menu

Mijn Updates +
De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Snuifdoos
Nog eentje dan:

Heb je misschien
nooit eerder
een mooie motherfucker
zoals ik gezien

avatar van Snuifdoos
Hoogstens ontbloot
tussenbeide komt ze tenslotte
op me afgedropen

Ik ben gisteren begonnen met wat te schrijven. Ik heb weinig tot geen ervaring, maar ik heb het eigenlijk wel altijd leuk gevonden om te doen. Zouden jullie dit willen lezen en me misschien wat tips en advies willen geven? Bedankt!



Ik nam een vliegtuig die morgen. Aarzelen deed ik geen moment. Twijfel had geen rol in die kwestie. Twijfelen is een leugen die wordt voorgedaan door lotsbestemming. Er wordt getwijfeld wanneer men meerdere opties voor haar heeft liggen. Lotsbestemming hakt de knoop door en laat je hart rusten door die keuze te maken. Keuzes zijn schijn. Ze laten ons denken dat onze keuzes ons maken tot wie we zijn, wie we worden. Maar wanneer lotsbestemming het hef in eigen handen neemt, zijn keuzes niets meer dan een plotse regenbui die niemand verwacht. Er is geen enkel persoon die de wolken wegstuurt naar een andere plek om daar haar druppels de oppervlakte te doen strelen. Ik had geen andere opties voor me liggen. Ik was radeloos. Mijn pad was al omringt met muren zo hoog als de schoonste sterren. Zo hoog dat ik niet eens de moeite nam om deze eindeloze muren van aanvaarding te bezichtigen. Dus ik liep door. Ik bewandelde mijn pad bezaaid met duisternis in de hoop nog een sprankje licht te mogen proeven. Het was zeven uur S ´morgens. Mijn hoofd voelde als een tikkende tijdbom wanneer ik ook maar een stap probeerde te zetten. Ik werd wakker die tijd. Als ik wakker wordt voel ik me niet herboren, vredig of zorgeloos. Mijn geest vertelt me dat ik futloos ben, bedroefd of bang. Mijn hoofd is beladen met zorgen en angst. Zorgen die je niet eens de bekwaamste priester toevertrouwt. Ik stapte uit bed en hees snel de gordijnen op die het licht verzwegen voor mijn ogen. Het is het eerste wat ik doe wanneer ik opsta. Zo lijkt het alsof ik geef om de dag die gaat komen. Ik stapte in mijn kleren, dronk wat melk en begon met het verzamelen van spullen waarvan ik zeker stelde dat ik ze nodig had. Deze dag hangt als een schilderij aan mijn hersenweefsel. Alsof het een kostbare herinnering is ben ik genoodzaakt het te koesteren elk moment van mijn dagelijkse routine. Het ontvlucht me maar niet. Het was de dag dat ik wegrende van al mijn zorgen. Zorgen die ik zelf verzon. Het is de chaos die ik zelf inkleur doorgaans de nachten die ik droom. Ontelbare touwtjes van chaos die ooit met een strak elastiekje verbonden waren, maar nu elkaar hebben verlaten. Elke stap weer zoek ik de kracht deze touwtjes bij elkaar te trekken, maar tevergeefs.

avatar van slowgaze
Hoi, ik ben Maarten, ik heb een keer een gedichtenbundel geschreven, maar ik heb laatst ook iets nuttigs gedaan en een opinieartikel geschreven over de Kanye-en-Taylor-controverse.

avatar van Snuifdoos
Zoals ik net nog
zei tegen mijn
lang vergane maat
Meyer Lansky
moet toch echt
anders maat
zo ken 't nie

Meyer Lansky

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
Boudewijn98 schreef:
Ik ben gisteren begonnen met wat te schrijven. Ik heb weinig tot geen ervaring, maar ik heb het eigenlijk wel altijd leuk gevonden om te doen. Zouden jullie dit willen lezen en me misschien wat tips en advies willen geven? Bedankt!
Hallo. Ik wil jouw stukje tekst best van commentaar voorzien. Maarrrrrrr: TREK JE ER NIET TE VEEL VAN AAN!! Het is alleen maar mijn mening, mijn interpretatie, maar dat zegt niets. Blijf vooral eigenzinnig en blijf doen wat je zelf goed vindt.

