Ook weer dank!

Afscheid kent geen grenzen

Alles stond in het teken van de bruiloft. Maanden van voorbereiding, jarenlang opgespaard geld - de prins op het witte paard had zich eindelijk bekend gemaakt. Rachida was altijd het type meisje geweest dat van een grootse bruiloft droomde. Ze kon haar geluk niet op. Ze had niet alleen een man met een baan aan de haak geslagen, maar ook nog eens één die in Nederland woonde. Of misschien had hij juist een vrouw uit het vertrouwde vaderland aan de haak geslagen. Wie zal het zeggen? Voor Rachida telde alleen dat ze eindelijk met haar geliefde zou zijn, in het rijke laagland. De rest kon haar weinig schelen.

Haar vader keek het met lede ogen aan. Nog even, en hij zou zijn meisje het huis zien verlaten- overgeleverd aan het lot van een of andere avonturier uit Europa. Hij herinnerde zich haar geboorte nog als de dag van gisteren. Intussen was ze oud genoeg om zelf een gezin te verzorgen. Gelukkig had hij zonen die voor hem zorgden. Zijn dochter zou de ellende ontvluchten, maar eenzaamheid in een paradijs is uiteindelijk ook maar eenzaam.

Nee, van zijn aanstaande schoonzoon verwachtte hij niet al te veel. Hij had het niet zo op de snelle jongens uit het dorp die hun heil buiten de grenzen zochten. Hij hoorde de verhalen in het dorpscafé. Over hoeveel blonde vrouwen ze hadden, hoeveel bastaardkinderen er rondliepen in dat verre land. Zo’n man had hij nooit voor zijn dochter gewenst. Maar helaas. Tot over haar oren verliefd, hoteldebotel, vlinders in haar buik- haar tegenhouden was onmogelijk. Ellende, geen hoop, geen toekomst; haar laten gaan was noodzakelijk.
De bruiloft zou over een week plaatsvinden. De zomer daalde in oververhitte glorie neer op het land. Haar aanstaande zou de volgende dag ook neerdalen. Rachida bracht de dag door op het strand. Voor het eerst besefte ze dat ze dit allemaal zou gaan missen. Zonsondergang aan de kust, met blote voeten door de uitgeraasde golfjes lopen, vijgen plukken, dromen over de overkant van de oceaan-dit zou allemaal eindigen. Haar vader…wie zou voor haar vader zorgen? Hij werd ook een dagje ouder.

De bruiloft was al over het hoogtepunt heen. De buren waren na de feestmaaltijd al terug naar huis gekeerd. Familieleden brachten voor de zoveelste keer hun felicitaties en zegeningen over. Vader wist dat zijn meisje niet meer van hem zou zijn. Daar kon hij mee leven. Deze dag zat er al vanaf haar geboorte aan te komen. Waar hij niét mee kon leven bleef ongezegd. Maar toen hun blikken elkaar troffen, zeiden de tranen genoeg.
-BBA

Heel mooi Bilal! (B.B.A.)

Wandelaar vanavond las ik pas je fenomenale uiteenzetting over wandelen en wandelaars van 2 maart j.l.

Van genoten!

Thank you Jason82🫡

Deze zomer draaien er in meerdere filmhuizen de films van meester regisseur Akira Kurosawa. Zijn films in de bios zien is echt een beleving. Ik heb ooit in New York zijn film High & Low op het grote scherm kunnen zien. Helaas is het zo dat ik zo goed als niemand ken die het ook interessant vindt , maar voor de geïnteresseerden: ik deel hieronder een artikel dat ik rond 2010 voor magazine AniWay heb geschreven over Akira Kurosawa:

De samurai van de Japanse cinema – Akira Kurosawa

Sergio Leone, George Lucas, Francis Ford Coppola… grote namen in de filmindustrie. Allemaal zijn ze op hun manier revolutionair te werk gegaan. Sergio Leone maakte naam met zijn spaghettiwesterns, wat ook voor een flinke stimulans zorgde in de carrière van Clint Eastwood. George Lucas schiep hét sciencefiction-epos met Star Wars, toentertijd ongekend qua special effects. Francis Ford Coppola bewees dat het medium film in staat was om epische, tijdloze kunst te zijn met The Godfather. Geen kleine jongens dus. Het interessante is dat deze drie heren in ieder geval één ding met elkaar gemeen hebben: allemaal zijn ze op hun eigen manier geïnspireerd door de Japanse cineast Akira Kurosawa.

