Haha, Psyche, volgende week komt er ook een heel bijzondere ervaring aan bod!
Fijn weekend, Cleopatra

Goed bezig Cleopatra!

Flirty Friday (4)
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

De natte washand

“Dit is een bijzondere maand, er zijn twee volle manen te zien! Dit vraagt om een speciale ceremonie, ik nodig je bij mij thuis uit.” Mijn date vertelde over een nieuw product: chocolade, gevuld met psychedelische paddenstoelen. Ik had gelezen dat dit een diepe spirituele ervaring zou geven, die mijn hart zou openen. Ik werd nieuwsgierig en dus stond ik de avond van de volle maan bij hem op de stoep.

De huiskamer was mooi en sfeervol verlicht en er speelde zachte muziek. Beiden bestudeerden we de gebruiksaanwijzing maar er stond nergens hoe lang de werking ervan zou zijn. Het chocolade hart werd in een beker met warme melk gesmolten. De cacao was erg bitter en het kostte mij moeite om de beker leeg te drinken.

Ik ervaarde gedurende twee uren een zweverige, liefdevolle sfeer door de chocolademelk. Mijn date zat er heel anders bij. Hij was een ervaren psychonaut en gewend aan veel intensere en heftiger sensaties met paddo thee. Hij liep naar een houten kastje en zei: “Ik heb wat sterkers nodig. Ik neem nog wat uit mijn eigen voorraad.”

Maar kort nadat hij dat had gedronken brak het zweet hem uit. “Zo, wat heftig! Alles draait!” Hij was duizelig, werd ook onrustig, wilde bewegen maar lopen ging niet makkelijk. Hij greep naar zijn keel. “Ik….heb…dorst…” fluisterde hij onsamenhangend. “Ik moet naar buiten!” riep hij en liep naar de voordeur. “Nee!” zei ik streng, “als je naar buiten wil, ga je in je achtertuin zitten, ik pak wel een stoel.” Ik zag hem al de straat aan de voorzijde op gaan in deze verwarde toestand en naar de trambaan lopen.

Hij leunde tegen de deurpost van de tuindeur en riep: “Bel 112! Ik ben vergiftigd!” Ik kreeg een dame aan de lijn die vaststelde dat het niet levensbedreigend was. Maar hij raakte zo in paniek, dat deze vrouw toch bereid was de ambulance en politie te sturen. Een kalme agente en een jonge politieagent kwamen binnen en vroegen enkele algemene vragen: zijn er kinderen in huis, waren wij de enige aanwezigen, wat zijn we van elkaar? Kort erna kwamen twee ambulance broeders, die bleven bewonderenswaardig kalm.

Mijn date kon vrijwel niet stilzitten. Zijn ogen schoten heen en weer en ik vroeg me af of hij wel hoorde wat deze hulpverleners vroegen. Ik zei: “Ze gaan eerst hier wat checks doen, blijf zitten!” Ik zette een strenge stem op en ik moest terugdenken aan de dag dat ik ging bevallen. Een strenge zuster hielp me daar doorheen en dat had ik toen echt nodig.

De broeders stelden vragen over de reden van het gebruik van de paddenstoelen. “Nou,” zei ik, “het had een erotische avond moeten worden.” “Doe mij ook zo’n avond!” riepen zij beiden, “Dat kan ik ook wel gebruiken!” Ze maakten volop grapjes terwijl mijn date intussen al zijn derde liter water in een half uur opdronk.

Plakkers werden opgeplakt, diverse testjes gedaan en er zou ook nog bloed geprikt worden, waarop de jonge agent zich wegdraaide: “Ik kan niet tegen bloed!” De stoere ambulance broeder, die dit een amusante avond vond worden, moest lachen. Hij draaide zich naar mijn date. “We gaan u niet meenemen, meneer, alles komt goed! Heeft u nog vragen?” “Ja, mag ik wel zoveel drinken? Ik droog uit!” Het kwam er piepend uit. “”Nee, teveel drinken is niet goed. Dan kunt u beter op een nat washandje zuigen bijvoorbeeld.” Waarop de vrolijke broeder vervolgens naar de jonge politieagent keek en zei: “Of kan je daar ook niet tegen?” Hij grinnikte en gaf mij een vette knipoog.

