Is een krachtige voordracht van een Rudyard Kipling gedicht op beelden van de film Come and See welke ook wel wordt omschreven als een van de meest naargeestige oorlogsfilms aller tijden.

Zeker krachtig naargeestig… ik geloof dat ik het tweede filmpje daarom niet wil zien. Zeker gezien het titelfragment.

Maar wat is de relatie met je tekst erbij?


Heel eerlijk waar gezegd begrijp ik vaak niet wat je bedoelt of waar het over gaat (dan denk ik dat het een soort subgroep taal is) 🫣

Dit bedoel ik dus niet lullig… zeker omdat je hartstikke productieve indruk maakt

In mijn eerdere stukje heb ik verschillende elementen uit het gedicht gebruikt dus vandaar dat ik mij even later bedacht dat een bronvermelding misschien toch wel op zijn plaats zou zijn.

De relevantie van het gedicht voor mij persoonlijk is persoonlijk en ga ik hier niet zomaar even op straat leggen nee al zou je wel een rode draad kunnen ontdekken doorheen het hele ding wellicht.

Mijn stukjes zijn niet altijd even toegankelijk nee maar ik denk wel dat er voor een ieder iets uit te halen valt zolang deze maar welwillend genoeg zou willen zijn in deze denk ik dan.

Dankjewel voor je reactie! En zeker geen dingen op straat leggen die je niet wilt en die persoonlijk zijn. Gewoon dicht bij jezelf blijven en doorgaan…

Schrijven is therapie hoor je wel eens en in mijn ervaring is dat ook zeker zo.

Heeft voor mij zeker geholpen om bepaalde dingen op een bepaalde manier tot uiting te brengen zelfs wanneer dat bij de ander niet goed of zelfs helemaal niet overkwam.

En dat de werkelijke aandrijvingen van de schrijver soms wat versleuteld liggen lijkt mij zeker op een site als deze ook niet echt een wereldschokkend fenomeen te noemen daarnaast.

Helemaal mee eens



Ja, daar gaat het om, zo ervaar ik dat zeker ook.



Nee hoor, inderdaad geen wereldschok … sterker dit podium is daar evengoed voor. Gewoon doorgaan hoor. Nogmaals dankjewel

https://i.postimg.cc/YC6ngMSc/IMG-2248.jpg

En dat ik lichtelijk gegrepen was door de mate van samenkomst in ongemak op die trein toen.’

Met welke schaduwen dat jij DENKT dat je eet.

‘Als je eerst nou eens praat en daarna wat zegt.’

-

Komen we misschien nog eens ergens.

‘Ik denk dat je een bush moet kweken, kaal is al niks en bij jou nog minder.’

Van veelbelovend talent naar ex-kandidaat overnight.

Slechts één vrouw maakt je te kwetsbaar dus vandaar.

‘Ben de beste met alles omdat niemand in de wereld zo bescheiden is als ik.’

Seks is een luxe alles behalve een eerste levensbehoefte.

-

Ze doen de facepalm met z’n allen uit pure wanhoop deze keer.

Sodomie bros: grap vermomd als grap.

Want dat doe je niet als je ‘onder de trap staat.’

-

Dracula, wie?

‘We nemen al onze spullen en gaan stoppen met bestaan.’

Je demise is chef’s kiss.

Toch weer mondje mondje.

Ik mag niet meer knielen ‘je been zit in het gips’ heeft ie gezegd.

Lopen zeiken tot je het kwijt ben.

-

Deze is uit de lucht komen vallen en is heel on point.

‘Heb gewoon dezelfde rechten als jij, als het er niet meer zijn.’

Maak geluid en ik heb niks te duchten.

-

Brute force brother mommy.

Loot course fumble money.

‘Gerichte high-tech eye attacks, ben een super sperma assemblage assassinator.’

Hier zit geen woord Spaans bij

Flirty Friday (aflevering 22)
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Bescheiden

“Hoe lang sta jij al op deze datingsite?” Hij had zojuist zijn racefiets tegen een schaduwrijk muurtje gezet en schoof bij mij aan, op een klein terrasje met wat levendige muziek van een lokaal bandje. Een veel gestelde vraag die mannen stellen op een eerste date, misschien om het ijs te breken, misschien om er een mening aan te verbinden, ik weet het niet. Het leek mij altijd een vraag die voortkwam uit ongemak, je bent je beiden bewust dat je tijd hebt gestoken in een tekst maken en foto’s plaatsen en in berichten sturen, dus ja, het is geen mysterie dat je elkaar treft, op die tijd en op die specifieke locatie.

