menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
Alsof het nog niet genoeg is dat 'oom' in gebarentaal (met een platte hand over het haar bewegen) de nadruk legt op kaalheid, ziet ook mijn neefje Adam mij op een bijzondere manier. Hij ligt onder zijn Poezel en Wip-dekentje als ik op de rand van zijn bed zit en hem voorlees uit het dinosaurusboekje uit mijn eigen jeugd. Wikipediafeitjes worden geïllustreerd aan de hand van bijvoorbeeld een Diplodocus of een Brontosaurus die naast een autobus staat, of een Tyrannosaurus Rex waarbij twee kleine holbewonersvoetjes uit zijn imposante kaakpartij steken.

En dat alles met van die heerlijke flapjes om open te klappen - al gaat dat niet meer zo best nu het boekje door de tand des tijds is aangetast, met meer kleverigheid en kleine scheurtjes tussen het karton. Op de laatste bladzijde zie ik een disclaimer dat de dinosaurussen uit het boekje mogelijk kunnen afwijken van de nieuwste wetenschappelijke inzichten op paleontologisch gebied. (Waar zijn de veren!? De veren!?)

Het fake 'dinosaurus' news hindert Adam niet. Samen met hem doe ik een spelletje over zijn eigen kinderwereldje. Bij een Velociraptor met een alpinopetje, met kwasten in zijn klauwen en met een schildersezel, zeg ik: 'Kijk dat is pappa, want die is óók een schilder.' Bij een Stegosaurus, waarvan de kleintjes uit haar pas gelegde eieren omhoog komen, zeg ik: 'Kijk dat is jouw mamma, want die heeft jou gekregen. Ze beschermt haar kinderen óók, net als jouw coole moeder.' Bij een Triceratops zeg ik: 'Dat is Adam en hij is stoer!' Adam glundert, doet zijn armpjes in de lucht en roept: 'Adam is 'toerrrrrrr!'

Vanonder één van de flapjes komt het skelet naar voren van een magere dinosauriër die met een rollator loopt. Adam kijkt even bedenkelijk als ik zeg: 'Kijk dat is oom Kaj, want die is óók oud.' Eerst wijst hij naar zichzelf ('ik, Adam') maar dan hoor ik hem voor het eerst mijn naam zeggen. Bijna onhoorbaar. Niet oom Thai, oom Tchai of oom Kak maar 'die, oom Kaj'. Hij wijst naar mij, begint te schaterlachen en roept het nog een paar keer.

Hoe een oom en zijn neefje elkaar vinden in dat halfvergane flappenboekje uit mijn jeugd.

avatar van Dr.Strangelove
Een gedicht over jicht

Auw auw
Auw auw auw
Auw
Auw auw
Auw

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
Dr.Strangelove schreef:
Een gedicht over jicht
Slagrijm, mooi!


avatar van Sol1
Sol1 (crew)
Inderdaad mooi, ook al omdat alle woorden op elkaar rijmen.

avatar van the Cheshire cat
Als je overal 'Mi' voor zet, heb je een gedicht over een poesje.

avatar van Donkerwoud
Mi auw klinkt meer als iemand die zijn teen stoot tijdens een cursus Italiaans.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Laat ik eens een poging doen geld te verdienen met iets wat ik normaal gratis op mijn FB doe: verhaaltjes vertellen. Ernaar kijken is lief (en je krijgt zowaar een diepte-analyse van mijn social media-avonturen!)

Sweek | Stories Never End

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
geplaatst:
Werkelijk schitterend!! Echt heel goed!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Thanks!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Tussen twee nabijgelegen woonblokken ligt een tegelpaadje dat uitloopt op het parkeerterrein naast een oude kerk, die tegenwoordig dienstdoet als apotheek - alleen de overgebleven pilarenconstructie doet vermoeden dat hier ooit een kerkklok heeft gehangen. Ik zie daar wel eens een man lopen met zijn herdershond, in zichzelf mompelend, of naar zijn Duitse herdershond. Zijn morsige Baantjer-jas is net een maat te klein voor zijn buik, zijn grijze haren staan alle kanten op. Hij maakt een wat triestige indruk.

