menu

De Site / Gebruikers / Voorkeur boeken verandert naarmate leeftijd vordert

zoeken in:
avatar van Grovonion2
In navolging van een interessant topic op musicmeter (zie) wil ik ook wel eens weten hoe het leesgedrag van mijn boekmeter collega's is gewijzigd in hun leven. Heb je vroeger veel stripverhalen gelezen en pas onlangs overgeschakeld op romans, lees je enkel sporadisch maar was vroeger een doordreven boekenwurm. Kortom, deel de mensheid eens mee hoe je leesgedrag is ge-evolueerd gedurende je leven tot nu. Of van welke boeken hield je vroeger en wat draagt vandaag de dag je voorkeur weg.

avatar van Micha
Ik ben eigenlijk pas vanaf mijn twintigste beginnen lezen. Eerst alles van Brusselmans, daarna meer afwisselende schrijvers (vooral thrillers) en ook veel Stephen King. In die tijd probeerde ik wel eens Boon of Walschap maar dat hield ik toen nog niet lang vol. Eigenlijk ben ik pas rond mijn dertigste meer proza beginnen lezen en nu boeien thrillers mij niet meer zo. Claus, Lanoye, Zwagerman, Hornby en Salinger lees ik op dit moment het liefst en de laatste paar jaar begin ik ook meer poëzie te waarderen en dan vooral Herman de Coninck en Jotie T' Hooft. Ik lees ook vaak twee of drie boeken door elkaar. En dan is er nog de krant en de Humo. Ik weet soms niet in wat eerst te beginnen.

avatar van Grovonion2
Leuk, net als jij ben ik ook pas laat beginnen lezen (moet mijn 16de geweest zijn). Alleen was ik begonnen met hoofdzakelijk SF en fantasy. Twee genres die ik nu nog steeds een warm hart toedraag. De laatste jaren ben ik echter ook in de ban geraakt van historische romans en romans in het algemeen, daaronder sommige als klassikeres bestempelde werken. Poëzie boeit me eigenlijk helemaal niet; hoofdzakelijk omdat ik niet weet hoe je dat kunt lezen, en ook wel omdat ik meestal als mensen lyrisch beginnen te doen over een mooi gedicht ik er meestal de genialiteit niet zo van inzie. Kan ook zijn dat ik verhaal gewoon veel belangrijker vind dan metriek of mooie woordspelingen (waarmee ik niet wil beweren dat dit alles is wat een gedicht draagt). Ik heb hier een dikke klomp liggen van de gedichten van ene Pablo Neruda maar acht de kans klein dit ooit te lezen

avatar van Micha
Neruda heb ik ook, maar eigenlijk lees ik niet zo graag vertaalde gedichten. Ik heb dan telkens het gevoel dat enkel de inhoud is overgebleven maar niet meer het ritme. Kan ook zijn dat ik dat helemaal verkeerd zie, ik weet het niet. Het lijkt me wel heel moeilijk om poëzie te vertalen. Veel moeilijker dan proza.

Ik ben altijd een lezer geweest. Voordat ik het zelf kon liet ik me voorlezen en vanaf het moment dat ik het wel zelf kon, ben ik non-stop aan het lezen geweest.

Van kinds af aan ben ik geïnteresseerd geweest in sprookjes en ridders en dergelijke. dat is rond mijn 13e over gegaan in fantasy (en een klein beetje sf en iets meer horror). Rond mijn 20e ben ik langzaamaan begonnen met meer 'literaire' werken en klassiekers. Ook ben ik langzaamaan science fiction aan het ontdekken. Dus mijn smaak wordt vooral breder. Tegelijkertijd merk ik ook dat ik meer aan 'kwaliteit' hecht. (dit is uiteraard zwaar subjectief ).

avatar van psyche
psyche (crew)
Grovonion2 schreef:
wil ik ook wel eens weten hoe het leesgedrag van mijn boekmeter collega's is gewijzigd in hun leven. Heb je vroeger veel stripverhalen gelezen en pas onlangs overgeschakeld op romans, lees je enkel sporadisch maar was vroeger een doordreven boekenwurm. Kortom, deel de mensheid eens mee hoe je leesgedrag is ge-evolueerd gedurende je leven tot nu. Of van welke boeken hield je vroeger en wat draagt vandaag de dag je voorkeur weg.


