menu

De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De snor van Joseph Stalin lacht me op dit moment toe vanaf de Georgische koffiemok die ik ooit kreeg. Maar die adrenalinestoot van cafeïne en machismo straalde vorige donderdag nog niet af op mijn fitnessverdiensten.

Een vriend vroeg me om secondant te zijn bij zijn oefening en ik kreeg het voor elkaar om hem bijna te verpletteren. Hij lag met de halterstang met vijftig kilo aan gewichten op het krukje, terwijl ik achter hem stond om bij te springen. Ik voelde me in tijden niet zo nuttig en essentieel, maar bij zijn laatste beweging bleef de stang op borsthoogte klemmen. Helaas voor hem lukte het ook mij niet om de halterstang ook maar een centimeter omhoog te krijgen. Uiteindelijk moest hij het onding zelf zijdelings houden, zodat enkele gewichten eraf konden rollen en hij weer ademruimte kreeg voor die laatste inspanning. Onze buren keken vreemd op toen er luid kletterende fitness-attributen voorbij tuimelden. Wie niet sterk is moet slim zijn, maar vertrouw in de gym vooral niet op mijn grenzeloze onhandigheid.

Op moment van schrijven drink ik mezelf opnieuw koffie en moed in voor nieuwe sportschoolavonturen. Dat er maar geen gewonden mogen vallen.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De Hondenshow (4)

Het is zo'n moment waarop de dingen vertrouwd en alledaags aanvoelen, maar toch niet helemaal hetzelfde zijn. Alex bleek Alex niet te zijn en we liepen een week lang rond met een andere herdershond. Ik zit met niet-Alex in de kofferbak van mijn moeders' Nissan X-Trail bij de plaatselijke Carrefour. Het is een warme, broeierige dag en ik besloot de achterklep open te gooien en naast hem te zitten. Ergens voel ik me extra verantwoordelijk voor deze hond omdat er inmiddels een andere eigenaar in het verhaal is. Het is toch de hond van een ander, uiteindelijk. Ergens maak ik me grote zorgen om de goede afloop, temeer omdat ik bij het uitlaten van de honden meende te zien dat niet-Alex mankloopt. Zouden ze de herders om deze reden hebben omgewisseld? En wat betekent dit voor onze confrontatie met de eigenaar straks?

In de kofferbak valt op hoe erg hij wel en niet op onze Alex lijkt. Hij is kleiner en op een bepaalde manier mooier, met een ietwat ander vlekkenpatroon op z'n gelaat en met meer uitgesproken roodtinten over z'n lijf. Ook is het bij lange na niet zo'n sterke hond als Alex, die door z'n postuur en grootte hard kan trekken. (Weer zo'n onmogelijk te missen puzzelstukje...) Tegelijkertijd lijkt niet-Alex rustiger en meer gelaten dan voorheen, alsof hij voelt dat de hondenverwisseling is opgelost. Hij is niet meer angstig of zenuwachtig, maar voelt zich thuis in zijn nieuwe leefsituatie. Wat me ook opvalt is dat hij inmiddels een stuk minder dociel en volgzaam is. Wilder, meer zoals onze eigen herder.

Zo schiet er op bepaald moment een straatkat onder ons langs en springt niet-Alex meteen uit de auto om het beest te pakken. Als Alex een poes te pakken krijgt, is het arme beest ten dode opgeschreven. Dit is me gelukkig zelf nog nooit overkomen. Tegengehouden door de hondenriem blijft niet-Alex zenuwachtige rondjes draaien, terwijl het poezenbeest de smaak te pakken heeft en vanaf een afstandje naar hem blaast. Hond en poes in hun spel van aantrekken en afstoten, elkaar tartend over wie de heerschappij heeft over het parkeerterrein.

Een supermarktemployee, degene die winkelwagentjes van en naar hun standplaats rijdt, ziet de schermutseling tussen de dieren. Hij laat een rij wagentjes staan en loopt met sjjjjjttt-geluiden en handgebaren op het straatbeest af, die geschrokken wegschiet naar een veiligere plek. Ik trek niet-Alex terug in de open kofferbak en wissel wat grapjes over het voorval uit met de man, die ook weer terugloopt naar zijn karretjes. Niet-Alex blijft brommerig en opgefokt, maar ik sla mijn arm om hem heen en trek hem dichter naar me toe. Ik fluister een paar keer 'het komt goed, Alex' en 'straks ben je weer bij je baasje, Alex'. Ik blijf hem tot het moment van de overdracht bij de enige naam noemen die ik ken. Het blijft een vreemde situatie.