Wordt vervolgd, Cleopatra

Cleopatra

Jeetje Cleopatra, ‘een ervaren psychonaut en gewend aan veel intensere en heftiger sensaties met paddo thee’ …
Je columns zijn een hele bijscholing . Theoretisch dan.

Waar is de disco gebleven

Ik houd het ook maar bij de disco, denk ik. Wat me doet beseffen, dat ik nog heel graag eens een date zou hebben waarbij we samen karaoke doen, dat is toch een stuk onschuldiger toch?

Dat lijkt me een goede graadmeter, mijn geliefde en ik
zijn al heeeeel lang samen waarbij ik hem al die tijd tracteer op zelfverzonnen woorden bij bestaande songtekstendie ik (nog) steeds niet juist zing, in mijn enthousiasme redelijk onvast qua toon ook. Omdat mijn wens in een volgend leven terug te keren als donkere soulzangeres tamelijk onzeker is, speelde ik jaren cello en geef ik nog steeds hele concerten, bij het opstaan, in de badkamer. Of zomaar.
Dan zegt hij als ik vraag of hij het erg vindt: nee hoor, dan ben je gewoon blij

Dus ik zeg: doen, die karaoke …

Flirty Friday (5)
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Eén date is niet genoeg

Aarzelend had ik me op een datingsite aangemeld en een hele zondagmiddag tijd gestoken in het maken van een profiel. Ik worstelde me door alle rubrieken heen. ‘Waarvoor kan je me wakker maken?’ Nou, niet, heerlijk een nacht doorslapen! Als je eenmaal de fase van jonge kinderen voorbij bent weet je wat echt belangrijk is: tijd en nachtrust. ‘Waarmee kan ik je hart veroveren?’ Als ik dat al moet spellen hier, dan word ik niet echt enthousiast. Maar vooruit, ik deed mijn best om antwoorden te formuleren die de optimale combinatie waren van doordacht en niet te zwaar.

Ik was totaal niet voorbereid op de stroom van berichten, hoewel ik achteraf denk dat een deel daarvan waarschijnlijk van nep accounts komt. Jee, hoe selecteer je eigenlijk uit zoveel berichten? Foto’s met baard? Nee, die leken teveel op een ex. Verrassend veel veertigers die sportvissen, een snelle auto (lijken te) hebben of die zich in de sportschool fotograferen. Alsof zij in een soort onzichtbare competitie met elkaar zijn.

Een bericht week opvallend af. Deze man keek bescheiden en bijna verlegen de camera in, zittend in een tuin. Hij had een aardig bericht gestuurd, niet te opdringerig en ik merkte dat hij echt mijn teksten had gelezen. Dat was zeker een pluspunt. Na een paar berichten heen en weer, waarin ik hoopte te ontrafelen of hij een serie moordenaar zou zijn, spraken we af voor een kennismaking.

Hij nodigde me uit om koffie te komen drinken, bij hem thuis. Normaal gesproken zou dat niet mijn eerste keus zijn, liever spreek ik op een neutrale openbare locatie af. Maar hij woonde in een stad waar ik toevallig voor een zakelijke vergadering moest zijn. Ik regelde het zo, dat ik voor de vergadering langs zou gaan.

Ik stapte binnen en stelde mezelf netjes voor, zijn hand was zweterig, hij leek nerveus. Zijn huiskamer was het cliché beeld van een man die alleen woont. Nergens iets van sfeer of van persoonlijke aard, zelfs geen enkele plant. Het was wel opgeruimd en schoon, dat viel me meteen op. Hij liep druk heen en weer, koffie voor hem, thee voor mij en ik ging in een draaistoel met bruine ribfluwelen bekleding zitten.

