ooit nog eens lezen.

Wat ik tot die tijd aan literatuur las was nog niet zoveel. Ik las het eerste deel van Lord of the Rings, de laatste delen van Harry Potter die in die jaren uitkwamen, ik las vooral veel boeken die zich in het Star Wars-universum afspeelden en verder de boeken van Dan Brown die in die tijd helemaal hot waren. Die heb ik best met plezier gelezen ook. Kortom vooral vermakelijke boeken met enige fantasy-elementen. Maar echte literatuur? Vaak wist me dat nog niet echt te boeien.

Toch is er één boek uit die periode mij sowieso voor altijd bijgebleven, heeft de basis gelegd voor later en deze las ik vrij snel nadat ik de middelbare school had verlaten: De Ontdekking van de Hemel. In allerlei opzichten een belangrijk boek. Echte literatuur van een grote Nederlandse schrijver, een enorm dik boek ook, een boek dat verder door critici gewaardeerd wordt. Kortom, alles dat je doet denken: ik lees literatuur. Het is een goed leesbaar boek, vermakelijk ook met de vele feitjes en een prachtige mannenvriendschap. Maar dit was ook het eerste boek dat ik las met ideeën, en daar ben ik sindsdien altijd van blijven houden. Een boek dat je aan het denken zet, dat je prikkelt. Dat geeft een boek voor mij nog net wat meer waarde. Ik hou enorm van Anna Karenina, maar De Broers Karamazov intrigeert net wat meer. En dat zaadje is geplant en direct opgekomen met Mulisch’ magnum opus.

Om een vage reden heb ik dat boek ooit teruggezet naar 4,5*. Nu ik er zo over denk slaat dat nergens op. Die heb ik maar weer de hoogste score gegeven.

https://media.scholieren.net/media/30682/1325074785.jpg

avatar van mjk87
Hoofdstuk 4: Sjinel/De Russische Bibliotheek

Er zijn twee scharnierpunten in mijn leesleven, slechts enkele maanden na elkaar in 2009. De eerste was Joe Speedboot toen ik echt begon te lezen. Kort daarop las ik ook wat werkjes van Mulisch, 100 Jaar Eenzaamheid en werd ik actiever op deze site. Daar, toen al, stonden enkele Russische boeken hoog in de toplijst en in diezelfde periode zag ik bij De Slegte een box van 8 boeken van 8 Russische schrijvers staan voor slechts € 25. Sommige boeken betroffen één roman zoals Schuld en Boete (ja, op die schrijfwijze) of Dode Zielen, sommige betroffen meerdere verhalen van onder meer Tsjechov, Poesjkin en Tolstoj. Die laatste las ik als eerste, en zo is zijn werkje De Kreutzersonate het eerste Russische boek en daarmee mijn tweede scharnierpunt.

Nog steeds vind ik dat een goed boek, al is het niet mijn favoriete Rus, maar dat zegt meer over de hoge kwaliteit van de rest. Ik heb op Boekmeter al eens eerder beschreven wat ik zo fijn vind aan de Oude Russen, dat ga ik niet uitgebreid herhalen. Kortweg zijn het de invoelbare natuurbeschrijvingen, de goed geportretteerde personages, de sfeer en bovenal zijn die Russen goede vertellers. Vooral in kortere verhalen komt dat naar voren, waarin je toch een gevoel krijgt een volledig verhaal te hebben gelezen. Dostojevski is in feite en buitenbeentje en ik zou hem zeker geen goede schrijver noemen, maar zijn boeken vind ik dan weer eindeloos intrigerend en daarom zou ik hem op nummer 1 zeten als ik dat zou moeten doen.

Maar het fijne van die boeken is dat je ook wat leert. Niet enkel over de 19e eeuw waarin dit speelt, met het gebruik van patroniemen en de verhouding tussen boeren, burgers en adel, waardoor je een compleet beeld van een land in een periode krijgt. Het zegt ook iets over de ziel van de Rus, om zo het huidige Rusland te begrijpen. Russen zijn blank, maar ze zijn niet Europees, een vergissing die wij weleens maken. Dat land is zo uitgestrekt, dat komt terug in de volksaard van mateloosheid. Althans, ik praat weleens met Russen die vrij duidelijk zijn dat hun meeste landgenoten een sterke leider nodig hebben. Het zijn geen slechte mensen, maar ze kennen geen mate en moeten met strakke hand worden geleid. Veel anders dan in West-Europa dus. Evenzeer komen slechte eigenschappen voor bij ons in Nederland, maar toch in mindere mate dan daar. Al kan dit net zulke onzin zijn als veel literatuurrecensenten weleens uitkramen en lees je vooral ergens iets in wat je erin wil lezen. Niettemin weten die boeken te raken en te vermaken.