Die dag kruisten onze wegen op het pad. De man wilde doorlopen met zijn herdershond terwijl ik net terugkwam van de boodschappen. Uit beleefdheid deed ik een stap opzij en maande hem om vooral te passeren, maar de man trok zijn hond angstvallig naar zich toe en fluisterde iets van: 'Altijd weer die mensen, altijd weer die mensen.' En hij bleef de hond teder over zijn kop aaien. Ik begon wat bozig te worden, maar voordat ik iets kon zeggen of doen, deed hij zelf een stap opzij en liet me toch passeren. Zonder overigens te reageren op mijn afscheidsgroet.

Op een ander moment was ik licht beschonken in een bluescafé in Leiden toen een soortgelijk sujet aan de toog hing. Ook wat onverzorgd en haveloos, ook wat eenzaam. Onder zijn krukje lag een hond. Misschien is het mijn eigen band met onze honden in Egypte, misschien had ik een biertje teveel op en zag ik de dingen niet meer zo helder, maar ik besloot het beest te aaien. Hij knauwde en ik trok mijn hand terug. Deze man riep verschrikt uit: 'Niet doen, hij bijt. Nóóóit zomaar een hond aaien.'

Zojuist zit er bij de supermarkt een hondje dat sprekend lijkt op 'Hachi' uit de gelijknamige film. En ik heb natuurlijk niks geleerd van mijn eerdere ervaring en ik begin het beestje te aaien. Eerst lijkt hij liefkozend mee te deinen en kopjes te geven, maar ook van deze vleesgeworden schattigheid krijg ik een knauw en hard gekef. Misschien had de man op het tegelpad toch gelijk. Elke liefkozende aai van een domme vreemde heeft consequenties. En uiteindelijk is er één partij écht het slachtoffer: de hond

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
In mijn vorige fitness liep een jongeman (eind twintig, begin dertig) rond die een stuk gespierder was dan ik. Hoe hard ik ook probeerde om tegen zijn imposante gestalte op te trainen, maar mijn armpjes bleven kippenvleugeltjes en mijn schouders bleven slapjes hangen. Misschien zag ik in die borst- en schouderpartij de soort mannelijkheid die ik bij mezelf vond ontbreken!? Maar ik vergeet nooit dat ik de kleedkamer inliep en deze jongen selfies van zichzelf stond te maken, met ontbloot bovenlichaam. Hij spande zijn spieren samen tegenover de spiegel, terwijl hij ondertussen probeerde net die hoek te vinden waarop zijn lichaam hem het meest glorieus toescheen.

Hij zag me binnenkomen en vroeg een tikkeltje schuchter: ’Zou jij een foto van mij willen maken voor mijn nieuwe vriendin?’ Deze absurde situatie kreeg iets vertederends toen hij, bijna verontschuldigd, eraan toevoegde: ’Ze is zesendertig en heeft al twee kinderen, maar dat is allemaal niet belangrijk. Uiteindelijk gaat liefde natuurlijk niet om de leeftijd.’ Het heeft iets onwerkelijks om door een halfnaakte man betrokken te worden bij zijn eigen ijdelheid, maar ik heb toch een paar plaatjes van hem geschoten. De onverwacht verlegen man van zo-even transformeerde in een brute woesteling, die erbij poseerde alsof hij elk moment een geit zou wurgen voor een avondmaal. Toen ik hem zijn telefoon teruggaf, had hij z’n rol gespeeld en werd hij weer z’n timide zelf.

Vanaf dat ongemakkelijke moment heb ik hem nooit meer gezien als ‘die gespierde gast’ waar ik toch nooit tegenop kan trainen. Ik groette hem in het vervolg net iets vriendelijker dan ik daarvoor zou doen.

Ik moest hier aan denken toen ik vanmorgen voor het eerst in tweeënhalf jaar weer op een trapmachine, een loopband en een roeimachine stond. Mijn kippenvleugeltjes beginnen weer uitgedijde stukken kipfilet te worden en mijn schouders staan op stand Quasimodo. Kortom: het werd weer tijd om naar de sportschool te gaan. Vandaag ontmoette ik een instructeur die overduidelijk zelf flink wat tijd op die plek heeft besteed. Het is op een bepaalde manier intimiderend: zo’n man die met zijn lichaam kracht en dominantie uitstraalt. Na onze trainingssessie vroeg hij echter stotterend om een dienst: ’Kaj, ik ben met iemand aan het appen, maar weet jij misschien hoe je het woord ‘vocabulaire’ schrijft!?’ Ik nam zijn telefoon over en toetste het woord uit mijn hoofd voor hem in. ’Wow, dat jij zulke moeilijke woorden kent!?,’ reageerde hij zichtbaar verbaasd. ‘Ik ben namelijk zelf wat dyslectisch.’