Zo lang ik me kan heugen heb ik gelezen. Het was heerlijk in een huis vol broers de luxe te hebben van een piepkleine maar eigen kamer. Als opgroeiend meisje heb ik werkelijk alle bibliotheken in de buurt van onze wijk bezocht: van school, die horend bij de protestant christelijke kerk, de katholieke kerk, de dependence van de openbare gemeentebibliotheek van Rotterdam in Hillegersberg. Naarmate ik ouder werd volgden de (oude) centrale bibliotheek van Rotterdam in het centrum en die van het voorgezet onderwijs. Tegenwoordig moet ik weer naar een kleine bieb...

Ik las werkelijk àlles wat voor handen was, ook de meest verschrikkelijke beeld- en bouquetromans (twee op een dag met een zak drop binnen handbereik). De strips van m'n broers. De tijdschriften uit de leesmap (waaruit de Lach met dames met blote borsten door mijn moeder werd verstopt).
Als er toevallig literatuur tussen zat was dat per ongeluk en geen bewuste keuze. Het is teveel om me te herinneren... Voor mij was lezen denk ik manier om de rest van de wereld letterlijk en figuurlijk buiten te sluiten; een drumband die langskwam zou ik waarschijnlijk niet hebben gehoord. Maar lezen bevredigde eveneens mijn nieuwsgierigheid.

Zo tussen mijn twintigste en dertigste begon ik de boeken te lezen van Daphne du Maurier, Pearl S. Buck, alles van Ludlum, sommige delen van J. Auel. Pas na mijn dertigste begon ik bewust aan literatuur. Wat me hierin het meest aansprak was dat ik vragen, overpeinzingen, gebeurtenissen en reacties van andere mensen begon te herkennen. Het ging dan om boeken als De Wetten van Palmen, Anna Waltraud Mitgutsch, Marilyn French (en andere feministische dames). Er waren mensen die net zo dachten als ik... Ik las toen allang geen strips en beeldromans meer.

Ik merk dat ik sinds ik BoekMeter gebruiker ben ik geïnspireerd word tot het lezen van wéer andere romans. Bijvoorbeeld de Russen. Soms ook ben ik benieuwd naar werk van (collega) auteurs zoals Anne-Marie Hooyberghs of Mel die ik heb ontmoet. Door Mel heb ik bijvoorbeeld weer kennisgemaakt met Fantasy. Na De Beproeving van Anne-Marie ben ik benieuwd naar het vervolg van deze trilogie.
Tussendoor krijg ik véél tips van andere users. Ik volg hiernaast een cursus Vertaalde- en Nederlandse literatuur op de Volksuniversiteit. Ook hier een boekenlijst...
Wat ik lees hangt mede af van mijn stemming; als mijn hoofd staat naar een ander boek dan die toevallig op het cursusprogramma staat maak ik een eigen keuze. Soms heb ik zin in psychologische romans en een andere keer wil ik iets ontspannends, Saskia Noort of Dan Brown. De laatsten met name in vakanties. Toch komt het ook voor dat ik in een vakantie 'een project' begin. Zo moet ik echt een keer De Man Zonder Eigenschappen uitlezen. Hij ligt al maanden te wachten. Op mijn nachtkastje, dat dan weer wel

