Deze kwam vanuit dezelfde periode ongeveer:

Wie met de vrije kunstzin van die fijne
krijger met wel een aantal wijven van zijn
eigen in het geding zijn bestaan ineens
aan het gekwijnde draadje van zijde
maar een beetje het strijdtoneel zou
betreden wat het ook zou zijn of hoe
die ook mocht heten en toch nooit
had kunnen weten wanneer de vaardige
krijgskunst achter machtig slag en snij
wapen uit ontzaglijk ambacht vervaardigd
en meesterschap gesmeden tot een statuur van
wegtrekkende doorstroming van bleek bescheten
gezichten door flikkerend vonkende flitsen van
angstwekkend zwaaiende lichterlaaie slagen
in knisperende hitte nipt aanstippend getipt
door circulerend gevarensignaal af en aan
bevlekt beschenen spoedig binnen eigen
afbakening van meeste mensenrechten ontheemd
door ruiterlijke rijder van imposant uiterlijk
op het uitgedoste ros met een onmiddelijke aanblik
van menens maar eens even je leventje binnengereden
het onmiskenbaar klakkend ijzer stappend op
de stenen van je stoepje dat nog lang na
zal galmen telkens weer als alles stilvalt
maar nog voor je zelf tot dat besef kon komen
alweer uitgenodigd om per direct bij deze
je nieuwste allerengste nachtmerrie te betreden
terwijl je schichtig een ongemakkelijke blik werpt
richting zijn behoorlijk fors afgemeten degen welke
los van de schede in openlijk vertoon door
geen enkele beoogde blik zou worden vermeden
door edele eed gedreven tot de hemel gereed gehesen om
de menselijke mensjes tot in den hens verwensend onder
scherpe lens gelegd naar gepaste plek te verplaatsen waar
de werkelijk ware aard van waarde waarlijk aan
een ieder onder ons allen door bangelijk innemen
van elke omheining en kledij vervreemdende vlammen
naar onomkeerbaar openlijk naakte staat verbannen
zal wie nu dan eens zien waar jij van
was gemaakt de exacte samenstelling van je
moraal en welk materiaal vooral vindbaar in
geurende kleuren van je smeulend afgebeulde
persoonlijk patroon van beslissingen en keuzes met
de zuiverste eer voor een ieder te behalen
juist tijdens zo een noodlottig parerend
arriveren van het voormalig vredig verleden
nog geen uur geleden nu tot in toekomende
oneindigheid onder onbeperkte dreiging
met een streven van glorieus leed in huidig heden
met het karig achterwaarts volop ontkleed
en uitgebeend als de een misschien wel zonder morren fel
zal fikken en ten koste van zijn eigen ik een
gehele gemeenschap in onzelfzuchtig inferno
eventjes van gratis licht voorziet in eerbaar
afbladerend ten onder tot restant gepast
in gangbare omvang van een asbak afgezwaaid
en afgekapt onderwijl de ander blijkbaar
niet eens echt vatbaar vlam zal happen wanneer
deze reeds wetende wat gaande zo dadelijk
ineens peentjes zwetend recht van tussen in
en uit de eigen naad als deze de benevelde spleet
schijnbaar nog steeds tot de maximaal haalbaar
hoogste etage van het onafwendbaar ontredderend
opsparend ontkennen en uitstellend bewaren
in nadrukkelijke reductie de helder behelste
bezetting van de dag tot wie slechts stilletjes
in desolate registratie gekluisterd condenseert
in verduisterd samenspel van donkerte en dauw
naar diep blauw gitzwart nachtelijk tot de
opperste oppervlakte gebracht als enkele
druppels op wat bladeren in de finale fase lagen
alvorens ter aarde te worden afgeworpen in diepte van
gruizige gronden van verpulverd restant vervuld
door plots startschot in vluchtig verteren verorberdend
opgeslokt tot in volledige verdwijning verlossend afgestopt

Wat heb ik een hekel aan ‘sky daddy’.

