menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
booky
' t Is haast niet te geloven.....
De warme zon in de lucht daarboven,
het is nota bene half october ,
meestal is het weer dan meer sober.....
Zal dit nieuwe klimaat ons van winters beroven?

avatar van Pythia
PQV00 schreef:
Pythia
Ang akong ngalan mao si Patrick, dili si Alex. Dili ako makatabang kung dili ka motuo niana.
Ik geloof natuurlijk dat jouw naam Patrick is. Je blijkt te weten dat ags50 Alex is. Die amuseert zich vast.

avatar van PQV00
Pythia
Wanneer u mijn berichten heeft gelezen, zult u ook daarin zijn tegengekomen dat mijn 'Daddy Alex' tot in januari van dit jaar actief was op BoekMeter. En hij had als gebruikersnaam inderdaad 'ags50' (vandaar dat ik PQV00 gebruik). Het was, zoals verteld, zijn idee dat ik me hier zou aanmelden. Wanneer hij hier in de Filippijnen is, zal hij zich ongetwijfeld amuseren en wij helpen hem wel daarbij.

booky
' Afgelopen nacht kon ik weer niet slapen,
terwijl ik de hele tijd zat te gapen....
Ik vind dat onzettend irritant ;..
wat is er toch aan de hand ?
Oplossing? ....het tellen van schapen....'

booky
Ik ben inmiddels beneden en zit voor het journaal....opeens denk ik: wat apart, onze nationale taal.....Letterlijk gezien zit ik er niet voor , al heb ik dat wel door .....Raar taaltje, dat Nederlands, hoor......

booky
Voor de duidelijkheid. .....

De korte gedichtjes die ik maak zoals de 2 hierboven zijn van een armetierig niveau, maar vind het wel leuk om te doen. Ik bedenk ze snel ,,mede daarom is het ook niet goed.

Gr. Booky

avatar van Halley23
Halley23 (moderator)
Come on Booky armetierig zijn ze niet en mooi dat je ze durft te delen...

avatar van Donkerwoud
booky schreef:
Voor de duidelijkheid. .....

De korte gedichtjes die ik maak zoals de 2 hierboven zijn van een armetierig niveau, maar vind het wel leuk om te doen. Ik bedenk ze snel ,,mede daarom is het ook niet goed.

Gr. Booky


Ik weet niet hoe oud je bent en hoeveel je geprobeerd hebt te schrijven in je leven, maar wat ongelofelijk dapper dat je het durft te delen! Het is een misvatting dat iemand van het ene op het andere moment een grote schrijver is (alleen Arthur Rimbaud lukte dat, en die werd niet bepaald oud...) dus probeer het zo vaak en zo veel als je wil! De ene keer vinden mensen het leuk, de andere keer wat minder. Daar leer je van.

booky
Bedankt voor de positiviteit/tips .

Het gaat mij er niet om wat men er van vindt, maar ik vind hetl leuk . Ik ga er ook niet echt voor zitten en/of me verdiepen om te doen.....Misschien als ik meer tijd krijg. Ik Let niet echt op taalvormen en het is gewoon vrij gefröbel. .....
Meestal/vaak met een grappig/luchtige kwinkslag, maar ik sluit hardere/sombere gedichtjes niet uit.

booky
....de vrouw in de bibliotheek,
merkte dat ik naar haar keek....
mijn ogen we ndden snel opzij...
en zij liep me langzaam voorbij....
Dat was het moment voor een contact.....
maar ik blijf een man die er met vrouwen niks van bakt.....

booky
'Ik heb geen zin om iets te schrijven,
dus doe ik dat niet....
Ik wil niet steeds in één topic hangen blijven ,
maar toch staat er nu weer iets....

P.S. dit is voorlopig mijn laatste mini bijdrage hier

booky
Laatste regel gedichtje klopt niet.....


Ik heb geen zin om iets te schrijven,
dus doe ik dat niet....
Ik wil niet steeds in één topic hangen blijven ,
maar toch staat er weer wat zoals je ziet ....

booky
Ik hoop dat anderen dit topic niet gaan mijden, want wie schrijft die blijft....

avatar van Donkerwoud
booky schreef:
Ik hoop dat anderen dit topic niet gaan mijden, want wie schrijft die blijft....


Ik ben allang blij dat het hier niet meer 'Donkerwoud schrijft eens wat' is.

booky
......ha, ja.

Ik vind het wel leuk om wat meer schrijvers/lezers te trekken. Maakt niet uit wat of hoe je schrijft.....gewoon doen.

