menu

De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:
avatar van Jason82
Geweldig Pageturner! Heel veel succes en plezier gewenst!

avatar van psyche
psyche (crew)
Wat goed Pageturner Succes!!

avatar van psyche
psyche (crew)
Dagkamer

De trein vertrekt uit het station, gaat harder rijden tot de wielen een gelijkmatige candans bereiken. In een hoek van een tweedeklascoupé toetst ze op een gedateerde inklapbare telefoon een nummer in, heel geconcentreerd kijkt ze naar een briefje op het tableau bij het raam. Het nummer stond op het bord voor een hotel. Ze is vijfendertig en heeft blosjes en sproetjes op haar wangen. Ze schuift haar rode krullen achter haar oren. “Hallo, ik vraag me af of ik bij jullie een dagkamer kan boeken voor volgende week maandag? Nee, ik wil niet de avond ervoor er al zijn, alleen voor maandag vanaf een uur of tien. Lunch of diner? Uuuhm, dat weet ik nog niet. Ik weet niet wat mijn afspraak wil. Mag ik dat maandag zeggen? Dankuwel. O, o.k., aanstaande maandag niet, over twee weken wel. Goed ja, als het maar op een maandag is. Ja, tot maandag over twee weken om tien uur dus. Doei.” Ze klapt de telefoon dicht en stopt het kleine toestel met ronde randen in het linnen tasje en bestudeert haar nagels. Zal ze ze over twee weken zondags lakken? Heeft ze nog wel nagellak? Straks even naar de HEMA.

Maandagochtend twee weken later heeft ze thuis uitgebreid alle hangertjes in haar kast heen en weer geschoven. Na lang wikken en wegen heeft ze voor een pastelgroene blouse uit de kringloop gekozen en erna wel tien keer voor de spiegel gestaan. Achterkant o.k. Zijkanten? Ze hoeft haar platte buik niet in te houden, de blouse valt soepel omlaag. Aan de voorkant ziet ze hoe de kleur op haar ogen lijkt, alleen zijn die wat donkerder. Ze borstelt haar haren en bekijkt haar nagels nog eens, gelakt lijken ze net wat langer. Ze heeft al twee weken niet gebeten. “Ja hoor, daar heb ik wel wat voor,” zei de vrouw bij de drogist. Ze pakte een wit-rood doosje en las hardop voor: “Nagelbijten en Duimzuigen.”
Hij hoeft dat niet te weten. Ze wil er alleen zo goed mogelijk uitzien, ze heeft al zo’n vervelend gevoel bij haar maag, net zoals vroeger wanneer ze op schoolreisje ging, of als ze bij de tandarts is. Eenmaal in het hotel kijkt ze nog een paar keer in de spiegel. Naar het bed dat best groot is. Zo’n groot bed heeft ze nog nooit gezien. Als hij de kamer maar goed vindt. Hun afspraak was totaal onverwacht. Ze begreep niet goed wat hij bedoelde met ‘neutrale plek”. Ze kijkt naar het bureautje. Naar de stoeltjes en het tafeltje. Ze schuift de stoeltjes iets dichter naar elkaar toe, het tafeltje iets naar voren en gaat zitten. Moet ze met haar benen naast elkaar zitten of kan ze ze beter over elkaar heen slaan? Terwijl ze afwisselend beide opties uitprobeert wordt er op de deur geklopt.

Hij is veel langer dan zij, zijn haren donker met grijs er doorheen. Zijn ogen zijn ook grijs en lijken net als zijn mond altijd te lachen. Boven zijn bovenlip en bij zijn kin ziet ze een schaduw van piepkleine stipjes. Hij kijkt vriendelijk. Eigenlijk is hij altijd vriendelijk maar waarom is ze nu dan zo zenuwachtig? “Ik wist niet zeker wat je bedoelde met neutrale plek, is dit goed?” Hij knikt, trekt zijn jas uit en legt hem op het bed. De hoed die hij draagt er bovenop. Het koffertje zet hij op het bureautje. Hij draagt anders nooit een hoed. Ze had hem ook nog nooit in een spijkerbroek en shirt gezien. Hij draagt altijd een pak als ze werken. “Zullen we eerst wat drinken?” vraagt hij en kiest een van de stoeltjes. Ze hoeft niet na te denken over hoe ze gaat zitten. Ze slaat haar benen over elkaar, net als hij. Hun voeten raken elkaar aan. Ze giechelt. “O, sorry. Ja, lekker. Ja, doe maar. Ik heb nog niets voor tussen de middag besteld. Wil jij?”
“We zien wel hoeveel tijd we nodig hebben vandaag.” Zijn voet tikt weer tegen de hare aan, hij lijkt het niet te merken. Het tandartsgevoel komt weer omhoog. Ze slikt. Ze wil zich niet meer zo voelen. Maar zonet, toen hij bij het bed stond en knikte dat de kamer goed was leek het of hij wat anders wilde zeggen.

