menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
Oom Kaj kan chagrijnig worden van mensen die niet goed met boeken omgaan. Ezelsoren, verkleuringen, uitgelopen inktvlekken, scheuren in bladzijden. Het is dan ook een gruwel als ik Adam een nieuw exemplaar geef van een bundeling met verschillende prentenboekjes over treinen. Zijn leesetiquette is allerminst de mijne. Hoe hij met vochtige, vieze handjes op het papier duikt, terwijl hij zoveel mogelijk pagina's tegelijkertijd omver probeert te slaan. Ik sta me te verbijten bij deze affreuze bejegening van het geschreven woord. Ratssssjjj, de eerste bladzijde is gescheurd. 'Auw, dit doet bijna fysiek pijn,' zeg ik tegen mijn zus. 'Hij sloopt het boekje helemaal!' Ze antwoordt: 'Vroeger dacht ik ook zo, maar ik heb dit idee maar losgelaten om zelf niet gek te worden. Alleen als andere kindjes zo met boekjes omgaan heb ik soms nog zo'n gevoel.'

Maar Adam geniet op zíjn manier van z'n nieuwe boekje. Hij probeert met een enthousiaste gretigheid zoveel mogelijk trein-afbeeldingen op z'n netvlies te krijgen, terwijl hij uitgespreid over de bank ligt en soms in het boekje lijkt te kruipen. Heen en weer, terug, opnieuw dezelfde afbeeldingen, dan slaat hij weer open op een willekeurige bladzijde. Alleen een knap blond jongetje met z'n treinenboek. Af en toe stuur ik live-beelden van mijn lezende neefje door naar mijn moeder in Egypte, maar de achtergrondgeluiden prikkelen zijn aandacht. Hij komt met z'n vingertje om het beeld uit te vergroten of het venstertje met mijn zwaaiende moeder te verplaatsen. 'Niet daarop drukken, Adam. Dan houdt het gesprek op,' waarschuw ik nog. Maar het is te laat, de rode knop blijft lonken en na een flauw zwaaitje en een nauwelijks hoorbaar 'doeee', drukt Adam zo zijn Egyptische oma weg. Terug naar dat prentenboek waar locomotieven tegen geiten praten en een jongetje uit zijn treinraam kijkt en een koe weg ziet vliegen. Al blijft er niks meer van dat boekje over, het doet oom Kaj goed dat z'n neefje erin kan verdwijnen.

avatar van Donkerwoud
'Die komt hier niet in!' brult de buschauffeur als ik met mijn fiets bij de halte sta. Ik vroeg hem of ik twee haltes mee mocht rijden, omdat het sleuteltje kwijt is van mijn AXA-slot en ik daarom het onding moet meeslepen als een dief in de nacht. Het is al donker, maar op donderdag (koopavond) is de fietsenmaker tot negen uur open. Ietwat beteuterd druip ik af, terwijl de jongeman achter het stuur me nog een paar keer 'sorry' naroept. Het is vrij onhandig om de ratelende, rammelende fiets mee op sleeptouw te nemen. Ik zie de bus uit mijn gezichtsveld verdwijnen en vloek binnensmonds om de obstinate regeldrang van deze HTM-medewerker. Nog niet lang terug kon een vriend gewoon met z'n werkende fiets instappen en een heleboel haltes meerijden. Ze moeten ook altijd mij hebben! Probeer ik het nog een keer? Of loop ik door? Ik rammel en kletter verder.

Ergens voelde ik de bui al hangen, maar in mijn troosteloze Haagse volkswijk zijn zowel politie als fietsendieven goed vertegenwoordigd. Ik draag mijn fiets langs een verlaten voetbalveld zonder verlichting. En ja hoor, precies op deze omineuze plek passeer ik een politiewagen en die maakt meteen een draai om bij me te komen. Kut! Kut! Kut! Een gespierde jongeman (ergens midden twintig) hangt uit zijn raam en spreekt me aan. 'Wat zijn we aan het doen, meneer?' vraagt hij. 'Nou eh...fiets kapot...ik moest lopen...nou ja, niet kapot...eh...sleuteltje kwijt...belde laatst ANWB...die knipte het hangslot door, maar...eh...ja...hij zag wel dat het AXA-slot kapot was, maar ik zei dat de fietsenmaker dat...eh...wel...kon doen.' Een coherent verhaal vertellen (ook al is het de waarheid) blijkt lastig als ik tegenover de politie sta. En helemaal als het ogenschijnlijk een heterdaadje is bij een misdrijf dat ik nooit heb gepleegd. Ik onderdruk deze gedachte: wat als ik nu mijn fiets op de grond gooi en wegren!?

Er stappen drie agenten uit. Twee mannen die duidelijk meer tijd in de sportschool doorbrengen dan ik en een timide jongedame die achter ze aanhobbelt. Ze oogt jonger en lager in rang, ook is zij de enige met een blauw hesje en niet gewapend of in uniform. Bij hoge uitzondering had ik de tegenwoordigheid van geest om mijn paspoort mee te nemen, zodat ik me meteen kan legitimeren. Ik slaak een zucht van verlichting als één van de agenten zegt: 'U bent een voorbeeldige burger. Het lijkt alsof uw verhaal klopt.' Niet ergens een verborgen strafblad of een noodverordening die me boven het hoofd hangt. Ze laten me verder lopen, maar een paar meter verder komt de politiewagen weer tot stilstand. Kut, nééé. Wat is er nu weer...!?