Ik zelf doe het niet om mijn amateuristische stukjes nog eens te bundelen , maar wat je intentie ook is, schrijf !!

booky
Ik ben weliswaar vrij, maar het weer maakt me melancholiek en mijn gedachten dwalen af.....

Er komt een dag dat je zult sterven,
je spiegelbeeld barst in scherven....
Tijdens de dienst luisteren mensen aandachtig......de muziek, de verhalen, 't Is echt prachtig...
en jij hebt geen idee wat je mist,
want jij ligt dood in de kist.....

booky
Ik kan het niet laten....


Ik tennis nu al sinds mei ,
maar krijg last van mijn linker been....
het zit ergens onder mijn dij ,
toch bijt ik me vaak door die pijn heen....
Op laatst toch maar naar de fysio,
en wat die zei dat kon toch nie?.....
Hij zei ....." Het is echt zo:
U hebt een voetbalknie"......

booky
Alweer mooi wat jaren terug ,
had je een depressieve psychose.....
Vaak zat je onder die brug...
diep verscholen als een weerloze.
Je zit dan niet in de realiteit,
en het voelt als het leven jou tart.....
Je bent erg angstig en je lijdt ;
alles heeft maar 1 kleur.....gitzwart

booky
Mijn laatste uur heeft geslagen,
het is tijd voor mij om te gaan....
dan stopt voor de deur een wagen
en de chauffeur gaat voor mijn deur staan....
Even later Klinkt de bel...
Wie mag dat zijn ?...
Ik doe open en zie al snel,
het is hem : magere Hein.

booky
Op mijn neus rust een bril ,
daar kan ik beter door kijken...
'tt Is niet dat ik dat graag wil,
want ik vind het nergens op lijken.
Als straks de Sint vraagt wat ik ga wensen ,
dan antwoord ik heel snel : 2 contactlenzen.

avatar van Jason82
booky schreef:
Op mijn neus rust een bril ,
daar kan ik beter door kijken...
'tt Is niet dat ik dat graag wil,
want ik vind het nergens op lijken.
Als straks de Sint vraagt wat ik ga wensen ,
dan antwoord ik heel snel : 2 contactlenzen.

Hier konden we thuis smakelijk om lachen.

Ga zo door booky!

avatar van Donkerwoud
Nu verwacht ik wel dat je je gedichtjes ook opschrijft en mensen ermee lastig gaat vallen op straat en in de tram. Ik heb een zwak voor het type clochard-dichter die zijn diepe zielenroerselen met alles en iedereen wil delen, ook als dat niet wederzijds is.

booky
Haha....het is vooral gefröbel en soms loopt het niet lekker/metrisch en is het simpel , maar laat het vaak zo.

booky
Agelopen zomer was er heel veel zon,
maar heb hem vandaag toch nauwelijks gezien...
Ik wist niet meer dat het zo veel regenen kon,
maar was er al weer klaar mee na een bui of tien.....

avatar van Donkerwoud
Ik weet niet of ik meer verbaasd ben dat mijn zus Armeense dansmuziek opzet, of dat Adam mee begint te schuifelen en kleine danspasjes doet. Af en toe kijkt hij in de huiskamerspiegel naar zijn mooie gezichtje. Een beetje trots, een beetje blij om wat hij ziet. Oom Kaj laat rauwe macaroni en rijst door zijn vingers glijden (een speeltje voor Adam's motoriek) als het jongetje verlegen glimlachend op hem af komt. Ik schep het over in de bakjes, hij gooit het weer terug in de kookpan. Dolgelukkig met ons samenspel. Adam kan misschien niet zo goed praten, maar wat een blij en vrolijk karakter heeft hij toch!

avatar van Dr.Strangelove
Je wordt wakker je denk heb ik gisteren gedronken.
Na enkele momenten herken je het hier.
En de kater die geen kater was is weg.
De angst voor verveling komt daar voor in de plaats.
Hoe vaak heb je dat al meegemaakt.
En hoe vaak heb je al gekozen voor de kákámer.
Het is onbekend je wil het niet weten.
Het maakt je niet uit zolang je maar toegang hebt tot de kákámer.
Daar is die deur.
Je opent de deur.
Weg waarheen.
Weg van de verveling.
Maakt niet uit waarheen.

booky
Aangaande de dood zit ik niet in zak en as ,
als je niet meer leeft , voel je daar niks van.....
Het is net zo als voor je geboren was ;
merkte je daar iets van dan ..?