Deze Japanse filmregisseur, filmproducent en scenarioschrijver heeft tijdens zijn lange carrière vele onvergetelijke films gemaakt. Zijn eerste productie zag het licht in 1941, zijn laatste in 1993. Kurosawa’s werk biedt veel kennis van de Japanse cultuur en grootse, epische actie.

⸻

Jeugd en opleiding

Akira Kurosawa werd op 23 maart 1910 in Tokyo geboren. Zijn vader was directeur van een militaire academie, zijn moeder was huisvrouw – een hele opgave met acht kinderen. Akira, de jongste thuis, was gek op Amerikaanse westerns van John Ford. Hierdoor zou hij later een aantal films maken die, hoewel geen westerns, wel dezelfde sfeer uitademen: dorpen die leeglopen wanneer bendes elkaar bevechten, sheriffs die de boel bedonderen, enzovoort. Het grappige is dat Kurosawa’s werk op zijn beurt weer de nodige westerns heeft beïnvloed.

De keuze voor het regisseurschap volgde op de uitnodiging van een vriend om eens bij een regisseursopleiding te komen kijken. De docenten waren allemaal professionele filmregisseurs en cameramensen, werkzaam bij de grote Japanse filmstudio Toho. Kurosawa viel de docenten op en kreeg op 26-jarige leeftijd de kans om als assistent-regisseur mee te werken aan een film. Hij greep die kans zonder te twijfelen en leerde zo alles wat er te leren viel op het gebied van filmmaken.

⸻

Moeilijke start

Kurosawa begon zijn carrière in een moeilijke periode waarin Japan een grote rol speelde: de Tweede Wereldoorlog. De regering bemoeide zich enorm met de inhoud van alle vormen van media, waaronder films. Enkele van Kurosawa’s eerste films bevatten dan ook overwegend nationalistische thema’s en neigden daardoor naar propaganda.

Hoewel het niet zijn keus was, had Kurosawa weinig bezwaren. Hij gebruikte deze films enkel en alleen om zijn vaardigheden verder te ontwikkelen, waardoor hij met verschillende jonge kunstenaars in aanraking kwam. Na de oorlog leerde Kurosawa de grote Japanse acteur Toshirō Mifune kennen. De samenwerking en de chemie tussen deze twee heren is met recht legendarisch te noemen: beiden hebben met elkaar hun allerbeste werk afgeleverd. De zestien grote films die dit duo tussen 1948 en 1963 maakte, zouden de Japanse cinema over de hele wereld bekend maken.

⸻

Rashomon

De film die Akira Kurosawa zélf bekend zou maken in het Westen was Rashomon. Deze film wordt gezien als de eerste kennismaking van het Westen met de Japanse film. Rashomon won de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië en de eerste Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

Rashomon stamt uit 1950 en haar invloed is tot op de dag van vandaag nog te zien. De kijker krijgt vier versies van de moord op een samurai te zien, verteld door mensen die allen beweren getuige te zijn geweest van dezelfde moord. Maar de verhalen verschillen zo sterk van elkaar dat je nooit het gevoel hebt dat je steeds naar dezelfde gebeurtenis kijkt.

Deze vertelwijze, waarbij een verhaal van verschillende kanten wordt belicht, is nu gemeengoed, maar was destijds volstrekt onbekend. Wat de meeste indruk maakt, is de manier waarop de verhalen van elkaar verschillen. De kijker komt er niet achter wie het bij het rechte eind heeft. Alle vertellers beweren de waarheid te vertellen, en alle verhalen zouden ook waar kunnen zijn. Op deze manier toont Kurosawa aan hoe relatief het begrip ‘waarheid’ is. Iedereen past de waarheid op de een of andere manier een beetje aan, of bekijkt deze door een bepaalde bril. In Japan, waar men lange tijd gewend was om ‘de waarheid’ middels propagandafilms voorgeschoteld te krijgen, sloeg de film dan ook in als een bom.

⸻

Seven Samurai

Vier jaar later, in 1954, zou Akira Kurosawa zijn bekendste film maken: Shichinin no Samurai, ook wel bekend als Seven Samurai. Zoals veel films van Akira Kurosawa speelt ook Seven Samurai zich af in het feodale, 16e-eeuwse Japan. Rondtrekkende bendes plunderden oogsten van boerendorpen. Na een vergadering besluit de dorpsoudste dat de boeren op zoek moeten gaan naar vijf– nee, zeven – werkloze samurai om hen te beschermen.