Na alles wat ie mij heeft aangedaan.

Door niet te bestaan.

-

Klinisch.

Is voor mij het woord.

Een wereld zonder wreedheden.

-

Ik verruk in de perceptie.

‘Het is enger dan evil.’

Harde motor man.

*

Drunk Lovers.

‘Ik own dat daar.’

Want ik werk bij het bedrijf van mijn vader.

-

Ik vind het eng om de deur op slot te doen.

‘Ze zijn schuldig aan retardatie.’

Oh wauw, ik was in de nacht man.

-

Belachelijk is het woord uit mijn taal dat ik u heb geschonken.

‘Doe je iets keiwreeds krijg je zo’n bitch face.’

Ik ben zo veilig in het eye van het hij daar.

*

Ik heb een ongekende mentaliteit wat ie zei.

Ik ben simpelweg gecertificeerd evangelist.

Was het een goed idee om het aan te gaan.

-

Ja het was een goed idee om het aan te gaan.

‘We doen het gewoon met shows en onze wijven.’

Wat dacht je dan.

-

Het is geen denk mind die we erkennen in de ancient sfeer.

Ik stond die voor die car en had geen angst van achter te worden gegrepen.

‘Ik moest liegen door te komen waar ik nu ben.’

De deuren naar het oneindige (11)

Ons verblijf bij Sahure Pyramid View Inn begon bij een gesloten poort. Maar in hoteleigenaar Hatem leerden we een bescheiden jongeman kennen met grootse dromen in de schaduw van de piramide van Abusir. We zagen een nieuw Egypte ontstaan tegen de faraonische grootsheid van het Grand Egyptian Museum en Saqqara. We zagen het Koptische verleden terug in de Grotkerk van St. Simon. Oude herinneringen kwamen terug bij ons bezoek aan de vuilnisophalers/recyclers van de Zabbaleen. Tot slot zagen we islamitische grandeur terug in de architectuur van de Moskee van Mohammed Ali, waar Mahmoud tussen de toeristen neerknielde voor zijn dagelijkse gebed. Iedereen zet op een eigen manier de deuren open naar het oneindige.

Maar we hadden nog één plek op onze terugreis naar Alexandrië: het klooster van St. Macarius. Inmiddels hebben we de belangrijkste Koptische kloosters wel gezien, maar St. Macarius is door een moord op de abt tijdelijk moeilijker toegankelijk geweest voor buitenstaanders. Er zijn uiteindelijk twee monniken veroordeeld voor de moord. De schaarse nieuwsartikelen geven net genoeg weg om de interesse te prikkelen, maar bieden verder nauwelijks inzicht in de motieven van de daders. In mijn fantasie zag ik een soort moordmysterie á la Umberto Eco's 'The Name of the Rose' (1980) waarin een theologische twist werd uitgevochten met moord en doodslag. Misschien liep er wel een soort Egyptische Sean Connery rond om daders op te sporen!?

De realiteit is altijd banaler. Net als bij andere Koptische kloosters moesten we ons legitimeren en werd er even een vluchtige blik in de auto geworpen. Eigenlijk niks bijzonders ten opzichte van onze eerdere bezoeken aan andere kloosters. Een extra veiligheidscheck omdat er helaas in het verleden aanslagen zijn geweest op Koptische plekken. We mochten plaatsnemen op enkele stoeltjes bij de centrale ingang en raakten aan de praat met de vriendelijke monnik Mercurius. Hij zei opgewekt: 'Jullie zijn Nederlanders? Ik hoorde net aan de telefoon dat we zitten te wachten op een tourbus met elf Nederlanders. Vinden jullie het goed als we het bezoek samen met hen doen?' Dat was uiteraard geen enkel bezwaar. We kregen koffie en thee.

