The Amityville Horror - Jay Anson (1977)
Alternatieve titel: Het Amityville Mysterie
mijn stem
5 stemmen
Engels
Griezel
232 pagina's
Eerste druk: Prentice-Hall,
New Jersey (Verenigde Staten)
George en Kathleen Lutz betrekken hun nieuwe woning in Amityville, Long Island. Het huis heeft een beruchte reputatie, want een jaar eerder heeft ene Ronald DeFeo er zijn hele familie vermoord. Ze schenken daar geen aandacht aan, tot er vreemde dingen gebeuren, en dit van kwaad naar erger gaat.
0
geplaatst: 13 augustus 2009, 14:09 uur
wat een geweldig waargebeurd griezelverhaal! ondersteund met feiten, afbeeldingen van het betreffende huis en de buurt, delen uit krantenartikelen en natuurlijk de getuigenissen zelf (hoewel Anson ervoor gezorgd heeft dat niemand van hen iets zou verdienen aan het boek). een aanrader!
0
geplaatst: 21 augustus 2009, 18:30 uur
Flippo Boy schreef:
maar het is waargebeurd
het staat in het boek geschreven
(quote)
maar het is waargebeurd
het staat in het boek geschreven Ze kunnen zoveel schrijven. Er is ook geschreven dat de Lutzen het hele verhaal verzonnen hebben om van hun veel te dure hypotheek af te komen; wat ze hebben toegegeven.
0
geplaatst: 31 mei, 12:11 uur
Flauw.
Het helpt ook niet dat dit boek de achtergrond draagt dat het is uitgegeven als een waargebeurd verhaal. Met dat in je achterhoofd diskwalificeert schrijver Jay Anson zichzelf en het opgeschreven verhaal al tamelijk snel. Want hoe weten deze personages nog zo duidelijk waar ze op dat moment waren? En waarom voelen ze stuk voor stuk zo bekend en voorspelbaar aan?
De manier waarop specifiek Katheen Lutz wordt neergezet, is eigenlijk niet meer van deze tijd. Zeer houterige dialogen die nergens op slaan en veel te dramatisch zijn ("Oh George, what are we going to do??"). De geloofwaardigheid van het gebeuren wordt dan ook meteen betwijfeld, bovendien is er amper enige vorm van introductie en springen de geesten vanaf pagina vijf al uit de kasten.
Ansons onkunde om een normaal verhaal met een logische opbouw op te schrijven kent echter ook zijn voordelen. Zo gebeurt er in elk hoofdstuk wel wat en wordt de sensatie in hoog tempo opgestapeld. Het gevaar ligt voortdurend op de loer, maar helaas wordt het regelmatig nogal lomp beschreven waardoor enige vorm van spanning vaak ver te zoeken is.
Voor de liefhebber is het vast een interessant gegeven, maar ondertussen blijft er weinig meer over dan een uitgekauwd spookhuisverhaal met bordkartonnen personages, oubollige teksten en een lompe schrijfstijl. Toch bijzonder dat dit gegeven zo'n beruchte status op heeft weten te bouwen.
Het helpt ook niet dat dit boek de achtergrond draagt dat het is uitgegeven als een waargebeurd verhaal. Met dat in je achterhoofd diskwalificeert schrijver Jay Anson zichzelf en het opgeschreven verhaal al tamelijk snel. Want hoe weten deze personages nog zo duidelijk waar ze op dat moment waren? En waarom voelen ze stuk voor stuk zo bekend en voorspelbaar aan?
De manier waarop specifiek Katheen Lutz wordt neergezet, is eigenlijk niet meer van deze tijd. Zeer houterige dialogen die nergens op slaan en veel te dramatisch zijn ("Oh George, what are we going to do??"). De geloofwaardigheid van het gebeuren wordt dan ook meteen betwijfeld, bovendien is er amper enige vorm van introductie en springen de geesten vanaf pagina vijf al uit de kasten.
Ansons onkunde om een normaal verhaal met een logische opbouw op te schrijven kent echter ook zijn voordelen. Zo gebeurt er in elk hoofdstuk wel wat en wordt de sensatie in hoog tempo opgestapeld. Het gevaar ligt voortdurend op de loer, maar helaas wordt het regelmatig nogal lomp beschreven waardoor enige vorm van spanning vaak ver te zoeken is.
Voor de liefhebber is het vast een interessant gegeven, maar ondertussen blijft er weinig meer over dan een uitgekauwd spookhuisverhaal met bordkartonnen personages, oubollige teksten en een lompe schrijfstijl. Toch bijzonder dat dit gegeven zo'n beruchte status op heeft weten te bouwen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.