Achter imposante mannenlichamen steken ook imperfecte mensen, en dat ik vooral wat harder mijn best blijf doen om zelf wat meer bezig te zijn met dat lichaam van mij. Mijn spierpijn voelt in ieder geval nu al beter dan lamlendigheid of pafferigheid.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Vlak daarvoor zag ik een duif door de ACTION wandelen. Van alle kanten richtten mensen telefoontjes op hem om zijn parmantige en zorgeloze loopje mee vast te leggen. In de schoenenwinkel ernaast vroeg ik aan een jong meisje dat dozen stond in te ruimen: 'Ik zoek niet per se sportschoenen, maar schoenen om mee te sporten.' Haar ogen werden groter en ze staarde me verschrikt aan als een bang musje. 'Meneer, ik loop hier pas voor de eerste dag stage en weet dat nog helemaal niet.'

avatar van Donkerwoud
Voor iemand die vaker misgokt wat betreft de afrekensnelheid van caissières, is zelfs dit een uitzondering van onnodige traagheid. Of de Oost-Europese jongeman, die een kratje goedkoop bier wil afrekenen, zijn legitimatie kan tonen. Het mannetje is klein, iel, gladgeschoren en heeft nog jeugdpuisten. Hij verzucht geërgerd in gebroken Engels dat hij heus meerderjarig is, maar de kassajuffrouw is onverbiddelijk: er moet bewijs komen.

De jonge vrouw tuurt uitgebreid naar het identiteitsbewijs dat de jongen toont, maar ze begrijpt niks van het Roemeens gekriebel. Ze raakt wat nerveus als de rij achter mij langer en langer wordt, terwijl de jongen ondertussen zucht en steunt om het irritante oponthoud. Dan vliegt ze naar haar collega bij de kassa ernaast, maar ook die begrijpt er niks van. Ze giechelen wat om de ongemakkelijke situatie.

Terug op haar plek roept ze de supermarktmanager om. Die kiest precies dit moment om een eeuwigheid op zich te laten wachten. Ik zeg tegen haar: 'Het zou mooi klote zijn als hij dan ver in de dertig blijkt te zijn.' Maar ze blijft onwrikbaar: 'Dat zou dan zíjn probleem zijn en niet het mijne. Ik ben verplicht om dit te checken, dus dat doe ik dan ook.'

De manager komt aangerend en blijkt net zo min Roemeens te begrijpen als zijn collega's. Of de jongen op de identiteitskaart aan wil wijzen waar zijn geboortedatum staat en hoe oud hij is in het Engels. Ze mompelen wat steenkolenengels met elkaar, maar schijnbaar heeft de manager nu wel overtuigend bewijs van de meerderjarigheid van zijn klant. Nog mopperend - wat overigens ook niemand verstaat - rekent hij af en keert huiswaarts met zijn bier.

En dan ben ik aan de beurt. De caissière kijkt me triomfantelijk aan als ze zegt: 'Zie je wel, hij is nog helemaal niet zo oud. Nog maar twintig. Ik had dus tóch gelijk!'

avatar van sinterklaas
geplaatst:
Voor de schrijvers op deze site: de kans om in de schijnwerpers te komen kan je bij Marelle Boersma:

Zet een spotlicht op jouw boek! - mailchi.mp

Je moet echter geen schreeuwer zijn...

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Hoe een ongeluksdag als vrijdag de dertiende toch ten goede kan keren. Eerst kom ik minstens een uur te laat in Utrecht voor een gelegenheidsborrel met kennissen, bij aankomst loopt dat al op haar einde. Dan spreek ik af met onze Zeeuwse trots in Utrecht - mijn nichtje Lin Sey - maar ik raak mijn wifi kwijt en dool wat wezenloos rond in een Utrechtse fietsenstalling. Voor Hoog Catharijne moest ik een roltrap omhoog in plaats van een trap naar beneden...