Ze zeggen dat de hele Russische literatuur onder de mantel (sjinel) van Poesjkin vandaan komt. Nu wel, ik vind Poesjkin toch echt anders qua stijl en inhoud dan de latere grootmeesters en hij is zeker niet mijn favoriet, maar ik ben toch blij ooit zo’n tipje van die mantel opgetild te hebben en me er helemaal onder ben gaan begeven uiteindelijk.

https://media.s-bol.com/qxjYNBl8rVNk/530x840.jpg

avatar van mjk87
Hoofdstuk 5: Het kantoor

Na de studentenjaren en na de ontdekking van de Russen was mijn smaak wel bepaald en was het vooral een kwestie van verbreden en hier en daar waar nuances veranderden. Tijdens de studie ging ik vooral voor intellectueel leesvoer, dat ik toen kon waarderen. Later, zeker toen ik begon met een grotemensenbaan wilde ik vooral vermaak. Ik moest toen weleens denken aan een neef van me, een jaar of 10 ouder dan ik, met een goede baan op hoog niveau. Die keek thuis de meest simpele tv-programma’s. Hij zei toen ook dat hij op het werk al genoeg moest nadenken, hij wilde thuis dat dus in het geheel niet doen. Toen begreep ik dat totaal niet, inmiddels begrijp ik hem volledig.

Ik lees nog geen doodsimpele thrillers, al is er één op zijn tijd wel lekker, maar in ieder geval wil ik echte verhalen hebben of door iemand die wat te vertellen heeft, of dat nu plot is of meer richting de ideeënroman (dat stukje nadenken mag nog wel). En dat mag best eenvoudig verteld zijn. Lange literaire zinnen zijn prachtig, maar ik vind prettig leesbare tekst ook heel erg fijn. Het beste voorbeeld hieruit is de serie Het Bureau van J.J. Voskuil. Ooit schreef hij Bij Nader Inzien, nog steeds zijn beste werk, ging 30 jaar als ambtenaar werken en had toen genoeg stof om 5500 pagina’s te vullen. Zeker als jezelf eenmaal op kantoor werkt begrijp je die boeken nog veel beter, zo raak is het kantoorleven geschetst. En dit is wel het soort boek dat ik graag lees: fijn leesbaar en herkenbaar. Om dan maar één deel te kiezen pak ik het tweede deel, waarin het pagina’s gaat over een verhuizing waar iedereen vecht voor het beste plekje en er onderlinge haat en nijd is. Zeer vermakelijk en pijnlijk herkenbaar.

Ik heb wel geleerd ook waar ik niet van houd, boeken die meer stijl dan inhoud zijn. Waar de vorm ook belangrijk is, zoals veel hedendaagse literatuur is. Met bijvoorbeeld korte hoofdstukjes om een en ander te schetsen en waarbinnen je dan een verhaal moet kunnen ontwarren, maar vooral boeken die op de psyche spelen zonder alles eromheen. Soms denk ik dat die auteurs het talent missen om te vertellen en zich dan maar zo behelpen, net als actiefilms die kapot gemonteerd zijn, om maar te verhullen dat de regisseur geen idee heeft hoe hij actie moet regisseren.

En ik houd sowieso niet van al die metaboeken, of vooral hedendaagse Nederlandse literatuur met een hoofdpersoon met allerlei issues die eerder bedacht lijken door de auteur dan dat ze daadwerkelijk zouden bestaan. En er bestaan veel van dat soort boekjes. Alsof schrijvers van nu maar weinig te vertellen hebben en dan maar uit hun eigen bubbeltje tappen voor inspiratie. Wat dat betreft is Hanna Bervoets een welkome uitzondering, al weet ze met hele goede ideeën vaak net niet voldoende te doen. En wat me opvalt is dat werkelijk elke schrijver een beurs krijgt. Dan denk ik: ze hebben al niets te vertellen, laat ze dan gewoon een baan zoeken en in hun vrije tijd wat schrijven. Allicht hebben ze dan meer te vertellen want ze maken meer mee – geen locatie die zoveel inspiratie geeft als het kantoor- en het kan prima zonder subsidie. Oprecht, ik zie geen enkele reden dat zij subsidie zouden moeten krijgen. Je mist er niets aan want er zijn immers duizenden ongelezen boeken, maar ze weten ook nooit echt de tijdgeest te pakken of de maatschappij een spiegel voor te houden. Dan zou ik nog kunnen begrijpen dat je mensen erin stimuleert met financiële middelen.