avatar van katie morosky
Ik merk dat mijn verhaal anders verloopt…

Net als mijn twee voorgangers weet ik niet anders dan dat ik een boekenwurm was: voor de televisie, op de tram, onder het nachtlampje,… Doorgaans las ik twee, drie boeken door elkaar. Anders dan jullie was ik wél een behoorlijke kritische snotaap: de verhalen mochten niet te onwerkelijk zijn, de namen van de hoofdpersonages mochten niets afdoen aan mijn leesplezier (over een Plinoauitsch wou ik niet lezen) en er mocht niet te veel in gebeuren want dat ging ten koste van de psychologie (gevoelens en wat de mensen denken, zou ik toen gezegd hebben.). Ik hield gewoon van realistische, hedendaagse verhalen.
De overstap naar volwassen boeken verliep vrij stroef: twaalf jaar, met de bibliotheekkaart van m’n moeder, liep ik gewoon verloren tussen al die rijen boeken zonder plaatjes. Toen ik uiteindelijk ‘De Avonden, een winterverhaal’, dat leek me wel wat, uit de rekken had genomen raakte ik na de eerste bladzijden zo gedesillusioneerd dat ik de volwassen romans maar liet. In plaats daarvan stortte ik me op de non-fictie.
Twee jaar later ondernam ik een tweede poging en nam ditmaal een Herman Brusselmans mee, hem kende ik immers van de televisie. Voor Brusselmans was ik wel rijp en daarna volgden de andere jonge goden: Lanoye, Giphart, Zwagerman, Mennes, Leon de Winter,… Ik had m’n liefde voor literatuur hervonden. Op m’n vijftiende ontwikkelde ik een interesse voor de wereldliteratuur (Goethe, Voltaire,..) en begon ook dichtbundels te lezen. Naast het verslinden van kunstboeken (ik trainde mezelf in het herkennen van kunstwerken, how nerdy) las ik ook over literatuur(geschiedenis). Ja, ik werd een echte cultuurfreak.
Dit gezellige spelletje duurde net zolang tot ik Taal-en Letterkunde ging studeren. Ik ben heel tevreden over de schat aan kennis die ik daar heb meegekregen maar de opleiding heeft wel mijn liefde voor literatuur kapot gemaakt: literaire analyses die maken dat je het boek kapot gaat analyseren (sommige analyses kregen zelfs een tint van ‘hoe kan een rationeel iemand daar ooit opkomen !?’ En je zal zien dat net die vergezochte analyses de naam ‘vanuit een interessant perspectief’ krijgen). Sindsdien kan ik niet meer onbezorgd genieten van een roman zonder een of ander motief dat ingebed is in de tijdsgeest van de auteur ongevraagd te zien opduiken en waar ik verder ook niets mee wil doen, of verschillende symbolen onder ogen te krijgen die ik niet meteen begrijp en daar ook even geen zin in heb. Het zal mij dan worst wezen dat het de leeservaring rijker maakt…. “Ik heb daar geen zin in en dan hoef ik ook niets…”, zeg ik dan tegen mezelf… en dan voel ik me toch schuldig… en dan leg ik het boek neer…
Ondertussen lees ik wel graphic novels. Is ook literatuur.

avatar van psyche
psyche (crew)
katie morosky schreef:
‘De Avonden, een winterverhaal’, dat leek me wel wat, uit de rekken had genomen raakte ik na de eerste bladzijden zo gedesillusioneerd dat ik de volwassen romans maar liet.

Ik las De Avonden voor het eerst toen ik zestien was i.v.m. de verplichte boeken te kiezen uit de boekenlijst. Ik begreep er tóen niets van. Nu wel .

katie morosky schreef:
literaire analyses die maken dat je het boek kapot gaat analyseren (sommige analyses kregen zelfs een tint van ‘hoe kan een rationeel iemand daar ooit opkomen !?’ En je zal zien dat net die vergezochte analyses de naam ‘vanuit een interessant perspectief’ krijgen).



Sindsdien kan ik niet meer onbezorgd genieten van een roman zonder een of ander motief dat ingebed is in de tijdsgeest van de auteur ongevraagd te zien opduiken

Eigenlijk zijn voor mij romans die me een verhaal intrekken zonder dat genoemde aspecten inderdaad ongevraagd opduiken, het meest geslaagd. Heel simpel: boeit het me dusdanig dat ik niet word afgeleid?

avatar van katie morosky
psyche schreef:
(quote)

Ik las De Avonden voor het eerst toen ik zestien was i.v.m. de verplichte boeken te kiezen uit de boekenlijst. Ik begreep er tóen niets van. Nu wel .
Ik heb de Avonden ondertussen ook uitgelezen (op m'n 21e ofzo) en vond het een prachtboek. Eigenlijk zou geen enkele twaalfjarige aan De Avonden mogen beginnen. Elke weldenkende bibliothecaris zou op z'n minst "Waar denk jij dat je met dat boek naartoe gaat, kleine meid/jongen? Niet naar huis, hoor." kunnen zeggen als er zo'n kleine dreumes dat Grote Mensen Boeken ontdekt met het boek aan de balie staat. Om hem vervolgens zachtjes te verwijzen naar klassiekers van Dickens en Caroll en Milne enz...