Toen zijn koffiekopje en haar theeglas leeg waren ging hij staan. “Ben je er klaar voor?” Ze knikt, maar het tandartsgevoel is nu zo erg dat ze wel kan huilen. Ze ziet hoe hij zijn jas en hoed ophangt bij de kast naast de deur. De sloten van het koffertje klikken. Ze ziet hoe hij verschillende spullen op het bed neerlegt. “Jij mag kiezen… Waarmee wil je beginnen?”
Ze kijkt naar het leesboek, een notitieblok en pennen; een telefoon en een laptop zoals ze die op het werk ook hebben. Haar lip trilt. “Hoe wist je het? Hoe wist je het nou?” Hij gaat weer zitten. Schuift zijn stoel wat verder, zijn benen naast elkaar. Hij spreekt rustig en zacht en toch precies luid genoeg om hem te verstaan.
“Toen je over je leesbril begon, wist ik het bijna zeker. Je bent nog jong, Lotte, ik dacht hè, nu al? En de formulieren die je aan het eind van de dag moet invullen, toen ik een paar nog eens bij je neerlegde leek het alsof je ze niet las. De mails waarop je geen of alleen met enkele woorden antwoord gaf. Ik dacht ineens aan mijn buurman, hij heeft moeite met alles wat digitaal is, met het invullen van formulieren. Soms help ik hem. Ik dacht, ik vraag haar gewoon “Hoe is het om de formulieren in te vullen? Hoe is het om met de computer te werken?”
“Ik schaam me zo…”
“Dat is nergens voor nodig.”
“Ik wil het zo graag leren …”
“Ja. Zeg maar waarmee je wilt beginnen.”

(Bovenstaand verhaal is een oefening zoals enkele schrijvende dames en ik soms voor elkaar bedenken. Het gegeven van het telefoongesprek in het begin van dit verhaal – het informeren naar een dagkamer en tijd - hoorde één van de dames werkelijk in de trein, de rest is mijn uitwerking uit de losse pols. Wie volgt? Wie heeft een variatie op dit gegeven?).

avatar van Donkerwoud
Niet alleen willen zijn met mijn gedachten. Drank verdooft. Het mobieltje verstrooit. Sociale media een slap substituut voor menselijke warmte. Twitter kwettert door mijn geest met absurditeit, kijf en harde grappen. Facebook voelt als een veilige koestering in een eeuwige roep om bevestiging. Instagram is hersenloos scrollen langs mooi of schattig. Gemakkelijk en zonder risico verdwijnen in een veilige cocon.

Maar met mijn veranderende lichaam wil ik ook mijn onrustige geest aanpakken. Niet offline verdwijnen door continu online te zijn. Meer betekenisvolle contacten met nieuwe mensen. Erop uitgaan in plaats van blijven hangen in het bekende. Risico's nemen. Meer boeken lezen in plaats van inwisselbare meningen hebben over alles en niets. Meer tijd met mezelf en me niet meer vastbijten in digitale gokmachines die het leven eerder in de weg staan dan verrijken.

Laat 2023 het jaar zijn dat ik een volgende verslaving achter me laat. Ik heb al bewezen dat ik die kracht in mezelf kan vinden. Geluk is in het hier en nu te vinden. Offline.

avatar van eRCee
Donkerwoud schreef:
Geluk is in het hier en nu te vinden. Offline.

En op Boekmeter.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:32 uur

geplaatst: vandaag om 03:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.