Toch bekroop me een ander gevoel toen deze man mij de vraag stelde. Het klonk een beetje als een wedstrijd, alsof hij applaus verwachtte dat ik al zo snel met hem op een date kon gaan. Hij leunde achterover in zijn stoel en maakte zijn borstkas een beetje groter. “Ik sta er pas sinds 2 dagen op! Ik werd overspoeld met reacties!” Hij keek voldaan. “Ik ben ook wel een goede catch denk ik zelf.”

Innerlijk moest ik eigenlijk lachen, maar door ervaring wijs geworden bedacht ik me dat vrijwel iedereen in een eerste contact ook echt laat zien wie hij of zij is, je moet alleen wel willen horen wat er gezegd wordt. Of willen zien welk gedrag iemand feitelijk vertoont. Hardop ging zijn gedachtegang verder: “Ik ben intelligent, vind ik zelf en ik denk tenminste na over bepaalde zaken.” Het klonk een beetje alsof hij zich beter voelde dan anderen, of misschien wilde hij me op deze manier zijn ‘unique selling points’ wijzen.

Ik observeerde hem terwijl hij gepassioneerd over zichzelf vertelde. Vanaf het moment van kennismaking had hij zijn donkere zonnebril niet afgezet. Zijn gezicht was ongeschoren. Zou hij altijd zo rondlopen? Of was dit een houding om te laten zien dat hij het niet nodig had om moeite te doen? Hij draaide zijn hoofd even toen hij rondkeek wie er op het terras zaten en ik moest me inhouden om niet heel vies te kijken, toen ik enorme plukken haar uit zijn oor zag steken. En rook ik daar ook zweet?

Ik besloot een afwachtende houding aan te nemen in deze date en te zien hoe dit zich zou ontvouwen. Ik hoefde geen vragen te stellen, want hij was vrijwel alleen aan het woord en de verhalen gingen voornamelijk over succesvolle zakelijke transacties en zijn affaires die hij als een spoor van vernieling achter zich had gelaten. Het was geen enkel probleem geweest om jarenlang zonder schroom zowel zijn eigen partner te bedriegen, als om de man van de andere vrouw wekelijks tegen te komen op de kaartclub.

Pas toen zijn eigen vrouw de stekker eruit trok, werd het risico te groot dat de affaire zou evolueren naar een nieuwe relatie en dat was absoluut niet de bedoeling. Dus daar beschreef hij hoe radicaal hij dit had beëindigd. Ik was eigenlijk met elk nieuw verhaal meer en meer verbijsterd, ik kon het bijna niet meer bijhouden wat hier allemaal gedeeld werd.

Het drankje was op en ik nam afscheid, ik wist genoeg. Ik zette de radio aan op weg naar huis en alsof het zo moest zijn, klonk er door de auto: “’t Is moeilijk bescheiden te blijven, wanneer je zo goed bent als ik. Ik denk als ik kijk in de spiegel, daar staat een geweldige vent!” Ik zong luid lachend mee.

Wordt vervolgd, Cleopatra

Op het laatst het broertje van de broer met één rechterbeen een verminkt gezicht van zoutzuur en een linkerarm nog kruipend op je oprit.

Geef me GEHHHHHLLLDDD BWRAAAAAA HAAAAAA AAAAAAAHHH WAWAWA FUCK!

Je pakt je dames revolvertje uit je tasje en maakt het voor eens en voor altijd af voor ons allemaal.

‘Wilden ze jou vermoorden ja?’

Zij willen iedereen vermoorden.

Dus.

Keep ‘m in the dark about it.

Spirit singing the macabre red.

‘You come to realise that you were playing with a stranger.’

Ha, ha, deze Nederlandse versie is geschreven en gezongen door een volle neef van mijn moeder

Vier hele maanden was ik eraf, van de drank. Als vanzelf, terwijll iedereen het zo knap van me vond. Maar langer duurde het helaas niet. Ik begon weer met één weekend zes biertjes op een zaterdagavond. Daarna een midweek niks. Toen een weekend een fles wodka, een halve per avond plus nacht. En nog een weekend, waar wat van overbleef en de verleiding van dat restje maakte dat ik ook de midweek weer ging drinken. Ik voelde me daar niet goed bij en sprak er met een paar mensen over.
Het nieuwe vrijwilligerswerk waar ik aan begonnen was, wilde ik niet opgeven en het door de week niet drinken deed me goed, al was het niet altijd even makkelijk volhouden. Ik nam me voor het bij alleen de weekends te houden en dat lukte een paar weken, maar twee vrije middagen van het werk toen vanwege de hitte de kringloopwinkel ‘s middags gesloten bleef, brachten me in de verleiding.
Deze week heb ik het drie dagen volgehouden, met als stok achter de deur dat ik de twee middagen in de timmerwerkplaats te riskant vind om de avond ervoor (teveel, want daar komt mijn gewoonte op neer)) te drinken.
Alcoholist blijf je je hele leven lang, zo wordt gezegd, en ik kan het alleen maar beamen. En dus zal ik moeten blijven schipperen. Dat doet me ineens denken aan een droom die ik een tijdje terug had, waarin een man tegen me zei, ik geloof zelfs bulderde: “You are nautical!” Zou zomaar kunnen, dat ik een schipper ben. Wel op de binnenvaart, want de oceaan trekt me alleen voor een dagje uit (aan het strand) een keer, misschien.

