menu

The Handmaid's Tale - Margaret Atwood (1985)

Alternatieve titel: Het Verhaal van de Dienstmaagd

mijn stem
3,85 (50)
50 stemmen

Engels
Toekomst

324 pagina's
Eerste druk: McClelland and Stewart, Toronto (Canada)

Nabije toekomst. In de Republiek Gilead (vroeger een deel van de Verenigde Staten) heerst een theocratisch schrikbewind dat is gebaseerd op een extreem fundamentalistische uitleg van de Bijbel. Er vinden oorlogen plaats met aangrenzende sekten. De rol van de vrouw is gereduceerd tot slaafsheid. Tegelijk worden er bijna geen kinderen meer geboren: bijna alle vrouwen zijn onvruchtbaar geworden. Onder een Bijbels voorwendsel krijgen de machthebbers 'leenmoeders' toegewezen: jonge vrouwen die ze twee jaar in huis krijgen om er zo mogelijk een kind bij te verwekken. Eén van deze 'dienstmaagden' is de hoofdpersoon van dit boek.

zoeken in:
4,5
Een erg sterk boek, alleen erg jammer van het einde.

Het boek was enorm beklemmend, juist door de gekozen methode van Atwood (je valt middenin het verhaal en het eindigt ook middenin). Door het nawoord, epiloog, of hoe je het ook wilt noemen, wordt juist deze beklemming weggenomen en daarmee ook een deel van de impact van dit boek.

Verder ben ik het wel eens met Prowisorio dat het een behoorlijk 'eng' idee is, dat de beschreven situatie helemaal niet zo heel erg ver van ons bed is.

4*

avatar van donnie darko
4,0
aegron schreef:
Een erg sterk boek, alleen erg jammer van het einde.

Het boek was enorm beklemmend, juist door de gekozen methode van Atwood (je valt middenin het verhaal en het eindigt ook middenin). Door het nawoord, epiloog, of hoe je het ook wilt noemen, wordt juist deze beklemming weggenomen en daarmee ook een deel van de impact van dit boek.

Verder ben ik het wel eens met Prowisorio dat het een behoorlijk 'eng' idee is, dat de beschreven situatie helemaal niet zo heel erg ver van ons bed is.

4*


Wou net dezelfde beginzin schrijven als jou, en dan las ik hem bij jou. Heb heel gelijkaardige gevoelens: zeer beklemmend, maar het einde liet me toch een beetje op mijn honger zitten, al snap ik de keuze perfect.

De schrijfstijl was echter volledig wat ik het liefst lees: zeer helder, niet te hoogdravend, maar ook nergens storende zinnen.

4* voor een boek met een zeer sterke boodschap. Tijdens het lezen voelde ik ook echt dat ik een klassieker in zijn genre was aan het lezen, en dit zou verplichte kost moeten zijn in middelbare scholen.

avatar van Lalage
4,0
Het boek is zo briljant en ook griezelig omdat het tot in detail een maatschappij beschrijft waarin mensen onderdrukt worden, door ze bang te maken en met pijn te dreigen. Het lijkt onvoorstelbaar en tegelijkertijd zitten er elementen in die in de afgelopen dertig jaar zijn uitgekomen.