Maar ondanks de miscommunicatie ontmoeten we elkaar toch. Het is mijn eerste ontmoeting met haar studentenleven waar ze veel over vertelde, maar wat ik nooit van dichtbij heb meegemaakt. Haar studentenhuis is die dag in de ban van een aankomend huisfeest met een Efteling-thema, waardoor haar medebewoners bezig zijn om kratjes Pitt Bier op elkaar te stapelen. (Verrassend drinkbaar trouwens, zelfs voor een dertiger wiens smaak inmiddels is verlegd naar speciaalbier.)

Het verf van de nieuwe afbeeldingen van Pardoes en Lange Jan nog nat op de muren. Overal attributen als fallussen en vulva's van papier-maché, die rondslingeren om later bestrooid te worden met glitters of om vleugeltjes erop geplakt te krijgen. Al lijkt niemand bijzonder veel zorgen te hebben over de soort studentenhuiselijkheid (lees: rommel en viezigheid) die in niets erop wijst dat hier ruimte wordt vrijgemaakt moet worden voor een paar honderd gasten. Zo komen die smakelijke budgetbiertjes uit een koelkast waar een geur uit walmt alsof er ooit iets of iemand in dood is gegaan.

En tussen de nieuwe afbeeldingen zijn overal nog sporen te vinden van vorige bewoners die niet meer in het studentenhuis wonen. Boven de toiletpot heeft een vroegere bewoner een bloedmooie Darth Vader getekend, die langs de muren omringd wordt door viltstiftteksten vol verse schunnigheden: over poep, pies, piemels en andersoortige uitingen van studentikoosheid, In de gemeenschappelijke ruimte heeft een literatuurwetenschapper de evolutiecyclus verbeeld van aap naar mens naar een vrouwelijke creatuur met één reusachtige borst.

Tijden veranderen, mensen veranderen, sommige dingen blijven hetzelfde. Achter de gemeenschappelijke taal die deze huisgenoten spreken van platheid, verzet en provocatie, steekt onmiskenbaar een bloedserieuze kant. De verbroedering en saamhorigheid die ze er mee vinden en het uitwisselen van die verschillende talenten. Maar boven alles: hoe ze met elkaar die tradities in stand houden waardoor de overgebleven sporen van de geschiedenissen van hun huis zoveel verder gaan dan alleen die vormende jaren van hun eigen studententijd.

Deze studentikoze sfeer werkt aanstekelijk op een verdwaalde dertiger, die zelf op zoek is naar wat volwassenheid voor hem inhoudt, als hij een miniversie vindt van het mannelijke geslachtsdeel. Voor even voel ik een puberaal geluk als ik de kleinheid van het goudkleurige piemeltje afsteek tegen een reusachtige roze lul van papier-maché met snoeiharde ballen. Toch breng ik een eigen touch aan als ik het kleintje liefdevol tegen de grote aanleg: alsof het twee individuen zijn, met elkaar verstrengeld in een absurde omarming.

En dat ik maar mag blijven verdwalen om onverwacht nieuwe levensvreugde te vinden met mijn eeuwige puberhart. Ook op vrijdag de dertiende.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Ik doe nog maar eens een verhaaltje voor een competitie (de vorige niet gehaald, met enig chagrijn want ik was duidelijk een stuk beter...grrr) Sweek | Stories Never End

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Schrijf ik eens een verhaaltje in kinderboek-stijl en dan reageert Ted Kerkjes helemaal niet.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
geplaatst:
Donkerwoud schreef:
Schrijf ik eens een verhaaltje in kinderboek-stijl en dan reageert Ted Kerkjes helemaal niet.
Haha. Uiteraard wil ik jouw verhalen heel graag lezen, maar ik kan dit stuk niet bereiken; de link lijkt bij mij niet te werken... Of doe ik misschien iets verkeerd?
Maar nu ik weet dat het in kinderboekstijl is, wil ik het al helemaal lezen natuurlijk!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Ted Kerkjes schreef:
(quote)
Haha. Uiteraard wil ik jouw verhalen heel graag lezen, maar ik kan dit stuk niet bereiken; de link lijkt bij mij niet te werken... Of doe ik misschien iets verkeerd?
Maar nu ik weet dat het in kinderboekstijl is, wil ik het al helemaal lezen natuurlijk!