De jongen van eerder vraagt waar de ANWB mijn slot doorknipte ('bij de eh...Jumbo'), waar ik woon ('eh..Zonneoord) en waar ik heenloop ('naarreh Ado Bike, aan de Leyweg'). 'Dat is nog een eindje lopen met een kapot slot,' zegt hij. 'Wat zou je ervan vinden als wij nu jouw slot doorknippen en je erheen kunt fietsen!?' Het drietal stapt weer uit en één van de mannen haalt een grote tang uit de kofferbak. Hij geeft het echter aan zijn vrouwelijke collega en zegt erbij: 'Zo. Dit moet jij nu doen. Moet je leren.' De jonge vrouw probeert mijn AXA-slot door te knippen, maar het lukt haar niet. 'Je moet meer kracht zetten!' zegt de collega die haar de tang gaf, met een smalende glimlach. Maar ze krijgt het slot nog steeds niet doorgeknipt.

Hij neemt de tang van haar over en probeert het dan maar zelf. Maar ook de man gaat met zijn volle gewicht erop hangen en het lukt hem ook niet om mijn fiets te bevrijden van het AXA-slot. 'Nu moet jíj meer kracht zetten!' zegt de agente tegen haar collega en zij en ik kijken elkaar aan met een sardonisch glimlachje. Uiteindelijk probeert hij het vanaf de andere kant en mijn fiets is weer berijdbaar. De agent die de tang terugstopt in de kofferbak mompelt: 'We hebben nu geholpen bij een fietsendiefstal.' Ik roep nog een paar keer 'onwijs bedankt' en ze stappen in hun politiewagen. Ook weer bij hoge uitzondering, maar vanavond heb ik zelfs twee werkende fietslampjes in mijn zak.

Ik fiets de agenten per toeval voorbij als een voorbeeldige burger. Het was vanavond namelijk de politie die even de regeltjes brak en ik ben ze er dankbaar voor.


avatar van Donkerwoud
De auteur mag dan mijn bloedeigen zus zijn, maar ik vind het ijzersterk schrijverschap hoe ze haar bitterzoete liefdesverklaring aan de stad Beiroet over laat lopen in pijnlijke introspectie over zichzelf en haar eigen verlangens. Of dat een vrouw alleen altijd waakzaam moet blijven of luchtig samenzijn niet opeens omslaat in grensoverschrijdend gedrag. Ook opdringerige witte mannen schromen namelijk niet om misbruik te maken van de kwetsbaarheid van een ander. Stem op deze site en help mijn zus aan een glansrijke overwinning; ze verdient het! Link naar het betreffende stuk

avatar van Donkerwoud
En terwijl de koffiemachine in de Albert Heijn pruttelt en borrelt, trekken er op de display wetenswaardigheden over koffie aan me voorbij. Dat Nederlanders jaarlijks gemiddeld 1000 koppen koffie drinken en Chinezen maar 5. Dat alle koffie ter wereld wordt geproduceerd in de zogenaamde 'Coffee belt', omdat de planten alleen kunnen groeien in een tropisch klimaat. Dat koffie na olie het grootste export-product is. Dat er straks koffie uit het apparaat druppelt wat duurzaam is gekweekt en waar de boeren eerlijk voor zijn betaald. Een gezette man met een winkelwagentje loopt achter me langs en draait zijn hoofd mijn kant op. Hij mompelt in Plat Haags: 'Nei, dát is goed voâh je darremûh'. Op de valreep toch nog een schuldgevoel. De pleuâhrislèijâh.

avatar van PQV00
En zoals mij is bijgebracht (driemaal raden door wie ...) tekent het gemeentewapen van 's-Gravenhage ook de Hagenaar: hoog op de poten, kaal in de veren en een grote bek.

avatar van Donkerwoud
Oei, Sjaak Bral of Kees van Kooten?

avatar van PQV00
Donkerwoud
Geen van beiden, voor zover ik weet.

avatar van Donkerwoud
Begrijp ik goed dat ik geen antwoord ga krijgen!? Nééééééé...

avatar van PQV00
Donkerwoud
Ik heb die uitspraak (uiteraard) gehoord van Alex en Robert. Maar of dat origineel van hen is of aan iemand anders ontleend, weet ik niet (vermoed het laatste).


avatar van Sol1
Sol1 (crew)
Dat vermogen van sommige Hagenezen, hun eigen identiteit ter discussie te kunnen stellen, is wel zo prettig. De opmerking over het gemeentewapen hierboven, doet denken aan de kritiek op het grote, witte, typisch Haagse stadhuis, ofwel: het IJspaleis: van buiten lijkt het heel wat, maar van binnen is het grotendeels hol.

Nee, Donkerwoud, ik heb geen bron

avatar van misterfool
De laatste tijd denk ik na over keuzes. Niet op elk moment. Niet altijd even intens. Het zijn- zo eerlijk wil ik nog wel zijn- ongestructureerde gedachten die mijn gemoed overvallen op verstilde momenten, zoals vandaag tijdens een wandel door de lijzige kleuren van de winter.

Zo bedacht een filosoof, wiens naam ik vergeten ben, ooit eens de term: "keuzestress". We worden geconfronteerd met een overvloed aan kleine keuzes. Een dagelijkse speurtocht door de lokale supermarkt overvalt mij alleen al met een twintigtal smaken jam die allemaal een superieure ervaring beloven, maar waarbij een kritische consument terecht vermoedt dat menig fabrikant voor eigen gewin overdrijft. Zo'n arbitraire keuze analyseer ik vervolgens met hetzelfde biologische systeem dat ooit ontwikkeld is om een giftige bes van een smaakvolle traktatie te onderscheiden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het afrekenen van een ondergeschikte pot jam in gedachten verwordt tot het kopen van een pot smeerbare dood. Een minuscule ergernis is al snel hoofdzaak.