Ik nam een vliegtuig die morgen.
Je valt meteen met de deur in huis (als dit het begin van je verhaal is). Daar is op zich niets mis mee, maar het komt niet naturel over. Je suggereert een begin dat er niet is, doordat je naar iets verwijst wat nog niet genoemd is: "die morgen". Welke morgen? Als je meteen van wal wilt steken (waar niets mis mee is) zou ik een betere zin gebruiken. Een die niet verwijst naar iets wat nog niet bestaat.
Aarzelen deed ik geen moment.
Het lijkt alsof je deze zin absoluut niet met "ik" wilde laten beginnen, omdat de vorige zin al met "ik" begint, en daarom maar de woorden gehusseld hebt. Ik zou "Geen moment aarzelde ik." al mooier vinden.
Twijfel had geen rol in die kwestie.
Deze zin geeft vrijwel dezelfde informatie als de vorige zin en doet daardoor vrij overbodig aan. Verder verwijs je wederom naar iets wat nog niet geïntroduceerd is. Welke kwestie? Het wel of niet nemen van het vliegtuig?
Twijfelen is een leugen die wordt voorgedaan door lotsbestemming.
Ik zou allereerst voor "Twijfel is een leugen" kiezen. Verder komt deze uitspatting enigszins uit de lucht vallen. Je onderbreekt het verhaal met een erg bedachte gedachtekronkel.
Er wordt getwijfeld wanneer men meerdere opties voor haar heeft liggen.
"Voor zich heeft liggen." ligt meer voor de hand.
Lotsbestemming hakt de knoop door en laat je hart rusten door die keuze te maken. Keuzes zijn schijn. Ze laten ons denken dat onze keuzes ons maken tot wie we zijn, wie we worden. Maar wanneer lotsbestemming het hef in eigen handen neemt, zijn keuzes niets meer dan een plotse regenbui die niemand verwacht.
Het punt van dit verhaal is, als ik het goed begrijp: een keuze overkomt je eigenlijk, toch? Keuzevrijheid is schijn.
Er is geen enkel persoon die de wolken wegstuurt naar een andere plek om daar haar druppels de oppervlakte te doen strelen.
Wat wil je hiermee zeggen? Het is gekunsteld poëtisch, vind ik. Het hele stuk over keuzes en lotsbestemming is een irritante onderbreking die daar ook niet op zijn plaats is.
Ik had geen andere opties voor me liggen. Ik was radeloos.
Als je geen andere opties hebt, en dus maar één ding kunt doen, ben je juist niet radeloos. Radeloosheid betekent dat je niet weet wat je moet doen. Maar de ik-persoon kan maar één ding doen en kan dus per definitie niet radeloos zijn. Je schrijft ook dat twijfel geen rol speelde. Ik vermoed dat de optie het vliegtuig nemen is. Wanneer dat het geval is, is "voor me liggen" niet erg gepast. Het beeld vloekt dan met de inhoud.
Mijn pad was al omringt met muren zo hoog als de schoonste sterren.
Waarom "al omringt"? "Zo hoog als de schoonste sterren." zie ik persoonlijk weer als een overbodige poëtische uitspanning.
Zo hoog dat ik niet eens de moeite nam om deze eindeloze muren van aanvaarding te bezichtigen. Dus ik liep door.
Heeft de ik-figuur geen vliegtuig te halen? In het begin creëer je een soort haast. Dat komt ook door de korte zinnen. In het begin is er dus haast, maar nou heeft de ik-persoon opeens alle tijd.
Ik bewandelde mijn pad bezaaid met duisternis in de hoop nog een sprankje licht te mogen proeven.
Het contrast licht/duisternis is een beetje clichématig ingezet.
Het was zeven uur S ´morgens.
(Het moet 's morgens zijn.) Nu denk ik als lezer: Was het allemaal een droom? Dat verklaart de incoherentie, maar in een droom past geen verhaal over de rol van lotsbestemming bij het maken van keuzes.
Mijn hoofd voelde als een tikkende tijdbom wanneer ik ook maar een stap probeerde te zetten. Ik werd wakker die tijd.
Waarom "Ik werd wakker die tijd."? De lezer snapt direct als je schrijft dat het zeven uur 's ochtends is dat je om die tijd wakker werd. Zeker als je daarna nog een beeld schetst over iemand die hoofdpijn heeft. De lezer bedenkt zelf dan wel dat jij om die tijd wakker werd.
Als ik wakker wordt voel ik me niet herboren, vredig of zorgeloos. Mijn geest vertelt me dat ik futloos ben, bedroefd of bang.
Waarom vertelt jouw geest je dat? Kun je dat niet gewoon voelen? Verder is futloosheid eerder iets wat jouw lichaam je vertelt.
Mijn hoofd is beladen met zorgen en angst. Zorgen die je niet eens de bekwaamste priester toevertrouwt. Ik stapte uit bed en hees snel de gordijnen op die het licht verzwegen voor mijn ogen.
De persoon die jij schetst, lijkt niet de persoon die deze woorden in de mond zou nemen. Iemand die goedgemutst uit bed stapt en zin heeft in een nieuwe dag vind, hijst de gordijnen open omdat hij het zonlicht wil begroeten. Maar de figuur in het verhaal (die niets geeft om de dag die gaat komen) houdt de gordijnen liever dicht. In ieder geval zou deze treurige figuur niet zeggen dat gordijnen "het licht verzwijgen". Verzwijgen voelt als iets negatiefs, zodat het licht verzwijgen een negatieve lading krijgt. Maar jouw figuur vind het niet erg om het zonlicht te missen, lijkt me. Verder nog iets kleins: ik weet niet of je het bewust gedaan hebt, maar iets verzwijgen voor je ogen is enigszins tegenstrijdig. Verzwijgen suggereert immers geluid, wat je met je oren waarneemt, en niet met je ogen. Ik vind het persoonlijk een leuke tegenstelling.
Het is het eerste wat ik doe wanneer ik opsta. Zo lijkt het alsof ik geef om de dag die gaat komen.
Veelzeggende zin. Je schetst hier een beeld van een treurige figuur die zeer passief is.
Ik stapte in mijn kleren, dronk wat melk en begon met het verzamelen van spullen waarvan ik zeker stelde dat ik ze nodig had.
De hoofdpersoon gaat dus iets ondernemen? Dat is wel enigszins tegenstrijdig met het beeld van de passieve figuur; als je iets gaat ondernemen ben je immers actief.
Deze dag hangt als een schilderij aan mijn hersenweefsel.
Dat klinkt weer wat vreemd: hij geeft niets om de dag die komt, maar deze dag is een uitzondering.
Alsof het een kostbare herinnering is ben ik genoodzaakt het te koesteren elk moment van mijn dagelijkse routine.
Waarom is het alsof deze dag een kostbare herinnering is? Waarom is het niet gewoon zo?
Het ontvlucht me maar niet.
Het wijst op die herinnering, toch?
Het was de dag dat ik wegrende van al mijn zorgen.
Nou weten we waarom die dag zo bijzonder is.
Zorgen die ik zelf verzon.
Wederom een veelzeggende regel. Echter lijkt de persoon die je schetst een nonchalante figuur en niet bepaald het type om zichzelf zorgen aan te praten.

