The Prussian Officer and Other Stories - D.H. Lawrence (1914)
mijn stem
2 stemmen
Engels
Verhalenbundel
Sociaal
310 pagina's
Eerste druk: Duckworth & Co.,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
In deze eerste bundel van twaalf verhalen maakt Lawrence met ‘The Prussian Officer’ een fantasierijke sprong in de psychologische draaikolk van het Duitse militarisme: het zieke sadisme van een Pruisische officier drijft zijn oppasser tot een bloedige afrekening. De andere verhalen, waaronder het klassieke ‘Daughters of the Vicar’, richten zich op de meer bekende thema’s van klassenconflicten en de duistere krachten van het hart.
0
geplaatst: 27 oktober 2021, 23:05 uur
Onder de papieren stofomslag (dust cover) bevindt zich de met linnen beklede kartonnen kaft. Daarop is in goudkleur dezelfde tekst gedrukt als op de papieren stofomslag. Was het een grapje van de drukker/uitgever om zowel het linnen als de bedrukking van de papieren stofomslag uit te voeren in wat men in het Engels noemt 'Prussian blue'?
1
geplaatst: afgelopen dinsdag om 10:28 uur
Ik heb een verhalenbundel-uitgave 'The Man Who Loved Islands.' gelezen. In het Engels. Met o.a. The Prussian Officer en The Odour of Chrysanthemums erin. Ik vermoed dat veel verhalen overeenkomen. Dus plaats ik mijn gevoel bij mijn eerste DH Lawrence kennismaking maar even hier.
Maar eerst: dan mag ik van mezelf vinden dat ik nog zo goed Engels kan (niet dus), maar hier moet toch een (digitaal) woordenboek bij. De verhalen kunnen absoluut overtuigen. Zo word ik in 'The Vicar's Daughters' in een klein wereldje gezogen, dat ik zo beeldend voor me zie. Dankzij Lawrence uiteraard. Hier is hij op zijn best.
Toch is het geen liefde op het eerste gezicht voor mij. De verhalen schuren en stremmen constant. Het is zeker geen vloeiende poëzie. Emoties zijn nooit evident maar altijd, ALTIJD, tegenstrijdig. Dat kan en mag natuurlijk, maar het wordt wel wat voorspelbaar en soms zelfs (ik durf hhet bijna niet te zeggen) vervelend. Zelfs bij passionele ontmoetingen moet er blijkbaar altijd weerstand, of zelfs weerzin, overwonnen worden. Lawrenc neemt daar trouwens ook ruim de tijd voor. Zo vind ik 'm soms iets té veel ruimte innemen om verwarring of vertwijfeling bij zijn personage te beschrijven.
Ik zal toch nog eens een roman van de man moeten lezen om ecventueel tot een gunstiger oordeel te komen.
Maar eerst: dan mag ik van mezelf vinden dat ik nog zo goed Engels kan (niet dus), maar hier moet toch een (digitaal) woordenboek bij. De verhalen kunnen absoluut overtuigen. Zo word ik in 'The Vicar's Daughters' in een klein wereldje gezogen, dat ik zo beeldend voor me zie. Dankzij Lawrence uiteraard. Hier is hij op zijn best.
Toch is het geen liefde op het eerste gezicht voor mij. De verhalen schuren en stremmen constant. Het is zeker geen vloeiende poëzie. Emoties zijn nooit evident maar altijd, ALTIJD, tegenstrijdig. Dat kan en mag natuurlijk, maar het wordt wel wat voorspelbaar en soms zelfs (ik durf hhet bijna niet te zeggen) vervelend. Zelfs bij passionele ontmoetingen moet er blijkbaar altijd weerstand, of zelfs weerzin, overwonnen worden. Lawrenc neemt daar trouwens ook ruim de tijd voor. Zo vind ik 'm soms iets té veel ruimte innemen om verwarring of vertwijfeling bij zijn personage te beschrijven.
Ik zal toch nog eens een roman van de man moeten lezen om ecventueel tot een gunstiger oordeel te komen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.