psyche schreef:
(quote)

Eigenlijk zijn voor mij romans die me een verhaal intrekken zonder dat genoemde aspecten inderdaad ongevraagd opduiken, het meest geslaagd. Heel simpel: boeit het me dusdanig dat ik niet word afgeleid?
Ja, vind ik ook het leukst. Pas op: ik wil best nadenken bij een boek. A Brave New World vond ik fantastisch net omwille van het einde waar je dagenlang over kan filosoferen. En La Divina Commedia moet je gewoon lezen met annotaties, anders heb je minder dan de helft van het boek mee. Maar ik hou gewoon niet van romans waarin al te duidelijk tussen de regels staat: "Let op lezers: dit is een moeilijk te doorgronden symbool/motief dat alsmaar terugkomt en staat voor iets ontzettends universeels. Ooit hoop ik hiermee de Nobelprijs of een Pulitzer te winnen." Daar hou ik niet van. Een boek moet gewoon flowen (om het ietwat onrespectvol uit te drukken). Als de schrijver er jarenlang heeft op gezwoegd hoef ik dat als lezer niet gewaar te worden. Een beetje als De Ontdekking van de Hemel, om maar een groots werk te noemen.

avatar van psyche
psyche (crew)
katie morosky schreef:
Ja, vind ik ook het leukst. Pas op: ik wil best nadenken bij een boek. A Brave New World vond ik fantastisch net omwille van het einde waar je dagenlang over kan filosoferen.

Ik ken dit boek niet, het soort einde wel

En La Divina Commedia moet je gewoon lezen met annotaties, anders heb je minder dan de helft van het boek mee.



Maar ik hou gewoon niet van romans waarin al te duidelijk tussen de regels staat: "Let op lezers: dit is een moeilijk te doorgronden symbool/motief dat alsmaar terugkomt en staat voor iets ontzettends universeels.

Ik lees momenteel o.a. De Troonopvolger. Uitgebreid bericht volgt later. Ik weet op pagina één al dat het boek stijf staat van de symboliek/motief/bijbelse verwijzingen; tegelijkertijd leest het ook goed door. Wat bij mij bij het 'makkelijke' letterlijke lezen erg naar voren komt: die hoofdpersoon moet direct opgesloten worden opsluiten met TBS. Volslagen krankzinnig.
Daarom sluipt ondertussen het denken over de betekenis van de symboliek en motieven wel mijn brein binnen. Het is namelijk een beetje onsmakelijk om erg lang stil te staan bij de letterlijke vader moord door de hoofdpersoon (Oedipus ), hoe vaders hart wordt uitgesneden en opgesmikkeld door moeder, broer en de hond. de broer moet overigend ook dood van de hoofdpersoon ( Kaïn en Abel .).

Ooit hoop ik hiermee de Nobelprijs of een Pulitzer te winnen." Daar hou ik niet van. Een boek moet gewoon flowen (om het ietwat onrespectvol uit te drukken). Als de schrijver er jarenlang heeft op gezwoegd hoef ik dat als lezer niet gewaar te worden. Een beetje als De Ontdekking van de Hemel, om maar een groots werk te noemen.
jaaa dat zou Mulish wel willen.

Ik lees nog exact hetzelfde als "vroeger". En ook de stripboeken zijn nooit meer overgegaan. Sterker nog, toen ik een grote jongen was en geld tot mijn beschikking had is het alleen maar gruwelijk uit de hand gelopen tot een verzameling comics/strips van zo'n 40 000 stuks.
Ik las ook altijd boeken, helaas vaak uit het juniorengedeelte waar ik toch echt wel eens klaar mee was, om uiteindelijk na mijn 13e of zo geen boek meer aan te raken en alleen nog maar strips te lezen. Toen ik een jaar of 23 was echter begon ik weer meer interesse te krijgen in "gewone" boeken omdat ik toch wel het gevoel had dingen te missen. Dit kwam toch ook weer door strips/comics eigenlijk. Er wo(e)rden zat strips gemaakt van boeken(reeksen). Zo kwam ik in aanraking met Interview with the vampire en Necroscope bijvoorbeeld. En Discworld kwam doordat ik het pc adventure speelde. Star wars kwam weer door allereerst de films, daarna de comics, daarna weer games en ook boeken.
Heel veel dingen kom ik mee in aanraking door kruisbestuiving dus. Het ene medium linkt weer naar het andere en het meeste van wat ik lees leent zich daar ook goed voor.
Nu zijn films geaccepteerd, games inmiddels ook wel (al is dat al wat minder), boeken ook wel (maar met sommige onderwerpen wordt er ook al gefronst), maar met strips hoef je bijna al helemaal niet aan te komen. En dat is nu juist het medium waar ik het meeste mee heb eigenlijk. En het is dan ook zeer spijtig om te zien dat het totaal niet populair meer is om een strip te lezen.