https://www.boekmeter.nl/images/cover/1000/1323.jpg

avatar van mjk87
Epiloog

Na Joe Speedboot medio 2009 ben ik dus echt aan het lezen geslagen. Wat me vooral opvalt is dat van de 12 keer dat ik 5* gaf, er 9 komen uit de periode 2009-2010, net aan anderhalf jaar dus. Ik las toen alle grote klassiekers vrij snel na elkaar, mede door lange treinreizen (veelal naar Amsterdam waar ik nog mijn master ging doen en ook niet ging wonen voor dat éne jaar) had ik er alle tijd ook voor. Maar ook de andere 5*-boeken komen uit 2012, 2013 en eerder (de Ontdekking van de Hemel tel ik als ‘eerder’). Ik heb dus al jaren geen nieuw boek meer gelezen dat ik het volle pond gaf. Zijn die er niet meer? Heb ik echt alle grote werken toen al gelezen? Ben ik strenger geworden? Ben ik minder snel heel enthousiast te krijgen? Ik durf het oprecht niet te zeggen. Ik lees ook weleens boeken waarvan ik zeker weet dat ik ze weinig aan ga vinden, maar die lees ik puur uit interesse om ze gelezen te hebben, om mijn smaak beter af te bakenen of om mijn kennis te verbreden. Maar er zijn genoeg boeken waar ik induik met het de hoop weer eens de volle vijf sterren te kunnen geven. Dat hoop ik toch op niet al te lange termijn weer eens te kunnen doen.

Mooi topic, handsome_devil! Nog maar net ontdekt dus ik heb nog heel wat leeswerk voor de boeg, maar lijkt me leuk om hier op termijn zelf ook eens de balans van mijn leesleven tot nu toe op te maken.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
Nou, wie is de volgende?
(Als niemand zich aandient, voel ik mij als moderator genoodzaakt iemand aan te wijzen.)

avatar van mjk87
Nou Ted Kerkjes ga je gang, veel jeugdliteratuur vermoed ik? Wel leuk voor de afwisseling.

avatar van eRCee
Onze Ted komt net uit het ei gekropen. Als die van elk jaar dat hij kan lezen een apart hoofdstuk maakt, dan komen er nog maximaal 3 a 4 hoofdstukken uit rollen.

avatar van psyche
psyche (crew)
eRCee schreef:
Onze Ted komt net uit het ei gekropen

't Is een bijzonder kind, en dat is-ie!

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
Het lijkt me heel leuk om binnenkort wat voor dit toffe topic te schrijven, maar komende tijd heb ik het wat druk(ker). Dus als iemand anders graag eerst wil, dan wil ik er wel na!

avatar van eRCee
ArthurDZ dan?

Of wil misschien iemand van de 'oude garde', als ik het zo mag noemen? Ik denk aan psyche of Pythia of dutch2.0?

avatar van psyche
psyche (crew)
eRCee schreef:
ArthurDZ dan?

Of wil misschien iemand van de 'oude garde', als ik het zo mag noemen? Ik denk aan psyche of Pythia of dutch2.0?

Wat mij betreft mag je het zeker zo noemen waarbij ik graag deze quote leen
the Cheshire cat schreef:
Ik moet dit even laten bezinken....


Het voelt namelijk alsof ik uitgenodigd ben voor ‘Zomergasten’ ... iets anders maar toch; mijn leesontwikkeling volgde allesbehalve de gebaande wegen, ik heb hier en daar op Boekmeter er in het verleden al iets over gemeld.
Het is denk ik juist daarvoor misschien wel de moeite waard erover te vertellen: ja, ja, soms komt het toch nog goed ...
Ik wil er wel de tijd voor nemen en oude garde of niet, ik ben nog druk doende qua werk en privé. Mogelijk willen ArthurDZ of dutch2.0 of Pythia of Ted Kerkjes mij voorgaan, dat geeft me meer tijd om op mijn gemak direct opkomende ideeën neer te laten dwarrelen en in alle rust een begin te kunnen maken, hier en daar aanvullen of juist schrappen. September, oktober en november zijn flink gevuld in mijn agenda.
Maar op zich laat ik het dus graag op afstand eerst bezinken

eRCee schreef:
ArthurDZ dan?