Ik probeerde het gesprek een beetje luchtig op gang te brengen door te vragen naar zijn woning, gelegen in een frisse nieuwbouwwijk. Hij stak fel van wal en vertelde boos en geagiteerd honderduit over zijn ex-vriendin, met wie hij in dit paleisje had samengewoond. Dat ze de relatie ruim een jaar geleden had verbroken kon hij duidelijk nog steeds niet verteren, drie kwartier lang was zij het enige onderwerp van gesprek. Ik kwam er niet tussen, ook al probeerde ik over andere zaken te beginnen. Ik voelde me als nieuw publiek voor een oud verhaal.

Gelukkig had ik het excuus van mijn vergadering en heb ik beleefd bedankt voor de gastvrijheid. Toen ik later liet weten dat ik geen tweede date zou hebben met hem, werd hij uitzinnig boos op mij. “Je kunt onmogelijk al na één date weten dat het niets zal worden. Ik eis dat je met mij drie dates gaat hebben! Daarna kan je pas een besluit nemen.” Dat ik daar geen gebruik van heb gemaakt, heeft hij me niet in dank afgenomen.

‘Waarmee kan ik je hart veroveren?’ Mijn hart verover je niet met drie afspraken, maar wel met één gesprek waarin ik ook besta.

Wordt vervolgd, Cleopatra

Hangman Dick Dogson.

Ik heb ‘m schijtvermoord.

Een mate van ontzag jegens de gasten die wij pang pang verhangen.

Eigenlijk voor LinkedIn, maar ik heb toch besloten om het daar niet te plaatsen.

Ik ben gisteravond dus mooi wel op mijn achterhoofd gevallen. Het is nog steeds een beetje mistig hoe dit heeft kunnen gebeuren, maar ik verdenk het modderige zandpaadje dat Nieuw-Waldeck verbindt met Lijn 2. Ik gleed bij de eerste stap uit en stortte met mijn achterhoofd richting het asfalt. Ik probeerde de klap nog op te vangen met mijn arm. Denk ik. Want eigenlijk begonnen mijn herinneringen pas toen ik met mijn vader op de eerste hulp zat. Inmiddels had ik zelfs een hersenscan en een hartonderzoek achter de rug.

Volgens mijn vader was ik na de klap op mijn achterhoofd doorgelopen naar huis. Daar heb ik hem gebeld met de boodschap dat ik bij de Grote Kerk ben gevallen. Hij trof me aan toen ik met een zakdoek het bloed op mijn hoofd probeerde te deppen. De eerste hulp leek hem toch een betere optie dan dit doekje voor het bloeden. Het is bijna alsof dit alles gebeurd is in het leven van een vreemde, niet in het mijne. Geen actieve herinnering aan. Misschien vond ik dit nog wel enger dan de val zelf of wat er catastrofaal mis had kunnen gaan. Alsof ik op een gegeven moment een personage ben geworden in mijn eigen leven. Opeens zit mijn alledaagse ik niet meer aan de knoppen, maar iemand anders. Een onbekende.

Ik lag 's nachts aan het infuus te piekeren over een Stephen King-scenario waarin ik zelf een vreemdeling ben geworden in mijn eigen leven. Zou deze andere persoon, die ik tegelijkertijd ben en die toch los van mij staat, dezelfde beslissingen nemen als ik? Of onttrekt hij zich aan mijn controle en volgt hij zijn eigen plan? Is hij de echte en puurdere versie van mij? Degene die ik eigenlijk probeer te onderdrukken?

's Ochtends stond de arts aan mijn bed. Volgen mijn vinger. Kijk naar links. Kijk naar rechts. Hoe laat is het nu? Ik wilde hem zeggen dat ik autististisch ben. Soms kom ik wat warrig over, maar dat komt omdat mijn brein de dingen minder snel verwerkt. Ik was zo bang dat hij op onjuiste gronden zou concluderen dat ik niet hersteld was. Toch slikte ik mijn angsten en twijfels in. Ik mocht niet falen, zeker nu niet. Tot mijn opluchting kwam ik door de test. Mijn brein is weer aan het herstellen.

