menu

De Site / Gebruikers / Schrijf zelf eens wat

zoeken in:

avatar van Sol1
Sol1 (crew)
geplaatst:
the Cheshire cat
...concurrentie voor Snoopy?...

avatar van the Cheshire cat
geplaatst:
Haha, ja!

avatar van Kronos
geplaatst:
Ergens in de jaren negentig kon je een verhaaltje van maximum 500 woorden naar een krant sturen, weer niet meer welke. Inmiddels heb ik wel wat geschrapt en bijgeschreven. Het zijn nu 517 woorden.

-------


Een Ongeval om de Hoek


Al drie kwartier zit ik te wachten. Het broeikaseffect laat zich voelen in ’t kwadraat hier in de auto. Ze zou zich toch haasten?! “Vijf minuutjes, kale”, klonk haar door de nicotine aangetaste stem uit die godvergeten stinkbek.

Lang geleden, toen ik nog een weelderige haardos had was haar stem helder als glas geweest, haar adem, een briesje van bloesem in de prille lente. Maar glashelder werd glashard en de geur van het voorjaar asbaklucht.

Kon ik hier maar gewoon wegrijden, tot diep in de veilige nacht. Eenzaam over een oranje verlichte snelweg zweven op het gedempte trompetgeluid van Miles Davis. Ik zou mijlenver reizen, ergens een bescheiden huisje kopen en een brave hond om het met me te delen.

Maar dat is onmogelijk zolang zij leeft. Ze zou achterna komen om me te koeioneren. Vandaar dat ik haar nu om het hoekje moet helpen. Je begrijpt wel, haar pijp doven met groene zoden. Het probleem echter is dat zij geen pijp rookt en groen is onvindbaar hier in ’t stad. Dan rest alleen de hoek nog. Een beetje gruwelijk, dat wel. Maar een man moet doen wat een man moet doen.

Dus gaan we vandaag picknicken, boven op het dak van het flatgebouw van onze flat. Daar vormt zich namelijk een schitterende hoek. Uiterst geschikt om iemand om te helpen. Met behulp van een achteloos achtergelaten bananenschil bijvoorbeeld. Ik heb alles tot in de puntjes geregeld. Een etentje in de ozonlucht met als afloop het hoekje.

Slechts een ding ben ik vergeten. Een rieten mand voor de broodjes. Een doordeweekse mand is niet goed genoeg voor haar. Zij moet er een van echt riet hebben. Essentieel voor de romantische sfeer van een picknick. Alsof ik, die al jaren onder de knoet word gehouden, ooit iets als romantiek zou kunnen ervaren in het bijzijn van mijn despoot. Herinner je de keer dat ik in alle naïviteit dreigde haar te zullen verlaten. Ze heeft me toen een week létterlijk aan de leiband gelegd, aan een boom midden in een verlaten bos. Zo kon ik eens voelen hoe het zonder baasje zou zijn.

Meer dan een uur nu. Waar hangt dat mens verdorie uit?!! Ze kan waarschijnlijk geen keuze maken uit het grote aanbod manden. Enfin, sereen blijven is de boodschap. Wachten maar …

… Toen zij na vele dagen nog niet kwam opdagen ben ik uit pure ellende alleen gaan picknicken. De hoek? … die heb ik maar voor eigen rekening genomen. Pas tijdens mijn val besefte ik het onnodige daarvan. Zij was immers uit mijn leven verdwenen. Maar als je het hoekje om bent is er geen weg terug. Al neerstortend glimlachte ik, want ik was toch maar mooi van haar af.

En net toen ik in mijn duizelingwekkende vrije val verwachtte een goddelijk wit licht te gaan zien aan het einde van de tunnel, drong een vreselijke stank mijn neus binnen en kraste een krijsend geschreeuw in mijn trommelvliezen: “Wat zit jij daar weer grijnzend te dagdromen, ouwe gek! Mijn voeten masseren. Nu!” Ik kon nog net de sloef ontwijken die ze naar mijn hoofd slingerde.

avatar van Snuifdoos
geplaatst:
Echte killers beginnen te hitten.

Het verhaal gaat nog verder.


avatar van Bilal030
geplaatst:
Een ZKV heet dit denk ik:


Appie ligt in elkaar gekrompen in de hoek van de gymzaal. Ze hebben hem weer te grazen genomen, de jongens uit zijn klas. Hij verstaat ze niet. Hij weet zijn juffrouw niet duidelijk te maken dat ze hem uitlachen en hij van de door zijn moeder gemaakte broodjes beroofd is . Daar waar de zon altijd scheen was hij een vrolijk kind, een populaire jongen. Een belhamel, altijd op zoek naar actie. Daarvan is niets meer overgebleven. Hier zijn de dagen bewolkt en nat.

Thuis durft Appie niets te zeggen. Bang een mietje genoemd te worden. Op school niet begrepen worden is genoeg onbegrip op een dag. Maar ook thuis is zijn stilte zachtjes te horen. Vader vertrouwt het niet. ‘Je zegt niets meer, Abdelhakim. Je blijft de hele dag in je kamer. Wat houdt je bezig?’

‘Niks, baba. Ik ben een beetje moe.’

‘Moe? Werk jij dan? School in Nederland bestaat alleen uit spelen. Als jij net als ik de hele nacht werkt dan pas mag jij zeggen dat je moe bent.’

‘Ik word moe van Hollanda. Ik weet niet wat ik hier moet doen.’