Na onze ontdekking dat de honden met elkaar zijn verwisseld was het uiteindelijk snel geregeld. De jongen die ons uitnodigde voor de hondenshow hoefde slechts enkele kenneleigenaren te bellen en één van hen was allang op de hoogte van de verwisseling. Ze hadden niet verwacht dat een volle week later de oorspronkelijke eigenaar nog aan de bel zou trekken. Iedereen is het erover eens dat de volledige schuld bij ons ligt, want hoe konden wij niet doorhebben dat we een verkeerde hond meenamen!? Maar de andere eigenaar is welwillend en ziet er geen enkel probleem in als we zíjn hond omruilen met de onze. Dan moeten we wel zelf tweeënhalf uur naar zijn appartementencomplex in Tanta rijden. Dichterbij Alexandrië afspreken kan echt niet; het is immers onze eigen schuld.

Ondertussen is er een mevrouw met haar dochtertje bij mij en niet-Alex komen staan.'Wat een mooie hond. Bijt-ie'? Ze wil hem aaien, want ze is gek op honden', zegt de mevrouw met hijab, in vloeiend Engels. Hun winkelwagentje is afgeladen met boodschappentasjes, Vrouwmoedig loopt het meisje met de krulletjes naar de hond toe en raakt hem een paar keer snel aan. Niet-Alex blijft onbewogen, maar het meisje schiet schaterlachend naar achteren. Ik glimlach naar haar moeder en zij glimlacht terug. Op de vraag 'hoe heet je hond?' kan ik alleen antwoorden met 'Alex'. Moeder en dochter slepen hun wagentje weer voort naar hun eigen auto. Ze moesten eens weten hoe bitterzoet het afscheid tussen mij en deze herder gaat zijn. Toch wel een lief beest en we hebben geen flauw idee waar hij naartoe teruggaat. Het blijft immers zo dat deze mensen zonder scrupules onze hond meenamen en zelf nooit van zins waren om ons hierover in te lichten. Wie zíjn deze mensen?

Er zijn momenten dat ik diep van Egypte hou, van het onverwachte en het plotselinge, van de vele bizarre situaties die altijd weer goed aflopen en je je achteraf beter niet afvraagt hoe dan. Er zijn ook momenten dat ik zelf iets proef van de hardheid en de troosteloosheid in een land waar men soms moet vechten om het eigen recht te krijgen. Waar deze verwisseling kon plaatsvinden zonder dat iemand erbij stilstond wat het misschien voor ons betekende, maar vooral voor de herdershonden zelf die ruw werden onttrokken aan hun vertrouwde leefomgeving. En toch: hoe moreel superieur ben je zelf als je je eigen hond niet eens herkent!?

Er wachtte ons nog een ontknoping in Tanta, waar we met twee lieve Egyptenaren op een reddingsmissie gingen om onze Alex terug te krijgen. Het eindigde minstens zo absurd als de hondenverwisseling waar het mee begon.

Wordt Vervolgd

avatar van PQV00
geplaatst:
Donkerwoud
Je houdt ons wel in spanning, hè?

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Hij kijkt gehypnotiseerd naar mamma's telefoon. 'So much to learn about, it will make you want to shout blippi!' Een levendige dertiger met felgekleurde bretels en een raar mutsje zingt over graafmachines, ambulances en brandweerauto's. Mamma is bij een bijeenkomst in het migratiemuseum en heeft ons achtergelaten in haar auto. Het geeft niks, want we hebben genoeg aan elkaar. ''I'm an excavator. Excavator. (Hey, Dirt) See you later. I'm an excavator.' Maar de weeïge zoetheid van Blippi gaat onder mijn huid zitten, met z'n liedjes die nog dagenlang in mijn hoofd zullen rondspoken.

Nog niet lang terug hadden we niet meer nodig dan een speelterrein, bestaande uit niet veel meer dan op de tegels een schildering van een slingerende autoweg. Stoplichten. Zebrapaden. Haaientanden. Wegmarkeringen. Een rotonde met een berm van echt gras. Adam hield z'n handjes alsof hij een autostuur vasthield. Af en toe klonk er 'toe, toe' als hij z'n lippen tuitte om een claxon na te bootsen. Ik rende achter hem aan en maakte racegeluiden. 'Hmmmmmm....hmmmmmm.' Hij nam het hummende snelheidsgeluid snel over. Soms stapte hij buiten het lijnenpatroon of ging recht door de berm, en dan maakte ik crashgeluiden. 'Boem...bwam...bwaf' We schaterlachten samen.