Met boeken is het zelfs zo dat ik pas de laatste jaren zogenaamde jeugdreeksen koop omdat ik ze gewoon gelezen wil hebben.....zoals een Tarzan, John Carter en Karl May. En zo staan de boeken van Oz ook nog op het verlanglijstje bijvoorbeeld.

avatar van misterfool
Ik denk dat er zich twee grote veranderingen, door het ouder worden, hebben voltrokken. Allereerst lees ik niet meer omdat het moet, maar omdat ik het wil. Een slecht boek kan ik deswege neerleggen en grappig genoeg lees ik daardoor meer. Ten tweede zie ik door inmiddels opgedane ervaringen, eerder de gevoelswaarde van bepaalde thema's. Was 'De Dood van Iwan Iljitsj' ook zo indrukwekkend als ik niet al een begrafenis had meegemaakt? Ik vraag me het af!

avatar van Lalage
Leuk dat je dit onderwerp weer nieuw leven inblaast!
Zelf heb ik altijd van lezen gehouden, maar op de middelbare school moest ik verplicht zoveel literatuur doorwerken dat ik er amper meer plezier in had. TIjdens mijn studie heb ik vrijwel alleen studieboeken gelezen. Maar toen ik bezig was met mijn afstudeerstage, betrapte ik mezelf erop dat ik boeken kocht om te lezen in de trein. Dat was het moment om weer lid te worden van de openbare bibliotheek. Sinds ik ben gaan bloggen over boeken, lees ik nog meer en ik vind het heerlijk
Mijn smaak is niet heel veel veranderd, al is het wel iets verbreed. Ik lees bijvoorbeeld sinds een paar jaar ook poëzie.

avatar van ...stilte...
Aan de ene kant verbaas ik me er over dat iemand die nog maar 25 is (misterfool) het al over ouder worden heeft. Maar ik begrijp het ook wel, want zelf had ik veel van "de grote klassieken" ook al voor die leeftijd gelezen.
Mijn verdere leven heb ik altijd het boek gevonden dat me op dat moment aansprak en nodig had (en met de jaren wel steeds meer gedichten). Ze zijn altijd een grote troost geweest.
Nu ik de zestig ben gepasseerd lees ik nog onverminderd verder. Of ik met het ouder worden ook wijzer ben geworden weet ik niet, maar de herkenning van situaties en dingen die ik heb meegemaakt neemt met de jaren natuurlijk wel toe. Paradoxaal genoeg ook een hernieuwde interesse in de kindertijd.
Het lezen is als dagelijks voedsel voor me. Er valt nog zoveel te ontdekken en ik zoek nog altijd naar die ene schrijver...

avatar van Donkerwoud
Mijn smaak is absoluut mettertijd veranderd. Het is soms gênant om dingen terug te lezen waar ik als late tiener en vroege twintiger idolaat van was, terwijl ik nu pas zie dat het lang niet altijd qua stijl of inhoud zo bijzonder in elkaar steekt. Ook ben ik milder geworden naar werken die minder binnen mijn eigen referentiekader en/of eigen ideeën passen, omdat ik nu meer dan ooit werken oppak die me uitdagen om kritisch te kijken naar mijn smaak, naar mijn positie in de wereld, naar mijn visie op wat er literatuur is en wat niet. Vroeger las ik echt puur ter lering ende vermaak, maar tegenwoordig haal ik juist ook wat uit boeken die in eerste instantie wat verder van me afstaan.

avatar van psyche
psyche (crew)
...stilte... schreef:

en ik zoek nog altijd naar die ene schrijver...


