menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
Oom Kaj kan chagrijnig worden van mensen die niet goed met boeken omgaan. Ezelsoren, verkleuringen, uitgelopen inktvlekken, scheuren in bladzijden. Het is dan ook een gruwel als ik Adam een nieuw exemplaar geef van een bundeling met verschillende prentenboekjes over treinen. Zijn leesetiquette is allerminst de mijne. Hoe hij met vochtige, vieze handjes op het papier duikt, terwijl hij zoveel mogelijk pagina's tegelijkertijd omver probeert te slaan. Ik sta me te verbijten bij deze affreuze bejegening van het geschreven woord. Ratssssjjj, de eerste bladzijde is gescheurd. 'Auw, dit doet bijna fysiek pijn,' zeg ik tegen mijn zus. 'Hij sloopt het boekje helemaal!' Ze antwoordt: 'Vroeger dacht ik ook zo, maar ik heb dit idee maar losgelaten om zelf niet gek te worden. Alleen als andere kindjes zo met boekjes omgaan heb ik soms nog zo'n gevoel.'

Maar Adam geniet op zíjn manier van z'n nieuwe boekje. Hij probeert met een enthousiaste gretigheid zoveel mogelijk trein-afbeeldingen op z'n netvlies te krijgen, terwijl hij uitgespreid over de bank ligt en soms in het boekje lijkt te kruipen. Heen en weer, terug, opnieuw dezelfde afbeeldingen, dan slaat hij weer open op een willekeurige bladzijde. Alleen een knap blond jongetje met z'n treinenboek. Af en toe stuur ik live-beelden van mijn lezende neefje door naar mijn moeder in Egypte, maar de achtergrondgeluiden prikkelen zijn aandacht. Hij komt met z'n vingertje om het beeld uit te vergroten of het venstertje met mijn zwaaiende moeder te verplaatsen. 'Niet daarop drukken, Adam. Dan houdt het gesprek op,' waarschuw ik nog. Maar het is te laat, de rode knop blijft lonken en na een flauw zwaaitje en een nauwelijks hoorbaar 'doeee', drukt Adam zo zijn Egyptische oma weg. Terug naar dat prentenboek waar locomotieven tegen geiten praten en een jongetje uit zijn treinraam kijkt en een koe weg ziet vliegen. Al blijft er niks meer van dat boekje over, het doet oom Kaj goed dat z'n neefje erin kan verdwijnen.

avatar van Donkerwoud
'Die komt hier niet in!' brult de buschauffeur als ik met mijn fiets bij de halte sta. Ik vroeg hem of ik twee haltes mee mocht rijden, omdat het sleuteltje kwijt is van mijn AXA-slot en ik daarom het onding moet meeslepen als een dief in de nacht. Het is al donker, maar op donderdag (koopavond) is de fietsenmaker tot negen uur open. Ietwat beteuterd druip ik af, terwijl de jongeman achter het stuur me nog een paar keer 'sorry' naroept. Het is vrij onhandig om de ratelende, rammelende fiets mee op sleeptouw te nemen. Ik zie de bus uit mijn gezichtsveld verdwijnen en vloek binnensmonds om de obstinate regeldrang van deze HTM-medewerker. Nog niet lang terug kon een vriend gewoon met z'n werkende fiets instappen en een heleboel haltes meerijden. Ze moeten ook altijd mij hebben! Probeer ik het nog een keer? Of loop ik door? Ik rammel en kletter verder.

Ergens voelde ik de bui al hangen, maar in mijn troosteloze Haagse volkswijk zijn zowel politie als fietsendieven goed vertegenwoordigd. Ik draag mijn fiets langs een verlaten voetbalveld zonder verlichting. En ja hoor, precies op deze omineuze plek passeer ik een politiewagen en die maakt meteen een draai om bij me te komen. Kut! Kut! Kut! Een gespierde jongeman (ergens midden twintig) hangt uit zijn raam en spreekt me aan. 'Wat zijn we aan het doen, meneer?' vraagt hij. 'Nou eh...fiets kapot...ik moest lopen...nou ja, niet kapot...eh...sleuteltje kwijt...belde laatst ANWB...die knipte het hangslot door, maar...eh...ja...hij zag wel dat het AXA-slot kapot was, maar ik zei dat de fietsenmaker dat...eh...wel...kon doen.' Een coherent verhaal vertellen (ook al is het de waarheid) blijkt lastig als ik tegenover de politie sta. En helemaal als het ogenschijnlijk een heterdaadje is bij een misdrijf dat ik nooit heb gepleegd. Ik onderdruk deze gedachte: wat als ik nu mijn fiets op de grond gooi en wegren!?