Maar goed. Dit stukje tekst suggereert een heel verhaal, dus het is ontzettend moeilijk om hier iets zinnigs over te zeggen.

Succes en blijf je eigen ding doen.

Met vriendelijke groeten,

Ted Kerkjes

avatar van Snuifdoos
Je moet nooit om advies vragen aan derden.

Laat staan op een internetforum.

Dat is mijn advies.

Lekker blijven gaan, blijven schrijven, en voor jezelf een gevoel voor de taal ontwikkelen waar jij achter kan staan.

Dan hebben zij het allemaal maar stilletjes te slikken.

Dissecties als bovenstaande kunnen enkel een aanslag op je zelfvertrouwen betekenen.

Daar zit je niet op te wachten.

avatar van Donkerwoud
Eerlijk: mijn ervaring is dat je pas leert schrijven als anderen het genadeloos afbranden. Uiteindelijk schrijf je meestal om gelezen te worden. Ted Kerkjes geeft goede feedback, hoewel het een tikkeltje te (?) negatief is. In ieder geval hoop ik dat Boudewijn98 blijft doorschrijven. Al is het maar voor zijn eigen lol.

avatar van Snuifdoos
Tja, wie zijn die anderen om dat te doen.

Heb zelf ook ervaring met een 'schrijversforum' lang geleden, iedereen presteerde average en kroop bij elkaar achterin en de enige die feedback kreeg was ik, van iedereen.

Zelfs suggesties voor woordkeuzes, zal nooit vergeten dat iemand voorstelde dat ik een woord naar 'klaarblijkelijk' zou veranderen.

Een woord dat ik van je lang zal ze leven nooit zal gebruiken, omdat ik het spuuglelijk acht.

Of gaan emmeren over een 'pleonasme', als ik het lekker vind zal je mij al dan niet met de plasser in de hand gewoon een pleonasme toe zien passen.

