menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De snor van Joseph Stalin lacht me op dit moment toe vanaf de Georgische koffiemok die ik ooit kreeg. Maar die adrenalinestoot van cafeïne en machismo straalde vorige donderdag nog niet af op mijn fitnessverdiensten.

Een vriend vroeg me om secondant te zijn bij zijn oefening en ik kreeg het voor elkaar om hem bijna te verpletteren. Hij lag met de halterstang met vijftig kilo aan gewichten op het krukje, terwijl ik achter hem stond om bij te springen. Ik voelde me in tijden niet zo nuttig en essentieel, maar bij zijn laatste beweging bleef de stang op borsthoogte klemmen. Helaas voor hem lukte het ook mij niet om de halterstang ook maar een centimeter omhoog te krijgen. Uiteindelijk moest hij het onding zelf zijdelings houden, zodat enkele gewichten eraf konden rollen en hij weer ademruimte kreeg voor die laatste inspanning. Onze buren keken vreemd op toen er luid kletterende fitness-attributen voorbij tuimelden. Wie niet sterk is moet slim zijn, maar vertrouw in de gym vooral niet op mijn grenzeloze onhandigheid.

Op moment van schrijven drink ik mezelf opnieuw koffie en moed in voor nieuwe sportschoolavonturen. Dat er maar geen gewonden mogen vallen.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De Hondenshow (4)

Het is zo'n moment waarop de dingen vertrouwd en alledaags aanvoelen, maar toch niet helemaal hetzelfde zijn. Alex bleek Alex niet te zijn en we liepen een week lang rond met een andere herdershond. Ik zit met niet-Alex in de kofferbak van mijn moeders' Nissan X-Trail bij de plaatselijke Carrefour. Het is een warme, broeierige dag en ik besloot de achterklep open te gooien en naast hem te zitten. Ergens voel ik me extra verantwoordelijk voor deze hond omdat er inmiddels een andere eigenaar in het verhaal is. Het is toch de hond van een ander, uiteindelijk. Ergens maak ik me grote zorgen om de goede afloop, temeer omdat ik bij het uitlaten van de honden meende te zien dat niet-Alex mankloopt. Zouden ze de herders om deze reden hebben omgewisseld? En wat betekent dit voor onze confrontatie met de eigenaar straks?

In de kofferbak valt op hoe erg hij wel en niet op onze Alex lijkt. Hij is kleiner en op een bepaalde manier mooier, met een ietwat ander vlekkenpatroon op z'n gelaat en met meer uitgesproken roodtinten over z'n lijf. Ook is het bij lange na niet zo'n sterke hond als Alex, die door z'n postuur en grootte hard kan trekken. (Weer zo'n onmogelijk te missen puzzelstukje...) Tegelijkertijd lijkt niet-Alex rustiger en meer gelaten dan voorheen, alsof hij voelt dat de hondenverwisseling is opgelost. Hij is niet meer angstig of zenuwachtig, maar voelt zich thuis in zijn nieuwe leefsituatie. Wat me ook opvalt is dat hij inmiddels een stuk minder dociel en volgzaam is. Wilder, meer zoals onze eigen herder.

Zo schiet er op bepaald moment een straatkat onder ons langs en springt niet-Alex meteen uit de auto om het beest te pakken. Als Alex een poes te pakken krijgt, is het arme beest ten dode opgeschreven. Dit is me gelukkig zelf nog nooit overkomen. Tegengehouden door de hondenriem blijft niet-Alex zenuwachtige rondjes draaien, terwijl het poezenbeest de smaak te pakken heeft en vanaf een afstandje naar hem blaast. Hond en poes in hun spel van aantrekken en afstoten, elkaar tartend over wie de heerschappij heeft over het parkeerterrein.

Een supermarktemployee, degene die winkelwagentjes van en naar hun standplaats rijdt, ziet de schermutseling tussen de dieren. Hij laat een rij wagentjes staan en loopt met sjjjjjttt-geluiden en handgebaren op het straatbeest af, die geschrokken wegschiet naar een veiligere plek. Ik trek niet-Alex terug in de open kofferbak en wissel wat grapjes over het voorval uit met de man, die ook weer terugloopt naar zijn karretjes. Niet-Alex blijft brommerig en opgefokt, maar ik sla mijn arm om hem heen en trek hem dichter naar me toe. Ik fluister een paar keer 'het komt goed, Alex' en 'straks ben je weer bij je baasje, Alex'. Ik blijf hem tot het moment van de overdracht bij de enige naam noemen die ik ken. Het blijft een vreemde situatie.