Of het pedagogisch correct is durf ik te betwijfelen, maar ik herinner me uit mijn jeugd een zinderende auto-achtervolging uit de film 'Ronin' (1998). (De zogenaamde Paris Car Chase, die uiteindelijk is geschoten in Birmingham.) Adam glundert en legt zijn handjes weer over dat denkbeeldige stuur. Hij veert mee met de bewegingen op het beeld en stiet soms een 'oh nee' uit wanneer er een tegenligger op ons afkomt. 'Hmmmmmm....hmmmmmm.' En weer schaterlachen we met z'n tweetjes om een avontuur dat alleen in ons hoofd plaatsvindt. We hoeven ons nooit te vervelen.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Morgen word ik vierendertig. Geen zin in. Ik troost me met de gedachte dat ik gisteren niet ben geplet toen mijn fitnessmaatje honderdzestig kilo aan een beenspieroefening hing. Opeens stonden mijn benen in standje kikker of Charlie Chaplin, terwijl ik het vervaarlijke martelwerktuig omhoog probeerde te duwen. Een geluk bij een ongeluk dat ik nog genoeg buik heb als buffer. Helaas kreeg ik op eigen kracht de beveiligingsklem er niet op en lukte het mijn schaterlachende sportmaatje ook niet meer. Toen hij tegen het voeteneind begon te duwen, kwam een Marokkaans-Nederlandse meneer van middelbare leeftijd ons te hulp. Het lukte hen om mij te bevrijden van deze gesel voor de moderne mens. De meneer prevelde 'tsjongejonge' toen hij wegliep. Ik ben bevrijd maar morgen word ik vierendertig. Nog steeds geen zin in.


avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Ik wil jullie deze tekst van mijn jongere zus niet onthouden.

Groen

We fietsen door de duinen op de groene tandemfiets. Adam houdt zijn handjes op het stuur en denkt dat hij heel goed mee trapt, maar in werkelijkheid doe ik natuurlijk het werk. Soms gebaart hij even ‘fiets’ en dan snel ‘groen’, alsof er ook nog een rode of blauwe fiets is die we eigenlijk ook hadden kunnen kiezen.

Ik zou niet meer van hem kunnen genieten dan nu. Hoe zijn haartjes zacht door de wind gestreeld worden. Hoe hij tegenwoordig door heeft dat hij op het knopje van een stoplicht kan drukken en het dan ook zomaar groen wordt en hoe hij dit dan driftig gebaart. Groen, groen, GROEN!

Alles is groen. De fiets, de duinen om ons heen en de stoplichten die we onderweg zijn tegengekomen.

Jarenlang bleef Adam’s ontwikkeling ‘steken’. Hoeveel ik ook tegen hem praatte. Hoeveel boekjes ik ook voorlas. Hoe vaak ik hem ook van de glijbaan probeerde te krijgen. Hoe ik wilde dat hij ging lopen. Hij ging nauwelijks vooruit. En vooruit was wel wat wij en de maatschappij van hem verwachtten.

Ik ben op een punt dat ik oprecht dankbaar ben voor wie hij is en hoe hij naar de wereld kijkt. In het hier en nu. Zijn schaterende lach, als we van een heel hoge heuvel af rollen. Zijn gegrinnik, als hij mij hoort hijgen en puffen, als we de volgende heuvel beklimmen.

Dit is mijn jongetje en ik heb zoveel van hem geleerd. En ik zou de wereld ook wel wat meer Adam gunnen. Zijn onvoorwaardelijke acceptatie en open blik naar wie ook. Hoe hij consequent naar iedereen op straat zwaait, wie je ook bent en laatst naast een vluchtelingengezin in Brussel in de regen op de grond ging zitten.

Dit is mijn lieve jongetje van bijna 6 jaar oud met #SATB2.

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Lang verhaal kort:

Zwoel zomernachtelijk stoerdoe gedoe met een toefje van dat zoetige stoefpoeier op je toet doet het nog steeds eigenlijk wel best goed, af en toe.

Puur gelet op hoe zoiets dan vervolgens voelt.

Prettig.

Wat de lading dan dekt opperbest zelfs wel, zou je rustig kunnen zeggen.

Aantal jaar nog braver gedragen dan Wim Kieft bij de belastingdienst, maar toen:

Oeps.

Niet langer.

Pardoes.

Eventjes wat anders weer, keertje probeer.

Alles daarna als resultaat onmiskenbaar:

Proeft als meer.