De samurai zijn in deze tijd van hongersnood bereid om voor drie kommen rijst per dag te vechten. Ze bereiden de dorpelingen voor op de volgende aanval van de wrede roversbende door de mannen gevechtstraining te geven. Ook bepalen ze een oorlogsstrategie waaraan iedereen zich dient te houden. In afwachting van de beslissende slag lopen de spanningen tussen de samurai en de boeren soms hoog op.

Een film als Seven Samurai kom je zelden tegen. Dit drieënhalf uur durende epos heeft alles wat een klassieker moet hebben. Kurosawa nam de tijd om de persoonlijkheden van alle zeven samurai uit te diepen, waardoor ieder van hen een eigen, herkenbaar karakter kreeg. De film geeft ook een goed beeld van de lage positie die de boeren hadden in het 16e-eeuwse Japan. Met zijn duur van 207 minuten kan Seven Samurai mogelijke kijkers afschrikken, maar de film verveelt geen moment. Je zou de film in drie stukken kunnen verdelen: de zoektocht naar de samurai, de voorbereidingen en de indrukwekkend gefilmde veldslag.

Animeliefhebbers opgelet: de animeserie Samurai 7 is gebaseerd op Seven Samurai. Hoewel het verhaal en decor zijn aangepast, weet Samurai 7 aardig in de buurt te komen, mede dankzij de goed uitgewerkte personages.

⸻

Yojimbo

Het is onmogelijk om hier alle goede films van Akira Kurosawa te bespreken, dus sluit ik af met Yojimbo. Deze film mag eigenlijk niet ontbreken in de lijst van favoriete samuraifilms. Yojimbo gaat over een samurai die een dorp bezoekt waar twee bendes het tegen elkaar opnemen. Hij besluit beide partijen uit te spelen, met als doel het dorp van hen te bevrijden.

Het verhaal inspireerde zowel Sergio Leone’s A Fistful of Dollars als talloze andere films. Leone nam zelfs het script over, waardoor een juridisch conflict ontstond dat Sergio Leone nooit echt gewonnen heeft.

⸻

Anti-traditioneel

Kurosawa maakte ook films over andere onderwerpen dan samurai, maar het 16e-eeuwse Japan bleef een bijzondere aantrekkingskracht op hem uitoefenen. Hij was echter juist kritisch tegenover de oude Japanse tradities. Films over deze periode boden hem de kans om de geschiedenis te ontrafelen en zijn kritiek op een creatieve manier te uiten. Naar het schijnt stamde Akira Kurosawa zelf uit een samuraigeslacht. Of dat waar is, weet ik niet, maar hij was in ieder geval voor honderd procent de samurai onder de filmregisseurs.

De ‘samurai’ Akira Kurosawa overleed op 6 september 1998.

Bilal Ben Abdelkarim

Wat is er eigenlijk geworden van Anyway?

Helaas bestaat het niet meer. In de periode dat ik als een verslaafde anime keek en manga verslond had ik een abonnement. Ik heb toen twee artikelen voor ze geschreven, Akira Kurosawa en Haruki Murakami. Toen ik een beetje klaar was met anime verloor ik het uit het oog. Ze zijn inmiddels denk ik een jaar of twee geleden gestopt.