Daarentegen heb ik elke keuze van waarde genomen met een jeugdige roekeloosheid. Het is haast een cliché om op te merken dat een studiekeuze zijn basis heeft in hoogstens een basaal begrip van de onderhavige materie. De baankans wordt weliswaar door sommigen afgewogen, maar uiteindelijk komt de keuze neer op een grotesk waagstuk. Een kansspel waar zelfs een gokverslaafde voor zou passen. Het bepalen van mijn intellectuele directie heeft niettemin nooit gewetenswroeging teweeggebracht, slechts een vlaagsoortelijk verlangen naar de glorie van de toekomst. Wellicht is deze relatieve gemoedsrust het resultaat van een overweldigend aantal variabelen, waardoor een volledig overwogen keuze haast even lang duurt als de studie zelf. Je kan je immers enkel opwinden over zaken die je enigszins kan overzien, of althans waarbij je die impressie hebt.

Ik vermoed daarom dat ongemak, bij het zich aandoen van keuzes, doorgaans een positief teken is. Het vertelt mij dat ik de gevolgen kan overzien en dat de uiteindelijke afweging enigszins arbitrair geworden is. De vrees dient te worden bewaard voor onheuse achteloosheid; de impasse is te groot en daarom niet het overwegen waard. Zelfs al veronderstelt het bestaan van een overvloed aan variabelen de onmogelijkheid om het lot uit te bannen, dan nog zijn er beter en slechter geïnformeerde keuzes. Voor de moeilijke kwesties des levens moet daarom genoegen worden genomen met een imperfect begrip dat noodzakelijkerwijs betaald wordt met veel tijd. Ik kan enkel zoeken naar keuzestress. Het teken dat ik op de goede weg zit!

avatar van misterfool
Het onderstaande is enkel een eerste poging om wat meer te gaan schrijven dan slechts recensies. Feedback is dan ook zeker welkom.

avatar van Donkerwoud
Mooi, man!

Voorzichtig jogt hij over een flinterdun laagje nieuwe sneeuw. Glijdend, alsof hij eroverheen schaatst. Behoedzaam ook, om niet te vallen. Zijn harige mannenbenen komen vanonder z'n sportbroekje vandaan, maar op zijn hoofd draagt hij een wintermuts. De plotselinge sneeuwval kwam niet helemaal onverwacht.

avatar van Donkerwoud
Naar de bioscoopfilm 'Alita: Battle Angel' (2019) in een hypermoderne Egyptische shoppingmall. De vechtmachine Alita is het morele geweten van Iron City, die strijdt tegen een hardvochtig kapitalistisch systeem waar iedereen betrokken is bij de orgaanhandel van gestolen lichaamsdelen. Het is pauze als M. naar buiten loopt om te roken, de sigaret al klaar om aangestoken te worden. Aan de andere kant van de gang komt een luidruchtig groepje mannen ons tegemoet. 'Saudiërs, die denken hier dat ze de baas zijn,' mompelt M. geërgerd. Dan steekt hij de sigaret in zijn mond en wil een aansteker uit z'n broekzak halen, maar ziet verschrikt een bordje dat roken verboden is op straffe van een geldboete. M. wil zijn rookwaar wegstoppen als een jonge schoonmaker hem aanspreekt. 'Roken is verboden, maar in de WC-ruimte zijn geen rookmelders. Tegen betaling wil ik wel bij de deur opletten of er iemand aan komt.' M. schudt zijn hoofd en gaat niet in op het aanbod. Niet iedereen is te corrumperen. We gaan terug de zaal in.

In Boeken > Toplijsten en favorieten > Vertaling 1ste hoofdstuk vervolg Wereld van Sofie!:

We hebben een vertaling weten te bemachtigen van het eerste hoofdstuk van het vervolg op het populaire boek uit 1991: De Wereld van Sofie.

De wereld van Sofie
Dit is de Nederlandse vertaling van het eerste hoofdstuk van het vervolg boek op het ongekend populaire boek “De wereld van Sofie” uit 1991. Dit vervolg boek, wat door recensenten al wordt beschouwd als misschien wel het beste historisch filosofisch uitgegeven boek van 2019 beschrijft hoe Sofie de wereld ziet nu ze ouder is, en in de leeftijdscategorie zit dat ze een millenial genoemd kan worden. De officiële titel van het boek is nog niet bekend, maar we zijn heel blij dat we een vertaling hebben kunnen krijgen, we are looking forward to this book!!!




Mijn rechterhand probeert een weg te vinden in de dwaalsporen van mijn rechter jaszak, en op het moment dat ik gefrustreerd aan het worden ben, is mijn linkerhand sneller en effectiever geweest. Ja, voor mijzelf was het ook een openbaring, wist je dat Achilles de genadestoot gaf aan de trots van Troje, met bloedende bewapening, klemmend in zijn linkerhand, aan de voorbeeldige duiding en weergave van de menselijke deugd, Hector?

De vraag komt telkens weer terug, onaangekondigd, in zekere zin willekeur maar misschien schrijnend voor mijn chaotische persoonlijkheid. Voordat je een perfect, volledig en hopelijk feitelijk beeld van mij probeert te vormen, lijkt het mij kansrijk en eerlijk eerst persoonlijk aan je te vertellen, recht toe recht aan, hoe ik mijn persoonlijkheid beschouw. Omdat ik wil voorkomen dat er weer een gerede kans ontstaat dat je een voorbarige conclusie trekt door je laten leiden door bewuste of onbewuste subjectieve, controleerbare of oncontroleerbare gedachtes en gevoelens. Of ben je het niet met mij eens dat subjectief denken geen objectief argument heeft om op te staan?