Tweede poging: Sweek | Stories Never End

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
geplaatst:
Poging twee poging is geslaagd en het verhaal is meer dan geslaagd: echt een fantastisch verhaal weer!
Het verhaal lijkt een beetje hetzelfde opgebouwd als de automaton: eenmaal opgewonden (in de eerste zin) gaat het lopen, en aan het einde is de veer ontspannen en stopt het.
Tussen de regels sijpelt er ook een soort verdriet. Dat gevoel herken ik heel erg: ik heb altijd een soort "wee gevoel" bij veel 'ouderwets' speelgoed. Dat heb ik ook bij 'ouderwetse' circussen en die draaiorgels. Die dingen zouden vrolijk moeten zijn, maar ik word er vanbinnen altijd een beetje verdrietig van. Waarom weet ik niet.
Jouw verhaal heeft ook dat dubbele gevoel. Het "kleine" detail dat de automaton niet echt schrijft, draagt daar ook heel erg aan bij. (Een beetje Tantalus-achtig.) Het maakt het nog triester.
Ik ben trouwens wel nieuwsgierig naar waarom het verhaal deze titel heeft.

In ieder geval: bedankt voor het delen! Ik heb er weer erg van genoten!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Ted Kerkjes schreef:
(quote)

Ik ben trouwens wel nieuwsgierig naar waarom het verhaal deze titel heeft.

In ieder geval: bedankt voor het delen! Ik heb er weer erg van genoten!


haha...bedankt, ik schreef dit erbij als lokkertje: Over mijn liefdesverdriet, de helende werking van kunst en een pierrot die weer tot leven komt bij een menselijke aanraking.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
geplaatst:
Donkerwoud schreef:
haha...bedankt, ik schreef dit erbij als lokkertje: Over mijn liefdesverdriet, de helende werking van kunst en een pierrot die weer tot leven komt bij een menselijke aanraking.
Bedankt voor de toelichting. Dat zet alles weer in een nieuw daglicht.

avatar van the Cheshire cat
geplaatst:
Mooi hoor.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Thanks!

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
En met een bekentenis tegen het einde. Lang getwijfeld of ik dit aspect van mezelf wilde delen met anderen, maar soms moet je in de dieperik springen en zien wat ervan komt.

Volkstuintjes naast het spoor waren in mijn verbeelding het terrein van glanzende bierbuiken doorzakkend op plastic stoeltjes, naast hun leeggedronken kratten Heineken. Hoe anders is de hippieloos gebleven commune (helaas!) waar Rasmus en Petra als moderne Thoreau’s hun Walden vinden tussen de AH-moesplantjes en een tuinhuisje dat nog heerlijk naar vers hout ruikt. In deze kneuterige idylle sluit ik een weekend af waarin de zomerzon zelfs mij beweegt om van mijn troosteloze Haagse volkswijk naar Hoek van Holland te fietsen. Veertig kilometer, heen en terug. Een queeste die begint met mijn Marokkaans-Nederlandse onderbuurvrouw op leeftijd die, net als ik uit de berging kom om mijn fiets naar buiten te rijden, haar rollator voor de gemeenschappelijke deur zet. Of ik het onding voor haar op wil vouwen, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ze merkt stoïcijns op over mijn geklungel: ‘Mijn zoon doet dat écht handiger!’ Toch wenst ze me onverminderd vriendelijk een fijne fietstocht, met dit prachtige weer.

Geen onverwachte obstructie kan mijn zomerse gemoed verstoren. Niet de Westlandse jongeman die zijn fiets tegen het verkeer inrijdt en bijna pontificaal tegen mij oprijdt. Niet de twee tienervrouwen te paard die op een langzaam drafje het fietspad bezetten. Eén van hen gaat op een grasveldje lopen en ik fiets tussen de twee beesten door, wat een kick geeft omdat ik voor even mijn eigen kwetsbaarheid voel van een zwak mensenlichaam tussen die majestueuze verschijningen. En ik moet grinniken als een ouder koppel, dat hinderlijk voor me uit slentert, staande wordt gehouden door een jongeman. De jongeling steekt zijn hand uit en schudt een verbouwereerde oudere de hand. Zijn begeleider springt eropaf, trekt hem weg en bijt hem toe: ‘We hadden afgesproken dat jij níemand meer mocht aanraken!’