Wat zijn “schrijfstrijders”?
Schrijfstrijders zijn mensen die zich inzetten om leerlingen weer te leren schrijven met de hand, en om minder te steunen op het gebruik van beeldschermen in het onderwijs.
Ze steunen zich op wetenschappelijk onderzoek, en uit eigen ervaring meen ik dat ze gelijk hebben.
Ik heb een paar jaar Japans geleerd, en dat was allemaal online en dus met beeldschermen.
De oefeningen werden uiteindelijk een soort videogame, waarbij je zo snel mogelijk iets herkende en ergens op klikte, maar eenmaal het spelletje voorbij was, bleek ondanks de herhaalde hoge scores dat ik er in de praktijk toch niets van terechtbracht.
Toegegeven, Japans is een moeilijke taal, maar waarom kon ik dan de tekens voor noord, zuid, oost en west niet eens herkennen, laat staan zelf schrijven? Het is niet alsof dergelijke tekens zo’n drempel vormen.
Daarom heb ik later ook een boek gekocht, zodat ik de letters met de hand moest neerzetten.
Dus, ja, de schrijfstrijders hebben gelijk.
Ik heb gisteren contact gelegd met Marc de Bel, een van de ondertekenaars van de open brief van de schrijfstrijders, die stellen: “Als we in ons vooruitgangsenthousiasme de basisvaardigheden niet meer aanreiken, ondermijnen we de ontwikkeling van het concentratie-, ons redeneer- en ons kritisch denkvermogen. Dat zou wel eens tot een algemene fall-out in het denk- en leerproces van onze jongeren kunnen leiden.”
En ze hebben gelijk: de digitalisering is veel te ver doorgeschoten, niet alleen doordat we als mensen vaardigheden beginnen te verliezen – het punt van de schrijfstrijders – maar ook omdat de negatieve milieu-effecten ervan enorm worden onderschat doordat de vervuiling wordt weggemoffeld. Die vervuiling bestaat vooral uit mijnbouw en een enorme afvalberg van afgedankt digitaal materiaal, waar je niets meer mee kunt doen wegens “verouderd”.
Je kunt de open brief die werd verzonden naar schooldirecties, bedrijven en overheden mee ondertekenen op deze website: Aurora Schrijfstrijder

Ik heb een nieuwe baan. En ik ben best wel enthousiast. Hier een inkijkje: Nationale week van Lezen en Schrijven. Les bijwonen.

(Dit is een eenmalig dingetje. Het liet zich even niet anders vertalen naar BM.)

Gefeliciteerd Donkerwoud

Alleen heb ik bewust bepaalde sites als LinkedIn niet meer en kan helaas niet méer lezen.

Poëzie brengt ons bij elkaar. Vanuit mijn functie als consulent bij Sagènn had ik het voorrecht om een bijzondere les bij te wonen. NT2-docenten Hans Slooter en Ellen Vermeersch gaven hun eigen invulling aan de nationale Week van Lezen en Schrijven.

Onze cursisten moesten zogenaamde 'elfjes' schrijven om op een toegankelijke manier poëzie te bedrijven. Dit rijmschema bestaat uit elf woorden op vijf dichtregels.

Om te dichten hoef je niet helemaal de taal te spreken. Je moet voelen en ervaren. De wereld aanschouwen vanuit jouw eigen manier van kijken. Is het niet zo dat elke dichter zoekt naar woorden om die ingewikkelde werkelijkheid te kunnen vatten?

Ik heb schitterende voordrachten gehoord over het einde van de zomer en het plezier van de Nederlandse les. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik iemand achterin de klas 'de bladeren dansen in de wind' hoorde zeggen. Een dichter in de dop die hard op weg is om onze mooie taal te leren.

Overigens had de cursist achter mij het slim bekeken, want die koos het onderwerp 'Familie' en schreef toen zijn eigen familiebanden op. Vader, moeder, oom, neef, nicht, zoon, etc. Misschien niet poëtisch, maar wel lekker efficiënt. Zo moet de Nederlandse taal soms ook zijn.

Zie mij trouwens ook nerveus in de les zitten, want met een studie als Literatuurwetenschap moet je zelf natuurlijk een mooi gedicht bij elkaar kunnen rijmen. Of het is gelukt moet je maar aan Hans en Ellen vragen.

Uiteindelijk zijn we allemaal bang dat anderen onze taal niet mooi vinden.

Ik ben toch een beetje trots op onze cursisten, die steeds weer een onzekere sprong in het diepe moeten wagen. Afwijzing. Vervelende mensen die je steeds verbeteren. Onbegrip. Ze doen zo hard hun best om gehoord te worden. En toch doen ze het maar wel!

Eigenlijk verschillen we niet zoveel van elkaar.

Heel mooi Donkerwoud

Ook ik heb ervaren tijdens het geven van (gast)lessen in een andere context dat laagdrempelige ‘elfjes’ prachtige poëzie brengen. Zowel in alle eenvoud als bij heel taalgevoelige mensen

Daarin moiet ik je toch teleurstellen: bladeren die dansen in de wind is geen originele uitdrukking.

Het is niet alsof ik daar Piet Paaltjens of Slauerhoff had verwacht.

Wat ik van Donkerwoud begrijp geven NT2 (Nederlands als tweede taal) docenten deze lessen. Mensen die de Nederlandse taal (nog) niet helemaal machtig zijn krijgen een laagdrempelige opdracht krijgen een ‘gedichtje’ te schrijven.