Facepalm is natuurlijk wel een heel bijdehand ding om te doen altijd voor een echte wise guy ter benadrukking van zijn alomvattende wijsheid.

Is leuk.

Maar weet wel dat je gewoon tot op de cent betaalt voor alle entertainment die je hier afneemt.
https://i.postimg.cc/T3SMNCJf/IMG-2310.jpg

Warme miscommunicatie

Alsof het zo moet zijn. Ik bezoek hem op de dag dat ik precies een jaar bij #Sagènn werk. De schuchtere Syrische leeftijdsgenoot die in de Loosduinse kapperszaak werkt waar ik mezelf soms laat knippen en scheren. Ooit waren we volslagen onbekenden. Verlegen mannen die niet graag praten. Toch probeerde ik met mijn kreupele Arabisch contact met hem te leggen, maar onze gesprekken liepen vooral uit op beleefde miscommunicatie. Meestal riep hij er andere collega's bij om te helpen met vertalen. Ik liet het maar, want het is niet mijn plek om mensen te verbeteren.

Ik identificeer me als iemand die Arabisch spreekt. De eerste dagen bij Sagènn probeerde ik trots te laten zien dat ik dezelfde taal spreek als de cursisten. Soms stond ik voor de klas en probeerde het ijs te breken met mijn steenkolenarabisch: glazige blikken. Alsof er bij niemand het besef daagde dat ik een poging deed om hun moedertaal te spreken. Soms probeerde ik een situatie te verduidelijken en riep mijn talige gestuntel vooral verwarring op. Soms legde ik plotseling opeens warme contacten met mensen.

Maar in mijn rol als consulent is het te tijdrovend om steeds langs elkaar heen te praten. Het helpt ook niet dat de sarcastische blikken van Arabischsprekende collega's extra zelfbewust maken. De doorslag kwam toen een cursist - bijna geschokt- tegen mij zei: 'Iemand noemde jou de Egyptenaar, maar jij begrijpt me niet eens.' Ik hou mijn Arabisch maar voorbehouden aan de mensen die mij helpen geloven dat ik het spreek.

In die kappersstoel ging opnieuw door me heen hoeveel de cursist en ik op elkaar lijken. We zoeken allebei manieren om ons te uiten in een andere taal dan die waarmee we zijn opgegroeid. Bij mij is het vrijblijvend, maar bij hem is het verplicht. Het viel me op wat een ontwikkeling hij heeft doorgemaakt in zijn Nederlands. Hij begrijpt veel meer dan voorheen en begint korte zinnetjes te spreken. Ik complimenteerde hem ermee: 'Jouw Nederlands is echt veel beter geworden sinds je bij Sagènn lessen volgt. Roekshanna is een goede docent.'

Mijn opmerking maakte hem verlegen en hij zei terug: 'Ik kan alleen de dingen zeggen die belangrijk zijn voor werk. Baard. Haar. Stoel.' Maar hij was het met mij eens dat hij over een jaar vast nóg beter Nederlands zou spreken. Het voelde als een goed moment om zelf over te schakelen naar het Arabisch. Hij was zichtbaar opgelucht en we praatten met elkaar verder over ditjes en datjes. We begrepen elkaar in twee talen.

Zo anders dan mijn kapper ben ik niet. Een vreemde taal spreken is namelijk een sprong in het diepe. Onbekend terrein durven betreden, waar je ongemakkelijk moet zoeken naar woorden. Steeds dat mijnenveld van dingen die je verkeerd kunt zeggen, terwijl je jezelf kwetsbaar moet opstellen voor kritiek of spot. En toch is het de moeite waard als je dan opeens de juiste woorden vindt. Niet langs elkaar praten maar mét elkaar. Als je maar durft.