Spoedig hele snoet als weleer een gelaat verzadigd in die verraderlijke smaak van herhaling aanstaande, nu alweer naderende.

Belooft dus wel wat, dat.

Voor de komende jaren.

Gaan het meemaken.

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Tis die shit waar ik op zit.

Wil je ook gaan zoals dit.

Raad ik het nog steeds niet aan, want het is alleen ik.

Die dan gaat zoals dit.

Wanneer ik erop zit.

Helaas.

Genoeg gezien die het gingen proberen:

Niks.

avatar van centurion81
geplaatst:
Ik kwam dit tegen, vond het geweldig:

There was a young man
From Cork who got Limericks
And Haikus confused

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
Wil zelf een boek schijven weet niet hoe goed het is heb zelf van alles meegemaakt ben autist 14 jaar thuiszitter van scheidingen tot van bijna elke school geweizigd worden heb de realitiet en werkelijkheid van het speciale onderwijs gezien en meegemaakt dit verhaal is wel intressant voor mensen die willen weten hoe het speciale onderwijs inelkaar zit en hoe het hoofd van een autist werkt graag jullie eigen mening laten weten als er genoeg mensen met intresse zijn ga ik een uitgever zoeken groet geralt of rivia maar ik heb net een horrorboek geschreven of een poging gedaan als daar mensen met intresse voor zijn moeten die het maar even aan me vragen dan wil ik best wel een fragment op deze site plaatsen

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
Over mijn vorige bericht laat je eigen mening weten en of je het een goed mooi of intressant verhaal lijkt ben net begonnen een hoofdstuk geschreven ben opzoek naar goede uitgever weet iemand hier een goede

avatar van Pecore
geplaatst:
Hoi Geralt of Rivia. Een fragment hier op de site plaatsen kan altijd. Ik ben er wel benieuwd naar!

Verder zou ik het schrijven lekker voor jezelf doen en de uitgevers nog tijdje laten wachten. Jezelf er lekker mee vermaken. Oh, en probeer een beetje interpunctie te gebruiken, meer punten en komma’s, dat maakt het net wat makkelijker om te lezen.

Veel plezier!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Gewoon doen, ja. Maar let inderdaad een beetje op je spelling, grammatica en alinea-indeling.

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
Wat willen jullie een fragment van het horror boek of het verhaal van de autist of allebij laat graag reacties weten


Horror boek
Over een drugsverslaafde man die razend .wordt nadat hij erachter komt dat zijn zoon vermoord is door leerkracht vermoord is de man neemt hard wraak hij neemt de school in en vermoordt zowat alle leerkrachten door zijn drugs verslaving wordt hij helemaal gek maar er blijkt in de school nog veel meer mis te zijn dan lijkt iets dat al eeuwen de kinderen verminkt en dood achterlaat dat zich in de kelder schuilhoud een monster een gekke seriemoordenaar of is het toch iets anders .

Vinden jullie dit verhaal orgineel en krijgen jullie hier al kippenvel van heb me laten inspireren door IT en de shining van stephen king als jullie dit een goed verhaal lijkt ik vondt dit best knap voor een 14 jarige

avatar van ...stilte...
geplaatst:
.


Gelukkig staat er een punt achter

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
...stilte... schreef:
(quote)


Gelukkig staat er een punt achter
ben het na aan het leren

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Zolang je in je eigenste ik enige overtuiging durft te leggen en niet gebukt gaat onder je opgelegde mentale conditie komt die interpunctie vanzelf wel is wat ik altijd heb gezegd.

En naar mijn idee ook wel aardig waar wist te maken, tot dusver.

Talent een vies woordje in mijn boekie.

Overtuiging in ontwikkeling daarentegen als een uitermate verfijnde muzikale compositie.

In mijn gehoor althans.

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Toevallig had ik onlangs overigens een nieuwe user name bedacht:

Zonderpunctie.

En hiermee wilde ik dan op een andere Meter aanmelden en deze naam eer aan gaan doen.

Maar als ik nu zie hoe dat in de praktijk eruit ziet zo:

Doe maar niet.

Laat maar anders.