Fascinerende woorden ... wat zoek je in die ene schrijver?

avatar van ...stilte...
Fascinerende woorden ... wat zoek je in die ene schrijver?


...mezelf...

avatar van Donkerwoud
...stilte... schreef:
(quote)


...mezelf...


Is wel een idee voor een roman: een man zocht zijn hele leven naar zichzelf in de boeken die hij las, totdat hij hem op een dag vond...tuuum duuum duuuum...

avatar van psyche
psyche (crew)
...stilte... schreef:

...mezelf...


En wat nu als ieder mens uniek is?
En ook die ene schrijver?

avatar van ...stilte...
Ja natuurlijk is ieder mens uniek psyche en daarom blijven we ook lezen...en hopen we telkens weer verrast te worden.
Maar ken jij een schrijver die alles voor je is?

avatar van psyche
psyche (crew)
...stilte... schreef:
Ja natuurlijk is ieder mens uniek psyche en daarom blijven we ook lezen...en hopen we telkens weer verrast te worden.


Ik vond het fascinerend dat je schreef op zoek te zijn naar die ene schrijver ... om daarna verrast te worden dat je in die schrijver jezelf zoekt ...
Maar misschien interpreteerde ik dat te groots. ‘Natuurlijk’ herken ik soms ervaringen van mezelf in boeken, mooi, minder mooi, troostend ook, of inderdaad onverwacht verrassend; bijvoorbeeld hé dat vind ik precies zo, nog nooit uitgesproken en daar stáát het zomaar. Soms was ik me een bepaalde zienswijze niet eens bewust. Zo ervaar ik op dit moment een meesterlijk schrijver in het weergeven van mijmeringen, Javier Marías. Een ontdekking dankzij eRCee. Maar ik was daar niet speciaal naar op zoek. Meer kan ik momenteel bijna ademloos al die woorden en zinnen lezen, hoe deze schrijver als het ware composeert ...


Maar ken jij een schrijver die alles voor je is?


Nee niet éen die alles voor me is, die zoek ik denk ik ook niet. Er zijn meerdere auteurs die ik waardeer, soms meer inhoudelijk, soms meer stillistisch, soms gaat dat samen. En ja, dat verandert naarmate ik ouder word, het zal denk ik (ook) zeker met levensfases te maken hebben.
Maar in essentie is het voor mij belangrijk, van welk nivo dan ook, wat wil die of die auteur ons lezers, mij, vertellen ... dat dat duidelijk wordt. Op de eigen wijze ... dat hoeft niet persé een potentiële Nobelprijswinnaar te zijn die Marías denk ik is ?

avatar van eRCee
Potentiële Nobelprijswinnaar? Hij had die prijs al drie keer op rij moeten winnen, verdikkeme.

Overigens is Marías voor mij wel een voorbeeldje van groei; de recensie die ik plaatste bij het eerste boek dat ik van hem las jaagt mij nog dagelijks het schaamrood naar de kaken. Ook bij Saramago schreef ik ooit dat hij nooit bij m'n favoriete schrijvers zou gaan horen, en zie daar, ben op dit moment de elfde of twaalfde titel van hem aan het lezen.

Globaal kan je denk ik zeggen dat ik iets meer aandacht heb gekregen voor stijl en ook wat meer kan met subtiliteiten ten opzichte van de duidelijke expressie (alhoewel ik daar nog steeds van hou, mits goed uitgevoerd). Schrijvers als Faulkner en Woolf zou ik denk ik rond m'n 20e niet hebben gewaardeerd. Anderzijds is m'n top-10 sinds het begin van de site nog grotendeels intact, dus consistentie is er ook zeker.

avatar van ...stilte...
Ik vond het fascinerend dat je schreef op zoek te zijn naar die ene schrijver ... om daarna verrast te worden dat je in die schrijver jezelf zoekt ...


Eerlijk gezegd zoek ik mezelf niet in een schrijver. Met ...mezelf... verwijs ik naar mijn naam en de stilte. Het laat zich misschien het beste uitdrukken in de witregels van een gedicht. De late teksten van Beckett komen in de buurt of een gedicht van Faverey.
Ik merk dat ik met het ouder worden wat meer de humor zoek in een schrijver. Het is fijn om dan te ontdekken dat schrijvers als Beckett en Faverey ook die kwaliteit in zich hebben.