Weekje vakantie, volgende vrijdag plaats ik weer een avontuur!

https://i.postimg.cc/jSCSYwXt/IMG-2680.jpg
Dit is Heaven, je bouwt het op in experiences.

‘We zijn geen losse strays die maar wat lopen te kutten, dat was toen wel zo.’

Naar iedereen en fak ze is ok.

-

De avond heet:

Dave is cartoonist.

‘Ben gewoon aan het winnen, ben master of the elements.’

‘Hij zegt tegen je: ik voel me gesteund.’

Ontroerend.

Za 11 jullie, zomeravond.

-

It was the most important event that day on earth.

Juist daarom.

‘Het is in de naam van haat dat we dit nu nogmaals doen.’

-

Het is de avond van een biertje, maar ik drink niet.

Ik ben veilig ik ben een vriendly is een dingetje.

‘Juist nu voel ik me zo gehoord.’

*

We zijn de puurste, we zijn de grote grasvlakte gasten.

‘En toen werd je dus Mad Daniel, de decapitator.’

Heftig hoor, ze zijn echt aan het invaden.

-

Met een compelling command in mijn language.

‘Niet meelevend dus dark en naar.’

Ze doen maar jongen, ik tap niet in, dat is me te corny.

-

Ik mag blij zijn dat er tijd was om ‘m neer te leggen.

‘Dit is gewoon schitterend, er zijn zo gewoon eindeloos veel mogelijkheden die minder hadden kunnen zijn.’

We maken een plakboek met emoties.

*

Ben er zo graag voor mijn uiltjes in de garden.

Villain in de yard.

‘Wat kunnen we voor u doen, wat wilt u weten, wat kunnen we betekenen.’

-

‘Zo die is lekker, die heb het voor het zeggen.’

‘So then did you become Mad Daniel, the royal decapitator.’

We linken steeds een straat eraan.

-

Evil people have en we komen alsnog mild terug.

‘Nu heb ik Maradijs square garden te pakken.’

Dan pak ik nog wat Tabaksgemak Smack, voor de afwisseling.

https://i.postimg.cc/nhy9SVGV/IMG-2732.jpg
Hele onplezierige lords.

‘Dus je gaat die superfuss schmerzen kweken.’

Je heb die verzen reeds verzonnen.

-

Draftig als de eis on fire.

‘Danger is de lijst onteigend.’

Para en de bride is wired.

Net zo complex als ik

'Wat apart, ze hebben dezelfde achternaam', zei mijn collega. 'Zouden ze familie van elkaar zijn? Of misschien toevallig twee cursisten met dezelfde achternaam? Dat kan toch bijna niet.' Ik had een intake met twee jonge vrouwen uit een Oost-Europees land. In mijn hoofd waren het zussen, want uiterlijk leken ze enigszins op elkaar. Ik stelde me voor en vroeg aan hen of ze bij elkaar hoorden. Dat was zo, dus ging ik ervan uit dat mijn aanname klopte. Logisch toch?

Het was een prettig gesprek. De twee vrouwen waren iets minder benaderbaar dan de meeste cursisten die ik spreek. Ogenschijnlijk afstandelijker, maar ook zelfstandiger. Hier hoefde ik nauwelijks te helpen bij het invullen van de vragenlijst. Ik hoefde alleen een beetje bij te sturen om essentiële informatie eruit te vissen. Soms vroeg ik dan dingen als: 'Dus jij hebt op de universiteit gezeten? Net zoals je zus?' Of: 'Wat toevallig dat je op hetzelfde adres woont als je zus.' Je zus. Je zus. Je zus.

Ze zei het op een onverwacht moment. Niet verwijtend of aanvallend, maar beleefd: 'Ze is niet mijn zus.' En opeens viel het kwartje: dezelfde achternaam, wonend op hetzelfde adres en afkomstig uit een land waar LHBTI-rechten onder druk staan. Een getrouwd stel. Ik keek nog eens naar de formulieren. Alles ingevuld, behalve die ene vraag: 'Woon je alleen?' Blanco. Niks. Het stak me een beetje. Zo'n essentieel stukje van hun zijn blijft onbesproken. Zouden ze nog steeds bang zijn voor represailles vanwege hun geaardheid?

Opnieuw verzon ik mijn eigen verhaal bij levens die ik niet ken. Over ervaringen die ik niet zelf deel. Vanuit mijn eigen geprivilegieerde positie. Want wat weet ik nou helemaal? Andere opties meteen afgesloten om mijn eigen verhaal 'rond' te krijgen. Misschien begrepen ze de vraag niet? Misschien dachten ze al dat ze het bij een andere vraag hadden ingevuld? Misschien geen zin om te delen?