Vanuit mijn linkerhand druk ik mijn half werkende oordopjes in mijn rechterhand, die vervolgens beide oordopjes diep in mijn beiden oren duwt, zo diep mogelijk om de ontheemde en omringende geluiden zo veel mogelijk te dempen. Voor de oude Egyptenaren was Cleopatra een God, die aanbiddingen als gezang misstond voor het gezang om een stem te krijgen. Maar een stem is zwak als er meerder stemmen zijn, een groep is zwak als er meerdere groepen zijn, een mening is zwak als er meerder meningen zijn, een feit is zwak als er meerdere feiten zijn, ongeacht een goed of een slechte stem, ongeacht een goede of een slechte groep, ongeacht een goede mening, een slechte mening, een slecht feit of een goed feit. Alius aliud dicit.

Het maximale volume liet mijn trommelvliezen in eigenfrequentie trillen, rond de 120 BPM dreunend in mijn oren, in de vorm van mijn absolute lievelingsnummer Prayer in C. Omdat ik al zo vaak deze route rechtlijnig maar ook zeker zwalkend heb gelopen, kan ik het mij veroorloven om mijn ogen 200 meter dicht te doen. Het is rond half twee s’nachts, maar de tijd is het minste waar ik mij op dit moment zorgen om maak, want tijd en 200 meter zijn allebei relatief maar toch beide afgeleiden van elkaar. De tijd verloopt in de tijd dat je een 200 meter verloopt, zoals de 200 meter met elke stap dubbel telt, een stap in voorwaartse tijd, een stap in verleden tijd.

Ik hoop dat je nog niet afgehaakt bent in de nederige zwakzinnigheid van mijn opgevoerde redeneringen maar ik beloof je dat vanaf nu af aan alles duidelijk zal worden. Kijk, chaos, of de eigenschappen van dit fenomeen die betrekking hebben op de innerlijke of misschien slechts uitvoerende aanknooppunten van mijn persoonlijkheid, beschouw ik zelf op geen enkele manier als een tekortkoming of vertoning van een persoonlijk of genetisch falend beleid. Nee, het is misschien juist een mooie vertoning van onvolmaaktheid.

Het verhaal dat ik je wil vertellen over mijn leven is doordrenkt van onvolmaaktheid, chaos en de strijd om ondanks de soms oneindig lijkende obstakels, te overwinnen. Moet je het opnemen tegen een persoon? Begin eerst met het ontwikkelen van respect voor hem of haar als persoon en als mens. Pas na deze ontwikkeling ben je klaar voor de strijd. Achilles versloeg Hector voor heel het Trojaanse volk, en toonde zijn innerlijke respect door hem te vast te binden aan zijn zegenwagen, voor het gehele machtige Trojaanse volk.

En Cleopatra, het ultieme voorbeeld van de meest pure vorm van volmaaktheid? Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat zelfs Cleopatra, de meest substantiële vorm van volmaaktheid, ten onder ging aan onvolmaaktheid en haar eigen chaos. De naam van haar Achilles was Octavianus.

Ik opende mijn ogen weer, met het gevoel dat Sofie mij mee wilden nemen naar plekken waar ze zelf nog niet geweest was. Sofie, voor mij nog altijd het mooie perfect naïeve meisje. De eerste vrouw die mij op plekken liet komen waar ik nog niet was gekomen.
Ik schrik door een keihard agressief geluid, een onbeschofte fietser loopt mij uit te schelden dat ik uit moet kijken, “kijk is uit flikker”, waren zijn laatste kreten die ik uit zijn mond hoorde komen. In shock toestand roep ik keihard de naam van Achilles, luidkeels, met een hartslag van 120 BPM, “ACHILLLEEEESSSSSSSSSSSSSSSS”. En ineens voel ik de warme zachte kinderhand van Sofie met een omringende warmte om mij heen. Fluisterend in mijn oor hoor ik iets onverstaanbaars in het Latijn, waar ik ben ik in hemelsnaam beland, wat zijn deze geluiden, wat hoor ik? Is dit schijn of een echt geluid? Precies op dit moment, krijgt de fluistering een metamorfose naar een duidelijke verstaanbare zin. Sofie, ben jij dit? Ik loop verder, geen 200 meter, maar naar een avontuur, de stem is zachter geworden, bijna weer fluisterend, en spreekt tot mij: “A Deo rex, a rege lex”. Sofie fluistert dat ik mijn ogen moeten sluiten, ik ben bang, maar ik sluit eerst mijn rechter ooglid en mijn linker zakt hier langzaam achteraan. Zacht, zo bang als ik ben, fluister ik Sofie toe: “Soof, is het nu moeilijker om de wereld te begrijpen dan toen jij een kind was?”. Een duistere stilte vult het park, ik heb het hier nog nooit zo stil ervaren. Ik voel mij eenzaam, ik heb geen antwoord gekregen, “ik wil een antwoord, Soof, kom op, is het moeilijker??”. Ik zie links een uitgang om het park uit te lopen, ik heb het gehad hier, ik ben bang en Sofie lijkt te zijn verdwenen. Voordat ik het park uitloop draai ik mezelf nog een keer om en fluister: “Of bedoelde je dat we onze ogen meer moeten sluiten Soof, en dezelfde reis moet ervaren die jij als kind hebt gehad???”. Ik hoor duisternis en stilte, een plek waar ik snel weg wil omdat de warmte is verdwenen.