Broeder Mercurius is een alleraardigste man. Je snapt waarom het klooster hem gebruikt om de communicatie te onderhouden met buitenlanders. Hij heeft een prettige combinatie van openheid, kennis van zaken, een vleugje zelfspot en een benaderbare houding. Zo iemand bij wie je alle vragen en twijfels kunt neerleggen, terwijl hij dan respectvol antwoordt. We raakten aan de praat over zijn spirituele roeping en zijn naamsverandering van geboortenaam Mena naar zijn inwijdingsnaam Mercurius. Toch zat het me niet lekker dat we straks gemengd zouden worden met andere Nederlanders. Ik fluisterde mijn moeder toe: 'Dat zijn vast gereformeerden, mam. Let maar op.' Ik zou deels gelijk krijgen.

Wordt vervolgd

🫣

Gelukkig is daar broeder Mercurius. Leek hij een beetje op Sean Connery

Op sociale media deel ik foto's.

Maar ze lijken niet echt op elkaar, nee. Al is het een fotogenieke man. Knap zou ik niet per se zeggen.

De deuren naar het oneindige (12)

We zaten op tuinstoeltjes voor de poort van het Klooster van St. Macarius. Op een gegeven moment zag broeder Mercurius op zijn archaïsche mobiele telefoon dat de bus met Nederlanders eindelijk was gearriveerd. Het bleken er negen te zijn i.p.v. elf. De christelijke reisorganisatie had een tour georganiseerd langs verschillende plekken met een religieuze oorsprong. Hun reis had hen eerder in Alexandrië gebracht, waar ze waren vertrokken op een doortocht naar Caïro. Dubbele herkenning voor ons. Meteen een gespreksonderwerp. De allerbeminnelijkste broeder Mercurius werd zakelijker en directer. Net zo vriendelijk en respectvol als eerst, maar híj zette de lijnen van het bezoek uit en niemand anders. Overigens ook niet de gewapende overheidsdienaar die als een schaduw waakte over de toeristen. Ons bezoek kon beginnen.

Ik heb me als tiener en twintiger nooit verbonden gevoeld met het christendom. In die periode zou ik mezelf eerder omschrijven als atheïst dan gelovig. Naast mooie herinneringen aan het christendom van mijn grootouders, was er namelijk toch ook een pijnpunt: wij waren altijd buitenstaanders. Mijn ouders hadden immers de kerk verlaten. Ik herinner me nog levendig een moment tijdens het doopsel van mijn nichtje toen de hosties werden uitgedeeld. De priester kwam bij mij en mijn grootmoeder wuifde hem weg: 'Zij zijn niet van de kerk!' En hij liep weer door naar de volgende. Jaren later heb ik deze anekdote eens gedeeld met een oudere kennis en zei tegen haar: 'Nu weet ik niet eens hoe een hostie proeft.' Ze zei met Vlaamse tongval: 'Dat smaakt helemaal nergens naar. Je mist er niks aan.'

Deze afwijzing heeft iets in mij geraakt wat ik toen nog niet onder woorden kon brengen. Mijn grootmoeder was de liefste mens op aarde en zij hield zielsveel van ons, ook van die heidenen uit Den Haag. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik veel liefde, warmte en genegenheid heb ontvangen uit Zeeuws-Vlaanderen. Maar ik heb voor mezelf besloten dat geloofsregels mensen niet buiten moeten sluiten. Je hoort er pas bij als je binnen de rigide lijnen past en anders staat jouw aanwezigheid ter discussie. In sommige gevallen zelfs je hele zijn. Voor mij is het belangrijker om met open vizier de mens tegemoet te treden en verder te kijken naar de dingen die ons met elkaar verbinden. Daar leef ik ook nog steeds naar.

Ergens was het een beetje maf om met vier niet-christenen een Koptisch klooster te bezoeken. Mijn moeder en ik als islamitische bekeerlingen, al ben ik momenteel niet praktiserend. Mahmoud als trotse moslim die zijn persoonlijke bedenkingen heeft bij bijvoorbeeld afbeeldingen van heiligen. En Dimitri als seculier. De fantastische broeder Mercurius maalde er niet om, maar onder onze nieuwe reisgenoten klonk gemor over onze aanwezigheid. We zijn niet christelijk!