Knul moet zeker blijven gaan, met de juiste discipline en overtuiging is ontwikkeling voor een ieder mogelijk, naast 'klaarblijkelijk' is 'talent' eigenlijk een woord dat in mijn woordenboek niet voorkomt.

Een vies woord zelfs.

Zo van ik kan het wel en jij lekker nooit niet.

Je kan wat je wil, maar je moet het wel willen.

En je nooit uit het veld laten slaan.

En altijd op je hoede zijn voor anderen die hun eigen falende ambities op je willen projecteren.

avatar van psyche
psyche (crew)
Er zijn allerlei opties m.i.
Een schrijver van wat dan ook houdt zijn tekst helemaal bij zich zelf of beslist dat hij gelezen wil worden, maakt het openbaar; wat de wereld ervan vindt zal hem worst zijn. Waarbij ik me afvraag wat de toegevoegde waarde is van het openbaar maken als de mening van welke lezer dan ook er niet toe doet.
Een schrijver kan de behoefte hebben aan meelezers (achter de schermen), er zijn ook klassen vol schrijvers in spé. Er zijn groepjes schrijvers die schrijven als hobby hebben en/of schrijven met het enige doel te publiceren.
Het 'publiek' kan evengoed uit éen persoon bestaan. Al dan niet een zeer bekende of een ander mens op afstand.
Het kan nut hebben, teksten voorleggen: een schrijver kan een plaatje of verhaal in zijn hoofd hebben, tegelijkertijd blijkt bijvoorbeeld uit vragen dat de lezer dat er helemaal niet uit haalt.
Dan is en blijft het de keuze aan de schrijver er wat mee te doen. Wat wil hij bereiken met zijn tekst?
Het onder de loep leggen van woorden kan bloedirritant zijn voor de schrijver, want in de gebruikte woorden of zelfs de weggelaten woorden zit vaak de emotie.
Teksten voorleggen kan kwetsbaar zijn, ja. Het is goed denk ik, na te denken waar en hoe dat te doen. Soms kent iemand de wegen (nog) niet.
Er staan al wat mogelijkheden in de verschillende reacties...
Wat betreft de vraag van Boudewijn98 en de reactie van Ted Kerkjes, kan m.i. alleen Boudewijn98 aangeven wat hij er wel of niet aan heeft.
Als hij dat zou willen ...

avatar van Donkerwoud
Niet helemaal met je eens, Psyche. Ooit eens een stuk gelezen van Maarten 't Hart waarin hij zich opwond dat (amateur-) schrijvers zelf niet door hebben hoe slecht hun eigen voortbrengselen in werkelijkheid zijn. Mensen zien wel in één oogopslag dat ze geen tekentalent hebben, maar bij schrijven is er een soort blinde vlek. Vond ik wel aardig gevonden van hem (en pijnlijk herkenbaar bij mezelf )

Uiteindelijk zijn er taalregels waar je niet omheen kunt, die moet je (enigszins) beheersen wil je serieus genomen worden. Dan kan het helpen als anderen je wijzen op kromme zinnen, sleetse taalclichés, onlogische metaforen en saaie stukken tekst. Alleen als je daar wat aan doet, dan wordt je schrijversdroom iets waar je realistisch een vorm aan kan geven.

Al heeft Snuifdoos helemaal gelijk dat fora niet zaligmakend zijn om gedegen feedback te ontvangen. Het is maar de vraag of mensen wel kennis van die (taal-) regels hebben om bepaalde uitspraken te doen. Zou zelf eerder vrienden/familie benaderen die zelf veel schrijven of lezen.

avatar van psyche
psyche (crew)
Ik denk dat het uitmaakt wat je voor wie schrijft. Of het, ik noem maar wat om een familiealbum of de schoolkrant gaat. Of iemand zijn blog deelt met naasten, een tekst voorlegt aan tante Marie of naar een uitgever gaat.
De normen verschillen en zijn niet altijd objectief te beoordelen. Veelal zijn ze subjectief.
Natuurlijk zijn er regels. Er bestaat niet voor niets de wetenschappelijke stroming 'Letterkunde'. De Nobelprijs voor de Literatuur.
Het is wat mij betreft een heel groot gebied. Er zijn schrijvers met een grote schare fans waarbij ik subjectief denk mwah, had ik niet gedaan; er zijn schrijvers met amper een achterban waarbij ik even subjectief denk, wat fijn dat deze (wellicht rammelende) tekst niet aan me voorbij is gegaan.
Voor mij is het allemaal niet zo zwart wit. Althans, dat idee heb ik. Zoals ik ook mijn gekleurde ideeën over Maarten 't Hart heb

avatar van Donkerwoud
Een boek en een verhalenbundel van 't Hart niet uitgelezen. Ben dus ook niet de grootste liefhebber. Ken hem eigenlijk vooral van zijn moestuintje...:p