‘Bladeren die dansen in de wind’ is wellicht niet origineel maar moet je het denk ik in de gehele context/opdracht lezen.
Hoe dan ook roept de zin (zij het minder origineel) m.i. iets op … zo makkelijk is het Nederlands nu ook weer niet …

Klopt.

Ik ben eens gaan zoeken:

Dansen in de wind,
Cobi
13 oktober 2014

My Place of Peace mijn gedichten » Blog Archive Dansen in de wind - My Place of Peace mijn gedichten - myplaceofpeace.com

S. geeft jongen slecht geïmproviseerde bommen en zegt je moet wel eerst even oefenen in bos.

‘Deze jongen droomt van bommen dat hebben we gehoord van iemand die we kennen, kan jij even een paar gaan brengen.’

Waar woont ie dan.

‘Dat weet die iemand ook.’

S. gaat aan de deur en hoort jongen door het raam met zijn moeder bellen ‘mam, ik ruik de hele dag stront in heel de flat en ik weet maar niet waar het vandaan komt.’

Jongen klapt uit elkaar maar blijft leven door systeem waar alleen hoofd wordt gered ‘snel zijn hoofd in de koelbox’ en aangesloten op een PC voor een dialoog.

Blijft eerste maanden alleen gillen en gorgelen ‘doe nou eens rustig, we willen alleen maar even met je praten.’

Leve de man van de SRV van je hiep hiep hiep hee hoereee.

Of zoiets.

De kogel kwam van nichts.

Met leren tasjes en latex en laarzen en zo.

En wie heeft het niet ooit meegemaakt wij allemaal wel denk ik.

Schrale boys die je willen neersabelen.

Onomkeerbaar roterend in chronisch onvermogen ziet ie jou daar weer rond dartelen altijd high altijd fly machtig sprankelend en onbevangen.

Begint zijn bovenlip te trillen en zijn mondje te ratelen.

In zijn stoutste droom:

De brute destructor.

Hoogstpersoonlijk aan het roer van de terreur die onze harten teistert tot in het oneindige.

Maar dromen daar blijft het bij voor ze helaas.

https://i.postimg.cc/hjtyQdGC/IMG-0959.jpg
https://i.postimg.cc/4xrs5XcQ/IMG-0958.jpg
https://i.postimg.cc/Ssc6sQL0/IMG-0956.jpg

De killer met de kinkhoest kenker.

Ben exalted in de galaxy this does not affect me.

Action man in many facetten.

Hij is sjaak hij is aardappel raper.

Vriendin sloopt per ongeluk special edition packaging bij het pakken van whiskyfles.

‘Weet je wel wat die gekost heeft, man, 238 piek!’

Mondje blijft mij vergelijken met Piet Mondriaan.

De art is het schip.

Ze is daadwerkelijk ultra majestic.

Gaat ie weer, Big Mike Stevenson in z’n straaljager.

De killer gillen in zijn stinkvoet kerker.

Ben geen bitch in de kitchen.

De lijstduwer

Hij had ja gezegd. Stom, achteraf. Natuurlijk, zijn vader was van de partij, zijn grootvader had nog tegen Franco gevochten en nooit was er thuis de vraag gesteld waar je op ging stemmen. De partij, dat was vanzelfsprekend. Maar er was veel gebeurd. De jaren waren voorbijgegaan. Het echte debat was verstomd. Er was steeds minder over gebleven om voor te strijden. De arbeider kon een kleurentelevisie kopen en een Opel Kadett. En de Varagids werd omgeruild voor dat handige Troskompas. Die betere wereld met gelijke kansen voor iedereen, ach, was dat niet een verhaal van vroeger? Was dat niet een manier geweest om je aan het lijntje te houden? Zelfs de eens zo bevlogen vakbondsman had de partij ingeruild voor een baantje bij Shell. Daar had hij een bittere nasmaak aan overgehouden. Jarenlang had hij bij iedere verkiezing staan twijfelen in het stemhokje. Zijn rode potlood bewoog zich langzaam langs de lijsten met namen die hij niet kende. Maar rood was het potlood, dus …
Dat waren zo van die gedachten die door zijn hoofd spookten. De politiek. Het was zijn vak niet, maar hij werd gevraagd. Als thrillerschrijver was hij een tijdlang best succesvol geweest. Vrij Nederland zette hem ieder jaar weer hoog op de lijst. En ieder jaar slaagde hij er toch maar in een nieuwe titel aan zijn trouwe lezers voor te leggen. Hij had het vak in de vingers. Het meest ingewikkelde plot zette hij in elkaar in twee dagen. De rest was uitwerking. En altijd weer had hij een sociaal element in zijn boeken ingebracht. Ook een dader was immers een mens. Hij was drieënzeventig, maar was nog niet van plan te stoppen. Bovendien, dat kon hij ook niet, want zijn pensioentje was te klein om zijn niet onaardige woning in het Gooi te blijven bekostigen.