Is Javier Marías grappig? Want dan ga ik hem zeker lezen!

avatar van eRCee
Oordeel zelf:

Dat is het illusoire idee van de romanschrijvers die hun diverse, immense boekwerken vol avonturen en buitensporige uitweidingen op de markt brengen, zoals jullie Cervantes en Balzac, Tolstoj en Proust, of die vervelende man in viervoud van 'Alexandria' die zo in de mode was, of onze Tolkien uit Oxford (hij was wél Zuid-Afrikaan van geboorte, wist je dat?), hoe vaak ben ik hem niet tegengekomen in Merton College of heb ik hem tegen het vallen van de avond met Clive Lewis iets zien drinken in The Eagle & Child terwijl niemand van ons vermoedde wat er zou gebeuren met zijn drie destijds zo excentrieke afleveringen, hij nog minder dan wij, zijn uiterst sceptische collega's; en ook dat van die onstuimige dichters die zoveel in hun bedrieglijke regels stoppen en ze dermate indikken dat ze korter lijken, zoals Rilke en Eliot, of vroeger Whitman en Milton en daarvoor jullie grote Manrique; en dat van de dramaturgen die willen dat hun toeschouwers vier of vijf uur lang op hun stoel blijven zitten, zoals Shakespeare zelf deed met 'Hamlet' en 'Hendrik IV'; natuurlijk was het in zijn tijd normaal dat velen bleven staan en doodleuk het theater in- en uitliepen, zo vaak ze maar wilden; ook dat van de kroniekschrijvers en dagboekschrijvers en memoireschrijvers zoals Saint-Simon, Casanova, jullie Inca Garcilaso, jullie Bernal Diaz of onze illustere Pepys, die er nooit genoeg van krijgen als maniakken vellen vol te pennen; en dat van essayisten zoals de onvergelijkelijke Montaigne of zoals ikzelf (waarbij ik je smeek de onmetelijke verschillen in aanmerking te nemen), dat stellen we ons argeloos voor terwijl we schrijven, dat iemand het wonderbaarlijke geduld zal hebben om alles te slikken wat we hem willen vertellen over Hendrik de Zeevaarder, stel je eens voor wat een waanzin, mijn laatste boek over hem telt bijna vijfhonderd bladzijden, een onbeleefdheid, een schande. Heb je het overigens al gelezen?

(Uit: Jouw gezicht morgen, Koorts en Lans).

avatar van ...stilte...
Gevoel voor humor heeft hij absoluut en zelfspot ook. Alleen wat ik mis in zo'n stukje is dan weer die...stilte.
Maar ik ga hem eens proberen. De Verliefden kom ik regelmatig tegen in de kringloopwinkels. Is dat iets om mee te beginnen?

avatar van eRCee
Volgens mij is dat juist een van z'n minsten. 'Een hart zo blank' vind ik zelf een mooie instapper. Of je doet als psyche en duikt gewoon gelijk in 'Zo begint het slechte'.

avatar van Pageturner
Excuseer me, maar dit is het eerste wat ik van Marías lees, en ik heb nu al een hartsgrondige hekel aan 'm.

eRCee schreef:
Oordeel zelf:

Hey ik ben Javier Marías en kijk eens hoe intellectueel ik bezig ben, ik kan gewoon keigoed namedroppen, ik krijg gewoon een harde piemel van mezelf, kijk eens hoe ik bezig ben, joehoe joehoe, en er zullen altijd lezers zijn die dat supercool vinden, die niet doorhebben dat ik eigenlijk niks te vertellen heb en gewoon wat met credibele naampjes wapper, kijk eens hoe intellectueel ik bezig ben, ik ben het literaire equivalent van een patser die met z'n linkerarm uit z'n gepimpte BMW hangt en door de straten cruiset.

(Uit: Jouw gezicht morgen, Koorts en Lans).

avatar van eRCee
Je eerste vergissing is dat je het personage dat aan het woord is verwart met Javier Marías. Je tweede dat je een stijlfiguur, namelijk de opsomming, beschouwt als namedropping. Je derde en ernstigste dat je verregaande conclusies trekt over een schrijver op basis van één alinea zonder context (bijvoorbeeld dat het een hoogleraar is uit Oxford die hier praat, logischerwijze een intellectueel).