Nog even over de overgebleven as,
....dat kwam natuurlijk in een urn...
Als je niet begraven was ,
zei de cremeerder : Burn !

booky
Gisteren een donkere dag,
dat beïnvloedt mijn stemming. ...
Het was niet dat het alleen daar aan lag,
ik kreeg ook een gevoel van beklemming.....
De bladeren vallen van de bomen,
ik voel me dan even naar,
maar de zon blijft heus wel komen,
en het wordt altijd weer voorjaar !

booky
De meeste mensen zijn goed ,
mensen op wie je kunt bouwen....
maar ben je er negatief door beïnvloed,
dan blijft het wantrouwen. ....



Jongens jongens, wat een feest,
zo'n maand met zulk mooi weer .....
dat is het volgens mij nog nooit geweest ,
kan dat jaar op jaar niet elke keer ?

avatar van Donkerwoud
Volkswijk blues

Zou er een speciaal plekje in de hel zijn voor mensen die deze Hollandse herfst willen vergeten met een levensgrote poster van tropische palmbomen!? Dat denk ik als een gure vlaag herfstwind me dwingt om mijn winterjas dicht te ritsen. Het is in de late namiddag (bijna avond) en het laatste zonlicht verdwijnt in het helgrijze licht. Ik kijk recht in een benedenwoning waar de gordijnen nog niet dicht zijn. Het donkerpaarse behang en de oubollige meubelstukken geven het huiselijke decor een bedompte zwaarte. In een hoek staat een kinderwiegje met bruidswitte stof, als een set piece in een horror-film. Overal hangen kandelaars en andere sfeerverlichting die de rijkdom en weelde nabootsen van een
palazzo, maar qua kitscherigheid niet zouden misstaan op een kerstmarkt. Het enige teken van moderniteit dat onmiskenbare zwarte venster waar de platheid van de wereld niet alleen terug te vinden is haar vormdesign, maar vast ook in de bewegende beelden die uiteindelijk de huiskamer bereiken. En dan die ellendige palmbomen; als een valse belofte van behaaglijke warmte, zomerzon, mooie mensen, azuurblauwe zeeën en parelwitte stranden. Elders, waar ik niet sta te vernikkelen in de herfstkou. Niet in deze troosteloze Haagse volkswijk waar de illusie wordt opgehouden van plekken die vooral niet hier zijn.

En toch is er een sprankje hoop. Het begint te miezeren, de duisternis valt in en ik heb net mijn dagelijkse boodschappen gedaan. Ik zie haar bijna elke dag bij de Jumbo zitten: de oudere vrouw met haar collectebus die met krakerige stem vraagt: 'Hééft u nog geld over vóór het diabetesfonds?' Ze is één van de kleurrijke figuren die ik bijna dagelijks tegenkom. Zoals de mevrouw in een elektrische rolstoel die ik eens een muntstuk van 2 euro gaf, maar die mijn barmhartigheid beloonde door in dezelfde supermarkt te vragen of ik haar een paar halve literblikken importbier wilde aangeven. Of de tandeloze meneer die 'brother, brother' roept, terwijl hij daarbij altijd ergens op een autoweg staat. Soms houdt hij zelfs een aanrijdende auto tegen voor zijn bedelpraktijken. Ik maak me een beetje zorgen om hem. Of de leeftijdsgenoot die met zijn gehavende kleren en haldol-loopje iedere voorbijganger aanspreekt, maar onbewogen afdruipt als iemand hem afwijst. Laatst brak mijn hart een beetje toen een opgeschoten jongeman - zijn armen beschermend rond een platinablonde, zonnebankbruine vrouw geslagen - deze bedelaar venijnig afbekte met een 'pleur op!'. Of Jerry, een altijd dronken man van middelbare leeftijd, die ik eens het duurste broodje vis zag bietsen bij een viswinkel, waarna hij volmondig 'ik ben homoseksuéééél' naar zijn weldoener riep. De islamitische man met djellaba en baard lachte net zo luidkeels om Jerry's gekkigheid als ik.

Maar de mevrouw met haar collectebus heb ik zeker een week lang elke dag bij diezelfde Jumbo zien zitten. Niet eens op een stoeltje maar op het fietsenrek. De ene keer vind ik haar bloedirritant met haar krakerige stemgeluid en dat rammelende bakje; de andere keer bewonder ik het doorzettingsvermogen waarmee ze - weer of geen weer- medemenselijkheid vraagt voor een doel waar zij in blijft geloven. Vandaag staat er een Marokkaans-Nederlandse man met haar te keuvelen. Ik glimlach en loop door, maar besluit haar voor het eerst toch eens geld toe te stoppen. Terwijl ik mijn twee muntstukjes in haar bakje schuif, vraag ik haar: 'Waarom zit u eigenlijk altijd voor de supermarkt en niet binnen? Het is hier nu veel te koud.' 'Ik heb dat eens aan de bedrijfsleiding gevraagd,' antwoordt ze. 'Maar ze hebben me er geen toestemming voor gegeven. Er kwam zelfs eens een lieve caissière naar me toe om mij een kop koffie aan te bieden, maar die is teruggefloten door haar manager. Dat was toch niet de bedoeling.' Ze wijst naar een tekst naast de open- en dichtschuivende deuren. 'Snapt u dat nou? Ze maken zelf reclame voor Jumbo's 7 Zekerheden, maar ondanks 'uw wensen staan centraal' kan er niet eens een kopje koffie vanaf!'