In mijn werk als consulent/trajectbegeleider leer ik dagelijks hoe weinig je weet over de levens van anderen. Je kunt je inlezen en je verder verdiepen in de landen waar mensen vandaan komen. De politieke situatie. Geopolitieke ontwikkelingen. Verschillende overtuigingen. Spanningen tussen verschillende bevolkingsgroepen. Rechten voor vrouwen en minderheden.

Maar wat weet ik écht over de mensen die op mijn pad komen en hoe ze geworden zijn? Wat hun drijft en waar ze bang voor zijn. Onze cursisten zijn net zo gelaagd, complex en tegenstrijdig als ik zelf ben. Net als dat ik niet in makkelijke hokjes geplaatst wil worden, moet ik dat ook niet bij anderen gaan doen.

Ik vertelde mijn collega waarom we het allebei fout hadden. Lachend zei ze: 'Dát kan natuurlijk ook. Wij moeten kennelijk zelf ruimdenkender worden.' En zo is het. Ik hoop dat deze twee vrouwen zich in Nederland veilig genoeg voelen om zichzelf te kunnen zijn, dat ze hun levens vormgeven op een manier die bij hén past. Wees welkom!

DUS JE GAAT DIE SUPERFUSS SCHMERZEN ACTIVEREN DAT WEET JE HEEL ZEKER.

De wil van het is altijd mijn essentie geweest, nooit heb ik ooit het gevoel gehad dat mij ergens iets is opgelegd.

‘Hij heeft één groot probleem en dat zijn wij.’

-

Je gedachten altijd langs een slijptol ook al doet dat pijn soms.

Ik heb niks te vrezen van de test, ik ben die test.

‘Eeuwen wachten, leg ze er maar op.’

-

Zo verrot als je ons moet missen voor je uh uh.

Koesteren, vereren, aanbidden.

Haar ass.

*

Zucht, alleen wij zijn perfect zij niet dan weer.

‘Drie maanden acts zet mij vijf jaar op een knaller.’

Ja joh, we.

-

Zinnetje van het hof.

‘Gangbare multihead solution talk.’

Ist ‘m, new kind of human being.

-

Je grote asshead harsens is gekapt.

Ik zou nooit mijn beertje bevuilen nee.

Niet zoals ene lauwe met jouwe deed.

*

‘Het is vies geworden, had ook clean kunnen blijven.’

Sorry for the lustful death magick decay destruct?

I am certainly.

-

En als het eens een dubbele straat is, dat maakt ook helemaal niks uit.

‘She was disrespectful to her, en dan hoor je de ketting slepen.’

2013 villain era transpire dire + for hire.

-

‘Ik val op types zoals jij, een beetje gestoord.’

Mad Daniel, de verwaande zoon met het zwaard.

Humble, een goede knecht.

Flirty Friday (aflevering 23)
Op vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Hottub

“Ik was verbaasd dat je af wilde spreken.” De man maakte een zenuwachtige indruk, maar het leek geen nervositeit, eerder voorzichtigheid. Hij had kleine donkere ogen en lang grijs haar. In zijn baard had hij een vlechtje gemaakt met een paar kralen erin verwerkt. Dit was geen modieuze keuze, zo te zien, het leek eerder een levensstijl. Hij gebaarde me verder te komen, de tuin in.

Het was een bloedhete dag en hij had een lommerrijke plek uitgekozen in de enorme tuin achter zijn huis. Deze idyllische groene omgeving had ik niet kunnen vermoeden toen ik voor de deur stond. De tuin was een paradijs op aarde, met snijbloemen, meerdere groene grasweides met daaromheen vaste planten in bonte kleuren. Drie witte loopeenden waggelden door het gras en hielden de slakken weg bij de planten.

Deze man had duidelijk groene vingers, het buitenleven zat in zijn bloed. Hij had me geschreven: “Ik denk dat we veel gemeen hebben.” Ik antwoordde dat we daar maar op een manier achter konden komen en dat ik openstond voor een ontmoeting. “Als je elkaar ziet, dan weet je toch veel beter of je een klik hebt? Dank je wel dat je zo gastvrij bent om me bij je thuis te ontvangen.”

Hij was ondanks zijn voorzichtigheid duidelijk trots om zijn domein te tonen. “Ik kan zien dat je er veel tijd en aandacht in hebt gestoken, dit is echt bijzonder wat je van je tuin hebt gemaakt.” Hij glunderde en ontspande zichtbaar. “Ik geef je een rondleiding.” Achter elke bocht in het terrein kwam een nieuwe verrassing. Een boomgaard met appeltjes en peren, een kas met een wijnrank waar druiven aan komen, met zorg aan de zonnige kant van de woning geplant. Een apart omheinde moestuin, met aardbeien op ooghoogte in zelfgemaakt hangbakken zodat je er makkelijk bij kan, en ruimte spaart in de tuin. Overal was aan gedacht.