Er stappen drie agenten uit. Twee mannen die duidelijk meer tijd in de sportschool doorbrengen dan ik en een timide jongedame die achter ze aanhobbelt. Ze oogt jonger en lager in rang, ook is zij de enige met een blauw hesje en niet gewapend of in uniform. Bij hoge uitzondering had ik de tegenwoordigheid van geest om mijn paspoort mee te nemen, zodat ik me meteen kan legitimeren. Ik slaak een zucht van verlichting als één van de agenten zegt: 'U bent een voorbeeldige burger. Het lijkt alsof uw verhaal klopt.' Niet ergens een verborgen strafblad of een noodverordening die me boven het hoofd hangt. Ze laten me verder lopen, maar een paar meter verder komt de politiewagen weer tot stilstand. Kut, nééé. Wat is er nu weer...!?

De jongen van eerder vraagt waar de ANWB mijn slot doorknipte ('bij de eh...Jumbo'), waar ik woon ('eh..Zonneoord) en waar ik heenloop ('naarreh Ado Bike, aan de Leyweg'). 'Dat is nog een eindje lopen met een kapot slot,' zegt hij. 'Wat zou je ervan vinden als wij nu jouw slot doorknippen en je erheen kunt fietsen!?' Het drietal stapt weer uit en één van de mannen haalt een grote tang uit de kofferbak. Hij geeft het echter aan zijn vrouwelijke collega en zegt erbij: 'Zo. Dit moet jij nu doen. Moet je leren.' De jonge vrouw probeert mijn AXA-slot door te knippen, maar het lukt haar niet. 'Je moet meer kracht zetten!' zegt de collega die haar de tang gaf, met een smalende glimlach. Maar ze krijgt het slot nog steeds niet doorgeknipt.

Hij neemt de tang van haar over en probeert het dan maar zelf. Maar ook de man gaat met zijn volle gewicht erop hangen en het lukt hem ook niet om mijn fiets te bevrijden van het AXA-slot. 'Nu moet jíj meer kracht zetten!' zegt de agente tegen haar collega en zij en ik kijken elkaar aan met een sardonisch glimlachje. Uiteindelijk probeert hij het vanaf de andere kant en mijn fiets is weer berijdbaar. De agent die de tang terugstopt in de kofferbak mompelt: 'We hebben nu geholpen bij een fietsendiefstal.' Ik roep nog een paar keer 'onwijs bedankt' en ze stappen in hun politiewagen. Ook weer bij hoge uitzondering, maar vanavond heb ik zelfs twee werkende fietslampjes in mijn zak.

Ik fiets de agenten per toeval voorbij als een voorbeeldige burger. Het was vanavond namelijk de politie die even de regeltjes brak en ik ben ze er dankbaar voor.


avatar van Donkerwoud
De auteur mag dan mijn bloedeigen zus zijn, maar ik vind het ijzersterk schrijverschap hoe ze haar bitterzoete liefdesverklaring aan de stad Beiroet over laat lopen in pijnlijke introspectie over zichzelf en haar eigen verlangens. Of dat een vrouw alleen altijd waakzaam moet blijven of luchtig samenzijn niet opeens omslaat in grensoverschrijdend gedrag. Ook opdringerige witte mannen schromen namelijk niet om misbruik te maken van de kwetsbaarheid van een ander. Stem op deze site en help mijn zus aan een glansrijke overwinning; ze verdient het! Link naar het betreffende stuk

avatar van Donkerwoud
En terwijl de koffiemachine in de Albert Heijn pruttelt en borrelt, trekken er op de display wetenswaardigheden over koffie aan me voorbij. Dat Nederlanders jaarlijks gemiddeld 1000 koppen koffie drinken en Chinezen maar 5. Dat alle koffie ter wereld wordt geproduceerd in de zogenaamde 'Coffee belt', omdat de planten alleen kunnen groeien in een tropisch klimaat. Dat koffie na olie het grootste export-product is. Dat er straks koffie uit het apparaat druppelt wat duurzaam is gekweekt en waar de boeren eerlijk voor zijn betaald. Een gezette man met een winkelwagentje loopt achter me langs en draait zijn hoofd mijn kant op. Hij mompelt in Plat Haags: 'Nei, dát is goed voâh je darremûh'. Op de valreep toch nog een schuldgevoel. De pleuâhrislèijâh.

avatar van PQV00
En zoals mij is bijgebracht (driemaal raden door wie ...) tekent het gemeentewapen van 's-Gravenhage ook de Hagenaar: hoog op de poten, kaal in de veren en een grote bek.

avatar van Donkerwoud
Oei, Sjaak Bral of Kees van Kooten?

avatar van PQV00
Donkerwoud
Geen van beiden, voor zover ik weet.

avatar van Donkerwoud
Begrijp ik goed dat ik geen antwoord ga krijgen!? Nééééééé...

avatar van PQV00
Donkerwoud
Ik heb die uitspraak (uiteraard) gehoord van Alex en Robert. Maar of dat origineel van hen is of aan iemand anders ontleend, weet ik niet (vermoed het laatste).


avatar van Sol1
Sol1 (crew)
Dat vermogen van sommige Hagenezen, hun eigen identiteit ter discussie te kunnen stellen, is wel zo prettig. De opmerking over het gemeentewapen hierboven, doet denken aan de kritiek op het grote, witte, typisch Haagse stadhuis, ofwel: het IJspaleis: van buiten lijkt het heel wat, maar van binnen is het grotendeels hol.