Ik loop 10 meter het park uit en dan gebeurd er iets onbeschrijfelijks.

avatar van eRCee
Tuurlijk.

avatar van Donkerwoud
Naar de bioscoopfilm 'The Mule' (2019) in een hypermoderne Egyptische shoppingmall. Clint Eastwood regisseert en speelt zichzelf in een misdaadfilm, waarin hoofdpersonage Earl op z'n negentigste nog zwicht voor de verleidingen van drugssmokkel. M. loopt in de pauze de gang op, maar niet met de intentie om te roken. Hij wijst naar één van de bordjes met 'smoking is punishable by law' en is enigszins beduusd dat zijn shot nicotine voor later zal zijn. Ik loop naar een standje voor Pepsi om de zoute smaak van onze popcorn weg te spoelen. Ondertussen loopt M. naar het toilet. Ik reken af, leun tegen een zuil en wacht met de drie kartonnen bekers op zijn terugkomst. Het duurt erg lang voor zijn doen, maar na verloop van tijd zie ik hem verschijnen. 'Sorry dat het zo lang duurde,' zegt hij met een brede glimlach. 'Toen ik op het toilet kwam stond iedereen te roken. Ik besloot maar mee te doen.' Iedereen is te corrumperen als de omstandigheden ernaar zijn. We gaan terug de zaal in.

avatar van Donkerwoud
De avond ervoor zeg ik nog tegen M. hoe tragisch het is dat alles gaat lijken op deze shopping mall. Overal dezelfde winkels, dezelfde merken, dezelfde smaken en stijlen, dezelfde consumenten die zich arm kopen aan wegwerpproducten en overbodige luxe. Of je in China, Nederland, Iran, Saudi-Arabië of Egypte komt. Overal een vleugje Europa of Amerika. De ochtend erop zijn we weer in het winkelcentrum, voor een lunchafspraak met vrienden. Het cafeetje kijkt uit over de hoofdingang en ik zie dat er op de parkeerplaats een toeristenbus stopt. Een groep witte mensen van middelbare leeftijd - uniform gekleed in kenmerkende korte broek- passeert de veiligheidscheck en verzamelt in de hal. Alwaar de toeristen aandachtig luisteren naar een levendig verhaal van een Egyptische reisgids. De gids blijft vertellen en vertellen en ik vraag me af wat er in hemelsnaam valt te ontdekken op een plek die nauwelijks anders is dan waar ook ter wereld.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
Donkerwoud schreef:
De gids blijft vertellen en vertellen en ik vraag me af wat er in hemelsnaam valt te ontdekken op een plek die nauwelijks anders is dan waar ook ter wereld.
Waar is de 'aanbiddende smiley' als je 'm nodig hebt?

avatar van Donkerwoud
Bedankt, zo is het aardig zat!

avatar van Donkerwoud
Onlangs had ik het met Mahmoud erover dat mijn moeder behoorlijk vaak 'ميت تقريبا' (mayit taqriban) zegt. Bijna dood. De honden bijna dood. De katten bijna dood. De vogels bijna dood. Ik bijna dood. Op weg naar Newbarya - waar mijn moeder en Ayman landbouwgrond hebben - wijkt Mahmoud uit voor iets op de weg. Ik denk in eerste instantie een dode hond, maar zie (tot mijn verbijstering) dat het een slapende man is. Gewoon langs de snelweg, naast een gevaarlijke bocht. Mahmoud rijdt door en we manen hem om terug te rijden, dus hij slaat af en we komen op dezelfde plek. Vanaf de overkant zien we dat de slapende man inmiddels is opgestaan en een andere Egyptenaar hem van de weg probeert te krijgen. Hij oogt verward, bijna psychotisch en draagt lompen. In zijn handen heeft hij stukjes plastic en auto-onderdelen, die hij kennelijk aan het verzamelen was. Mahmoud zegt: 'Die andere man probeert hem van de weg te lokken. Hij gaat een pakje sigaretten voor hem kopen.' Soms stopt de verwarde man opeens en raapt weer iets op terwijl de ander hem wenkt om vooral door te lopen. We wachten nog even hoe het loopt, maar de situatie lijkt ten goede gekeerd. Met een grote grijns zegt Mahmoud: 'Die man was bijna dood!' (ميت تقريبا)

avatar van Donkerwoud
De hondenshow (1)

Soms verstomt het geluid van Amerikaanse country- en popklassiekers voor deskundig jurycommentaar. Dan klinkt zijn Duitse accent door de krakerige, blikkerige geluidsboxen. Dolly Parton of Toni Braxton moet wijken voor observaties als 'good angulations, very masculine' of 'she is a female in her appearance, beautiful.' We zijn in de grootste hondenclub van Egypte, omdat een kenneleigenaar ons heeft gevraagd of Alex, onze jongste herdershond, mee mag lopen in een groepsdemonstratie. Om het florissante nageslacht te tonen uit de schoot van vader Ahlam, die overigens als twee druppels water lijkt op zijn zoon.

Het terrein beslaat een paar grasvelden en een groot stuk zeil scheidt de honden van de mensen. Aan de hondenkant zijn trainers, handlers, kenneleigenaren en/of hun aanhang bezig met hun honden. Het is een vreemde gewaarwording om te zien dat Alex wat nerveus lijkt, terwijl hij het meestal is die ontzag inboezemt met zijn imposante verschijning. Zelfs tussen een grote groep wild keffende straathonden loopt hij stoïcijns door, zonder op- of omkijken. En altijd zijn er kinderen op straat die vragen of ze hem mogen aaien. Met een zo kenmerkende mengeling van huiver en opwinding: 'Bijt hij?' (يعض - yaead) Of jongemannen die naar zijn prijs vragen, of, als ze erachter komen dat we onze Alex niet kwijt willen, ze hem graag zien 'trouwen' (voortplanten) met hun eigen teefje.

