menu

De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:

avatar van Sol1
Sol1 (crew)
geplaatst:
the Cheshire cat
...concurrentie voor Snoopy?...

avatar van the Cheshire cat
geplaatst:
Haha, ja!

avatar van Kronos
geplaatst:
Ergens in de jaren negentig kon je een verhaaltje van maximum 500 woorden naar een krant sturen, weer niet meer welke. Inmiddels heb ik wel wat geschrapt en bijgeschreven. Het zijn nu 517 woorden.

-------


Een Ongeval om de Hoek


Al drie kwartier zit ik te wachten. Het broeikaseffect laat zich voelen in ’t kwadraat hier in de auto. Ze zou zich toch haasten?! “Vijf minuutjes, kale”, klonk haar door de nicotine aangetaste stem uit die godvergeten stinkbek.

Lang geleden, toen ik nog een weelderige haardos had was haar stem helder als glas geweest, haar adem, een briesje van bloesem in de prille lente. Maar glashelder werd glashard en de geur van het voorjaar asbaklucht.

Kon ik hier maar gewoon wegrijden, tot diep in de veilige nacht. Eenzaam over een oranje verlichte snelweg zweven op het gedempte trompetgeluid van Miles Davis. Ik zou mijlenver reizen, ergens een bescheiden huisje kopen en een brave hond om het met me te delen.

Maar dat is onmogelijk zolang zij leeft. Ze zou achterna komen om me te koeioneren. Vandaar dat ik haar nu om het hoekje moet helpen. Je begrijpt wel, haar pijp doven met groene zoden. Het probleem echter is dat zij geen pijp rookt en groen is onvindbaar hier in ’t stad. Dan rest alleen de hoek nog. Een beetje gruwelijk, dat wel. Maar een man moet doen wat een man moet doen.

Dus gaan we vandaag picknicken, boven op het dak van het flatgebouw van onze flat. Daar vormt zich namelijk een schitterende hoek. Uiterst geschikt om iemand om te helpen. Met behulp van een achteloos achtergelaten bananenschil bijvoorbeeld. Ik heb alles tot in de puntjes geregeld. Een etentje in de ozonlucht met als afloop het hoekje.

Slechts een ding ben ik vergeten. Een rieten mand voor de broodjes. Een doordeweekse mand is niet goed genoeg voor haar. Zij moet er een van echt riet hebben. Essentieel voor de romantische sfeer van een picknick. Alsof ik, die al jaren onder de knoet word gehouden, ooit iets als romantiek zou kunnen ervaren in het bijzijn van mijn despoot. Herinner je de keer dat ik in alle naïviteit dreigde haar te zullen verlaten. Ze heeft me toen een week létterlijk aan de leiband gelegd, aan een boom midden in een verlaten bos. Zo kon ik eens voelen hoe het zonder baasje zou zijn.

Meer dan een uur nu. Waar hangt dat mens verdorie uit?!! Ze kan waarschijnlijk geen keuze maken uit het grote aanbod manden. Enfin, sereen blijven is de boodschap. Wachten maar …

… Toen zij na vele dagen nog niet kwam opdagen ben ik uit pure ellende alleen gaan picknicken. De hoek? … die heb ik maar voor eigen rekening genomen. Pas tijdens mijn val besefte ik het onnodige daarvan. Zij was immers uit mijn leven verdwenen. Maar als je het hoekje om bent is er geen weg terug. Al neerstortend glimlachte ik, want ik was toch maar mooi van haar af.

En net toen ik in mijn duizelingwekkende vrije val verwachtte een goddelijk wit licht te gaan zien aan het einde van de tunnel, drong een vreselijke stank mijn neus binnen en kraste een krijsend geschreeuw in mijn trommelvliezen: “Wat zit jij daar weer grijnzend te dagdromen, ouwe gek! Mijn voeten masseren. Nu!” Ik kon nog net de sloef ontwijken die ze naar mijn hoofd slingerde.

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Echte killers beginnen te hitten.

Het verhaal gaat nog verder.


avatar van Bilal030
geplaatst:
Een ZKV heet dit denk ik:


Appie ligt in elkaar gekrompen in de hoek van de gymzaal. Ze hebben hem weer te grazen genomen, de jongens uit zijn klas. Hij verstaat ze niet. Hij weet zijn juffrouw niet duidelijk te maken dat ze hem uitlachen en hij van de door zijn moeder gemaakte broodjes beroofd is . Daar waar de zon altijd scheen was hij een vrolijk kind, een populaire jongen. Een belhamel, altijd op zoek naar actie. Daarvan is niets meer overgebleven. Hier zijn de dagen bewolkt en nat.

Thuis durft Appie niets te zeggen. Bang een mietje genoemd te worden. Op school niet begrepen worden is genoeg onbegrip op een dag. Maar ook thuis is zijn stilte zachtjes te horen. Vader vertrouwt het niet. ‘Je zegt niets meer, Abdelhakim. Je blijft de hele dag in je kamer. Wat houdt je bezig?’

‘Niks, baba. Ik ben een beetje moe.’

‘Moe? Werk jij dan? School in Nederland bestaat alleen uit spelen. Als jij net als ik de hele nacht werkt dan pas mag jij zeggen dat je moe bent.’

‘Ik word moe van Hollanda. Ik weet niet wat ik hier moet doen.’

‘Wat zeg je? Moe van Hollanda? Moe van Hollanda! Vrouw! Je zoon hier zegt moe te zijn van Hollanda! Zijn we daarom hier naar toe gekomen, hond! Om jou te horen klagen? Ik stuur je terug. Sterf daar maar als een hongerige hond. Ondankbare kinderen heeft Allah mij gegeven.’

Appie besluit naar buiten te gaan. Hij heeft het gevoel nergens gewenst te zijn. Hij mist zijn vrienden, opa en oma. Buiten hangen meerdere jongens. Allemaal ergens voor op de vlucht, op zoek naar warmte. Een joint gaat rond. Het is er gezellig. Appie kletst weer als vanouds.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:47 uur

geplaatst: vandaag om 19:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.