Moet je verder zelf weten. Terug naar het onderwerp van deze draad.

avatar van psyche
psyche (crew)
...stilte... schreef:

Eerlijk gezegd zoek ik mezelf niet in een schrijver. Met ...mezelf... verwijs ik naar mijn naam en de stilte

Dan denk ik aan dit boek
Il Deserto dei Tartari - Dino Buzzati (1940)
Niet alléen stilte ... wachten omgeven door stilte die bijna verslavend werkt.
Nu dan, ik had het boek in mijn jonge jaren waarschijnlijk slaapverwekkend gevonden.


Is Javier Marías grappig? Want dan ga ik hem zeker lezen!


Daar heb ik hem in Zo begint het slechte nog niet op betrapt

avatar van metalfist
Interessant topic!

Ik zit al sinds 2006 op Boekmeter (als 15-jarige dus) maar vanaf 2011 tot 2014 eigenlijk niet meer op de site geweest. Ik ben altijd een grote liefhebber geweest van strips en in die periode maakte ik ook de overstap naar Amerikaanse comics, vooral van Marvel. Ik begon echter meer en meer te neigen naar films, series en muziek en lezen bleef wat achterwege. Ik las nog wel biografieën, maar met uitzondering van een aantal franchises waar ik indertijd mee bezig was (Harry Potter, Darren Shan, Charmed, ...) bleef het aantal gelezen bladzijden beperkt.

Vanaf 2011 dan ook gewoon niet meer ingelogd op de site, maar zo ergens in juni 2014 merkte ik dat ik toch wel terug meer en meer begon te lezen. De "grote dader" was Stephen King die mijn voorliefde terug heeft aangewakkerd, maar ik begon interesse te krijgen in een aantal grote namen zoals Ernest Hemingway. Ondertussen was ik op MovieMeter al een tijd bezig met reviews te schrijven van geziene films en wou eens zien of ik datzelfde principe ook op boeken kon toepassen.

Ondertussen 149 boeken èn 149 reviews verder dus dat experiment is wel een succes te noemen. Verder is de verhouding trouwens wel hetzelfde gebleven. Veel film, muziek en series (ben momenteel bezig in Diaries 1969-1979: The Python Years van Michael Palin, een serieuze klepper met zijn +700 pagina's) maar ook de klassiekers passeren. Hemingway blijft mijn favoriet, maar ook Dostojevski, T.H. White, Truman Capote en Arthur Miller doen het erg goed.

Ik merk wel dat ik nog eens kan genieten van iets luchtigs, maar dat ik ook wel zin heb in de wat moeilijkere werken te tackelen. Indertijd een aantal grote namen gekocht (Kafka onder andere) en waar ik pas dit jaar (met mijn bijna 27 lentes) eens tijd voor heb vrijgemaakt. Wat ik wel merk is dat ik veel gemakkelijker teruggrijp naar oude(re) boeken en bijna nooit iets nieuws lees. Iets wat ik in mijn andere interesses ook merk, maar bij boeken is het wel erg gesteld.

avatar van Sippen
Mijn smaak is wel iets veranderd van hetgeen ik lees, maar niet veel.
Ik lees al vanaf m'n 11e/12e vnl boeken mbt WW2 (ben nu 57).

In beginsel heel simpel; van vliegtuigje, soldaatje en onderzeeboot naar nu vooral het menselijk lijden en de impact die WW2 heeft en heeft gehad op de mensen in vnl oost-, west- en midden-Europa.

Een periode gehad dat ik veel las over seriemoordenaars.
Ben niet een liefhebber van romans die fictief zijn, kan mijn interesse en aandacht hiervoor niet opbrengen. Non-fictie is 99% mijn ding (heb 't ff nagegaan, en 4 van de 81 boeken waar ik hier op heb gestemd is fictie, gecombineerd met non-fictie van de auteur...)

In mijn jeugd wel fictie kunnen lezen: Bob Evers boekenreeks, Pim Pandoer, De Discus boekenreeks (En: ook veel strips...).

Gast
geplaatst: vandaag om 18:41 uur

geplaatst: vandaag om 18:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.