Maar tussen de andere herdershonden is Alex niet zonder meer de sterkste of de mooiste. Het is eigenlijk niet de bedoeling dat Alex meedoet met het competitieve onderdeel van de show. Hij is niet getraind en zijn achterpoten zijn onvoldoende ontwikkeld. Ook zegt iemand afkeurend: 'Hoe vaak doet hij 'het' per maand? Want dan maakt hij meer testosteron aan en wordt breder in zijn flanken.' Maar eenmaal op locatie blijkt hij toch te zijn geregistreerd. De kenneleigenaar tempert onze verwachtingen, maar ziet er geen problemen in als Alex meedoet. Eigenlijk verliest niemand wat als hij laag eindigt. Voor de hond zelf is het toch vooral lekker uitwaaieren. Met pijn in ons hart laten we hem achter in het hondengedeelte, omdat hij gekamd en klaargemaakt moet worden.

Aan de mensenkant komen we bij een klein festivalterrein met consumptieproducten voor mens of dier. Van wraps en colablikjes om de dag door te komen, tot uitbaters die reclame maken voor krachtvoedsel of diverse hondgerelateerde accessoires. Er staat die dag een straffe wind en soms zie ik stukken los waaien van het zeil waarmee het terrein is afgebakend. Steeds zijn er medewerkers van de hondenclub in de weer om de los gewaaide afscheiding terug te nieten. Gewoon met een nietmachine. Voor wie zicht wil hebben op het hondenspektakel, zijn er stoeltjes en overdekte VIP-tenten met uitzicht op het showterrein.

In eerste instantie dringt het niet helemaal tot me door dat Alex echt mee gaat doen, dat ook hij straks een kritisch juryrapport krijgt. Ik grap naar onze driver dat, mocht Alex afgekraakt worden door een Duitser, ik als een echte Hollander het terrein opstuif en stampij ga maken. Zeker omdat ik me niet kan vinden in zijn kritiekpunten dat de honden gevormd moeten zijn naar hun geslacht. Mannenhonden sterk en gespierd; vrouwenhonden zacht en rank. Maar het knaagt wel aan me. Had ik niet vaker met die hond uit moeten gaan? Zetten we hem niet voor schut ten overstaan van een publiek voor wie hondenliefhebberij meer een professie is dan een hobby? Het zou toch erg rot zijn als onze Alex laatste wordt.

Elke keer als een herdershond lijkt op Alex maakt mijn hart een sprongetje. Alsof ik zelf in afwachting ben van een belangrijk examen. Voor mij is hij misschien de allermooiste hond, maat wat als iemand met expertise een andere mening is toegedaan!?

Wordt Vervolgd

avatar van apocrief
Schrijf zelf eens wat. Oké dan, WAT. Blijkt toch niet zo moeilijk te zijn.
(super flauw, ik weet het, maar het is uitlokking, toch?

avatar van PQV00
Donkerwoud schreef:
De hondenshow (1)

Om het florissante nageslacht te tonen uit de schoot van vader Ahlam, die overigens als twee druppels water lijkt op zijn zoon.

Zou je logischerwijs niet eerder moeten stellen dat de zoon als twee druppels water lijkt op de vader?

avatar van Donkerwoud
PQV00 schreef:
(quote)

Zou je logischerwijs niet eerder moeten stellen dat de zoon als twee druppels water lijkt op de vader?


Je hebt natuurlijk gelijk.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De Hondenshow (2)

Op het terrein van de hondenshow sprong één vrouw van eind twintig, begin dertig in het oog. Ze is gekleed in wijde kleding die doet denken aan Madonna uit de jaren tachtig. Op haar hoofd een schuine baret die net wat ruimte laat voor een streepje ravenzwart haar. In eerste instantie had ik niet door dat ze het hoofddeksel droeg als een alternatieve hijab. Bij vrijwel elke keuring staat ze vooraan, soms gaat ze het grasveld op als er een hond heeft gewonnen. Mijn moeder, Mohammed (onze Engelssprekende vriend en chauffeur) en ik zitten op de publiekstribune als ze naast ons komt staan. Het felle licht van de laaghangende zon schijnt in mijn ogen. Ik gebruik mijn jachtpetje tegen de hinderlijke lichtinval. Achter me hoor ik een kind tegen haar moeder jengelen: 'You lied to me, you just broke your first promise to me, mommy!' Ik glimlach bij de grote woorden van het kleine meisje. Toch besluit ik om een paar stoelen naar rechts te gaan omdat het hinderlijke licht nog steeds in mijn ogen schijnt. Het helpt niet veel, dus gebruik ik maar een reclamefoldertje - met een aanbieding voor köfte-wraps- om mijn ogen te beschermen. Het moet er idioot uitzien hoe ik met pet en folder een provisorisch zonnescherm probeer te maken.