Tot dat moment van het eerste hartinfarct. Zijn wereld stortte in. Of eigenlijk was zijn wereld al ingestort. Het ging al een tijdje niet zo goed meer met hem. Hij was moe, onverklaarbaar moe. Moe ook van dat hele gedoe van presteren en iemand zijn. Hij had zich buiten de schijnwerpers van de TV weten te houden, sloeg deelname aan boekenprogramma’s beleefd maar resoluut af. Verscheen al jaren niet meer op het Boekenbal. Daarmee had hij zich het etiket ‘eigenzinnig’ op de hals gehaald. Hij was een mysterie geworden. Ook voor zichzelf moest hij toegeven. En dat had hem nog populairder gemaakt. Een ikoon van progressief lezend Nederland. Ach, wat had hij daar een hekel aan gekregen.

En nu was daar dat telefoontje van zijn oude vriend. De lijst (over de partij werd al niet meer gesproken) had zijn hulp nodig. Want het zag er in de peilingen nog niet zo florissant uit. Natuurlijk, de lijst bestond nog niet zo lang en dan moesten de kiezers daaraan wennen. Pas over een paar jaar zou de winst van de lijst verzilverd kunnen worden. Dat was eerder gebeurd. Maar een bekende naam, van een onverdacht principiële en geliefde auteur, een man die wist waar hij stond, moest het zetje omhoog kunnen geven wat zo nodig was om de Grote Gerben voorbij te kunnen streven in de peilingen.

Tja, de Grote Gerben. Hij gruwde ervan. Hij zou zijn steentje bijdragen. Als lijstduwer. En op de kandidatenlijst vond hij zijn naam. Onderaan, met Huizen als woonplaats. Dat had hij even laten veranderen. Blaricum was hem te elitair. En vanaf dat moment was het gedaan met de rust. Gek werd hij er van. De telefoontjes, de mailtjes, de brutale verslaggevers aan de deur en dan de campagnedagen, met foldertjes over de markt van Hoorn en Purmerend om de verloren zieltjes terug te winnen. Voor de goede zaak, natuurlijk. Maar het kostte hem steeds meer moeite. De spijt. Hij voelde zich erin geluisd. Toen kwam die avond. Bleek en bezweet kwam hij thuis na een te lange dag campagnevoeren in een winderig winkelcentrum. Hij plofte neer op zijn bank, wilde de afstandsbediening pakken. Het slotdebat. Het lukte hem niet meer. Een drukkende pijn op zijn borstkas herinnerde hem direct aan wat hij nog geen twee jaar eerder had meegemaakt. Hij voelde zich zweven, drukte nog 112 in op zijn telefoon maar kon geen woord meer uitbrengen. De klok tikte, het was verder stil in huis. Wintertijd, donker en verlaten. Buiten, in zijn tuin, riep iemand iets als ‘hoerenjong’. Hij hoorde het al niet meer. Hij had gestreden. Zijn laatste boek geschreven.

Elvis jurylid fan van Elvis Presley met vreemdgaan schandaal ‘erectieproblemen’ zegt ie ‘slappe zangers hebben ‘m slap hangen’ lacht S. haha.

I am the best friend of women ever.

‘Het condoom was gestolen.’

Pornobedrijf gespecialiseerd in filmpjes van gasten die een ontvangen terwijl ze een sigaar roken.

Jurylid met weinig imponerende solocarrière mediocre siso en dj shit.

Cover van ‘I can’t help falling in love’ uitgejouwd en afgebroken door ingehuurde goons die allemaal een kaartje hebben gekocht.

‘Zie je ook moeite doen om je gouden tanden expliciet aan de camera te tonen, ben ik niet van gediend.’

Vreemdgaan schandaal uitgelokt en uitgelekt door de bizmizz.

Optreden Elvis ineens uitverkocht normaal niet eens halve zaal vol hij helemaal blij.