“En hier, staat mijn zelfgemaakte hottub! Warm gemaakt door de zonnepanelen op de schuur.” We kunnen er meteen in! Terwijl hij dit uitriep keek hij me vrolijk en een beetje hoopvol aan. Inmiddels liepen we al een uur rond over zijn terrein en bedacht hij ineens dat hij gastheer was. Hij maakte thee voor mij en nam zelf wat fris en we kletsen onder de bomen wat verder.

Vrijwel direct vertelde hij dat hij een prima leven heeft, werk, fijne woning en tuin waar hij zijn passie in kwijt kan, genoeg vrienden, maar hij miste de intimiteit. Zijn vorige relatie was een paar maanden uit en vandaar dat hij zich op een datingsite had aangemeld. Hij had wel een vaste vriendin die elke dinsdag kwam om “te knuffelen.” Met die vriendin had hij ook zijn vorige relatie willen uitbreiden, een open relatie ervan willen maken en nu was het uit. Ik vond het bijzonder dat hij hier veel details over vertelde en vroeg hem of hij dat in een volgende relatie ook wilde, die openheid. Hij gaf toe dat hij wel openstond voor wat avontuur.

Ik liet hem weten dat we hierin niet op dezelfde golflengte zaten, maar dat maakte hem niet veel uit. “Ik zou graag met jou knuffelen en in de hottub gaan. Je bent altijd welkom als je je bedenkt.” Ik dacht: Dinsdag knuffeldag, vrijdag hottubdag. Zijn week krijgt hij wel vol.

Wordt vervolgd, Cleopatra

Forget off.

Er is een leip ziek verhaal gaande in Leipzig vanavond.

Zit aan de grond mentally, emotionally, spiritually.

-

‘Ik kom om een deken over je hersenen te leggen, want je gedachten bevallen me niet.’

Kom er wel uit, heb one hell of a kou en vriendjes bij de vleet.

‘Haar hals is een part of heaven.’

-

Shadow shift unreal ascend.

Mad Daniel.

Penheer van het hof, ik:

*

Het hof.

Diep stoten in haar mind kan een ultiem medicijn zijn.

‘Ja, en dat interesseert me dus geen bal, ik ben vanille finish dessert tonight.’

-

Mensen kunnen allicht rejoicen door te relaten.

Kan ook totaal omslaan.

‘Wat bazel je nou jongen, de dronken zeeman etc, dat was allemaal wij.’

-

Charlie Kirk.

Zij mogen dat van ons aannemen, wij mogen dat ook bij ze neer gooien.

Je hebt een demon die met je fuckt ‘ik wil jou wel’.

*

Wij zijn HB boys.

El macho, ja, action man.

Every word for word is discontinued.

-

Bro sniping.

‘Ik ben jou op het spoor gekomen doordat je veel over me weet.’

We are everything, en ja ik heb een beetje zo’n Hitler kapsel.

-

I want my money in cool evening winter breeze.

Beefheart, hard voor de zaak en hart voor de beef.

‘Hier ben je de pink power ranger als je zo ligt.’

Kijk, wie loopt er toch weer een halve mijl door Sexton.

Wie heeft die terror erop geschilderd, zo hij wilde.

‘Wie kan dit weigeren, ik zat al in een balloon.’

-

80% is van mijn afscheiding.

Ik hoef die niet op mijn netvlies, dan neem ik ze op schoot.

In de uitleg die ze verschafte omtrent haar gedrag viel het woord ‘legacy’ vijf keer.

-

Hoe het ook zij ik was op angel quest.

Zo’n bleak outlook, us royal en al dat.

Verwen je oren met een monoloog van de heavens.

*

‘Ja, dat is echt wat er gebeurd is, man, kan er ook niks anders van maken, ze heeft voor een ander gekozen en die heeft vervolgens in haar gezicht gespoten.’

Ik hou altijd van het meisje dus de gedachte alleen al van dat bij haar doen maakt me ziek.

De onvermijdelijke discussie vervolgens dat liefde en dat wel degelijk prima samen kunnen mag je dus gaan voeren met Ron Jeremy niet met mij.

-

Ene Laurens: ‘jongens, sorry dat ik besta.’

‘Het is oké’

‘Nee, het is niet oké.’

-

Oké dan niet.

Wat jij wil jongen.