The handmaid’s tale – Margaret Atwood | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Ik kan niet anders dan me scharen bij de voorgaande meningen bij The handmaid's Tale.
De schrijfstijl van Margaret Atwood vind ik bijzonder aangenaam, wat in mijn geval betekent dat ik hoe dan ook dit beklemmende verhaal over het schrikbewind in Gilead wil blijven lezen.
Gaandeweg krijg ik via herinneringen van Vanfred (ofwel 'van Fred') duidelijk hoe zij in de positie van dienstmaagd is gekomen, met maar één doel: een kind baren voor een Bevelvoerder en zijn vrouw. Het boek doet me sterk denken aan 1984, spionnen, martelingen en levensgevaar alom. Des te opmerkelijker dat voor mijn gevoel ondergronds vrij veel ongeoorloofds gebeurt, of het nu om sigaretten gaat, bezoek aan een soort bordeel, artsen die dienstmaagden bezwangeren. De meeste personages doen wel iets illegaals. In het huis waar Vanfred verblijft sowieso de Bevelvoerder, zijn vrouw en chauffeur Nick, Vanglen de dienstmaagd met wie Vanfred dagelijks boodschappen doet. Op zeker moment spant Vanfred zelf de kroon. Maar goed, de dreiging blijft aanwezig en invoelbaar.
Zo'n zeventig pagina's voor het eind begint de aannemelijkheid wat mij betreft te glijden. Vanfred gaat met de Bevelvoerder naar de Jezebels, een soort bordeel; waar Vanfred haar rebelse vriendin Moira vindt. Vanfred praat vrij lang met Moira op een toilet over wat de vriendin is overkomen. Over vluchtmogelijkheden. Gezien de lengte van het gesprek met veel details lijkt me niet dat dit onopgemerkt blijft, op het toilet houdt namelijk een 'Tante' de wacht, met haar veeprikker paraat. Als Vanfred tijdens dit illegale verblijf in het bordeel, daarbij op illegale wijze naar bed gaat met de Bevelvoerder; eenmaal terug in het huis waar ze verblijft ook nog eens linea recta naar Nick de chauffeur gaat om vervolgens met medeweten van de echtgenote ook met hem het bed te delen, denk ik: natuurlijk ...Vanfred blijft dit wekenlang ongemerkt doen, in de wetenschap dat er een verklikker in huis is, wat Vanglen Vanfred had toegefluisterd). De stijl wordt voor mij onrustig, maar het kan wellicht ook de spanning zijn.
En dan helaas, helaas, volgt na een open einde waar ik heel goed mee had kunnen leven een toegift die Atwoord wat mij betreft achterwege had mogen laten.

Prowisorio schreef:
Lastig boek om een mening over te vormen/geven...


Inderdaad moeilijk om hier een stem uit te brengen. De kracht blijft Atwoods aangename stijl, de aannemelijkheid dat delen van het verhaal op verschillende plekken in de wereld werkelijk gebeurden en zo weer kunnen gebeuren, hóe dat maakt de toegift dan weer wel duidelijk. Maar wat mij betreft ontkrachtigt die toegift dus eerder dan dat het versterkt.


dutch2.0 schreef:

In dat geval zul je waarschijnlijk ook veel plezier beleven aan Oryx & Crake van Atwood. Dezelfde plezierige stijl (maar dan rijper) in een fantasievolle (en tamelijk akelige) dystopische vertelling. En dan is Oryx & Crake ook nog eens het eerste deel van een trilogie!


Direct gereserveerd Ook ga ik de tv-serie The handmaid’s tale kijken.

4*

avatar van schelley
4,5
Het duurt even voor je in het boek komt. Atwood heeft een speciale schrijfstijl die veel aan de verbeelding overlaat. Het boek zet je aan het denken.

avatar van handsome_devil
3,5
Lekker naar en beklemmend boek, vooral als je weet dat Atwood niks verzonnen heeft, maar alleen maar een aantal dingen die in de geschiedenis daadwerkelijk zo gebeurd zijn met elkaar gecombineerd heeft. Vond de vertelstijl ook erg fijn en hoe er telkens gewisseld wordt tussen het heden en verleden. Grappig ook om te lezen hoe echt iedereen, hoe 'vroom' ook, wel een manier vindt om de regels aan zijn laars te lappen. Ik ben het wel eens met psyche dat er richting het einde wel een aantal dingen gebeuren die net iets te toevallig en ongeloofwaardig zijn en die Atwood net iets te goed uitkomen. En dat laatste hoofdstuk is natuurlijk volstrekt overbodig. Desalniettemin vond ik het einde (voor die rare epiloog) weer erg sterk en benauwend. Daarom erg benieuwd naar hoe het verder met Offred gegaan is, dus het lezen van The Testaments zal niet lang op zich laten wachten.

4,5
De tv-serie heeft deze roman populair gemaakt. En terecht. Het is een erg beklemmend boek. Ook een waarschuwing dat we onze verworvenheden weer kwijt kunnen raken. En dat we in dat verband misschien wel eerder onze eigen op angst gebaseerde keuzes moeten wantrouwen, dan de dreiging van buiten.

Mijn hele recensie van de: The handmaid's tale - Het verhaal van de dienstmaagd

Gast
geplaatst: vandaag om 15:51 uur

geplaatst: vandaag om 15:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.