De vrouw van eerder praat met mijn moeder. Haar man is idolaat van honden en ze runnen samen een kennel met zo'n tweehonderd herdershonden. Maar ze benadrukt dat haar man ingenieur is van beroep en ze het fokken van viervoeters ernaast doen. Niet als voornaamste inkomstenbron maar als een hobby. Ik heb mijn bedenkingen bij het hobby-gehalte als ze begint over hoe ze werknemers in dienst heeft om de achterpoten te trainen van al haar honden. Met een speciale tredmolen. De vrouw vraagt aan mijn moeder of ze ook de achterpoten heeft laten trainen van onze Alex. Ik hoor mijn moeder enthousiast vertellen hoe we een ongetrainde hond mee laten doen. 'Je moet hem eigenlijk wel intensief trainen,' zegt ze, 'want anders maakt hij toch geen kans bij zo'n professionele show.' 'Ach,' antwoordt mijn moeder, 'we hebben toch geen verwachtingen: als hij hoog eindigt is het leuk, maar we verliezen er verder niks mee.' Het lijkt me een grappig underdog-verhaal als onze Alex, tegen alle verwachtingen, in, zo goed is dat hij de competitie voorbijstreeft zonder er zelf iets voor te hoeven doen. De ongetrainde held bij wie harde business nooit een motief is geweest om zijn glansrijke overwinning te behalen. Het loopt compleet anders.

Soms wil ik geloven dat mensen het beste met me voor hebben. Dat beloftes betekenis dragen en niet een manier zijn om je af te poeieren of iets gedaan te krijgen. Dat 'geen probleem, geen probleem' of 'het komt goed, het komt goed' precies betekenen wat je erin zou willen horen. (Als God het wil is het meestal een aankondiging dat iets nooit zal gebeuren en je maar vrede dient te hebben met hoe het nu eenmaal is.) Dat niet de grootste leugens bedekt worden onder een vernislaagje godvruchtigheid of deugd, maar dat het werkelijk een drijfveer is om het beste uit jezelf te halen. Om de wereld mooier en rechtvaardiger maken. Ook naar dieren, die geen inwisselbaar productiemiddel zouden moeten zijn voor sier of slacht. Maar misschien trek ik me nog het meeste aan dat ik nog steeds een domme buitenlander ben die (ondanks al mijn ervaringen in het land) de taal onvoldoende spreekt en de omgangsvormen te weinig begrijpt. Zodat ik met open ogen in een fuik kon lopen waarin iets dierbaars van me werd afgepakt en ik het zelf niet eens doorhad...

Aan de rechterkant van het grasterrein wordt net een show voor teefjes afgerond. Ik vang wat slotzinnen op van het krakerige jurycommentaar in Duits-Engels. De Duitse scheidsrechter zegt dat hij dit jaar verbaasd is over de uitzonderlijk sterke lichting. Neem bijvoorbeeld de herdershonden uit deze wedstrijd. Stuk voor stuk prima beesten en eigenlijk gaf persoonlijke smaak hier de doorslag en niet zozeer een verschil in kwaliteit. Hij jureert al tijdenlang in Egypte en is onder de indruk van hoe er tegenwoordig rashonden worden gefokt van dezelfde kwaliteit als hun Europese tegenhangers. Zijn milde kritiek stemt me hoopvol dat het allemaal mee gaat vallen. Ook heeft de jongen die ons uitnodigde op het laatste moment een prettige handler geregeld. Een enthousiaste jonge vrouw die met veel passie en affectie sprak over haar band met honden. Haar rustige voorkomen leek een kalmerende werking te hebben op onze Alex, die onder haar begeleiding opvallend gehoorzaam reageerde en minder springerig was dan normaal. Wel waarschuwde mijn moeder dat, bij een vorige show, de hond erg op haar aanwezigheid reageerde en ze misschien buiten beeld moest blijven. Ze spraken met elkaar af dat mijn moeder 'Alex' zou roepen en dan zorgde dat ze dan rap achter een muurtje zou verdwijnen. Een beetje aanmoediging en toch geen uitnodiging om bij het vrouwtje te komen.

Terwijl ik met pet en folder worstel met het zonlicht, zie ik dat de show gaat beginnen. 'Oh, ik moet gaan,' zegt mijn moeder en ze wenst de kenneleigenares succes en zoekt een betere plek om foto's te maken. Het blijkt nog moeilijk om de handler te spotten met haar grijze trui, modieus gescheurde zwarte broek en Converse-sportschoenen. Dan zie ik hem en valt me op wat een ontzettend mooie hond het ook is: met die zwarte tekening op z'n gezicht en z'n vuurrode flanken. Eerst doen de honden een soort piepjestest, waar gekeken wordt hoe ze reageren op harde geluiden, daarna maken ze een paar rondjes en laat de Duitse scheidsrechter ze steeds in een andere volgorde lopen.We zien hoe onze Alex een behoorlijke tijd derde blijft lopen en ergens bekruipt me het gevoel dat hij nog gaat winnen ook. Hij reageert nauwelijks op de enthousiaste aanmoedigingen van mijn moeder. Helaas wordt de herder eruit geselecteerd en komt uiteindelijk op de vijfde plek terecht. Mijn moeder en ik zijn euforisch. ALEX IS VIJFDE! VIJFDE! DE VIJFDE MOOISTE HOND IN EGYPTE IN DE BELANGRIJKSTE HONDENSHOW! ONGETRAIND. ONZE ALEX!

En toch klopt er iets niet. Op de terugweg naar Alexandrië valt ons op dat hij stinkt naar ontlasting en erg schichtig reageert. We wijten zijn vreemde gedrag aan de spanning van de hondenshow, maar er is een stuk meer aan de hand.