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
Erg dom van me om openbaar commentaar te geven op het schrijven van Boudewijn98. Ik had er niet bij stilgestaan dat het beter was om het via een privébericht te doen. Hiervoor mijn excuses, Boudewijn98.
Persoonlijk denk ik fora erg handig kunnen zijn om adviezen en andere feedback te verwerven, puur om het feit dat je middels een forum een groot publiek bereikt. Niet alle kritiek zal gedegen zijn, maar het is dan ook aan de schrijver zelf om te kijken of hij het met de kritiek eens is.
Uiteindelijk MOET de schrijver zelf weten wat hij doet. Hij (of zij) moet zich niets aantrekken van conventies en bestaande normen, maar puur doen wat hij zelf goed vindt. Men kan bijvoorbeeld zeggen dat het aldoor gebruiken van hetzelfde woord niet mooi of goed is, maar het kan zomaar zijn dat jij de eerste schrijver bent die het functioneel kan inzetten. Als je je aldoor gaat aanpassen aan wat anderen willen, leidt dat tot verenging van je eigen werk. Kortom: trek je niets van de mening van anderen aan. Of beter gezegd: vervreem je niet van je eigen werk, blijf bij jezelf, maak altijd wat jij zèlf goed vindt.

Nogmaals: mijn oprechte excuses, Boudewijn98.

(Ik had natuurlijk ook mijn excuses middels een privébericht kunnen aanbieden, maar ik weet niet of jij een frequente bezoeker bent van dit forum.)

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
psyche schreef:
Een schrijver van wat dan ook houdt zijn tekst helemaal bij zich zelf of beslist dat hij gelezen wil worden, maakt het openbaar; wat de wereld ervan vindt zal hem worst zijn. Waarbij ik me afvraag wat de toegevoegde waarde is van het openbaar maken als de mening van welke lezer dan ook er niet toe doet.
Eerlijk gezegd geloof ik daar niet in: enkel schrijven voor jezelf. Als je je eigen werk echt goed vindt, moet je wel van steen zijn om het echt met niemand te delen. Natuurlijk kan het publiek ook enkel uit één persoon bestaan. Maar je wil het als artiest gewoon openbaar maken. Hans Dorrestijn was eigenlijk doodsbang om zijn liederen ten gehore te brengen. Met lood in zijn schoenen trad hij op. Hij nam zich dikwijls voor om niet meer op te treden (Zijn omgeving raadde het hem ook vaak af, met het oog op zijn gezondheid en zijn gesteldheid.), maar als hij dan weer een stuk of tien goede liedjes had, kon hij het niet laten. Dat is iets natuurlijks, denk ik. Wim T. Schippers zei ooit in een interview: "Als je iets mooi vindt, dan wil je de vreugde deelachtig maken, om het maar deftig te zeggen. Ik bedoel: als ik hier nou ineens een heel bijzondere vogel voorbij zie vliegen, dan ga ik hier niet zo zitten kijken van: 'Ik zie een mooie vogel... Nou ja, dat zie ik dan maar....'. Nee, dan ga ik meteen zeggen: 'Moet je kijken!!'. Dat willen mensen: die willen meteen die vreugde delen. Daarom wil ik exposeren." En ik denk dat hij daar gelijk in heeft.
Over de toegevoegde waarde van dupliceren: er zullen altijd mensen zijn die jouw werk mooi vinden. Je hoeft je niet aan te passen aan wat de grote wereld wil. Als mensen jouw werk niet waarderen, lezen ze maar boeken van iemand anders. Maar er is altijd wel iemand die jouw werk kan waarderen. Kouwenaar schreef ooit: "Ik schrijf voor die ene jongen in Appelscha, die ze mooi vindt."

avatar van psyche
psyche (crew)
Ted Kerkjes schreef:
Eerlijk gezegd geloof ik daar niet in: enkel schrijven voor jezelf. Als je je eigen werk echt goed vindt, moet je wel van steen zijn om het echt met niemand te delen.