De zevenentachtigjarige vrouw komt niet eens uit de directe omgeving. Elke dag pakt ze haar auto en rijdt van Rijswijk naar deze plek om geld in te zamelen. Ze vertrouwt me toe dat ze vandaag een goede dag heeft en dat ze alweer bezig is aan haar vijfde collectebus. We ronden het gesprek af en de Marokkaans-Nederlandse meneer loopt een eind met me mee. 'Die mevrouw is knettergek. Elke dag zit ze daar in de kou en de regen. Wie doet dat nou!?' zegt de man tegen me in zijn gebroken Nederlands. Ik lach mee, maar dan voegt hij eraan toe: 'Het is wel goed, dan krijgt ze haar cijfertjes van Allah, weet je wel.' We nemen afscheid van elkaar. Het duister is inmiddels ingevallen en ik passeer wederom de lonkende palmbomen. Nog altijd heeft niemand de gordijnen dichtgedaan, maar de ruimte is inmiddels pikdonker en ik kan alleen nog de contouren van eerder zien. Misschien ben ik ook wel te cynisch en is de schoonheid van mijn medemensen dichterbij dan ik zelf denk. Zelfs in mijn troosteloze Haagse volkswijk.

avatar van Donkerwoud
Oom Kaj kan chagrijnig worden van mensen die niet goed met boeken omgaan. Ezelsoren, verkleuringen, uitgelopen inktvlekken, scheuren in bladzijden. Het is dan ook een gruwel als ik Adam een nieuw exemplaar geef van een bundeling met verschillende prentenboekjes over treinen. Zijn leesetiquette is allerminst de mijne. Hoe hij met vochtige, vieze handjes op het papier duikt, terwijl hij zoveel mogelijk pagina's tegelijkertijd omver probeert te slaan. Ik sta me te verbijten bij deze affreuze bejegening van het geschreven woord. Ratssssjjj, de eerste bladzijde is gescheurd. 'Auw, dit doet bijna fysiek pijn,' zeg ik tegen mijn zus. 'Hij sloopt het boekje helemaal!' Ze antwoordt: 'Vroeger dacht ik ook zo, maar ik heb dit idee maar losgelaten om zelf niet gek te worden. Alleen als andere kindjes zo met boekjes omgaan heb ik soms nog zo'n gevoel.'

Maar Adam geniet op zíjn manier van z'n nieuwe boekje. Hij probeert met een enthousiaste gretigheid zoveel mogelijk trein-afbeeldingen op z'n netvlies te krijgen, terwijl hij uitgespreid over de bank ligt en soms in het boekje lijkt te kruipen. Heen en weer, terug, opnieuw dezelfde afbeeldingen, dan slaat hij weer open op een willekeurige bladzijde. Alleen een knap blond jongetje met z'n treinenboek. Af en toe stuur ik live-beelden van mijn lezende neefje door naar mijn moeder in Egypte, maar de achtergrondgeluiden prikkelen zijn aandacht. Hij komt met z'n vingertje om het beeld uit te vergroten of het venstertje met mijn zwaaiende moeder te verplaatsen. 'Niet daarop drukken, Adam. Dan houdt het gesprek op,' waarschuw ik nog. Maar het is te laat, de rode knop blijft lonken en na een flauw zwaaitje en een nauwelijks hoorbaar 'doeee', drukt Adam zo zijn Egyptische oma weg. Terug naar dat prentenboek waar locomotieven tegen geiten praten en een jongetje uit zijn treinraam kijkt en een koe weg ziet vliegen. Al blijft er niks meer van dat boekje over, het doet oom Kaj goed dat z'n neefje erin kan verdwijnen.

avatar van Donkerwoud
'Die komt hier niet in!' brult de buschauffeur als ik met mijn fiets bij de halte sta. Ik vroeg hem of ik twee haltes mee mocht rijden, omdat het sleuteltje kwijt is van mijn AXA-slot en ik daarom het onding moet meeslepen als een dief in de nacht. Het is al donker, maar op donderdag (koopavond) is de fietsenmaker tot negen uur open. Ietwat beteuterd druip ik af, terwijl de jongeman achter het stuur me nog een paar keer 'sorry' naroept. Het is vrij onhandig om de ratelende, rammelende fiets mee op sleeptouw te nemen. Ik zie de bus uit mijn gezichtsveld verdwijnen en vloek binnensmonds om de obstinate regeldrang van deze HTM-medewerker. Nog niet lang terug kon een vriend gewoon met z'n werkende fiets instappen en een heleboel haltes meerijden. Ze moeten ook altijd mij hebben! Probeer ik het nog een keer? Of loop ik door? Ik rammel en kletter verder.