Later vertelde mijn vader over die andere Kaj. Hij zou zo verward zijn geweest dat hij zelfs niet meer wist welke dag het was. Steeds opnieuw vroeg hij zich af waarom mijn vader opeens opdook. Maar een beetje amicaal zei mijn vader: 'Je vertelde de dokter steeds dat je autistisch bent en dat je het daarom moelijk vindt om antwoord te geven op de vragen.' Hij glimlachte erbij. Het was zo duidelijk dat die keuring daar helemaal niet om ging.

Flirty Friday (6)
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

De doggybag

“Mag ik je uitnodigen voor een etentje? Ik wil graag met je naar mijn favoriete Indiase restaurant.” Wauw, ik was onder de indruk van dit aanbod. Dit verzoek klonk respectvol en ook gaf ons tijd om tijdens een etentje elkaar wat beter te leren kennen.

De weken eraan voorafgaand kreeg ik vrijwel dagelijks een berichtje en nu ik deze uitnodiging las begreep ik dat dit een opbouw was geweest naar een persoonlijke ontmoeting. Deze man, lang en tanig, had ik ontmoet via een vergadering op het werk. Tijdens het overleg had hij veel oogcontact gemaakt en na afloop kwam hij nog wat vragen stellen over het project waar we beiden bij betrokken waren.

Heel eerlijk, ik ben zelden echt onder de indruk van iemand, binnen de werkomgeving. Ik heb dan simpelweg mijn werk pet op en kijk met vriendelijke maar wel zakelijke ogen naar mensen die ik ontmoet. Deze man stond die zakelijke houding niet toe, hij deed veel moeite om in een persoonlijke sfeer te komen en na weken lukte het dan eindelijk om mij mee te vragen.

Het restaurant lag bijna verscholen, gelegen aan een gracht. Bij binnenkomst begroette een zeer uitbundige man met een mooi gekrulde snor mijn date, alsof ze goede vrienden waren. De eigenaar ging ons voor naar een rustig nisje, waar hij speciaal voor ons een tafel had gereedgemaakt. Sfeervol kaarslicht maakte het allemaal heel romantisch.

Tijdens het gesprek merkte ik dat hij het prettig vond om zijn eigen successen te vermelden, zijn grote huis in Spanje, zijn reizen naar het buitenland, zijn aandelen die het gewéldig deden, zakelijke deals die door hem goud waard waren. Tussen neus en lippen door liet hij vallen dat ik zijn Spaanse finca vast heel fijn zou vinden en dat ik van harte welkom was voor een vakantie.

Ondanks dat het gesprek vooral over hem ging, waren het wel geanimeerde verhalen waar ik in op ging. Buiten was het inmiddels stevig gaan regenen en heftige bliksemschichten waren door het raam zichtbaar. De schemerlampjes aan de muur begonnen te knipperen, het was onduidelijk of dat kwam door de elektrische spanning in het nisje of door het onweer!

Ik keek op mijn horloge, het was echt nu tijd om deze avond af te ronden. Er was nog behoorlijk veel over van de heerlijke gerechten en de ober bood aan om dit mee naar huis te geven. Mijn date hielp mij galant in mijn jas en we maakten aanstalten om naar de uitgang te lopen. Daar stond de eigenaar bij de balie te wachten, vroeg of alles naar wens was geweest.

Op het moment dat hij de rekening naar ons toeschoof, ging mijn date heel druk bezig met zijn jas en paraplu en keek aandachtig naar alle schilderijen die daar in de hal aan de muur hingen. Hij zag aan het einde van de balie de doggybag staan en liep daarheen om deze mee te nemen. Hij vermeed alle oogcontact met zowel mij als de eigenaar en liet mij bij de vriendelijke besnorde man en zijn rekening staan! Ik wachtte zo lang als dat het nog beleefd was en heb toen noodgedwongen mijn creditcard tevoorschijn gehaald.

Deze laatste minuut was meer informatief over hem dan de rest van de avond, ik wist nu alles wat ik nodig had. En de doggybag? Die hield hij stevig vast en is bij hem in de keuken geëindigd.