Al blijft het idee op zich best geestig, vind ik zelf dan.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Ze wiebelt aan de hand van haar moeder en wijst naar de tram waar ze net uitstapten, die op volle snelheid wegscheurt. 'Die tram is sneller dan een trein!', roept ze extatisch blij. Ik denk blij mezelf: de chauffeur heeft vast een late dienst en wil snel terug naar huis. Er steekt een zacht briesje op en voor het eerst die dag voel ik dat het gedaan is met de drukkende warmte. Geluk zit écht in de kleine dingen, en glimlachend loop ik zelf ook terug naar huis.

avatar van the Cheshire cat
geplaatst:
Geralt of rivia schreef:
Wat willen jullie een fragment van het horror boek of het verhaal van de autist of allebij laat graag reacties weten


Horror boek
Over een drugsverslaafde man die razend .wordt nadat hij erachter komt dat zijn zoon vermoord is door leerkracht vermoord is de man neemt hard wraak hij neemt de school in en vermoordt zowat alle leerkrachten door zijn drugs verslaving wordt hij helemaal gek maar er blijkt in de school nog veel meer mis te zijn dan lijkt iets dat al eeuwen de kinderen verminkt en dood achterlaat dat zich in de kelder schuilhoud een monster een gekke seriemoordenaar of is het toch iets anders .

Vinden jullie dit verhaal orgineel en krijgen jullie hier al kippenvel van heb me laten inspireren door IT en de shining van stephen king als jullie dit een goed verhaal lijkt ik vondt dit best knap voor een 14 jarige

Ja, ik krijg hier al kippenvel van hoor... Zet er maar iets van op, zou ik zeggen.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
'Nou Kaj, ik moet je wat ergs vertellen', zegt mijn moeder aan de telefoon. Mijn hart maakt een klein sprongetje. Zojuist liet ik haar achter bij de incheckbalie van Schiphol. Ik zwaaide haar net uit toen ze uit mijn blikveld verdween op het hogere plateau. De trein rijdt al terug naar Den Haag en er spoken allemaal scenario's door mijn hoofd. Er is geld gestolen. Ze heeft een tas laten liggen. Paspoort kwijt. Ze kreeg slecht nieuws.

Niks van dat alles. Ze zegt: 'Er lag ketchup op het stoeltje van de koffiecorner en nu zit er een grote rode vlek op mijn broek.' Ik moet schaterlachen. Leedvermaak of opluchting, of allebei. 'Zo grappig is het niet, Kaj. Iedereen kijkt naar me alsof er nu bloed op mijn broek zit en het stinkt enorm.' Ze heeft het nog geprobeerd weg te spoelen in de toiletruimte, maar dat maakte het erger.

God mam, wat ga ik je missen. Toch een fijne reis en let maar niet op die anderen. Niemand komt immers ongeschonden uit een lange vliegreis.

(Overigens oud nieuws: ze is veilig aangekomen!)

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
Het horror verhaal heeft zijn vertraging door een ander verhaal als dat andere verhaal af is zal ik een fragmentje op boekmeter plaatsen


1515 frankrijk parijs
Al eeuwen eten vampieren mensen op maar er is een broederschao dat de vampieren bestrijdt het broederschap der jagers ze trekken er s,nachts op uit in de schimmige straten van parijs om de vampieren te vinden maar wat als de vampieren een complot smeden om de mensen de baas te spelen


Dit een speciaal verhaal fantasy en geschidenis en een beetje horror gemixt dit boek is altijd al mijn droom geweest geef je mening lijkt dit je een leuk en spannend verhaal ga proberen het opteschrijven als jullie het niks vinden zeg het dan ook gelijk ga proberen om volgende week zondag het fragment op de site te hebben en ik ken iemand de mij wilt helpen met interpunctie groet geralt of rivia

avatar van PQV00
geplaatst:
Geralt of rivia
Heb je een bijzondere reden om 1515 als jaartal te kiezen, en waarom dan ook nog Frankrijk en/of Parijs? Je kunt natuurlijk een connectie maken met de waterspuwers op de Notre-Dame (eindelijk klaar in 1345 en nu weer een ruïne) en hen als versteende verbeeldingen van vampiers beschrijven.
Vampiers zuigen (zegt of schrijft men) het bloed uit mensen maar eten hen niet op, tenzij jij een nieuw ras vampiers creëert.