Ergens voelde ik de bui al hangen, maar in mijn troosteloze Haagse volkswijk zijn zowel politie als fietsendieven goed vertegenwoordigd. Ik draag mijn fiets langs een verlaten voetbalveld zonder verlichting. En ja hoor, precies op deze omineuze plek passeer ik een politiewagen en die maakt meteen een draai om bij me te komen. Kut! Kut! Kut! Een gespierde jongeman (ergens midden twintig) hangt uit zijn raam en spreekt me aan. 'Wat zijn we aan het doen, meneer?' vraagt hij. 'Nou eh...fiets kapot...ik moest lopen...nou ja, niet kapot...eh...sleuteltje kwijt...belde laatst ANWB...die knipte het hangslot door, maar...eh...ja...hij zag wel dat het AXA-slot kapot was, maar ik zei dat de fietsenmaker dat...eh...wel...kon doen.' Een coherent verhaal vertellen (ook al is het de waarheid) blijkt lastig als ik tegenover de politie sta. En helemaal als het ogenschijnlijk een heterdaadje is bij een misdrijf dat ik nooit heb gepleegd. Ik onderdruk deze gedachte: wat als ik nu mijn fiets op de grond gooi en wegren!?

Er stappen drie agenten uit. Twee mannen die duidelijk meer tijd in de sportschool doorbrengen dan ik en een timide jongedame die achter ze aanhobbelt. Ze oogt jonger en lager in rang, ook is zij de enige met een blauw hesje en niet gewapend of in uniform. Bij hoge uitzondering had ik de tegenwoordigheid van geest om mijn paspoort mee te nemen, zodat ik me meteen kan legitimeren. Ik slaak een zucht van verlichting als één van de agenten zegt: 'U bent een voorbeeldige burger. Het lijkt alsof uw verhaal klopt.' Niet ergens een verborgen strafblad of een noodverordening die me boven het hoofd hangt. Ze laten me verder lopen, maar een paar meter verder komt de politiewagen weer tot stilstand. Kut, nééé. Wat is er nu weer...!?

De jongen van eerder vraagt waar de ANWB mijn slot doorknipte ('bij de eh...Jumbo'), waar ik woon ('eh..Zonneoord) en waar ik heenloop ('naarreh Ado Bike, aan de Leyweg'). 'Dat is nog een eindje lopen met een kapot slot,' zegt hij. 'Wat zou je ervan vinden als wij nu jouw slot doorknippen en je erheen kunt fietsen!?' Het drietal stapt weer uit en één van de mannen haalt een grote tang uit de kofferbak. Hij geeft het echter aan zijn vrouwelijke collega en zegt erbij: 'Zo. Dit moet jij nu doen. Moet je leren.' De jonge vrouw probeert mijn AXA-slot door te knippen, maar het lukt haar niet. 'Je moet meer kracht zetten!' zegt de collega die haar de tang gaf, met een smalende glimlach. Maar ze krijgt het slot nog steeds niet doorgeknipt.

Hij neemt de tang van haar over en probeert het dan maar zelf. Maar ook de man gaat met zijn volle gewicht erop hangen en het lukt hem ook niet om mijn fiets te bevrijden van het AXA-slot. 'Nu moet jíj meer kracht zetten!' zegt de agente tegen haar collega en zij en ik kijken elkaar aan met een sardonisch glimlachje. Uiteindelijk probeert hij het vanaf de andere kant en mijn fiets is weer berijdbaar. De agent die de tang terugstopt in de kofferbak mompelt: 'We hebben nu geholpen bij een fietsendiefstal.' Ik roep nog een paar keer 'onwijs bedankt' en ze stappen in hun politiewagen. Ook weer bij hoge uitzondering, maar vanavond heb ik zelfs twee werkende fietslampjes in mijn zak.

Ik fiets de agenten per toeval voorbij als een voorbeeldige burger. Het was vanavond namelijk de politie die even de regeltjes brak en ik ben ze er dankbaar voor.


Gast
geplaatst: vandaag om 10:10 uur

geplaatst: vandaag om 10:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.