Nee, Donkerwoud, ik heb geen bron

avatar van misterfool
De laatste tijd denk ik na over keuzes. Niet op elk moment. Niet altijd even intens. Het zijn- zo eerlijk wil ik nog wel zijn- ongestructureerde gedachten die mijn gemoed overvallen op verstilde momenten, zoals vandaag tijdens een wandel door de lijzige kleuren van de winter.

Zo bedacht een filosoof, wiens naam ik vergeten ben, ooit eens de term: "keuzestress". We worden geconfronteerd met een overvloed aan kleine keuzes. Een dagelijkse speurtocht door de lokale supermarkt overvalt mij alleen al met een twintigtal smaken jam die allemaal een superieure ervaring beloven, maar waarbij een kritische consument terecht vermoedt dat menig fabrikant voor eigen gewin overdrijft. Zo'n arbitraire keuze analyseer ik vervolgens met hetzelfde biologische systeem dat ooit ontwikkeld is om een giftige bes van een smaakvolle traktatie te onderscheiden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het afrekenen van een ondergeschikte pot jam in gedachten verwordt tot het kopen van een pot smeerbare dood. Een minuscule ergernis is al snel hoofdzaak.

Daarentegen heb ik elke keuze van waarde genomen met een jeugdige roekeloosheid. Het is haast een cliché om op te merken dat een studiekeuze zijn basis heeft in hoogstens een basaal begrip van de onderhavige materie. De baankans wordt weliswaar door sommigen afgewogen, maar uiteindelijk komt de keuze neer op een grotesk waagstuk. Een kansspel waar zelfs een gokverslaafde voor zou passen. Het bepalen van mijn intellectuele directie heeft niettemin nooit gewetenswroeging teweeggebracht, slechts een vlaagsoortelijk verlangen naar de glorie van de toekomst. Wellicht is deze relatieve gemoedsrust het resultaat van een overweldigend aantal variabelen, waardoor een volledig overwogen keuze haast even lang duurt als de studie zelf. Je kan je immers enkel opwinden over zaken die je enigszins kan overzien, of althans waarbij je die impressie hebt.

Ik vermoed daarom dat ongemak, bij het zich aandoen van keuzes, doorgaans een positief teken is. Het vertelt mij dat ik de gevolgen kan overzien en dat de uiteindelijke afweging enigszins arbitrair geworden is. De vrees dient te worden bewaard voor onheuse achteloosheid; de impasse is te groot en daarom niet het overwegen waard. Zelfs al veronderstelt het bestaan van een overvloed aan variabelen de onmogelijkheid om het lot uit te bannen, dan nog zijn er beter en slechter geïnformeerde keuzes. Voor de moeilijke kwesties des levens moet daarom genoegen worden genomen met een imperfect begrip dat noodzakelijkerwijs betaald wordt met veel tijd. Ik kan enkel zoeken naar keuzestress. Het teken dat ik op de goede weg zit!

avatar van misterfool
Het onderstaande is enkel een eerste poging om wat meer te gaan schrijven dan slechts recensies. Feedback is dan ook zeker welkom.

avatar van Donkerwoud
Mooi, man!

Voorzichtig jogt hij over een flinterdun laagje nieuwe sneeuw. Glijdend, alsof hij eroverheen schaatst. Behoedzaam ook, om niet te vallen. Zijn harige mannenbenen komen vanonder z'n sportbroekje vandaan, maar op zijn hoofd draagt hij een wintermuts. De plotselinge sneeuwval kwam niet helemaal onverwacht.

avatar van Donkerwoud
Naar de bioscoopfilm 'Alita: Battle Angel' (2019) in een hypermoderne Egyptische shoppingmall. De vechtmachine Alita is het morele geweten van Iron City, die strijdt tegen een hardvochtig kapitalistisch systeem waar iedereen betrokken is bij de orgaanhandel van gestolen lichaamsdelen. Het is pauze als M. naar buiten loopt om te roken, de sigaret al klaar om aangestoken te worden. Aan de andere kant van de gang komt een luidruchtig groepje mannen ons tegemoet. 'Saudiërs, die denken hier dat ze de baas zijn,' mompelt M. geërgerd. Dan steekt hij de sigaret in zijn mond en wil een aansteker uit z'n broekzak halen, maar ziet verschrikt een bordje dat roken verboden is op straffe van een geldboete. M. wil zijn rookwaar wegstoppen als een jonge schoonmaker hem aanspreekt. 'Roken is verboden, maar in de WC-ruimte zijn geen rookmelders. Tegen betaling wil ik wel bij de deur opletten of er iemand aan komt.' M. schudt zijn hoofd en gaat niet in op het aanbod. Niet iedereen is te corrumperen. We gaan terug de zaal in.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:18 uur

geplaatst: vandaag om 20:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.