Wordt Vervolgd

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De Hondenshow (3)

Lucebert schreef ooit: 'Alles van waarde is weerloos.' Maar wat als je iets bent kwijtgeraakt terwijl je het niet eens door hebt. Iets voor lief neemt en het besef van de verwisseling pas later doordringt. Heeft het dan waarde? Of toch niet zoveel als je dacht? Misschien hadden mijn moeder en ik het moeten merken toen we gehaast vertrokken. De hondenshow was net voorbij en we kregen Alex' hondenriem in onze handen gedrukt. Het was donker en we haden haast om zo snel mogelijk terug naar Alexandrië te gaan. Over die slecht verlichte snelweg vol gaten, levensgevaarlijke afslagen, plotseling overstekende voetgangers en spookrijders zonder licht. Misschien hadden we het moeten merken toen Alex minder hard aan zijn hondenriem trok en gehoorzaam met ons meeliep. Niet een enthousiaste sprong ter begroeting, met z'n tong uit zijn bek. Niet de gebruikelijke kracht waarmee hij mij trekt in plaats van andersom. (Die show heeft een goed effect op hem, zeg. Hij is nu al beter getraind dan daarvoor.) Misschien hadden we het moeten merken omdat hij intens stonk naar ontlasting en viezigheid (Hij heeft vast net door de poep gerold) Misschien toen hij net iets langer dan normaal weifelde om in de kofferbak te springen. Of toen we thuiskwamen en hem in zijn hok opsloten, waar hij zenuwachtige rondjes bleef rennen. (Hij heeft geproefd aan bewegingsvrijheid en de spanning van de show en wil niet meer opgesloten zitten. En we merkten het niet toen hij de eerste dagen diarree had en 's nachts piepte en huilde. (Hij is ziek of er is misschien een loopse teef in de buurt.)

En zo bleven we maar nieuwe redenen verzinnen voor wat er zo duidelijk aan de hand was. Dat Alex niet Alex was en er ergens in het verhaal een verwisseling heeft plaatsgevonden.

Wat ik mezelf het meest aanreken is dat we het niet eens merkten toen we met hem langs de Middellandse Zee liepen. Bij daglicht en in een ontspannen sfeer. Geen enkel ander excuus dan onze eigen dommigheid en dat we Alex voor lief hielden. Toen we hem vrij lieten op het strand en hij zich niet (zoals gebruikelijk) in de golven stortte. Naast ons kwam een groepje schooljongens om lol met elkaar te trappen, selfies te maken en te genieten van het gemoedelijke weer van die dag. Alex oogde vertwijfeld en bang. Na een paar onzekere rondjes aan zee, raakte hij nog net met zijn voorpoot het water. Zijn oren gingen rechtovereind staan en hij vloog recht op de groep jongens af. Mijn moeder kon 'Aléééx Aléééx' brullen wat ze wilde, maar de herdershond gaf geen sjoege De jongens gilden en krijsten het uit - in speelse vrolijkheid - om de balorige herdershond die plotseling in hun midden verscheen. Hij probeerde hun aandacht te krijgen. Alex bleef verwachtingsvol stilstaan en hoopte op de ene aanhaling van iemand die hem terug zou brengen naar het kleine wereldje dat hij kende. Uiteindelijk sprong mijn moeder ertussen en wist hem weer aan de hondenriem te krijgen. 'Hier moet je dus voor oppassen,' zei ze me later, 'want in dit soort situaties heb je dus de grootste kans dat iemand je hond steelt.' Ze moest eens weten.

Pas dagen later viel het kwartje. De ironie wil dat niemand in onze directe omgeving de hondenverwisseling doorhad. Alleen de vrouw van Mahmoud (mijn volwassen 'adoptiebroer') zag het beest onze tuin in stormen en merkte op: 'Dat is toch niet Alex? De zwarte tekening op zijn kop is anders en zijn hoofd is kleiner?' Maar zelfs Mahmoud, die de hond nota bene zelf heeft getraind, wimpelde haar af en zei: 'Nee, dat is gewoon Alex.' Weer een moment dat we het hadden kunnen merken. Ik kwam die morgen naar beneden en zag mijn moeder bij de ontbijttafel staan. Ze was niet aangeslagen of verschrikt, maar ze zei kalm: 'Kaj, er is iets vreemds gebeurd. We hebben de verkeerde hond meegenomen. Ik heb een uur lang met Mahmoud foto's vergeleken en we kwamen er eerst niet uit, maar hij reageerde helemaal niet op de commando's die hij ooit heeft geleerd.' Ik sputterde tegen, want het is een naar gevoel dat ik al die tijd mijn eigen perceptie niet heb kunnen vertrouwen. 'Jullie zijn Alex kwijt, hij is gestolen,' brieste Mahmoud naar me. 'En jíj hebt ook niet je eigen hond herkend. Hoe kàn dat!', blies hij me toe, terwijl hij zich klaarmaakte om te gaan werken op de fish farm die hij beheert.

Toen pas drong tot me door dat ook 'onze' Alex zich (net als deze hond) kapot moet zijn geschrokken. Maar tijd voor een schuldgevoel was er nog niet: we moesten op zoek naar welke kenneleigenaar onze hond heeft en hoe we hem daarna terugkrijgen. Als we hem terugkrijgen...

Wordt Vervolgd

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Overvallen door het leven. Spurtend naar bussen, trams of treinen. De doler zonder doel of reden, maar altijd te laat wanneer alles op tijd gaat. Wil de gokker in mij vertrouwen op het toeval? Of val ik terug op de zekerheid dat toch niemand me verwacht? Voor ik het antwoord hierop krijg, haast ik me alweer om ergens niet te zijn. Ik stel namelijk nooit teleur, of altijd.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:46 uur

geplaatst: vandaag om 10:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.