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
PQV00 schreef:
Geralt of rivia
Heb je een bijzondere reden om 1515 als jaartal te kiezen, en waarom dan ook nog Frankrijk en/of Parijs? Je kunt natuurlijk een connectie maken met de waterspuwers op de Notre-Dame (eindelijk klaar in 1345 en nu weer een ruïne) en hen als versteende verbeeldingen van vampiers beschrijven.
Vampiers zuigen (zegt of schrijft men) het bloed uit mensen maar eten hen niet op, tenzij jij een nieuw ras vampiers creëert.
heb een nieuw ras verzonnen dromers ze zijn huidsverwisselaars en ze eten mensen dus ze kunnen in de oma van een kind veranderen en ze dan opeten parijs omdat ik fan ben van assasins creed en unity een gave game vondt en ik dacht ook nog iets van een gevecht obder de geheime gangen van PQV00 van die waterspuwers nog niet aan gedacht wel een goed idee wat ik zeker ga gebruiken het jaar gewoon ene random jaartal uitgezocht in de geschiedenis waar ik me in ga verdiepen dromers kunnen mensen ook in hun dromen lastigvallen om boodschappen over te brengen

avatar van PQV00
geplaatst:
En als je de connectie tussen waterspuwers van de Notre-Dame en jouw vampiers gebruikt, zou je zelfs van de brand van dit jaar kunnen schrijven dat die is aangestoken in een poging de laatste restanten van het vampierbroederschap voorgoed te vernietigen.

avatar van Geralt of rivia
geplaatst:
PQV00 schreef:
Geralt of rivia
Heb je een bijzondere reden om 1515 als jaartal te kiezen, en waarom dan ook nog Frankrijk en/of Parijs? Je kunt natuurlijk een connectie maken met de waterspuwers op de Notre-Dame (eindelijk klaar in 1345 en nu weer een ruïne) en hen als versteende verbeeldingen van vampiers beschrijven.
Vampiers zuigen (zegt of schrijft men) het bloed uit mensen maar eten hen niet op, tenzij jij een nieuw ras vampiers creëert.
ja voor het jaar 1515 is ook een goede reden toen heerste er opvolgtwisten want de franse koning was dood dus de macht had niemand dus dan kan de oorlog tussen vampiers en jagers uitbreken omdat niemand de macht heeft groet geralt of rivia PQV00

Terwijl de regen buiten

al uren zachtjes op de ramen tikt

en de avond het doek doet vallen

over een zoveelste vandaag

in het rijtje der vandagen, morgens en gisterens,

kijkt de dichter in trance

naar de cadans van zijn rechterhand

die steeds maar weer van links naar rechts,

links naar rechts, links naar rechts

op het papier van zijn dagboek danst

en merkt hij ineens op dat het ritme

waarop de woorden uit zijn pen vallen

hetzelfde is als dat van de buiten druppelende regen.

‘Godverdomme,’ vloekt hij, ‘Godverdomme…

hoe is het mogelijk? Mijn poëzie…

ze is als regen geworden!

Triestig... grijs... kleurloos en treurig…’.

En al jammerend van Godverdomme dit en Godverdomme dat

slaat hij misnoegd zijn dagboek dicht,

pakt het op,

en begint ermee te schudden

tot alle woorden en letters en leestekens en zinnen

er één voor één en stuk voor stuk uitvallen

… en het eindelijk terug stopt met regenen

avatar van Donkerwoud
Vandaag eens niet mezelf of de fitnessapparatuur gesloopt, maar de medewerkers stonden al klaar met een knijptang om mijn slotje door te knippen. Een oudere (doch jaloersmakend gespierde) man en zijn jongere collega hadden eerder meegemaakt dat ze het verkeerde kluisje openden voor iemand. 'Ik weet 100% zeker dat dit mijn kluisje is', had ik ze nog verzekerd, met een lichte twijfel in mijn stem. Voor mijn fitnessmaatje een teken om opnieuw de kluisjes langs te gaan. Prompt paste de sleutel in een slot en wist hij mijn weekendtas eruit te vissen. 'Ongelóóófelijk', verzuchtte de oudere fitnessmedewerker terwijl zijn collega de knijptang er weer afhaalde. Ze liepen de kleedkamer uit. Weer een fitnessavontuur erbij. Die ene keer zat ik als een geplet kikkertje vast tussen een beenspierapparaat en die andere keer verloor ik mijn fietssleuteltje. Wie niet sterk is moet slim zijn, wat een leugen!

Regen

Aan de bar zat een regenwolk
gedachten schrijvend op een bierviltje
krassend, schrappend, zuchtend, puffend
wachtend op woorden
zoekend naar zinnen
wikkend en wegend
over letter na letter
en piekerend over elke punt
op elke i

tot hij eindelijk klaar was
en hij helaas
vlak voor sluitingstijd
begon te drup... drup... druppelen

waarna alle inkt en woorden
zoals elke avond weer
vervloeiden in de regen
en verdronken in de stroom

Gast
geplaatst: vandaag om 10:12 uur

geplaatst: vandaag om 10:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.