Alvast mijn excuses voor het geval er reeds een topic bestaat met deze opzet!

Ik vroeg mij namelijk af of jullie allemaal een boek hebben dat een speciale herinnering met zich meedraagt. Niet specifiek omwille van de inhoud, maar gewoon om iets wat je tijdens het lezen ervan ofzo hebt meegemaakt.

Voor mij persoonlijk is dat namelijk De Reisgenoten van Tolkien. Keer op keer herinnert het mij aan mijn vakantie in Neukirchen te oostenrijk. Het was een unieke ervaring om je daar in de wereld van Frodo en Gandalf te verdiepen terwijl je tezelfdertijd omringt wordt door reuzehoge bergen. Op die manier vervaagde de grens tussen werkelijkheid en fictie een beetje en leek het alsof mijn omgeving zich moeiteloos aanpaste aan de idyllische sfeer van het boek.

Niemand die mij wil helpen dit splinternieuwe topic leven in te blazen?

Ik wilde eerst reageren met... ik heb geen boek(en) die voor mij een speciale betekenis hebben, buiten de inhoud om... maar toen schoot mij deze te binnen:

Het zesde zintuig van Marianne Fredriksson.. en al HELEMAAL niet om de inhoud, want het is/was maar een zozoboek. Het boek had in eerste instantie voor mij minder die speciale betekenis dan voor mijn familie en vrienden.
Dat was het boek dat ik - eigenlijk geheel toevallig - op 5 maart vorig jaar mee naar mijn werk had genomen. Ik reed toen nog niet met de trein op en neer naar mijn werk en als je me vraagt waarom ik het meenam, moet ik je het antwoord schuldig blijven. Hoe dan ook... om even na 10.00 uur werd ik getroffen door een herseninfarct en afgevoerd (begeleid door een lieve collega) naar het Martiniziekenhuis in Groningen. Ik heb, voordat ik afgevoerd werd met de brancard nog, op een moment dat ik redelijk duidelijk kon spreken, er nog met nadruk op gewezen dat ik het boek mee wilde hebben (lag in de vensterbank) en het werd me in de schoot gelegd. Ik moest er namelijk niet aan denken in het ziekenhuis te liggen zonder een boek .

Na een tijd op de spoedeisende hulp te hebben gelegen, werd ik naar een care-unit gebracht en daar heb ik uiteindelijk zo nu en dan wat in het boek gelezen.
Later begreep ik pas waarom iedereen.. van neuroloog, tot verpleegkundigen (een goede vriend van me werkt daar als verpleegkundige... heel fijn kan ik jullie vertellen), tot familie, vrienden en collega's, zo geïnteresseerd was in dat boek.. of ik er wel ik kon lezen enzo. Ik heb het toen niet beseft... maar voor hetzelfde geld had ik nooit meer kunnen lezen... of slechts met heel veel moeite. Ik zal ook nooit de opgeluchte blik van een goede collega/vriend vergeten, die me kwam opzoeken. Nadat hij even met me gesproken had (dat ging toen nog wel met enige moeite) en hij wist dat ik inderdaad nog kon lezen en kon 'denken', haalde hij een hele stapel New Scientist uit een plastic zak... lekker leesvoer, zei hij en overhandigde me de stapel, omdat hij wist dat het kon. Inmiddels was ik er zelf ook achter wat had kunnen gebeuren en kon het gebaar dus zeer, zeer, zeer waarderen.

Jammer dat het het zesde zintuig was dat ik had meegenomen... had achteraf beter kunnen kiezen voor Kafka on the shore ofzo

Wooow.... Wel een ontzettend ingrijpend verhaal. Gelukkig heb je niets aan je herseninfarct overgehouden en kan je gezellig verderlezen

Grappig, ik loop ook wel eens in een ziekenhuis rond en kijk altijd op het nachtkastje of er boeken liggen. Kan soms direct een band geven. Dus weet wat je meeneemt...

Mooie quote Prowisorio.



Waarom was het jammer terwijl 'iedereen' zo geïnteresseerd was in dat boek? Of juist daarom en waarom dan...? Want: je had het toch als weliswaar zozo leesvoer zelf uitgekozen?

Omdat ze het maar een zo-zo boek vond of om dat Kafka beter is voor het stimuleren van de hersenen?

Ik gok alvast op het tweede ...

Het was niet zozeer het boek zelf, als wel het feit dat ik las waar iedereen in geïnteresseerd was. Dat had ik in het begin niet door... de vragen ernaar werden (de eerste dagen) niet ingegeven door interesse in het boek, maar in mij... ik las... en ik leek het te begrijpen. Dat drong pas tot mij door op het moment dat ik testen moest doen... plaatjes herkennen van een boom, een koekje, een huis, enz. ... het rode vierkant aanwijzen, de grote cirkel aanwijzen.. dat soort ontzettend simpele dingen. Toen besefte ik pas wat er ook had kunnen gebeuren en wat anderen wisten dat er had kunnen gebeuren. Daarom vroegen ze me ernaar ... controle.... wist ik veel.

Het feit dat ik het boek niet zo boeiend vond en er met moeite doorheen kwam, heeft me toen eigenlijk best nog wel zorgen gebaard. Maar de New Scientists (waar ik nog maar pas geleden het abonnement van had opgezegd, omdat ik teveel te lezen had.. dat wist mijn collega... vandaar dat hij het stapeltje had meegenomen) kwam ik wel gewoon door en dat stelde me weer gerust .

Zoooooo... en nu jullie verhalen!

Ik ben in ieder geval ook ontzettend benieuwd. Ben blij dat jij alvast de knuppel in het hoenderhok hebt gegooid

Dankjewel voor je mooie nadere uitleg!


Nu heb ik zoveel gelezen, zoveel in huis, en merk dat ik het moeilijk vind hier op het Forum op te antwoorden. Wat me te binnen schiet wordt wel heel persoonlijk, terwijl jouw verhaal dat zeker ook is en ik het mooi vind.

Mmm, geef me nog bedenktijd ... en dan, er zijn nog veel meer users .

Ik heb het kleine 27 pagina's tellende boekje van een vriend gekregen die ik al heel lang ken en die mij wegwijs heeft gemaakt in de wereld van de literatuur.

Dit boekje maakt onderdeel uit van

http://www.boekmeter.nl/book/6787

Mijn quote hierbij slaat slechts op die 27 pagina's, de overige 1431 bladzijden heb ik niet gelezen. Daarom vond ik het bij nader inzien onjuist hem in mijn top tien op te nemen.

Voor mij is dat Anna Karenina, maar net als Psyche zegt is dit voor mij ook nogal persoonlijk.
Kan me van het boek nog vele passages herinneren waar ik was en waar ik zat toen ik het boek las.
Bijna het enige boek waarbij ik dit heb, maar dit was een combinatie van een vervelende gebeurtenis in het leven en in diezelfde tijd een gelezen boek die daarbij aansloot.
Heb het boek op een gegeven moment ook moeten weg leggen omdat de vergelijkingen teveel werden.

Maar kwam allemaal goed en A. Karenina behoort tot mijn favorieten.

Dan is het uiteindelijk goed, toch?
Zo ook is het met 'mijn' boek(je).