Ik denk dat 'alleen voor jezelf schrijven' voor een klein(er) deel van schrijvende mensen opgaat ...

Dat is iets natuurlijks, denk ik ... En ik denk dat hij daar gelijk in heeft.


Dat denk ik ook, het Trimbos heeft bijvoorbeeld wel eens onderzoek gedaan naar mensen die eigen ervaringsverhalen schreven en wat zij er voorts mee wilden. Ik heb de cijfers niet paraat maar verreweg het grootste percentage van de mensen die aanvankelijk 'alleen voor zichzelf schreven' kregen vroeg of laat de behoefte dit met anderen te delen.


Over de toegevoegde waarde van dupliceren: er zullen altijd mensen zijn die jouw werk mooi vinden... Kouwenaar schreef ooit: "Ik schrijf voor die ene jongen in Appelscha, die ze mooi vindt."


Mooi!

avatar van liv2
liv2 (crew)
Ik begon zonet in De Slembroucks - Peter Theunynck (2016), van een Vlaamse schrijver.

De puber 'Gust' schrijft zijn passie neer voor Florence, zijn nicht die net is aangekomen in het dorp:

Ik heb hier al zo mee gelachen dat het boek voor mij al geslaagd is

" Wat ben je mooi , mijn vriendin, wat ben je mooi!
Je ogen achter je sluier zijn duiven;
je lokken zijn als een kudde geiten
die omlaag komen van Gileads bergen.
Je tanden zijn als een kudde schapen
die pas geschoren uit de wasplaats komen,
twee aan twee, en geen enkele is alleen,
Je lippen zijn een lint van purper,
je mond is zo bekoorlijk,
je wangen achter je sluier zijn als het hart van een granaatappel.
Je hals is als de toren van David,
gebouwd om trofeeën aan te hangen,
duizend schilden hangen rondom,
allemaal schilden van helden,
Je beide borsten zijn als twee welpen,
de tweeling van een gazelle, weidend tussen de lelies.


avatar van Pageturner
Zowaar een remake van het Hooglied uit de Bijbel!

avatar van Snuifdoos
De zwakke speler
met de broze schedel
toont zich weder ongelegen

avatar van liv2
liv2 (crew)
Mooi initiatief vanaf 2017.

"De Schrijverskolonie":


Ben je al enkele jaren serieus bezig met schrijven? Schrijf je korte verhalen, novelles of werk je aan een roman? Zoek je een plek in de stad Leuven waar je driewekelijks samen met enthousiaste schrijverscollega’s je werk kunt bespreken? Dan is De Schrijverskolonie iets voor jou.


Verdere info is terug te vinden op hun facebook-pagina.

Komma
Ik dacht ik schrijf een kort gedicht,
waarvan de kwaliteit men hier echt niet wakker ligt,
het is namelijk erg slecht en simpel,
maar ik slaag hiervoor met vlag en wimpel.


mijn eerste gedichtje.....wow !

Komma
Ik was van de week,
weer in de plaatselijke bibliotheek.
Ik heb daar een vaste plek ,
vooral bij dat ene boekenrek.
Ik kan daar niet bij staan ,
want mijn 'genre'zit onderaan.
Ik moet daarvoor dus door mijn knieën,
voor het zoeken naar nieuwe biografieën.



Ja ! ....gedichtjes is mijn ding !

Komma
....Het is even voor negen
en vraag me af wat te doen,
mijn leven is geen zegen
en heb ook niet veel poen.
Soms kan ik het leven wel schieten,
maar dat is een moment,
ga toch maar genieten,
want het is mooi dat je er bent...


,

Kaft
Sommige boeken moet je lezen ,
ze horen tot de verplichte werkjes .
Zonet heeft een crewlid me daarop gewezen
en zijn naam is....Ted Kerkjes !

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (crew)
Kaft, dit is wel één van de liefste dingen die iemand op dit forum voor me heeft gedaan!

Sommige boeken moet men verplicht lezen,
soms met wat tegenzin, zoals bij Kaft.
Ach, daarmee is het maar weer eens bewezen:
soms moet je toch lezen wat de pot schaft!

Toch hoop ik dat je veel leesplezier beleeft met Max.

Kaft
Haha....dank je, ook voor je antwoord in een gedichtje.

avatar van luigifort
De kaft is de zijkant van een kerkje
Max Havelaar is best een aardig werkje

Kaft
Als ik naar Luigiforts avatar kijk,
en dat is wat ik nu doe :
neem je hier nu de leiding in de zeik,
of refereer je aan The Jam of The Who ?