Wordt vervolgd, Cleopatra

Ik ook

Flirty Friday
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Delfts Blauw

“Ik lig met griep in bed, maar het zou echt fijn zijn als deze afspraak door kan gaan.” Een vriendin belde me op. “Het is niet ingewikkeld, je hoeft deze man alleen maar de groenvoorziening van de sportverenging te laten zien, dan kan hij een offerte maken.” Nou, dat klonk als niet al te moeilijk, ik haalde de sleutel bij haar op en zorgde dat ik op tijd bij het hek stond.

Keurig op tijd kwam daar een man op de fiets aanrijden en ik stelde mijzelf voor. Ik voegde toe dat ik wat vragen had meegekregen, of ik die met hem kon doornemen. “Ja hoor, geen enkel probleem en intussen lopen we een rondje over het terrein, dan kan ik ook meteen zien waar het over gaat.”

Al babbelend leidde ik hem rond, het was maar goed dat ik jarenlang bij deze verenging actief was geweest; het terrein was bekend terrein voor mij. Er moest een plan komen voor aanpassingen in beplanting, maar ook in speeltoestellen en picknick tafels en een terras zou groter gemaakt mogen worden. Ik kon merken dat dit dagelijkse kost was voor deze man en hij wist genoeg om een concreet plan te maken.

Hij was vriendelijk, leek fit en vertelde dat hij een zeilboot had en heel sportief was, vooral racefietsen was zijn passie. Ik merkte dat hij nieuwsgierig was naar me en meer persoonlijke vragen stelde. “Wat voor vakanties vinden jij en je man leuk?” Toen hij begreep dat ik single was vroeg hij of hij me nog eens mocht bellen, op het nummer dat mijn vriendin al had doorgegeven aan hem.

We zouden gaan lunchen op een mooie locatie, met uitzicht op zeilbootjes. Het zou prachtig weer worden en hij wilde er samen heen fietsen. Dat was nieuw voor mij, samen fietsen vanaf mijn huis op een eerste ontmoeting, onder het oog van nieuwsgierige buren. Eenmaal op weg kwam hij naast me fietsen en pakte mijn hand! Ik was zo overrompeld dat we een heel stuk hand in hand fietsten.

Deze actie leek me toch een beetje overhaast. Ik zorgde dat we tegenover elkaar kwamen te zitten tijdens de lunch. Ik hield de onderwerpen luchtig, maar hij liep hard van stapel. “Ik zie ons al samen zeilen en samen op vakantie gaan, je zou mijn huis echt leuk vinden, denk ik, er is plek genoeg.” Hij moest wel iets opbiechten, zei hij. “Ik heb gelogen over mijn leeftijd en ook woonde ik vorige week nog samen met een vrouw, maar die relatie heb ik vanwege onze lunch afspraak verbroken.” Wat? Er gingen allerlei alarm bellen af bij mij en ik bedankte voor de lunch na afloop en had een beetje spijt dat hij nu wist waar ik woonde.

De volgende dag kreeg ik een tekstbericht: “Ik denk dat we niet helemaal hetzelfde willen en ik zie af van verdere vervolgdates.” Ik haalde opgelucht adem, gelukkig, we staan er hetzelfde in. Ik stuurde een bericht terug “Dat vind ik ook, fijn dat je dat persoonlijk meedeelt en alsnog bedankt voor de lunch.” De dag erna kreeg ik echter een heel ander bericht: “Ik had dat bericht niet moeten sturen, ik wil echt verder.” Deze verwarrende tegenstrijdige berichten gingen nog een weekje verder en op een dag vond ik op de stoep een cadeau, twee Delfts Blauwe yoghurtbakjes.

Dit was duidelijk een hoop op een gezamenlijk ontbijt, maar aan mijn picknicktafel blijf ik fijn alleen zitten!

Wordt vervolgd, Cleopatra

Cleopatra

Wat een engerd… Nooooit aan beginnen
inderdaad

‘Ik ben hier gekomen, en nu moeten mensen dood.’

Zo’n gebrocht voortbrengt.