‘Wat zeg je? Moe van Hollanda? Moe van Hollanda! Vrouw! Je zoon hier zegt moe te zijn van Hollanda! Zijn we daarom hier naar toe gekomen, hond! Om jou te horen klagen? Ik stuur je terug. Sterf daar maar als een hongerige hond. Ondankbare kinderen heeft Allah mij gegeven.’

Appie besluit naar buiten te gaan. Hij heeft het gevoel nergens gewenst te zijn. Hij mist zijn vrienden, opa en oma. Buiten hangen meerdere jongens. Allemaal ergens voor op de vlucht, op zoek naar warmte. Een joint gaat rond. Het is er gezellig. Appie kletst weer als vanouds.

avatar van mjk87
Herinnering aan Holland*

Denkend aan Holland
zie ik lange formaties
traag door oneindig
draaien gaan,
rijen ondenkbaar
van demissionairen
met Rutte’s glimlach
ze blijven maar staan,
en in de akelige
tijden van COVID
vele affaires
Ja daar gaat ons land,
D66,
Met de VVD,
En het CDA
in een grootsch verband,
een nog sociale
maatschappij wordt er langzaam
door grijze heerszuchtige
baasjes vermoord,
en in alle provincies
wordt het woord van de premier
met zijn eeuwige leugens
gevreesd en gehoord.

*Vrij naar Hendrik Marsman.

avatar van Snuifdoos
Als je platzak in je hart als Tristan tot stilstand kwam.

Iemand ergens zal moeten branden dan.

avatar van Snuifdoos
Echte killers beginnen te hitten.

Ik begin de thriller te spitten.

avatar van Pleun
Je vraagt je soms af
Wat is er toch loos
O nee, het is Snuifdoos
Niets aan het handje

avatar van Snuifdoos
Het is die maat van je moeder maar.

avatar van Donkerwoud
Rodana (1)

Misschien was het de gemoedelijke en onbezorgde sfeer. Misschien de relativerende humor van Mahmoud. Misschien de rust die fitnesslerares Rodana uitstraalt, als een klassieke Alexandrijnse: met haar combinatie van diplomatieke gastvrijheid, ruimdenkendheid en haar vrijgevochten karakter. Maar ik voelde me meteen thuis in haar veilige omgeving, waar mensen van verschillende niveaus en leeftijden bij elkaar komen om te trainen. Hotel Africana heeft een apart gebouw met een gym en een health spa. Rodana's gym ligt naast het benedenzwembad, waar vrouwen met islamitische zwemkleding mogen zwemmen (boven is dit niet toegestaan), en het grasveld waar vooral huwelijken worden gevierd. Ik heb zelf een haat-liefdeverhouding met dat opgeklopte feestgeluk. Soms is het ergerniswekkend als de weeë teksten van Amr Diab, Ed Sheeran, Pharrell Williams en Tamr Hosny woordelijk te volgen zijn in onze compound. Maar soms een klein geluk wanneer ik herdershond Alex uitlaat tussen de mannen in smoking of vrouwen in avondkleding. Een beetje reuring op een plek waar je 't anders moet hebben van de blaffende honden of de oproep tot het gebed.

Voor mij is het niet zo vanzelfsprekend om prettige gevoelens te hebben naar een gym. Een van de meest confronterende dingen aan mijn autisme is mijn fysieke onhandigheid. Houterige bewegingen. Moeilijkheden met fijne en grove motoriek. Evenwichtsproblemen. Maar ik vind 't ook moeilijk om mijn aandacht vast te houden bij fitnessopdrachten. Ik mis een stukje inlevingsvermogen bij het koppelen van externe instructies aan de grenzen en mogelijkheden van mijn eigen lichaam. Het helpt ook niet dat sportscholen in de regel hypermasculiene plekken zijn, waar gespierde lichamen worden gekneed onder de luidruchtige monotonie van (veelal elektronische) stampmuziek. Alles lijkt in het teken te staan van fysieke kracht, uithoudingsvermogen, stoerheid, competitie en een man moeten zijn. Mijn overprikkelde zelf dwaalt er rond als een buitenstaander die immer voor spek en bonen meedoet. Daar sta je dan te prutsen met je universitaire diploma's.

En toch leerde Rodana me dat er ook bij mij groei mogelijk is. Vanaf haar vaste plek achter de counter zag ze me met Mahmoud stuntelen met de apparaten, maar ze hield zich beleefd afzijdig. Op een gegeven moment kreeg ik een halterstang op mijn hoofd en liep Mahmoud een blessure op toen hij zich optrok aan een stang. Misschien was het giebelen ook wel een beetje mijn manier om ermee te dealen dat ik gewoon niet zo goed ben in fitness!? Het weglachen van onzekerheden. Bij ons volgende bezoek besloot Rodana een einde te maken aan ons geklungel en ze greep in. Haar kordate interventie overviel me lichtelijk, maar ik was 't er mee eens dat persoonlijke begeleiding waarschijnlijk minder gezondheidsrisico's meebrengt. Ik had een personal trainer, en kon op dat moment nog niet voorzien wat een positieve verandering dat teweeg zou brengen.

Wordt vervolgd

avatar van Snuifdoos
Vandaag stellen we de persoon centraal
die vanuit jou naar voren treedt
de vrouw de blakend blote dame
die je geraamte bekleedt

Gast
geplaatst: vandaag om 10:18 uur

geplaatst: vandaag om 10:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.