Na onze ontdekking dat de honden met elkaar zijn verwisseld was het uiteindelijk snel geregeld. De jongen die ons uitnodigde voor de hondenshow hoefde slechts enkele kenneleigenaren te bellen en één van hen was allang op de hoogte van de verwisseling. Ze hadden niet verwacht dat een volle week later de oorspronkelijke eigenaar nog aan de bel zou trekken. Iedereen is het erover eens dat de volledige schuld bij ons ligt, want hoe konden wij niet doorhebben dat we een verkeerde hond meenamen!? Maar de andere eigenaar is welwillend en ziet er geen enkel probleem in als we zíjn hond omruilen met de onze. Dan moeten we wel zelf tweeënhalf uur naar zijn appartementencomplex in Tanta rijden. Dichterbij Alexandrië afspreken kan echt niet; het is immers onze eigen schuld.

Ondertussen is er een mevrouw met haar dochtertje bij mij en niet-Alex komen staan.'Wat een mooie hond. Bijt-ie'? Ze wil hem aaien, want ze is gek op honden', zegt de mevrouw met hijab, in vloeiend Engels. Hun winkelwagentje is afgeladen met boodschappentasjes, Vrouwmoedig loopt het meisje met de krulletjes naar de hond toe en raakt hem een paar keer snel aan. Niet-Alex blijft onbewogen, maar het meisje schiet schaterlachend naar achteren. Ik glimlach naar haar moeder en zij glimlacht terug. Op de vraag 'hoe heet je hond?' kan ik alleen antwoorden met 'Alex'. Moeder en dochter slepen hun wagentje weer voort naar hun eigen auto. Ze moesten eens weten hoe bitterzoet het afscheid tussen mij en deze herder gaat zijn. Toch wel een lief beest en we hebben geen flauw idee waar hij naartoe teruggaat. Het blijft immers zo dat deze mensen zonder scrupules onze hond meenamen en zelf nooit van zins waren om ons hierover in te lichten. Wie zíjn deze mensen?

Er zijn momenten dat ik diep van Egypte hou, van het onverwachte en het plotselinge, van de vele bizarre situaties die altijd weer goed aflopen en je je achteraf beter niet afvraagt hoe dan. Er zijn ook momenten dat ik zelf iets proef van de hardheid en de troosteloosheid in een land waar men soms moet vechten om het eigen recht te krijgen. Waar deze verwisseling kon plaatsvinden zonder dat iemand erbij stilstond wat het misschien voor ons betekende, maar vooral voor de herdershonden zelf die ruw werden onttrokken aan hun vertrouwde leefomgeving. En toch: hoe moreel superieur ben je zelf als je je eigen hond niet eens herkent!?

Er wachtte ons nog een ontknoping in Tanta, waar we met twee lieve Egyptenaren op een reddingsmissie gingen om onze Alex terug te krijgen. Het eindigde minstens zo absurd als de hondenverwisseling waar het mee begon.

Wordt Vervolgd

avatar van PQV00
geplaatst:
Donkerwoud
Je houdt ons wel in spanning, hè?

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Hij kijkt gehypnotiseerd naar mamma's telefoon. 'So much to learn about, it will make you want to shout blippi!' Een levendige dertiger met felgekleurde bretels en een raar mutsje zingt over graafmachines, ambulances en brandweerauto's. Mamma is bij een bijeenkomst in het migratiemuseum en heeft ons achtergelaten in haar auto. Het geeft niks, want we hebben genoeg aan elkaar. ''I'm an excavator. Excavator. (Hey, Dirt) See you later. I'm an excavator.' Maar de weeïge zoetheid van Blippi gaat onder mijn huid zitten, met z'n liedjes die nog dagenlang in mijn hoofd zullen rondspoken.

Nog niet lang terug hadden we niet meer nodig dan een speelterrein, bestaande uit niet veel meer dan op de tegels een schildering van een slingerende autoweg. Stoplichten. Zebrapaden. Haaientanden. Wegmarkeringen. Een rotonde met een berm van echt gras. Adam hield z'n handjes alsof hij een autostuur vasthield. Af en toe klonk er 'toe, toe' als hij z'n lippen tuitte om een claxon na te bootsen. Ik rende achter hem aan en maakte racegeluiden. 'Hmmmmmm....hmmmmmm.' Hij nam het hummende snelheidsgeluid snel over. Soms stapte hij buiten het lijnenpatroon of ging recht door de berm, en dan maakte ik crashgeluiden. 'Boem...bwam...bwaf' We schaterlachten samen.

Of het pedagogisch correct is durf ik te betwijfelen, maar ik herinner me uit mijn jeugd een zinderende auto-achtervolging uit de film 'Ronin' (1998). (De zogenaamde Paris Car Chase, die uiteindelijk is geschoten in Birmingham.) Adam glundert en legt zijn handjes weer over dat denkbeeldige stuur. Hij veert mee met de bewegingen op het beeld en stiet soms een 'oh nee' uit wanneer er een tegenligger op ons afkomt. 'Hmmmmmm....hmmmmmm.' En weer schaterlachen we met z'n tweetjes om een avontuur dat alleen in ons hoofd plaatsvindt. We hoeven ons nooit te vervelen.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:27 uur

geplaatst: vandaag om 12:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.