Slakkie slakkie slakkie gang
Slakkie slakkie slakkie Dingdang
Waggie gang, waggie gang
Slakkieslakkiegang
Dingdang
Ehhhhh, oh, oei, gang
Slakkieslakkieslakkiegang
Ding Dang

avatar van psyche
psyche (crew)
Wat zouden ze denken?

Het zand strekt bijna maagdelijk voor me uit, de vrijwel vlakke blauw-grijze zee brengt slechts een klein wit randje golfjes voort. Dat alles onder een wolkenloze hemel. Rick en Elize zijn twee stipjes in de verte, ik kan hen nog onderscheiden door Elizes knalroze bermuda, en Ricks wilde gezwaai met een tuinschop. Hij beweerde stellig dat dat mocht van mijn schoonzoon. De tuinschop ging altijd mee. Ik probeer naar Rick te roepen maar de wind draagt mijn stem de verkeerde kant op. Hen snel achterna gaan is geen optie, de benen van mijn kleinkinderen rennen twee keer zo hard. Ze kunnen goed zwemmen. Rick heeft met zijn negen jaar al drie diploma’s, Elize is vastbesloten haar grote broer in te halen, ze heeft er twee. Toen ze voor haar A diploma als laatste het water in sprong zwom langs ze alle kinderen, tot anderhalve baan voorsprong. We hebben het strand helemaal voor onszelf ook al is de zomervakantie net begonnen. Misschien omdat het vrijdag is. Misschien omdat het nog vroeg is, pas half tien. Als ik het half natte gedeelte bereik is Rick op een mini eilandje een geul aan het graven. Elize geeft een voorstelling met radslagen en flik-flakken. Zodra ik op een badlaken van twee bij twee meter ga zitten rent ze naar me toe. Ze ligt languit op haar rug en kijkt me ondersteboven aan. Twee grote blauwe ogen, twee hoektanden die net doorkomen. “Oma, mogen we zwemmen? Mag ik mijn bril af?”
“Ja, maar eerst allebei insmeren, ik heb crème waarmee je in het water kunt. Ga je broer maar halen.”
Even later springen ze op en neer in de zee. Hun opa is vandaag helemaal naar de andere kant van de wereld vertrokken, over een nog grotere zee, de Atlantische Oceaan. Heel lang deed ik alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat hij voor het eerst in ons huwelijk negen dagen van huis zou zijn, naar Peru nog wel, en dat ik het heus wel zou redden alleen thuis. Maar toen ik hem vanmorgen vroeg de trap af hoorde komen met de koffer realiseerde ik me dat het echt ging gebeuren. Ik verfoeide mijn prikkende ogen. Gelukkig zou ik vandaag op Rick en Elize passen.
Het liefst bleef het strand voor ons alleen maar nu komen er vier in en in gebruinde Duitsers aan. Ze zetten zo’n twintig meter achter ons hun koelboxen neer en windscherm op. Misschien willen ze Ricks tuinschep lenen voor een kuil.

We eten wat kaakjes en kersen, het strand links van ons is veel drukker. Een stukje verder ligt een man aangekleed languit op een handdoek. “Waarom heeft die meneer zijn kleren nog aan?” vroeg Rick daarstraks.
“Dat weet ik niet. Misschien vindt hij het met de wind nog te koud. Ik heb toch ook mijn kleren nog aan?”
Ik kijk weer naar de man. Het is helemaal niet koud. Het idee strand kwam spontaan in me op toen Rick en Elise mijn dochter uitzwaaiden. Als ik mijn badpak bij me had gehad zou ik die nu aanhebben. Het is inderdaad een rare man. Hij kijkt van links naar rechts. Van rechts naar links. Van links naar rechts. Het is toch geen pedofiel? Als Rick en Elize op hun mini eiland verder spelen loopt een naakte man langs de Duitsers, zijn immens witte buik is bijna net zo wit als het linnen tasje dat hij draagt, de hengsels om zijn pols gedraaid. Een stuk verder legt hij het tasje in het zand en loopt stapje voor stapje de zee in. Wat doet hij? Waarom aarzelt hij? Is het water te koud of gaat hij gekke dingen doen? Van zijn aardse bezitting ontdaan ... Alleen nog een ID kaart in het tasje zodat mensen zullen weten wie het was? Ik wil op hem letten maar moet toch ook Rick en Elize in de gaten houden? Wat kan ik doen. Misschien kan ik als er wat gebeurt de Duitsers waarschuwen. Zouden ze dan op tijd bij de man zijn? Hoe zeg ik dat in het Duits? “Hilfe, hilfe, der Mann. Dort. Er läuft ins Meer. Er ertrinkt. “
Ik kijk achterom naar de Duitsers. Ze zijn weer bezig met het windscherm. Hun héle lichaam is in en in bruin blijkt nu. Ik wist niet dat geslachtsdelen even bruin worden in de zon. Achter hen staat de aangeklede man op, hij trekt ook alles uit. Die van hem is kaal en een stuk witter.

