menu
poster

Notes on Grief - Chimamanda Ngozi Adichie (2021)

Alternatieve titel: Gedachten over Rouw

mijn stem
3,75 (4)
4 stemmen

Engels
Autobiografisch / Biografie

67 pagina's
Eerste druk: Knopf, New York (Verenigde Staten)

Rouw is een wrede manier om opgevoed te worden. Je leert hoe ondelicaat rouwen kan zijn, hoe vol van woede. Je leert hoe gladjes condoleances kunnen voelen. Je leert hoeveel verdriet er is over taal, het falen van taal en het naar taal grijpen. Op 10 juni 2020 stierf de geleerde James Nwoye Adichie plotseling in Nigeria. In dit essay, een uitgebreide versie van een origineel artikel van 10 september 2020 uit de New Yorker, herinnert zijn dochter - een zelfverklaard ‘pappa’s meisje’ - zich haar geliefde vader. ‘Notes on Grief’ is tegelijk een eerbetoon aan een lang leven van genade en wijsheid, het verhaal van de felle liefde van een dochter voor een ouder en een onthullend onderzoek naar de lagen van verlies en de aard van verdriet.

zoeken in:
avatar van Sol1
4,0
Sol1 (moderator)
‘Notes on Grief’ is opgebouwd uit dertig kleine hoofdstukjes, waarin Chimamanda Ngozi Adichie getuigt van haar rouw, haar woede, haar ongeloof en haar onbegrip over de toch nog onverwachte dood van haar vader (1932-2020) door nierziekte en uiteindelijk – als gevolg van een infectie – plotseling dodelijk nierfalen. Sentimenten die nog vergroot worden omdat de coronacrisis met haar contact- en vliegverboden de gewenste samenkomst met haar Nigeriaanse familieleden definitief verstoort. De Nigeriaanse familiezin wordt daardoor nogmaals ernstig geweld aangedaan.

Haar verhaal wordt aangevuld met allerhande anekdotes uit het leven van haar familie, van haar vader of over hun gemeenschappelijke ervaringen, waarbij de (soms macabere) humor niet ontbreekt. Zo wist hij bij videocontacten met zijn gezin nooit hoe de telefoon te houden, zodat alleen zijn voorhoofd zichtbaar was, of wakkerde hij opnieuw haar haat van wiskunde aan door haar boekjes met voor haar onoplosbare Sudoku-raadsels te geven; zie ook de huidige afbeelding….

Haar verhaal beschrijft hoe bij de begrafenis aan de rituele verlangens van de Nigeriaanse Igbo-cultuur tegemoet te komen, hoe de plaatselijke kerk en traditionele groeperingen gerust te stellen.
Ondanks de cultuurverschillen, zijn dergelijke beschrijvingen van hoe persoonlijk met de gevolgen van een overlijden om te gaan direct herkenbaar.

De nuchterheid van Chimamanda Ngozi Adichie houdt het betoog ondanks het beladen onderwerp leesbaar. Ze geeft wel aan dat haar schrijverschap het door haar persoonlijke betrokkenheid toch niet echt veel makkelijker maakt om hier over te schrijven. Geen prettig onderwerp dit, maar desondanks wel goed weergegeven vanuit een aantal facetten.

I am writing about my father in the past tense, and I cannot believe I am writing about my father in the past tense.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 12:26 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 12:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.