Of wil misschien iemand van de 'oude garde', als ik het zo mag noemen? Ik denk aan psyche of Pythia of dutch2.0?
Dank voor de invitatie (en met de term oude garde kan ik prima leven). Ik vind dit een van de leukere topics op de site (terwijl er al zoveel leuke topics zijn) maar ik zal hier zelf geen bijdrage leveren. Misschien dat ik binnenkort wel weer ga meedoen aan een van die andere leuke topics (het kwartaalboek dus) maar dan moet ik eerst nog een paar andere pillen wegwerken.

avatar van Bilal030
Jaloersmakend is het zoals jullie het kunnen beschrijven: respect! Ik zal gewoon wat titels benoemen die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leeservaring.

Kind:
De liefde voor lezen is terug te leiden tot Suske en Wiske. Urenlang kon ik ervan genieten. Het genieten van een verhaal ingezogen worden heeft toen wortel geschoten. Trouwens, tot de dag van vandaag ben ik groot liefhebber van strips, al zijn het tegenwoordig vooral comics en manga wat ik lees.
Later maakte ik kennis met echte boeken, op school werd Pluk van de Petteflet voorgelezen. Ik moest en zou lid worden van de bieb. Daar leerde ik veel boeken kennen waarvan vooral boeken van Annie M.G. Schmidt veel indruk op mij maakten. Minoes was mijn favoriet, maar ook Otje en Wiplala las ik meerdere keren. Niet veel later maakte ik kennis met Roald Dahl. Om een of ander reden was het niet de GVR of Sjaakie en de chocoladefabriek waar ik gek op was, maar De Fantastische Meneer Vos. Wat was ik daar gek op! Al deze boeken stimuleerden mijn fantasie en honger naar verhalen.

Puber:
In mijn puberjaren leerde ik ‘echte’ boeken kennen. Op de middelbare school moesten we boeken lezen waarna er dmv een mondeling examen en een verslag getoetst werd of je het überhaupt gelezen, en zo ja, goed begrepen had. Nou kan ik het mij allemaal niet goed meer herinneren. Dit kan ook zijn omdat ik in mijn puberjaren heel weinig gelezen heb. Het lezen zou later weer belangrijk voor mij worden. Twee boeken uit deze periode zijn mij bijgebleven. Voor school heb ik Oeroeg (Hella S. Haasse) gelezen. Het fascineerde mij om over een ver land te lezen. Ik had toentertijd geen flauw benul van het koloniaal verleden van Nederland. In deze periode kwam mijn liefde voor geschiedenis tot bloei en dit boek speelde hier dus ook een rol in. Het andere boek dat mij voor altijd is bijgebleven is De Koning van Katoren (Jan Terlouw). In de brugklas las onze docent Nederlands meneer Broese het voor. Zoals hij dat zei: “we gaan weer Stachen!” Dit boek plantte een zaadje voor het bedenken van verhalen. De vele avonturen inspireerden mij enorm. Ik wilde ook zoiets kunnen schrijven! De politieke ideeën die erin verwerkt zijn zag ik toen niet. Ben benieuwd hoe ik het met de ogen van nu zou lezen, 24 jaar later.

Ik sluit nu hiermee af. Mijn leesavonturen als volwassene wil ik binnenkort graag ook beschrijven.

avatar van psyche
psyche (crew)
Bilal030 schreef:
Jaloersmakend is het zoals jullie het kunnen beschrijven: respect!


Ik vind wat je schrijft leuk om te lezen hoor en ben benieuwd naar je vervolg.

De politieke ideeën die erin verwerkt zijn zag ik toen niet. Ben benieuwd hoe ik het met de ogen van nu zou lezen, 24 jaar later.


Dat zou ik zeker doen ... het kan verrassend zijn hoe je het nu ervaart.


Ik sluit nu hiermee af. Mijn leesavonturen als volwassene wil ik binnenkort graag ook beschrijven.


Nogmaals ik ben benieuwd, dit geeft mij bovendien meer de tijd een bijdrage voor te bereiden. Een voorbereiding waar ik wel al mee begonnen ben.

avatar van Bilal030
Ook erg benieuwd naar jouw bijdrage psyche!

Ik laat graag eerst nog even wat anderen voorgaan voordat ikzelf mijn bijdrage lever, heb nog niet echt de tijd gevonden om hier eens goed voor te gaan zitten en wil mezelf toch wel de tijd gunnen om met goede, doordachte stukjes te komen. Ok als ik hier ergens in oktober aanschuif?

Gast
geplaatst: vandaag om 05:25 uur

geplaatst: vandaag om 05:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.