Rond half één pak ik alles in, net als Rick luid roepend op me af komt “Oma, oma, ik zie mannen met wollige piemels."
“We zijn op het blote billen strand, dat had ik niet in de gaten. Sommige mensen vinden dat fijn.”
“Ik vind het gek.” Zijn zus komt naast hem staan.
“Kom, we gaan naar huis. Mamma komt zo thuis, ze zou lekkere broodjes meenemen …”
Elize trekt direct haar bikini uit. “Ook croissantjes?” vraagt ze. Ik knik.
“Kom Rick … doe je zwembroek eens uit. Even droge kleren aandoen.”
"Ìk ga hier niet in mijn blote billen staan." Vastberaden vraagt hij Elize hem te helpen. Hij pakt een handdoek, slaat hem om zijn heupen. Elize moet de handdoek vasthouden.
“Nou Rick,” probeer ik, “in je blootje maakt hier niet zoveel uit …”
“Ik wil het niet …” Omslachtig verwisselt hij zijn zwembroek voor zijn onderbroek.
Ogen prikken in mijn rug. Als we door het zand richting auto ploegen voel ik die ogen nog steeds. Wat zouden de Duitsers denken?

*****

De Hollanders mogen dan en masse naar onze Duitse bossen komen, lyrisch worden over de bergen en meren; kilometers en kilometers wandelen, ’s avonds schlagerfestivals bezoeken en luidkeels de Heidi liedjes meezingen; geef mij maar de Hollandse kust. Natuurlijk hadden we ook naar ons eigen Sylt kunnen gaan, naast de Waddenzee, met zijn paradijselijke poederzandstranden. Ze hebben ze zelfs ‘Samoa’ en ‘Zanzibar’ genoemd. De folders roepen op vooral niet de zonsondergang Rote Kliff vlakbij Kampen te missen. Het grote strand in Wenningstedt is ideaal voor gezinnen met kinderen. En ook al ligt zestig procent naakt op Samoa en Zanizbar, is het naturisme zo’n beetje daar ontstaan toen in de twintiger jaren een blote enkel ‘not done’ was, we zijn het liefst hier. Hollanders zijn een leuker soort mensen, losser in de omgang, soms wel erg los maar goed; ze zijn toleranter en vrijgevochten. Minder hiërarchisch. De Hollandse campingbaas zegt dan wel dat dat een cliché is, dat het wel meevalt, maar in ieder cliché zit een kern van waarheid. Heerlijk, kleren uit, nog één dagje overal de zon voelen, morgen weer naar huis. 755 kilometer, kilometers Autobahn. Niet aan denken, vandaag is vandaag. Nog één dag bijna het strand voor onszelf.
Kurt loopt langs. Hij is gisterenavond aangekomen. Nog geen straaltje zon gehad dit jaar. Hij loopt langs de man die halve dagen aangekleed op zijn handdoek ligt, steeds heen en weer kijkend. Hij vindt het zeker spannend. Die heb je natuurlijk ook, de kijkers. Vorig jaar lag er één met een verrekijker in de duinen.

Ach, die kinderen. Wat spelen ze lief. Wat een energie. Heel de ochtend al. Even wat eten, en hup daar gaan ze weer. Eerst dat eilandje in de zee. Nu bouwen ze een zandkasteel. Het jongetje rent naar de vrouw. Gaan ze weg? Nu al? Maar wat is dat?
“Heinz, Inger, aussehen! Dieser Junge …”
“Dat is nog eens een vrijgevochten Hollander” lacht Heinz.
“Ze hadden heel de tijd hun badkleding aan,” zegt Inger “de vrouw haar korte broek en hemdje.”
Kijk, daar gaan ze. De vrouw tuurt strak voor zich uit.
Wat zou ze denken?

Gast
geplaatst: vandaag om 23:11 uur

geplaatst: vandaag om 23:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.