Zei je moeder ook trouwens gisteravond.

*

Nachtman noemt het awesome wat wij doen.

Sta in een weiland nu iemand vraagt ‘kan ik je helpen’.

‘Ja echt.’

-

Dus toen heb ik haar de volle laag gegeven.

Want dat wilde ik graag.

Even wat achtergrond info:

-

Ze hebben veel lege wijnflessen op mijn hoofd stukgeslagen dus je kan wellicht zeggen dat ik een klap van de molen heb gehad maar leef in ieder geval wel nog steeds.

Dat dan weer wel.

Ook helemaal niet zo vanzelfsprekend geweest als sommigen schijnen te denken dat ik dit allemaal zomaar zou hebben overleefd, de conditie waarin je me achterliet.
https://i.postimg.cc/wjQCzM9H/IMG-0082.jpg

‘Ik had ook Miss Bambi kunnen zijn.’

Sigarenrook.

Enkel afstand kan zo’n chaos creëren.

-

Gisteravond.

Afdaling in de mid cool season.

Summer expansion maxi droogte meedogenloos.

-

Dorsten in het voorgeborchte.

‘Midden in de fall midnight call.’

Caught up in kletterende typemachine toetsen.

*

Ritmisch behagen aardsverdaling

Kwakend ding.

Zometeen zó extra.

-

Liggen met je verstand tussen de smeulende autobanden.

Uiteengereten wegversperring.

Sobere afzwaaiing in besloten kring.

-

Monsieur Marie.

Boygold Precious

De beknopte knock knock bonk.

*

‘Ik had je in gedachten toen ik me aan het wassen was.’

Nooit meer over gesproken.

Auto gestolen.


-

‘Een mondzuur klauwzeer uitbraak forceren.’

De hele hoer uithangen.

Kruidvat bangen.

-

Een sicke sok uitlikken.

Sympathie tonen.

Het niet pikken.

Het goede in de mens

Onze cursisten zijn vrijgevig. Het is bijna vanzelfsprekend dat er groots wordt uitgepakt bij elke verjaardag of afscheid. In mijn werk als consulent is het namelijk de grootste sport om weg te blijven van lekkernijen uit het Midden-Oosten. Baklava, kunafah, basbousa en zoveel ander lekkers. Alles even zoet en smakelijk. Soms komen cursisten met couscous, shakshuka, filodeeg rolletjes en tabouleh. Allerlei varianten uit verschillende regio's. Alles even slecht voor het dieet waar ik zelf nog in geloof, totdat er weer ergens een nieuwe eruptie plaatsvindt van culinaire feestelijkheid. De Midden-Oosterse keuken wint het van mijn bammetjes met kaas en skyr yoghurtjes. Ik ben een gelukkige verliezer.

Ook vandaag was er niet veel overredingskracht nodig. Mijn collega Fadoua lokte ons naar haar lokaal omdat er weer een nieuw feestje was losgebarsten. Even twijfelde ik, maar toen hoorde ik dat ze zelf ook had gekookt. Dan weet je dat je goed kunt eten, want koken is één van haar vele talenten. Naast de ongelofelijk warme contacten die zij weet te leggen met onze cursisten, omdat ze Arabisch spreekt en culturele gevoeligheden begrijpt. Zij legt een warmte en diepgang in haar contacten met cursisten waar ik met bewondering naar kijk. Een perfecte vertrouwenspersoon. En ik zeg het je: haar tiramisu is goddelijk.

Ik was zelf uit het lokaal gevlucht om niet verder te zwichten voor de zoete verleidingen waar ik spijt van ga krijgen als ik weer op de weegschaal sta. Fadoua kwam terug met een grote bos bloemen, een doos met chocolaatjes en andere cadeaus. 'En dat alleen omdat vandaag mijn laatste werkdag is', zei ze met een glimlach. 'Ik kom straks gewoon weer terug na de vakantie.' Het zegt wel iets over hoe enorm zij door onze cursisten wordt gewaardeerd. Ze merkte schaterlachend op dat sommige mannen minder cadeaus geven dan deze cursisten.

De vrijgevigheid van onze cursisten ontroert me. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar over het algemeen hebben de mensen die lessen bij ons volgen nog geen leven kunnen opbouwen in Nederland. Ze krijgen uitkeringen of moeten opnieuw beginnen met banen onder hun opleidingsniveau. En toch vinden ze het belangrijk om te investeren in menselijke contacten. De warme omgang met elkaar vormt soms zo'n scherp contrast met hun ingewikkelde inburgeringstraject vol continu veranderende wetten en regels.

