Morgenstjernen - Karl Ove Knausgård (2020)

Ondanks de 666 pagina’s, de vele karakters en uitgebreide Knausgardiaanse beschrijvingen, is het een prachtig boek. De wijze waarop de schrijver het gewone leven tot in detail beschrijft werkt ook in deze roman erg goed. Daarnaast voldoende spanning om door te willen blijven lezen. Knap gedaan! Slechts één verhaallijn kon me minder bekoren. Op naar het vervolg.

Meerdere verhaallijnen lopen door elkaar en blijven boeien. Elke verhaallijn heeft een open einde. Mooi boek, alleen het essay aan het einde begreep ik niet helemaal. Heeft iemand een idee wanneer het vervolg uitkomt? Ik kan er weinig over vinden.

Ik dacht even dat de vette jaren voorbij waren, qua boeken lezen dan. Maar sinds deze Knausgard heb ik de smaak gelukkig weer flink te pakken.

Sterk boek dit, de eerste van een hele reeks en al improviserend geschreven, net als de Mijn Strijd-reeks. Knausgard op z'n best dus. Het handelt over twee dagen in de levens van een tiental personen. Er verschijnt in die periode een vreemde ster aan de hemel en tegelijkertijd vinden er allerlei onverklaarbare dingen plaats rondom onze protagonisten.

Een boek met vele kanten en het is nog onduidelijk welke kant Knausgard hiermee opgaat. Waarschijnlijk ook voor hemzelf. Het heeft onmiskenbaar iets bovennatuurlijks en een Stephen King-achtige suspense. Maar ook met een duidelijke filosofische en religieuze toon. Bovenal is het een diep menselijk boek. De manier waarop de karakters reageren op alle gebeurtenissen, ik geloofde het meteen.

Erg benieuwd waar dit naartoe gaat.

Een warme nazomer in Bergen, heter dan ooit. Mensen leven hun leven.

Opeens verschijnt een nieuwe, heldere ster aan de hemel.

Je kunt onmogelijk de ster niet zien, dus iedereen probeert het fenomeen rationeel te verklaren. De ster doet niks, maar toch geeft ze de mensen een onheilspellend gevoel. Andere gebeurtenissen zijn even onverklaarbaar: Dieren manifesteren zich opeens. Mensen sterven, maar zijn toch niet dood. Sommigen zien doden.

Willen we dingen die we niet kunnen verklaren wel zien? We zoeken graag in de lichtbundel van de wetenschap. Wat daarbuiten ligt, het duister, wat onze wereld bedreigt, willen we niet zien.

"Hiermee wil ik niet zeggen dat de waarheid relatief is, alleen dat de werkelijkheid een gecompliceerde grootheid is, die zich nooit alleen manifesteert, op zichzelf, maar altijd in samenspel met degene die haar ziet en ervaart, en dat is iets waar de wetenschap niet goed raad mee weet. Het is niet zo dat we weten wat we zien, het is omgekeerd: we zien wat we weten." (p. 615)

Ik werd benieuwd naar de maker van de schitterende cover, maar ik kom niet verder dan Anselm Kiefer. Toch denk ik niet dat hij het is... Dit zal de reden zijn dat ik bij die naam uit kwam. Iemand enig idee v.w.b. deze cover?

Even mijn boek erbij genomen.

Omslagontwerp: Rouwhorst + Van Roon
Omslagillustratie: Jan Hamstra


Jan Hamstra - janhamstra.com

Bedankt voor de moeite, maar ik doelde op de originele Noorse cover (zoals die hier te zien is)...

Volgens inkijkexemplaar van De Morgenster op een Noorse site is het een fragment van Mamma Andersson: Dog Days (2011) Mamma Andersson | Dog Days | 23 February - 5 April 2012 | Galleri Magnus Karlsson - gallerimagnuskarlsson.com

Super, dank je!