Soms is een innerlijke gedachtenchaos mijn eigen obstructie. ‘Kan iemand Kaj komen redden uit Linschoten?’, vraagt de gastheer van de Woerdense barbecue waar ik anderhalf uur eerder had moeten zijn. Het streekvervoer biedt twee bussen die eens per uur rijden, maar ik ga precies de verkeerde richting op. Ben ik verdwaald in mijn zomerse dromerij? Of komt mijn inschattingsfout omdat de halte volstaat met jongens in zwarte kostuums en meisjes in witte jurken? Ik glimlach als een jonge vrouw achter in de bus, sprekend in het geaffecteerde corpsballendialect wat zelfs na vier jaar Leiden nog exotisch voor mij klinkt, een anekdote vertelt over de nieuwe vriend van haar oma. Dus de liefde komt écht nooit te laat, denk ik bij mezelf. Maar dan stap ik uit in focking Linschoten en ben ik vooral huiverig dat er met elke minuut verschroeid vlees aan me voorbijgaat terwijl de vegaburgers waarschijnlijk weer overblijven. En, oh ironie, de enige vegetariër uit ons gezelschap pikt me op.

Bruinend bij het volkstuinhuisje met Rasmus, Petra en Andries besef ik me iets. Hoe fijn het is dat de zon weer schijnt en ons allemaal in een luchtigere zomerstemming brengt, maar vooral hoe ongelofelijk blij ik ben dat mijn vriendschap met deze mensen zich ook weer heeft verdiept. Dat we het meer dan ooit hebben over zaken als leven, liefde, lijden en literatuur. Net zoals met mijn oorspronkelijke vriendengroep (vervang literatuur bij hen door ICT, D&D en anime) waar ik al zeker meer dan een decennium onderdeel van ben. Ik schrijf hier bewust nooit over mijn diagnose autismespectrumstoornis en hoe frustrerend het soms is dat mijn brein is geconfigureerd om te verdwalen in een wereld die me chaotisch voorkomt. Door mijn motorische onhandigheden. Door de moeite die ik heb met plannen en organiseren. Door mijn (ogenschijnlijke) onbehouwenheid naar andere mensen toe, wat gezien kan worden als onverschilligheid of een gebrek aan inlevingsvermogen.

Als de zon schijnt en iedereen geniet van het leven, dan ben ik extra blij met de mensen die me altijd gepusht hebben om het beste uit mezelf te halen, maar die ook af en toe bijsprongen als ik weer eens verdwaald was geraakt. In mezelf of in de wereld. De mensen die me geleerd hebben dat connecties met anderen zó ongelofelijk belangrijk zijn.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
‘Je schouderpartij is matig ontwikkeld,’ zegt mijn fitness-instructeur als hij me ziet ploeteren met een apparaat voor borst en schouders. Met mijn kromgebogen rug en kippenvleugeltjes krijg ik de hendel nauwelijks de lucht in, terwijl het apparaat niet eens op een hoge stand staat. Mijn conditie mag de afgelopen maand zienderogen beter zijn geworden en mijn lichaam zit absoluut strakker in mijn kleding, maar qua spierontwikkeling houdt het allemaal nog niet over. Ik zeg lachend tegen mijn instructeur: ‘Wat een eufemisme toch weer.’ ‘Ja, ik probeerde het zo subtiel mogelijk te brengen, maar ik kan het niet mooier maken dan het is.’ We lachen er allebei om, en hij verzekert me dat ik over een paar maanden vast een stuk gespierder word als ik net zo fanatiek inzet op krachttraining als op cardio. Hoe goedbedoeld zijn advies ook is, maar waarom heb ik dan toch het nijpende gevoel dat ik een competitie heb verloren!? En ik maar vruchteloos blijven sjorren aan dat martelwerktuig voor deze moderne man…