Ik vind het te makkelijk om die gastvrijheid alleen uit te leggen als cultureel. Voor een deel zal het natuurlijk kloppen. Maar onze cursisten zeggen er zoveel meer mee. Om gezellig het schooljaar af te sluiten, want iedereen is toe aan vakantie. Om herkenning te vinden met elkaar. Om zelf iets eigens toe te voegen aan de inburgering. Ons laten proeven waar zij vandaan komen en hoe trots zij daarop zijn. En natuurlijk om waardering uit te spreken naar de mensen die hen zo geduldig begeleiden. Toppers zoals Fadoua.

Flirty Friday (aflevering 24)
Op vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Serenade

“Van wat voor muziek houd jij eigenlijk?” Het zweet brak me uit, eerlijk gezegd, van deze vraag. Ik weet al die namen van verschillende muziekstijlen niet. Wat is het verschil tussen country en western? Tussen house en hardstyle? Het maakt mij namelijk helemaal niet uit, ik luister in de auto naar heel diverse muziek en zing als het even kan alles mee.

Ik probeerde “Oh, ik houd van zoveel verschillende muziek!” Maar hij hield aan: “Oh ja, noem eens wat?” Meteen voelde ik faalangst, weet ik veel, ik kon acuut niet op namen van bands, nummers of zangers komen. Snel probeerde ik te benoemen naar welke concerten ik recent was geweest. Bedroevend weinig, concludeerde ik zelf. Ineens bedacht ik me, dat deze vraag wellicht was gesteld, omdat hij zelf er een specifieke band mee heeft en ik stelde de wedervraag.

Dat bleek een goede insteek. Enthousiast stak hij van wal. Dat hij in bandjes had gezeten, net als zijn ooms, neven en nichten, muziek maken zat in het bloed. Hij liet een filmpje zien: “Hier trad ik op bij Veronica op televisie, ik werd 3e bij deze talentenjacht.” Terecht trots liet hij het optreden zien, het was weliswaar 26 jaar geleden maar ik kon zien hoe de passie voor muziek zijn leven had gevormd.

“Ik schrijf ook teksten.” Hij zei het zachtjes, alsof dit over een deel van hem ging dat niet zo makkelijk naar voren stapte. “Zijn teksten voor jou belangrijk? Luister je naar wat er wordt gezongen?” Ik ging in gedachten terug naar mijn jeugd, ik was een jaar of twaalf denk ik. Als ik naar de radio luisterde, dan had ik vaak het gevoel dat de zanger of zangeres in mijn hoofd en hart kon kijken, zo passend waren de teksten. Tegenwoordig grap ik nog weleens naar mijn dochters dat ik in die tijd dacht dat elk lied speciaal voor mij werd gezongen.

Ik had toen een gevoelig hart, en een kwaliteit van mij was dat ik mezelf totaal kon inleven in een situatie, ik kon erin opgaan. In een boek, in een film, een soap serie op televisie, het was op dat moment honderd procent echt voor mij. Tegenwoordig luister ik minder vaak naar muziek met zang, meer instrumentaal op de achtergrond van geconcentreerd werken bijvoorbeeld. “Ik houd wel van woorden, van taal,” zei ik, “in het schrijven van verhalen of het lezen van een gedicht. Dat kan mij wel ontroeren.”

Hij leek tevreden met dit antwoord en ik hoorde hem hardop zijn gedachten ordenen: “Je bent gelukkig niet iemand met opgespoten lippen. Je hebt wel lippenstift op en ik zie, een beetje oogpotlood, maar je bent niet dicht geplamuurd.” Het leek erop alsof hij een eigen checklistje in zijn hoofd aan het afvinken was. Er schoot hem wat te binnen: “Ben je romantisch?”

Ik moest denken aan een moment uit mijn verkering tijd, waarin ik niet had opgemerkt dat mijn vriend de kaarsen aan had gestoken en lasagne had opgediend in een romantisch verlichte kamer. Ik kwam uit mijn werk. “Wat is het hier donker!” mopperde ik en ik knalde het licht aan. Ik zei voorzichtig: “Ik denk dat dat voor iedereen een andere inhoud kan hebben.”

Blijkbaar was het voldoende aanmoediging, hij pakte zijn telefoon en zette een opname van zijn gitaarmuziek aan en in een korte serenade bezong hij mijn ogen en lach. “Ik heb dit liedje voor jou gemaakt.”
Ik glimlachte, hoopte dat het er ontroerd uitzag en niet paniekerig. Vermoedelijk stond een serenade op de eerste date ook op zijn checklist.

Wordt vervolgd, Cleopatra