The Pedestal - George Lanning (1966)
Alternatieve titel: Behekst Huis
mijn stem
2 stemmen
Engels
Griezel
160 pagina's
Eerste druk: Harper & Row,
New York (Verenigde Staten)
De hoofdpersoon woont samen met zijn vrouw op Owl Hill, een groot landhuis ver van de bewoonde wereld. Op een dag kopen zij uit een boedelveiling een fors piëdestal. Dan horen ze 's nachts geluiden, en het lijkt erop alsof iemand met het piëdestal is gaan slepen. Het wordt iedere keer verplaatst teruggevonden, en in de vloer zitten scherpe krassen van de klauwvoeten van het ding.
1
Sol1 (moderator)
geplaatst: 2 juli 2017, 23:11 uur
Naast een griezelverhaal, is dit een voortreffelijke schets van hoe mensen het door hun eigen bekrompenheid en egoïsme niet alleen voor zichzelf, maar vooral ook voor anderen, moeilijk kunnen maken.
Het hele sociale gebeuren in en rond het dorpje Oldchurch Hill, hoe er wel bij te horen - hoe niet, de sociale status die de hoofdpersonen Johnny en Eleanor zichzelf toekennen, de positie van Sarah als roddelaarster die mensen verbindt (of afstoot), figuren als Ray, Alma, Bob en Sybil: het geeft een indringend beeld.
Al die personen bij elkaar, moet haast wel tot bepaalde gevolgen leiden. Onafwendbaar, zou je bijna zeggen.
Het piëdestal zit er eerst tussen als een soort van 'extern' geweten, wellicht zelfs wraakengel, heeft aan het einde daarbij een verschrikkelijke functie, die eigenlijk al eerder bij één van de allereerste beschrijvingen van het ding werd aangeduid. Er zit daarin een kleine voorspelbaarheid. Tussendoor wordt het piëdestal door Johnny terloops ook nog eens aangemerkt, als misschien wel een onderdeel van hemzelf. Diezelfde Johnny heeft toch al wat trekjes van een gespleten persoonlijkheid.
Het stevige plot en slot, compenseren de hiervoor bedoelde voorspelbaarheid.
Het boek was in die tijd genomineerd voor de Edgar Allan Poe Award voor de 'Beste eerste roman van een Amerikaanse auteur'. George Lanning heeft verder geen (griezel)romans meer geschreven, voor zover mij bekend.
Het hele sociale gebeuren in en rond het dorpje Oldchurch Hill, hoe er wel bij te horen - hoe niet, de sociale status die de hoofdpersonen Johnny en Eleanor zichzelf toekennen, de positie van Sarah als roddelaarster die mensen verbindt (of afstoot), figuren als Ray, Alma, Bob en Sybil: het geeft een indringend beeld.
Al die personen bij elkaar, moet haast wel tot bepaalde gevolgen leiden. Onafwendbaar, zou je bijna zeggen.
Het piëdestal zit er eerst tussen als een soort van 'extern' geweten, wellicht zelfs wraakengel, heeft aan het einde daarbij een verschrikkelijke functie, die eigenlijk al eerder bij één van de allereerste beschrijvingen van het ding werd aangeduid. Er zit daarin een kleine voorspelbaarheid. Tussendoor wordt het piëdestal door Johnny terloops ook nog eens aangemerkt, als misschien wel een onderdeel van hemzelf. Diezelfde Johnny heeft toch al wat trekjes van een gespleten persoonlijkheid.
Het stevige plot en slot, compenseren de hiervoor bedoelde voorspelbaarheid.
Het boek was in die tijd genomineerd voor de Edgar Allan Poe Award voor de 'Beste eerste roman van een Amerikaanse auteur'. George Lanning heeft verder geen (griezel)romans meer geschreven, voor zover mij bekend.
1
geplaatst: 3 juli 2017, 00:59 uur
Sol1 schreef:
Het boek was in die tijd genomineerd voor de Edgar Allan Poe Award voor de 'Beste eerste roman van een Amerikaanse auteur'. George Lanning heeft verder geen (griezel)romans meer geschreven, voor zover mij bekend.
Het boek was in die tijd genomineerd voor de Edgar Allan Poe Award voor de 'Beste eerste roman van een Amerikaanse auteur'. George Lanning heeft verder geen (griezel)romans meer geschreven, voor zover mij bekend.
Green Corn Moon uit 1968.
3
geplaatst: 15 juli 2017, 12:51 uur
''Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet.''
Griezel: Ammehoela! Een 160 pagina tellend script van een soapserie. Het soap gedeelte
ervaarde ik als zeer vermoeiend. De passages over het Pedestal, zo klein als ze zijn, plus
de laatste 40 a 50 bladzijden maakte daarentegen een hoop goed. Dit boekje beschikt
over aardig wat woorden waar ik nog nooit van gehoord had. Ook passeren vele vreemde
zinnen met regelmaat de revue. Lastig verhaal om in, en doorheen te komen. Toch heb ik
er geen spijt van dat ik hem aangeschaft / gelezen heb. Ik ben een ervaring rijker, zo moet
ik het zien. Drie sterren van mijn kant.
Griezel: Ammehoela! Een 160 pagina tellend script van een soapserie. Het soap gedeelte
ervaarde ik als zeer vermoeiend. De passages over het Pedestal, zo klein als ze zijn, plus
de laatste 40 a 50 bladzijden maakte daarentegen een hoop goed. Dit boekje beschikt
over aardig wat woorden waar ik nog nooit van gehoord had. Ook passeren vele vreemde
zinnen met regelmaat de revue. Lastig verhaal om in, en doorheen te komen. Toch heb ik
er geen spijt van dat ik hem aangeschaft / gelezen heb. Ik ben een ervaring rijker, zo moet
ik het zien. Drie sterren van mijn kant.
* denotes required fields.
* denotes required fields.