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Herdenkingsbekentenis. Ik zie er niet de meerwaarde van in om een hele dag alleen thuis te zitten en met niemand te praten, maar dan speciaal voor dat herdenkingsritueel mijn televisie aanzetten voor twee minuten stilte!? Het is een minuut of tien voor aanvang van het ritueel. Het is levendig op straat: spelende kinderen, auto's rijden voorbij, veel vrouwen met hoofddoeken die op pad zijn met hun kinderen. Ik sta met een gehoofddoekte mevrouw met twee kleine kinderen onder een doorzichtig glazen afdak als we een vreemd gebonk boven ons horen. Tak, tak, tak. We kijken alle vier op naar de onderlichamen en de pootjes van een viertal koerende duiven. Ze draaien rondjes langs elkaar in een onbegrijpelijke dans. De moeder zegt tegen haar kinderen: 'Wat een mooie beesten zijn het, hè!?' Ik glimlach naar haar en ze glimlacht terug naar mij.

Als ik in de verte hoor dat een klokkenspel (van de Waalsdorpervlakte!?) wordt meegenomen door de wind, besluit ik dat er voor mij toch iets van een ritueel moet komen op deze dag. Het is namelijk niet zo dat ik géén band voel met dat stuk van ons beladen verleden. Ik loop naar het nabijgelegen plantsoen om een rustig plekje op te zoeken en iets van contemplatie te vinden op deze dag. Ik loop langs een twintigtal tienerjongens op een bankje. De meeste zitten wat met elkaar te kletsen of te keuvelen, maar een enkeling komt mijn kant op met skateboard of mountain bike. Voor hen zijn de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog net zo ver verwijderd als voor mij.

Op het gras zittend denk ik aan het Nederland waar ook ik onderdeel van ben. Waar ik met de mensen om me heen misschien niet rigide bezig ben met een conservatieve invulling van die twee minuten stilte, maar we mogen er desondanks allemaal zijn. Of 'we' dankbaar zijn naar 'de geschiedenis' of niet, want vrijheden en mensenrechten zijn iets waar iedereen recht op zou moeten hebben en niet bedoeld om te bewijzen wie er wel of niet bijhoort. Er staat een lekker briesje en de levendige omgevingsgeluiden maken me gelukkig.

Bij een gesloten supermarkt komt er een man naar me toe en zegt in gebroken Nederlands: 'Is door die herdenking, niet? Daarom gesloten!' Een andere man komt aanrennen om zijn boodschappen te doen, maar ziet ook dat de winkel gesloten is. 'Shit, ik wist dus niet dat de winkels ook gesloten zouden zijn op deze dag, ' zegt hij. 'En ik moet dringend nog mijn boodschappen voor morgen hebben.' Ik loop achter hem aan en zie hem een Turkse supermarkt binnenlopen. Ik ga zelf naar de supermarktketen Groznek, waar de kassameisjes me in het Pools aanspreken terwijl ik uit beleefdheid maar betekenisvol hum en knik. Ik vind het een sympathieke gedachte dat de jonge Polen me op het eerste gezicht inschatten als één van hen. En dat terwijl ik op een steenworp afstand woon van deze plek.

In deze troosteloze Haagse volkswijk schreeuwen de meeuwen misschien hard om aandacht, maar voor mij maken de mensen hier Nederland op z'n mooist.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
De bibliothecaresse ondervraagt een jong meisje met haar moeder: 'Dus je bent je pasje vergeten bij een vriendinnetje? Weet je dat zeker? Kun je haar niet opbellen en vragen of ze hem voor je heeft, want nu kun je de boeken niet meenemen die je hebt uitgezocht. Of ben je hem niet gewoon kwijtgeraakt en verzin je dit nu? Je moet niet liegen hoor!' Dan stokt haar ondervraging als de deur van het publieke toilet opengaat en er een man met een onverzorgde baard uit komt zwalken. Hij verspreidt een doordringende zweet- en alcohollucht. Als de man uit beeld is, zegt de bibliotheekmadam tegen de moeder: 'Het zijn altijd weer de ouders die ervoor opdraaien als het kind weer eens iets vergeet!' De moeder knikt instemmend.

avatar van Donkerwoud
geplaatst:
Iets luchtiger dan normaal. Mis #MicroSpel Sweek | Stories Never End - web.sweek.com

Gast
geplaatst: vandaag om 08:57 uur

geplaatst: vandaag om 08:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.