Gasten komen langs een touw naar beneden ‘wij doen ook mee.’

‘Jaaa, het is mega thunderbitch.’

Byron Jackson prefereert een boorplatform.

‘Je ademt de verschijning van een gruwel eikel.’

We do darkside.

Ja ik ben nou eenmaal een movie star.

Met een Liam Cleason kop.

Flirty Friday
Elke vrijdag deelt Cleopatra een nieuw hoofdstuk uit haar datingleven: soms scherp, soms zwoel, altijd eerlijk en met een knipoog.

Autopech

In de snijdende kou stond ik op het perron. Mijn ogen dwaalden af naar een aanplakbiljet met de aankondiging van een tentoonstelling over de Nederlandse kunstenaar Escher. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat ik zes jaar oud was en mijn vader een boek met platen van de werken van Escher had gekocht. Ik keek er urenlang in, zittend op onze rode leren bank, gefascineerd door de bijzondere kunstwerken vol optische illusies.

Het leek me leuk om dit te combineren met een date. De heer in kwestie reageerde enthousiast en beloofde mij op te halen met de auto. Als je ooit geprobeerd hebt te parkeren in het centrum van Den Haag, dan ben je dankbaar voor het openbaar vervoer! Deze man wilde mij toch graag ophalen, dus planden we een parkeerplek aan de rand van de stad en de rest van de route zouden we met de tram afleggen.

Wijzer geworden van vorige keren wilde ik niet meteen mijn adres prijsgeven en ik zou klaarstaan bij de ingang van een hotel bij mij in de buurt. Na een kwartier wachten, terwijl ik al een paar keer op mijn horloge had gekeken, werd ik gebeld. “Waar sta je?” Het bleek dat hij niet bij de ingang van het hotel zelf stond, maar bij de ingang van het parkeerterrein, half op een stoeprand met voorbijrazend verkeer.

Eenmaal op weg draaide hij de snelweg op en kwam er een vreemd geluid uit de auto, linksachter. Mijn date stak zijn hoofd uit het raam en zag meteen dat er iets flink mis was: een klapband. Daar stond ik met mijn hoge hakken op de vluchtstrook. Ik klom door het natte gras over de vangrail heen, om veilig te gaan staan. Ik liep een stuk het verkeer tegemoet om de gevarendriehoek neer te zetten, terwijl mijn date het reservewiel uit de kofferbak haalde.

Ik belde 112 voor de zekerheid, die direct de rijbaan afsloten door op het matrixbord een rood kruis te plaatsen. Zo was er een veiliger situatie om de band te vervangen. As snel kwam er een takelwagen, die ons begeleidde naar het eerstvolgende pompstation, waar de reserveband steviger kon worden opgepompt. Met natte voeten en schoenen stapte ik in en de weg kon vervolgd worden naar het museum.

De route naar de parkeerplek vlakbij de tram kwam hem ineens bekend voor. “Wacht even! Ik heb hier vlakbij gewoond, ik herkend de wijk! Even zien waar was het ook alweer? Het is wel meer dan twintig jaar geleden, het is best veranderd hier. Oh hier!” En ineens gooide hij het stuur om en reed tegen de rijrichting een rotonde op, om een afslag te nemen en de woonwijk in te rijden. Ik schrok me wild en greep het handvat boven het portier vast en zag een bestuurder van een andere auto, die juist de rotonde op wilde draaien verschrikt uitwijken.

Als een coureur reed hij door zijn vroegere straat en tien minuten later konden we parkeren vlakbij de tram. Toen hij de deur dichtgooide zei hij: “Oh ja, het slot werkt niet, ik hoop dat de auto er straks nog staat, want ik kan deze niet afsluiten.”

Ik besefte toen dat een juiste partner voor mij iemand is, waar ik ontspannen naast kan zitten in de auto en waar ik me veilig bij voel. Het museum was prachtig maar deze date en ik verschilden van elkaar als Dag & Nacht©.
https://www.kunstkopie.nl/kunst/mc_escher/tag_und_nacht.jpg

Wordt vervolgd, Cleopatra