Wordt vervolgd

(Foto van Cora Peters)

De dag was super weird.

Ik ben nog steeds het meest gewild.

Je was bereid om te settelen voor een minder looking individual in naam van de liefde.

-

Righteous, heartless.

Iedereen is achtervolgd.

Ze zijn niet content met.

-

Observeren, overpeinzen.

Helemaal niet moeilijk.

Kwestie van doen.

De deuren naar het oneindige (13)

De weg naar het oneindige leidt langs verschillende paden. Soms omhoog of omlaag. Soms nergens toe. Soms ben je met elkaar. Soms helemaal alleen. Soms gaan twee bekeerlingen, een geboren moslim en een ongelovige samen mee met een christelijke groep reizigers door een eeuwenoud Koptisch klooster. Tussen Caïro en Alexandrië lag St. Macarius als een plek in de woestijn waar dagelijkse rituelen samenkomen met de geschiedenis. Waar onze toegankelijke broeder Mercurius als een strenge (maar rechtvaardige) gids deze rumoerige groep Nederlanders rondleidde door zijn eigen domein.

Langs heilige relikwieën, spreekgestoeltes, monnikcellen, een eeuwenoude eetzaal in de vorm van een ichthus (de bekende vis) en de verschillende vormen van christelijke kunst. Hij grapte en legde geduldig uit, maar hij pakte even zo makkelijk bekkens op om op elkaar te slaan en heilige incantaties te zingen. Al moest ik wel gniffelen omdat één van de Nederlanders steeds overgeromantiseerde vragen stelde over het kloosterwezen. Op een gegeven moment zei ze met een glinstering in haar ogen: 'Wat was het moment dat je God écht voelde?' Mercurius had een aards antwoord voor deze niet zo nuchtere Nederlander: 'In alles wat ik hier doe. Als ik bid. Als ik met de andere broeders samen eet in de eetzaal. Als ik hier met jullie ben. In zulke normale dingen voel ik de aanwezigheid van God.'

De sfeer was luchtig en ontspannen. Zelfs onze goede islamitische vriend Mahmoud leek los te komen en hij stelde een vraag in het Arabisch aan Mercurius. Daarna verkondigde hij met zijn grote grijnslach dat hij toch echt een moslim is. Voor de deur hoorden mijn moeder twee Nederlanders met elkaar praten: 'Pas op met wat je hier zegt. Er zijn verraders in ons midden. Niet iedereen gelooft namelijk in de waarheid.' Het is Gods zegen dat ik hen niet heb gehoord, want ik was zonder meer in discussie gegaan over hun beklemmende manier van denken. Er is me al eens een hostie ontzegd, dat gaat niet nog een keer gebeuren.

De Nederlanders reden weg met hun tourbus. Op zoek naar nieuwe christelijke plekken in Egypte. Wij bleven achter met die warme en gastvrije broeder Mercurius. Nog even lachen. Nummers met hem uitwisselen. Ook onze eigen mooie dagen in Caïro zaten erop. Binnenkort zou ik zelfs terug naar Nederland vliegen. Als je nog eens in de buurt van Alexandrië komt, dan kom je toch bij ons langs? Of wij komen naar het Koptische klooster Mar Mina. Ken jij de ruïnes van Marea? Dat is de vroegchristelijke stad in de achtertuin van mijn moeders huis. Echt komen hoor. Je bent welkom.

Iedereen is welkom als de deuren worden geopend naar het oneindige. Wie of wat je ook bent: het Goddelijke is óók op aarde te vinden. In datgene wat voortleeft als wij ophouden met bestaan. Als je maar blijft geloven dat we er samen iets mooiers van kunnen maken. We zijn uiteindelijk allemaal mens in een wereld die verandert. Amen.

Einde